[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 8 : 5 ของเข้าตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,014
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

T
B
 



5

ของเข้าตัว



 

เวลา 14.00 น.

ปี 1 ห้อง A

 

เจ็บใจ! เจ็บใจ!! เจ็บใจ!!!


“ม..มิคาสะครับ!  เสียงอาร์มินเรียกสติของฉันกลับคืนมา เมื่อเห็นใบหน้าฉันราวกับคนกำลังจะเล่นของหรือสาปแช่งใครอยู่

            “เธอนี่มันจริงๆ เลยนะ!  เอเลนกระซิบบ่น ในขณะที่ขยี้กลุ่มผมของตัวเองไปด้วย  “คาบฝึกเมื่อกี้น่ะ เธอคิดว่าฉันกับอาร์มินไม่เห็นหรอ!?”

            “เห็นอะไร?”  ฉันถามกลับเสียงเรียบ

            “ก็ที่–!  เอเลนชะงักลง เมื่อรู้สึกว่าตัวเองคงจะพูดเสียงดังเกินไป  “...ที่เธอแกล้งหัวหน้ารีไวล์ยังไงล่ะ! นี่เธอจะผูกใจเจ็บแค้นหัวหน้าไปถึงไหนกัน!”

            “จนกว่าฉันจะจัดการเขาได้ยังไงล่ะ”

เอเลนกับอาร์มินได้ฟังก็ถอนหายใจออกมา


ฉันรู้ ว่าทั้งเอเลนทั้งอาร์มินคงจะเหนื่อย และเบื่อที่จะรับมือกับคนอย่างฉัน แต่ลองดูคนอย่างหัวหน้ารีไวล์สิ! คนปากเสียหน้าตายแบบนั้น ฉันไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมถึงมีแต่คนเคารพ อีกอย่างดูท่าทุกคนจะมองว่าเขาเป็นคนดีด้วยซ้ำ ซึ่งนั่นไม่ใช่!

ฉันจะต้องกระชากหน้ากากที่แท้จริงของหัวหน้าออกมา จะทำให้ทุกคนเห็นว่าจริงๆ แล้วเขาก็เหมือนกับคนบ้าอำนาจที่ชอบทำตามใจตนเองเพราะรู้ว่าไม่มีใครขัดขวางเขาได้ ฉันจะกระชากหน้ากากของเขาให้เหลือแต่หนังกล้ามเนื้อแดงๆ เหมือนไททันมหึมาเลย คอยดู!

 

ครืด~


            “เสียงดังจริง เริ่มเรียนได้แล้ว! นี่วิชาสุดท้ายของวันแล้ว มีสมาธิกันหน่อย!  ครูไนล์ที่เดินบ่นเข้ามา ทำให้ฉันรวมถึงพวกเพื่อนๆ อยู่ในความสงบ

ก็ได้! ถ้างั้นฉันขอหยุดความแค้นลงหนึ่งชั่วโมง

 

.....


เวลา 15.00 น.

กริ๊งงง~


ครบหนึ่งชั่วโมงแล้ว! ฉันจะฆ่าเขา!!


            “มิคาสะครับ ไปห้องสมุดกันไหมครับ...ไปสงบสติอารมณ์”  อาร์มินเอ่ยปากชวน ด้วยรอยยิ้มแห้งๆ ฉันที่ไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้วจึงตอบตกลงไป

วันนี้รุ่นพี่เอียนฝากมาบอกว่า ไม่ต้องเข้าชมรมหนึ่งวัน เหตุผลก็...

ไม่รู้เหมือนกัน ฉันรู้แค่ว่าวันนี้มีการเรียกทหารรักษาการณ์ทั้งปีสองและปีสามให้ไปรวมตัว แม้แต่ครูที่สังกัดกองทหารรักษาการณ์...ซึ่งทหารรักษาการณ์ก็มีรุ่นพี่ริโกะและรุ่นพี่เอียนรวมอยู่ด้วย เพราะงั้น พวกเราจึงไม่ต้องเข้าชมรม

คนที่ดูท่าจะดีใจมากที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นแจน

 

…..


ห้องสมุด

 

อา~ หนังสือเยอะจังเลย ดูสงบเงียบดีจัง บรรยากาศเหมาะแก่การใช้สมาธิอ่านหนังสือจริงๆ...แต่คนที่ไม่ใช่หนอนหนังสืออย่างฉัน อ่านไปได้สักพักอาจจะวางหนังสือลงก็ได้

 

            “เธอไม่ดูหนังสือที่ตัวเองอยากจะอ่านหน่อยหรอ?”  เอเลนถาม

            “ไม่หรอก”

เอเลนฟังก็ยักไหล่ และหันไปเรียกอาร์มินที่เดินผ่านชั้นหนังสือนำไปเล็กน้อย

            “โฮ่ย~ อาร์มิน”

            “เอเลนครับ ชู่ว~”  อาร์มินพูดพร้อมใช้นิ้วชี้แตะระดับริมฝีปาก เป็นเชิงให้เอเลนเบาเสียง

            “โฮ่ย!

เราทั้งสามคนสะดุ้ง เมื่อมีคนส่งเสียงเดินมา ซึ่งตอนนี้ยืนหยุดอยู่ข้างหลังฉัน ในตอนแรกที่ได้ยิน ก็คิดว่าจะต้องโดนบรรณารักษ์ดุแน่เลย

แต่เมื่อฉันหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังนั้น...

อีกแล้ว!? อีกแล้วงั้นหรอ..!!?

..หัวหน้ารีไวล์!


            “นี่มันห้องสมุด เอเลน..นายคิดว่าตัวเองอยู่ในตลาดงั้นหรอ? ถึงได้ตะโกนเสียงดังแบบนั้น”

เอเลนดูเหมือนจะหน้าเสียไปเลย ก่อนจะกล่าวคำขอโทษใส่หัวหน้ารัวๆ

ฉันกำมือแน่น อะไรกันเล่า!? จะตามมายุ่งวุ่นวายอะไรกับชีวิตเอเลนนักหนา เพราะทนไม่ไหว จึงเอ่ยปากออกไปบ้าง

            “แล้วหัวหน้าล่ะ เมื่อกี้ก็ทำเสียงดังไม่ใช่หรอคะ?”

            “มิคาสะ!  เอเลนเรียกชื่อฉัน พร้อมกับบีบต้นแขนเบาๆ เป็นเชิงให้หยุดพูด

หัวหน้ารีไวล์หรี่ดวงตาพลางจ้องลึกลงนัยน์ตาของฉัน แต่ยังไม่ทันจะกล่าวอะไรกลับ ก็มีอีกคนหนึ่งเดินเข้ามา


            “หัวหน้ารีไวล์”  คุณเพทราเดินเข้ามา – เธอหอบเบาๆ หัวหน้าจึงเปลี่ยนไปสนใจคนที่เรียกเขาเอาไว้แทน

            “มีอะไร?”

            “คุณฮันจิค่ะ ก่อเรื่องอีกแล้ว ตอนนี้ในห้องชมรมมัน–”  คนที่ฟังยกมือห้าม – ไม่ต้องอธิบายแล้ว ก่อนจะตอบกลับเธอที่ยืนหอบ

            “เข้าใจแล้ว ไปกันเถอะ”

            “ค่ะ”

และบทสนทนาของหัวหน้ารีไวล์กับคุณเพทราก็จบลงด้วยการที่ทั้งคู่กำลังเดินออกจากห้องสมุดไปพร้อมๆ กัน

 

            “ทีหลังเอเลนห้ามเสียงดังอีกนะครับ เดี๋ยวก็โดนบรรณารักษ์ดุกันพอดี”  อาร์มิน

            “อืม เข้าใจแล้ว”  เอเลน

แล้วทีหัวหน้าล่ะ? ไม่ใช่บรรณารักษ์ไม่ใช่รึไง!? แล้วทำไมถึงต้องมายุ่ง มาอะไรกับเอเลนด้วย!

            “มิคาสะ ไปดูชั้นหนังสือเรียนฝั่งนั้นกันเถอะครับ”

            “.....”

            “มิคาสะครับ?”

            “ฉัน..นึกได้ว่ามีธุระต้องทำน่ะ”  ฉันพูดจบก็รีบเดินออกจากตรงนั้นไปทันที ทิ้งให้เอเลนกับอาร์มินมองหน้าสลับกันอย่างงุนงง

คิดว่าเข้ามายุ่งวุ่นวายกับเอเลน และจะจบด้วยการเดินออกจากห้องสมุดไปเฉยๆ น่ะหรอ?

เรียบง่ายเกินไปแล้ว! ฉันรับไม่ได้! ชีวิตคนเรามันต้องมีสีสัน!

แผนการต่อไป เริ่มได้!

 

.....


ฉันแอบเดินตามคุณเพทราและหัวหน้ารีไวล์ออกไป – โชคดีที่พวกเขายังเดินไปไม่ไกลมาก โดยในมือฉันก็ยังถือกระดาษแผ่นหนึ่งกับสก็อตเทปที่แปะเรียบร้อยแล้วไว้ด้วย ในกระดาษมีตัวอักษรตัวใหญ่เขียนเอาไว้


            เตะมัน!


ฉันจะเอาไปแปะหลังหัวหน้ารีไวล์ คราวนี้แหละ! หึๆ~

ใครไม่กล้าเตะ ฉันจะเตะเอง! แต่ต้องรอให้แน่ใจก่อนว่ามันจะติดที่เสื้อของเขาไปสักพัก ถึงแม้ว่าอาจจะมีเพื่อนหัวใจนักบุญมาช่วยแกะก่อน แต่ฉันก็ขอให้ได้เตะเขาก่อนเถอะ

อย่างน้อยที่สุด! คุณฮันจิคนนึง ที่ฉันมั่นใจว่าถ้าเธอเห็นจะไม่แกะแน่ๆ!

ยกเว้นคุณเพทรา คุณออรูโอ้ คุณกุนเธอร์ และคุณเอิร์ด สี่คนนี้ค่อนข้างอันตราย

ฉันตัดสินใจแล้ว! ขอให้ได้แก้แค้นเขาก่อนเถอะ แม้ว่าแผนของฉันมันจะ...เอ่อ ปัญญาอ่อนก็ตาม!

 

            “หัวหน้าคะ ฉันขอไปหาออรูโอ้ที่ห้องน้ำก่อนนะคะ เมื่อกี้ที่ออกมาด้วยกัน ออรูโอ้เขาดูเหมือนจะคลื่นไส้ยังไงไม่รู้ค่ะ”  คุณเพทรากล่าวด้วยรอยยิ้มแหยๆ

            “อ่า”  หัวหน้ารีไวล์ตอบรับ จากนั้นคุณเพทราจึงเดินขึ้นบันไดไปชั้นสาม

หึๆ~ เพราะห้องน้ำชายชั้นสองมันปิดซ่อมยังไงล่ะ!

นี่แหละโอกาสแล้ว!

 

หัวหน้ารีไวล์ที่กำลังเดินกลับห้องชมรมเรื่อยๆ นั้น คงไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะถูกฉันลอบฆ่าอยู่ ฉันเดินย่องเข้าไปข้างหลัง สกิลฝีเท้าโจรของฉันไม่แพ้ใครแน่! เขาไม่มีทางรู้ตัวเด็ดขาด!

มือของฉันค่อยๆ แปะกระดาษลงบนเสื้อสีขาวของเขาอย่างเบามือ และ...


สำเร็จ!!!


ไม่หลุดด้วย! นี่แหละพลังจากสก็อตเทป!

ฉันที่แปะกระดาษลงบนเสื้อได้แล้ว จึงเตรียมถอยหลังกลับไปแอบตามมุมเสา มุมตึกดังเดิม เนื่องจากได้ยินเสียงคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมา ถ้าพวกเขาเดินมาทางนี้ล่ะก็..เข้าทางฉันล่ะ!!

ฉันกลับหลังหัน ในขณะที่กำลังจะเดินไปแอบนั้น...

 

พรึ่บ!


            “อึก–!

ผ..ผ้าพันคอ ถูกดึงเอาไว้จากข้างหลัง! ย..อย่าบอกนะว่า..!!


            “เธอนี่..เล่นอะไรที่มันเด็กชะมัดเลยนะ”

หัวหน้ารีไวล์ที่ดึงผ้าพันคอของฉัน พูดไปด้วยในขณะที่ถือกระดาษแผ่นเมื่อกี้ไว้ในมือ ฉันชำเลืองมองเขาอย่างเคียดแค้น กัดฟันไปด้วยอย่างไม่สำนึกผิด

            “นี่น่ะหรอ? วิธีการแก้แค้นของเธอ เอาไปเล่นกับพวกไททันน่าจะสนุกกว่านะ–!

            “อ..อะไรน่ะ!!?”

ฉันร้องอย่างตกใจ เมื่อหัวหน้ารีไวล์ตบกระดาษในมือเข้าไปที่หลังของฉันจนติดกับเสื้อนักเรียน ก่อนที่เขาจะย่อตัวลง และอุ้มฉันพาดบ่าของเขา–

หา!!? อุ้มพาดบ่า..!!?

..พาดบ่างั้นเรอะ!!?

ท่าแบกถุงปูนเนี่ยนะ!!

 

            “ปล่อย! ปล่อยฉันลง!!  ฉันพยายามดิ้นพล่าน หวังให้ตัวเองหลุดออกจากบ่าของเขา ให้ตายสิ! เดี๋ยวเลือดก็ตกหัวตายกันพอดี!! ฉันยังไม่อยากตาย!! ขอฆ่าเขาก่อนเถอะ!!

            “อยู่นิ่งๆ ไปซะ ก่อนที่ฉันจะเขวี้ยงเธอให้ออกไปโบยบินนอกหน้าต่าง!

พูดซะฉันเป็นจานร่อนให้หมาคาบเลยโว้ย!! ปล่อยฉันสักที!!!

            “ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!!

            “ทำไมฉันต้องฟังคำของคนที่คิดจะเตะฉันด้วย”

            “ฉันไม่ได้จะเตะ!!

            “แล้วไอ้กระดาษที่ติดบนหลังเธอตอนนี้หมายความว่ายังไง?”

โธ่! พอกันที ฉันต้องพยายามโกหกอีกแค่ไหนกันเชียว!!?

            “ฉันแปะผิดคนค่ะ!!

            “โห~ โกหกไม่เนียน ฉันไม่ให้ผ่าน”

            “หัวหน้ารีไวล์!!  ฉันพยายามดิ้นอีก ในขณะที่คนเป็นหัวหน้าก็ยังคงแบกฉันเดินไปเรื่อยๆ

เดินไปให้ถึงโรงงานผลิตปูนเลยไหม!!?


            “เธอเลิกดิ้นสักที! สรุปว่าน้ำหนักเท่าไหร่กันแน่?”

            “ถ้าหนักก็ปล่อยลงสิคะ!!

            “งั้นฉันจะปล่อยเธอลงจากตึก ได้ใช่ไหม?”  เลิกกวนสักที!! ปล่อยได้แล้ว!!

            “ถ้าหัวหน้าไม่ปล่อย! ฉันจะ–!!

            “.....”

            “จะ–! 

จะ อะไรดี? คิดไม่ออก!!

            “จะอะไร?”

            “ฉันจะตดอัดหน้าหัวหน้ารีไวล์ซะ!!

            “งั้นเธอก็เตรียมออกไปโบยบินนอกหน้าต่างตั้งแต่ตอนนี้ซะเถอะ–!

ครืด!!

เสียงเลื่อนประตูขัดจังหวะขึ้น ฉันที่เกือบจะถูกหัวหน้าฆ่าตายจึงรู้สึกเหมือนมีเทวดาลงมาช่วยเอาไว้ทันเวลา

 

            “รีไวล์ มาสักที–! เอ่อ...นั่นนายแบกอะไรมาน่ะ?”

แบกอะไร? ใช้คำว่า อะไร งั้นหรอ? นี่ฉันหน้าเหมือนถุงปูนขนาดนั้นเลยหรอ!? เฟอร์แลน!

อะไรเนี่ย! ฉันทะเลาะกับเขาเพลินจนได้มาอยู่ที่หน้าห้องชมรมทีมสำรวจอีกแล้วหรอ!?

เพลินบ้าเพลินบออะไรกัน!! ปล่อยสักทีเถอะ ขอร้องล่ะค่ะ

            “ยัยนี่..จะมาช่วยทำความสะอาด”

            “ยินดีมาก! พาเข้าไปเลย ฉันเปิดหน้าต่างแล้ว ไม่มีกลิ่นเน่าแล้วล่ะ จากนี้เธอก็ทำความสะอาดอย่างสบายใจได้เลยนะมิคาสะ!  เฟอร์แลนพูดจบก็เปิดทางให้แต่โดยดี ก่อนที่หัวหน้ารีไวล์พร้อมด้วยฉัน – ถุงปูนยี่ห้อมิคาสะบนบ่า จะเดินเข้าไปในห้องที่มีแต่โศกนาฏกรรม โดยคุณฮันจิเป็นคนร้าย

อะไรกันเฟอร์แลน? นี่น่ะหรอ เทวดาที่จะมาช่วยฉัน!!? นี่มันเทวดาหน้าประตูยมโลกชัดๆ!!

 

ฉัน..!

ไม่ได้–!!

..จะมาทำความสะอาด!!!

ทำไม!..พอฉันคิดจะแก้แค้นเขาทีไร ก็มักจะโดนแกล้งกลับเสมอเลย! โลกนี้มันโหดร้าย!!

ปล่อยให้ฉันไปสู่สุขคติสักทีเถอะ!!!




:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:




และนิทานตอนนี้สอนให้รู้ว่า ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว(?) 5555+

 

ขอบคุณทุกกำลังใจที่มอบให้ไรท์มานะคะ

อย่าลืมติดตามตอนต่อไปกันด้วยน้า~

แล้วก็อย่าเพิ่งเบื่อกับความเนิบนาบกันก่อนล่ะ~

อย่างที่ไรท์เคยบอก เรื่องนี้มีอะไรในไม้ไผ่แน่นอนค่ะ 555+ เพียงแต่ยังไม่ถึงเวลาเนอะ คริคริ~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #238 Cola so sweetie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:07
    ไม่เคยแผ่วเลยยัยน้อง555555
    #238
    0
  2. #205 Luna_l (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 06:00
    จะแกล้งเขา แต่เขารู้ทัน แผนหนูมินี่ช่างน่ารักจริง55555555
    #205
    0
  3. #194 โจรสลัดตัวน้อย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 13:52
    น่ารักมากไหว กรี๊ดดดดด
    #194
    0
  4. #128 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 14:47
    นี่สิน่ะ​ ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว​ 555​

    การแก้แค้นแต่ละอย่างของหนูมิคาสะน่ารักอ่ะ​ รีไวล์ก็น่ะ​ จะฉลาดไปไหน
    #128
    0
  5. #62 Kam_Rerise (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 23:54
    การแก้แค้นนี้ช่าง...
    #62
    1
  6. #12 nutnichaauum (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 02:05
    ติดตามค่าาาส
    #12
    1
  7. #11 CharidaNoisap (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 22:27
    โอ้ยยย หนูมิเอ้ย จะแกล้งเฮียก็ต่องแนบเนียนกว่านี้ ไม่งั้นเจอแกล้งกลับเด้อ 5555 สนุกมากคะ แกล้งกันไปแกล้งกันมาน่ารักมุ้งมิ้งมาก สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้จ้าาาา
    #11
    0