[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 6 : 3 รางวัลจากครูเอลวิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,048
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

T
B
 






3

รางวัลจากครูเอลวิน





 

            ปี 1 ห้อง A

 

แย่ที่สุด–! หลังจากการฝึกต่อสู้ตัวต่อตัวในคาบที่แล้ว ฉันก็แทบไม่มีสมาธิเรียนวิชาคณิตศาสตร์ของครูเอลวินเลย! ทั้งๆ ที่ครูเอลวินสอนสนุกมากแท้ๆ

            “เอาล่ะ ไหนออรูโอ้ลองออกมาทำโจทย์บนกระดานซิ”

            “ครับ”  คุณออรูโอ้ตอบรับคำสั่งของครูเอลวิน และออกไปทำโจทย์บนกระดาน

 

            “นี่แจน...”  เอเลนชะโงกหน้าเรียกแจนเสียงเบา นั่นทำให้ฉันที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ฟังไปด้วย

            “อะไร?”

            “...วันนี้นายต้องเข้าชมรมนะ รุ่นพี่ริโกะจะฆ่านายแล้ว”  เอเลนกระซิบ

            “หา? ไม่เอาหรอก ฉันขี้เกียจ”

            “ไม่ได้นะคะ–!  ซาช่าพูดเสริม  “นายอาจจะตายไม่ดีก็ได้นะคะ!

            “ใช่ๆ วันนี้ฉันได้ยินมาว่ากำแพงสกปรกมากด้วย ถ้านายคิดจะโดดอีกล่ะก็ ฉันจะให้รุ่นพี่ริโกะจับนายไปเป็นอาหารหมูซะ!  คอนนี่กระซิบสนับสนุน

            “โธ่! พวกนายนี่ก็–! เออๆ ก็ได้!

            “ก็แค่นั้นแหละ”

เอเลนพูดจบก็ยักไหล่ และหันกลับไปมองกระดานต่อ เป็นจังหวะเดียวกับที่คุณออรูโอ้ทำโจทย์บนกระดานเสร็จพอดี

           

“ดีมาก นายทำถูกนะออรูโอ้”  ครูเอลวินเอ่ยปากชม คนถูกชมบิดตัวไปมา – เขินในคำชมเล็กน้อย

            “โห~ ครูเอลวิน ไม่ขนาดนั้นหรอก– อั้ก!!

อะไรน่ะ!? กัดลิ้นตัวเองอีกแล้ว!?

ครูเอลวินยกมือสองข้างขึ้นระดับศีรษะ ก่อนจะประกาศเสียงดัง

            “ครู– เอลวิน สมิธ สาบานว่ายังไม่ได้แตะต้องตัวนักเรียนที่ชื่อว่า ออรูโอ้ บอสสาร์ด เลยแม้แต่ปลายนิ้ว พวกเธอเป็นพยานนะ”

            “ฮ่าๆๆ~ เดี๋ยวเขาก็ฟื้นน่าเอลวิน”

สิ้นเสียงของคุณฮันจิ คุณออรูโอ้จึงฟื้นคืนชีพ ก่อนจะกลับไปนั่งที่โต๊ะเรียนของตนเองดังเดิม ครูเอลวินที่หายระแวงแล้ว จึงกลับมาสอนตามปกติ

            “เอาล่ะ! โจทย์ข้อสุดท้าย รีไวล์ออกมาทำซิ ฉันนั่งคิดโจทย์นี้เพื่อนายเลยนะ”

           

            “โจทย์อะไรกันครับเนี่ย?”

อาร์มินหรี่ตาลง มองโจทย์บนกระดานอย่างไม่เข้าใจ แน่นอนว่าฉันก็ด้วย คนที่เก่งอยู่พอตัวอย่างอาร์มิน ถ้าตอบโจทย์ข้อนี้ไม่ได้ ฉันก็อวสานมิคาสะแล้วล่ะ

            “ถ้าตอบไม่ได้ พวกเธอไม่ต้องกังวลไปนะ โจทย์ข้อนี้เป็นเนื้อหาของเด็กปีสามน่ะ คนที่เป็นไปได้ว่าจะคิดออก ก็อาจจะมีแค่รีไวล์ ฮันจิ เฟอร์แลน และก็อิซาเบลเท่านั้นล่ะนะ”

ทุกคนได้ฟังก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ มาร์โก้ที่นั่งหลังอิซาเบลจึงสะกิดคนข้างหน้า

            “อิซาเบลครับ ข้อนี้–”

            “อย่าๆๆ ฉันขอโทษ ฉันก็คิดไม่ออก อย่าถามฉันเลย”  อิซาเบลพูดพลางโบกมือพัลวัน

 

ดูเหมือนว่าครูเอลวินคงหมดมุขที่จะสอน จนต้องหาโจทย์ยากๆ มาให้เด็กปีหนึ่งนั่งปวดหัวเล่นด้วยสินะ?

หัวหน้ารีไวล์ลุกขึ้น ก่อนจะเดินไปหยิบชอล์กที่วางอยู่ในรางกระดาน เขาเงยหน้าเขียนตัวเลขอย่างรวดเร็ว ทุกคนในห้องเหมือนกับถูกสะกดให้ละสายตาไม่ได้ รวมถึงฉันด้วย

อะไรเนี่ย!? พอขึ้นปีสามสาบานว่าฉันจะต้องเรียนอะไรแบบนี้จริงๆ หรอ?

ทำไมถึงต้องถอดสมการซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้! เวียนหัว! จะอ้วก!

 

กึก


หัวหน้ารีไวล์เขียนเสร็จ ก็วางชอล์ก ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง

แน่นอนว่าครูเอลวินก็ทึ่งอยู่เหมือนกัน ครูมองกระดานสลับกับหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะไปมา จากนั้นจึงหันไปพูดกับหัวหน้ารีไวล์ที่เหมือนจะรอฟังคำตอบอยู่

            “ถูก”

            “โห~!  ได้ยินแบบนั้น เพื่อนๆ ต่างก็ร้องออกมาอย่างชื่นชม...แต่ไม่ใช่ฉัน!

            “เอาล่ะๆ ยังไงเดี๋ยวพวกเธอทุกคนก็ต้องได้เรียนอยู่ดีพอขึ้นปีสามล่ะนะ แหะๆ~ ...เข้าใจแล้ว! เพื่อเป็นการให้รางวัลกับคนที่ออกมาทำโจทย์หน้าห้อง แถมยังทำถูกทั้งสองคนซะด้วย..  ออรูโอ้–!

            “ครับ!

            “รางวัลของนาย คือการใช้สิทธิ์ทั้งอุปกรณ์และของจำเป็นในห้องพยาบาลได้อย่างไม่จำกัดจนกว่าจะขึ้นปีสอง”

            “.....”

            “ม..ไม่ดีใจหน่อยหรอ?”

            “ครูกำลังคิดอะไรอยู่ครับ?”  คุณออรูโอ้ถามด้วยสีหน้าเนือยๆ

ไม่หรอก ไม่ใช่แค่คุณออรูโอ้เท่านั้น ฉันเดาว่าทั้งห้องก็คงทำสีหน้าเดียวกันอยู่

            “ก็วันไหนถ้าเกิดนายเผลอกัดลิ้นตัวเองอีก แต่กลับไม่ฟื้นขึ้นมา นายก็สามารถใช้สิทธิ์รักษา และใช้ของทุกอย่างในห้องพยาบาลได้ตลอดเลยยังไงล่ะ! เดี๋ยวครูจะแจ้งครูประจำห้องพยาบาลให้เอง”

            “เอ่อ ค..ครับ ผมรับสิทธิ์นั้นก็ได้ครับ”

            “อื้ม! ดีมาก ส่วนนาย รีไวล์...”  ครูเอลวินเรียกและชี้ไปที่หัวหน้ารีไวล์ ก่อนจะพูดต่อ

            “...รางวัลของนายก็คือหลังเลิกเรียนวันนี้ นายไม่ต้องเข้าชมรม เพราะฉันอยากจะวานให้นายช่วยบันทึกข้อมูลการเรียนการสอนทุกวิชา สำหรับเดือนนี้ให้หน่อย”

สีหน้าตั้งแต่ได้ยินรางวัลที่คุณออรูโอ้ได้รับ ยังคงใช้การได้จนถึงตอนที่ได้ยินรางวัลที่หัวหน้ารีไวล์จะได้รับบ้าง – สีหน้าเนือยๆ นั่น ...ช่างเป็นรางวัลที่แน่นอนว่าฉันและเพื่อนคนอื่นๆ ไม่อยากได้เสียเหลือเกิน

หัวหน้าถอนหายใจ ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

            “รับทราบ”

            “อื้ม! รางวัลที่ทรงคุณค่าขนาดนี้ นายสองคนคิดถูกแล้วที่รับเอาไว้ เอกสารแต่ละรายวิชาที่นายจะต้องบันทึกวางอยู่ที่โต๊ะเสริมหลังห้องนะ”

 

           กริ๊งงง~


            “เอาล่ะ! เลิกคาบได้”

เสียงออดที่บอกเวลา ทำให้ฉันกับเอเลนรีบเก็บของ เพื่อจะได้ไปทำกิจกรรมชมรมของตนเองต่อ – ยิ่งไปให้ทันก่อนที่รุ่นพี่ริโกะจะมาเท่าไหร่ ก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น

แต่อาร์มินที่ยังไม่ได้เก็บของทั้งหมดลงกระเป๋า รีบเดินไปหาครูเอลวิน...

            “ครูเอลวินครับ”

            “ว่าไงอาร์มิน?”

            “คือ..ช่วยแนะนำหนังสือวิชาคณิตศาสตร์สำหรับนักเรียนปีสามในห้องสมุดหน่อยได้ไหมครับ?”

ฉันกับเอเลนที่ได้ยินแทบหน้าคะมำ อาร์มิน..ทำไมถึงต้องสนใจโจทย์เลขชวนเวียนหัวพวกนั้นขนาดนี้ด้วย

            “โอ้! ได้เลยอาร์มิน เดี๋ยวครูขอไปรวบรวมหนังสือดีๆ แล้วจะมาบอกอีกทีที่หลังนะ”

            “ครับ!

บทสนทนาจบลง ตามด้วยอาร์มินที่เดินยิ้มร่ากลับมา ตอนนี้ในห้องเรียนเงียบไปแล้ว เหลือเพียงครูเอลวิน ฉัน เอเลน อาร์มิน อิซาเบล เฟอร์แลน และหัวหน้ารีไวล์เท่านั้น

            “เรารีบไปชมรมกันเถอะ”  เอเลนเตือน

            “ครับ!

ขณะที่ฉันกำลังจะเดินพ้นประตูห้องไปแล้วนั้น ก็ถูกครูเอลวินเรียกไว้ก่อน

            “มิคาสะ!  ฉันหันไปตามเสียงเรียก เมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแล้ว เขาจึงเริ่มพูดต่อทันที  “...ช่วยรีไวล์บันทึกข้อมูลการเรียนการสอนหน่อยได้ไหม? มันเยอะมาก ถ้าคนหัวดีๆ อย่างเธอมาช่วยอีกแรง คงจะดีไม่น้อย”

ฉันชะงักลง พลางหันมองเอเลนกับอาร์มินที่เดินห่างออกไปเล็กน้อย

            “เอ่อ..ฉันต้องเข้าชมรมปรับปรุงกำแพงให้สวยงามค่ะ คิดว่าวันนี้ที่ชมรมอาจจะมีงานต้องทำเยอะด้วย”

            “ไม่เป็นไรเดี๋ยวครูส่งอิซาเบลไปแทนให้หนึ่งวัน”

ฉันยังคงไม่ตอบตกลงทันทีเช่นเดิม พยายามหาเหตุผลร้อยแปดมาเกี่ยงต่อไป ได้โปรดเถอะ ที่ไม่อยากทำ เพราะฉันไม่อยากเผลอบีบคอเขาตายดับอนาถคาห้องเรียนซะก่อนน่ะสิ

            “แล้วเฟอร์แลนล่ะคะ?”

            “วันนี้รุ่นพี่โมบลิทไม่เข้าเรียนน่ะ ครูเลยสั่งเฟอร์แลนให้คอยจับตาดูฮันจิในฝ่ายวิจัยไททันให้ก่อนที่ครูจะเข้าชมรม เพราะวันนี้ครูต้องมีประชุมกับทางโรงเรียนก่อนด้วย ยังไงเธอช่วยหน่อยได้ไหม?”

โธ่! เอายังไงดี!?

 

            “มิคาสะครับ”  อาร์มินเรียกฉันที่ยืนอยู่หน้าห้องเรียนกับครูเอลวิน จากนั้นฉันจึงตะโกนกลับไป

            “ไปก่อนเลย”

            “อ๋อ ครับ”

จบแค่นั้น เอเลนกับอาร์มินจึงเดินพ้นมุมอาคารไปอย่างเงียบๆ

            “เข้าใจแล้วค่ะ จะช่วยอีกแรงนะคะ”

            “อื้ม! ขอบคุณเธอมาก”

ฉันถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องเรียน วางกระเป๋าลงที่โต๊ะตัวเดิม

            “อิซาเบล เฟอร์แลน ไปกันได้แล้ว ครูให้มิคาสะอยู่ช่วยรีไวล์แล้ว”

หัวหน้ารีไวล์ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินประโยคจากครูเอลวิน ทางอิซาเบลกับเฟอร์แลนบอกลาหัวหน้าเพียงชั่วครู่ จากนั้นจึงเดินตามครูเอลวินไป...

 

เอาล่ะ! ตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันกับหัวหน้ารีไวล์สองคน ฉันจะเผลอพลั้งมือฆ่าเขาไหม? เราจะมาดูกัน

หัวหน้ารีไวล์ชำเลืองมองฉันเล็กน้อย จึงค่อยเดินไปที่โต๊ะที่มีเอกสารแต่ละรายวิชาวางอยู่

ฉันสูดหายใจเล็กน้อย เดินไปหยุดอยู่ไม่ไกลจากเขาเท่าไหร่

            “เธอบันทึกวิชาวิทยาศาสตร์กับการฝึกเป็นทหารขั้นพื้นฐานก่อน”

ฉันไม่ตอบแต่รับเอกสารมาจากมือเขาแต่โดยดี ก่อนจะเดินไปนั่งที่ที่นั่งประจำของตัวเอง หัวหน้าก็เช่นกัน เขาเดินไปที่โต๊ะของเขา จากนั้นทั้งห้องจึงถูกปกคลุมด้วยความเงียบ

 

.....


เวลาผ่านไปราวๆ สามสิบนาทีได้ ฉันยิ้มให้กับตัวเอง – รอยยิ้มที่แฝงด้วยความอนาถใจ – เยี่ยม! ฉันยอมแพ้! ฉันนั่งงมช่องที่ให้กรอกตรงนี้มานานมากแล้วแล้ว สรุปว่า มัน-คือ-อะไร?

ถ้าอยากรู้คงจะต้องไปถามผู้รู้สินะ

ให้ตายเถอะ! จะต้องเข้าไปขอความช่วยเหลือจากเขางั้นหรอ? ฉันนี่มัน–!!

ฉันเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา หัวหน้าเงยหน้าขึ้นมอง...

            “ช่องนี้...”  ฉันพูดและชี้ให้เขาเห็น  “...เขียนอะไร?”

            “เนื้อหาที่ครูสอนไปในเดือนนี้โดยสังเขป”

            “ข..ขอบคุณ”

โว้ย! ขอบคุณงั้นหรอ!? กระดากปากชะมัด!! แทบจะกัดฟันพูด ฉันเดินจ้ำอ้าวกลับไปนั่งที่เดิม และก้มหน้าเขียนข้อมูลต่อไป

 

.....


5 นาทีผ่านไป


อ๊ากกก!! ไอ้เอกสารนี่มันรังแกฉัน!! แล้วช่องเล็กๆ นี่ต้องเขียนอะไรอีกเนี่ย?

ฉันเดินกลับไปหยุดตรงที่เดิม พร้อมกับการกระทำเดิม...

            “ช่องนี้ล่ะ?”

            “ไม่ต้องเขียน นี่มันช่องลายเซ็นครูผู้สอน”

            “ขอบคุณ”

กระดาก กระดาก กระดากปากน่า!! ไม่คิดว่าจะต้องมาขอบคุณคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นศัตรูของฉันแล้วถึงสองครั้งหรอกนะ!!

 

.....


6 นาทีผ่านไป


ฆ่ากันเลยไหม!!? จะเอายังไงกันแน่!! ฉันพลิกกระดาษอีกหน้า ก็พบแต่หน้าว่างๆ ที่เว้นเส้นบรรทัดให้อย่างสวยงาม

อะไร!!? จะให้ฉันเขียนอะไร!? เรียงความเรื่องไททันเรอะ!!?

ฉันสูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง และโพล่งขึ้นท่ามกลางความเงียบ

            “หัวหน้า–!

ปึ้ง!!

เฮ้ย! ม..มาตอนไหนเนี่ย!?

ฉันเงยหน้าอีกทีก็พบหัวหน้ารีไวล์ยืนทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หน้าโต๊ะ พร้อมกับเก้าอี้ตัวหนึ่งที่คาดว่าเขาน่าจะยกมาวางทำให้เกิดเสียงเมื่อครู่

            “หน้านั้น เขียนความรู้สึกต่อครูผู้สอนในรายวิชานี้”

พูดจบเขาก็วางเอกสารในมือลงกับโต๊ะ จากนั้นจึงนั่งบนเก้าอี้ที่ยกมา และก้มเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษตรงข้ามฉัน

            “ท...”

หัวหน้าเงยหน้ารอ เหมือนกับอยากจะรู้ว่าฉันจะถามอะไรอีก

            “...ทำไมมานั่งตรงนี้คะ?”

            “เพราะเธอไง เดินมาถามไม่หยุด ถ้าฉันไม่นั่งตรงนี้ เธอก็คงเดินไปเดินมาจนกว่ากระเบื้องจะพัง”

โอ้โห! แม่เจ้า!! ดูพูดเข้า! ตบหน้าฉันเลยดีกว่า!

ฉันนั่งเม้มปากด้วยความโมโห หัวหน้าที่รู้ทัน จึงว่าต่อ

            “อีกอย่างตอนนี้ เธอก็ควรจะแยกแยะเรื่องความแค้นส่วนตัวกับเรื่องงานให้ออกนะ...นี่น่ะหรอ? คนที่เอลวินส่งมาให้ช่วยงาน”

หัวหน้ารีไวล์หยุดพูดแค่นั้น และก้มเขียนต่อ ไม่สนใจฉันที่สามารถอ้าปากงับหัวเขาได้ทุกเมื่ออีก

สุดท้ายฉันจึงเลือกเขียนต่อ พยายามใจเย็นให้มากที่สุด

ใจเย็น..

ใจเย็น...

ใจเย็น....

 

.....

 

            “ทำหน้าแบบนั้นนี่เป็นอะไร? อยากเข้าห้องน้ำ? ปวดขี้งั้นหรอ? หรือว่าอะไร?”

โว้ย!! พูดแบบนี้แสดงว่าเตรียมตัวตายแล้วสินะ!! ชีวิตมันไม่มีค่าแล้วสินะ!! มาเลย! ตายด้วยน้ำมือฉันดูท่าจะน่าภูมิใจมากกว่าตายในท้องไททันนะ!!

ฉันขบริมฝีปากอย่างแค้นใจ

ที่เขาพูดแบบนั้น คงเป็นเพราะเห็นสีหน้าของฉันที่พร้อมจะฆ่าใครสักคนอยู่ตลอดเวลาสินะ ตั้งแต่ที่ฉันพยายามใจเย็นในตอนนั้น จนตอนนี้สิบกว่านาทีผ่านไปแล้ว ใบหน้าฉันก็ยังบอกบุญไม่รับเหมือนเดิม มิหนำซ้ำยังดูเหมือนคนท้องผูกอีกด้วย

            “เสร็จแล้ว”  ฉันปิดเอกสารวิชาการฝึกเป็นทหารขั้นพื้นฐาน และทำท่าจะเก็บกระเป๋า

            “จะไปไหน?”

            “กลับหอพัก”

            “ไม่ได้ เหลือวิชาสังคมศึกษากับวิชาประวัติศาสตร์ไททัน ถ้าว่างก็ไปหยิบมานั่งเขียนเล่นซะ”

ก็ได้ๆ!! แค่รีบทำให้จบก็พอสินะ!?

ฉันเม้มริมฝีปากอย่างต้องการสงบอารมณ์ – สาบานได้เลย ฉันจะไม่มานั่งบันทึกข้อมูลการเรียนการสอนกับเขาอีกเป็นครั้งที่สองแน่!

 

.....


            “เสร็จแล้ว!

ฉันปิดเอกสารวิชาประวัติศาสตร์ไททัน – เล่มสุดท้าย ลาก่อน อย่าได้เจอกันอีก จากนั้นฉันจึงทำท่าจะเก็บกระเป๋าอีกครั้ง

            “จะไปไหน?”

            “ก..กลับหอพัก”

เดี๋ยวๆๆ มีใครเอาเทปมาเล่นซ้ำรึเปล่า? พอได้แล้วนะ! ฉันไม่อยากเขียนแล้ว!

            “ไม่ได้ ฉันยังจัดการงานส่วนของฉันไม่เสร็จ แล้วใจคอเธอจะให้ฉันแบกกองเอกสารพวกนี้ไปคืนคนเดียวรึไง? เธอนี่มัน..นอกจากจะเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้นแล้วยังไร้น้ำใจอีก”

            “หา!?”

            ฉันร้องออกมา – การที่ฉันแค่อยากจะกลับหอพัก มันทำให้ฉันกลายเป็นคนเลวได้ขนาดนี้เลยหรอ!?

ฉันถอนหายใจ เอาหน้าแนบกับโต๊ะ – ไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนว่าจนตัวเองไปต่อไม่ถูกขนาดนี้

ทั้งแค้นทั้งเจ็บใจ แต่กลับทำอะไรไม่ได้สักอย่าง!

แล้วทำไมรางวัลของครูเอลวินถึงต้องทำฉันโชคร้ายไปด้วยล่ะเนี่ย!!




:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:




ค้นพบว่าพอไรท์ได้ลองกลับมาอ่านทวนตอนนี้ ไรท์ก็แอบขำเฮย์โจวเบาๆ

เป็นการจิกกัดที่ไม่มีผู้ชายคนไหนในโลกไททันสามารถทำได้อีกแล้วค่ะ 5555+

 

เนื้อเรื่องตอนนี้ยังเนิบๆ อยู่ ไม่มีอะไรมาก แต่หลังจากนี้จะมีอะไรในกอไผ่แน่นอนค่ะ ไรท์เอาหนูมิเป็นประกัน

~อิอิคิคิคึคึ~

ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามจนถึงตอนที่ 3 ค่ะ เย้ๆ!! >[]<


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #203 Luna_l (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 05:46
    อยากกลับหอพักก็ไม่ได้กลับสักที 555555 โดนรีไวล์บ่น แต่หนูมิก็ไม่สามารถเถียงได้
    #203
    0
  2. #126 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 14:25
    ป๋าเอลค่ะ​ นี่คือรางวัลแล้วเหรอ​
    #126
    0
  3. #60 Kam_Rerise (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 23:34
    ให้รางวัลนักเขียนดีเด่น55555
    #60
    1
    • #60-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 6)
      5 กรกฎาคม 2561 / 23:39
      โอ๊ยยยบิดไปทั้งตัวแล้วจ้า กร๊ากก >O<
      #60-1
  4. #4 CinnaraV2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 23:12

    มีความสงสารหนูมิ อีเอกสารมันแกล้งฉัน

    รีดก็เคยเป็นเหมือนหนูมิเลยแต่ทำกับเพื่อนเลยกล้าถาม สมัยอยู่ ม.ต้น นะ เรื่องนี้แต่งดีมากค่ะ แอบฟิน แอบขำ แอบสงสาร หนูมิเหลือเกิน ติดตาม ไรท์ทั้งสามเรื่องเลยนะคะ เดียวจะมาคอยหน้าจอรอดูทุกวันจันทร์ กับ ศุกร์ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-01.png

    #4
    1
    • #4-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 6)
      14 พฤษภาคม 2561 / 00:08
      แงง ขอบคุณมากๆ นะคะ ดีใจจังงง ><
      #4-1
  5. #3 sayashi Riho (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 20:24
    ชอบฉากที่รีไวล์โผล่มานั่งทำรายงานกับมิคาสะ อร้าาาย~~
    #3
    1
    • #3-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 6)
      14 พฤษภาคม 2561 / 00:10
      ฮี่ๆ ขอบคุณมากค่ะ อย่าลืมติดตามตอนต่อๆๆๆๆๆไปด้วยน้า 5555+
      #3-1