[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 20 : 17 โจมตี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

T
B






17

โจมตี



 

3 วันต่อมา

กำแพงโรเซ่

ปราสาทอดีตกองบัญชาการทีมสำรวจ

 

นี่ก็ผ่านมาสามวันแล้ว ที่ฉันกับพวกเพื่อนๆ ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ถึงแม้ว่ามันจะไกลจากแม่น้ำจริงๆ อย่างที่คุณฮันจิว่า แต่ก็ไม่ได้ลำบากมากมาย


ในทุกวัน ไม่คุณเพทรากับคุณออรูโอ้ ก็เป็นคุณเอิร์ดกับคุณกุนเธอร์ ที่จะเวียนนำข่าวสารมาส่งที่นี่ และถ้าหากเป็นช่วงกลางคืน พวกเขาก็จะพักที่ปราสาทนี้เลย จึงค่อยกลับไปเขตทรอสต์ในตอนเช้า


ข่าวแรกที่ได้คือ พวกขุนนางโกรธมากที่จับตัวเอเลนกับฮิสโทเรียไม่ได้ แทบจะพลิกกำแพงหาเลยด้วยซ้ำ คุณเพทราเล่าว่า พวกขุนนางสั่งให้กองสารวัตรทหารค้นทั่วโรงเรียน และพวกเขาก็ได้เจอกับเอกสารที่ถูกปลอมขึ้นมาอีกที มันบอกว่า ไม่เคยมีประวัติว่ามีนักเรียนที่ชื่อ เอเลน เยเกอร์ กับ ฮิสโทเรีย เรส ในโรงเรียนแห่งนี้

เหตุผลที่ต้องแปลงเอกสารปลอมขึ้นมา ก็เพราะว่าหากพวกขุนนางรู้ว่าเอเลนกับฮิสโทเรียมีตัวตนอยู่ในโรงเรียนนี้จริงๆ แต่หาพวกเขาไม่เจอ นั่นอาจจะสร้างความไม่ปลอดภัยต่อครูและนักเรียนคนอื่นๆ ที่ไม่รู้เรื่องด้วยก็ได้


แม้ว่าเอเลนกับฮิสโทเรียจะไม่ใช่ตัวการก็ตาม แต่ฉันคิดว่า ถ้าพวกขุนนางเปลี่ยนว่าจะขอสอบปากคำเอเลนกับฮิสโทเรียสักหน่อย เรื่องก็คงไม่ต้องวุ่นวายขนาดนี้

ฮิสโทเรียเคยบอกว่า เธอไม่ได้เจอกับพ่อของเธอมานานมากแล้ว ป่านนี้อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้

พอได้ยินแบบนั้น ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าพ่อของเธออยู่ เรื่องราวก็คงจะจบได้ง่ายดายขึ้นล่ะนะ บางทีอาจจะไม่ต้องเป็นแบบนี้ก็ได้

 

ส่วนข่าวต่อมาที่ได้รับจากคุณเอิร์ดกับคุณกุนเธอร์ ก็คือเมื่อวานซืน เกิดเหตุการณ์กับสารวัตรทหารคนหนึ่ง แบบเดียวกันกับสารวัตรทหารคนแรกผู้เคราะห์ร้ายอีกแล้ว คราวนี้ยิ่งแล้วใหญ่ ถ้าหาในโรงเรียนไม่เจอ พวกขุนนางก็พร้อมที่จะหาในพื้นที่อื่นๆ ทุกตารางนิ้ว ไม่เว้นแม้แต่เมืองใต้ดิน

พวกเราในตอนนี้ ทำอะไรไม่ได้เลย ถึงแม้เรื่องนี้จะไม่ได้ใหญ่จนรู้ไปถึงหูพระราชาและผู้บัญชาการซัคเกรย์ก็เถอะ แต่เราก็ไม่มีหลักฐานที่จะมายืนยันว่าเอเลนกับฮิสโทเรียบริสุทธิ์ นอกจากความมั่นใจของพวกเราทุกคนเองเท่านั้น ซึ่งมันไม่เพียงพอ


ทางเดียวที่คิดออกในตอนนี้ก็คือ ต้องจับตัวการให้ได้เท่านั้น

 

.....


เวลา 14.00 น.


หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จแล้ว ฉันก็เดินไปดูแลบริเวณคอกม้า ตามคำสั่งของหัวหน้ารีไวล์ตามปกติ ในขณะที่คนอื่นๆ ก็มีหน้าที่ของตน


            “เมื่อไหร่เราจะได้กลับไปโรงเรียนสักทีนะ?”  ซาช่าที่กำลังตักน้ำในบ่อขึ้นมาพูดลอยๆ

            “ฉันล่ะอยากจะจับตัวการให้ได้เร็วๆ จริงๆ เลย พวกขุนนางนี่น่ากลัวชะมัด”  คอนนี่

            “เอ่อ..ฉันขอโทษนะพวกนาย”  เอเลน

            “อะไรอีกล่ะ บอกแล้วไงว่านายกับฮิสโทเรียไม่ได้ผิดสักหน่อย”  แจนพูดพลางกลอกตา

            “ถึงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะ แต่มันก็นะ...”

ฮิสโทเรียพูดขณะลงมาจากบันไดที่ไว้สำหรับปีนเก็บผลไม้บนต้นเมื่อครู่

 

ตึกๆๆ~


            “แฮ่กๆๆ~”


อาร์มิน? ทำไมถึงวิ่งมาหน้าตาตื่นแบบนั้น..?

            “อาร์มิน มีอะไรหรอ?”  เอเลนถาม


            “ทุกคน! เข้าไปฟังเบาะแสที่ได้มาในห้องโถงกันเถอะครับ!

 

.....


รอบนี้เป็นคุณเพทรากับคุณออรูโอ้ที่มาส่งข่าว


ในห้องโถงปราสาท เมื่อเห็นว่าทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าแล้ว หัวหน้าหน่วยเอลวินจึงเริ่มพูดทันที


            “ได้เบาะแสของตัวการในครั้งนี้มาแล้วล่ะ...”  แต่ละคนต่างกลืนน้ำลาย หัวหน้าหน่วยหยิบปึกแผ่นกระดาษขึ้นมา พร้อมกับพูดให้เราฟัง

            “...จำครั้งที่สอง ที่ตัวการก่อความวุ่นวายได้ใช่ไหม? พอดีว่าหลังจากที่ตัวการก่อความวุ่นวายเสร็จแล้ว มีทหารทีมสำรวจสามคนอยู่ในบริเวณนั้น และเห็นเหตุการณ์พอดี พวกเขาจึงเลือกจะสะกดรอยตามไป ไม่ได้เข้าจับกุมตัวทันที เนื่องด้วยปัจจัยหลายๆ อย่าง... ส่วนที่ที่ตัวการนั้นไป ก็คือโกดังร้างของบริษัทการค้าที่ถอนตัวไปแล้ว มันตั้งอยู่ในกำแพงซีน่าทางตอนใต้ เขตเอลมิฮะ... ทหารทีมสำรวจทั้งสามคน จึงมาเฝ้ายามในบริเวณนั้น พบว่าตัวการกับคนอีกประมาณสามคน มักจะเข้าออกอยู่เป็นเวลา... มิเกะที่ได้รับข่าวจากทหารทั้งสามคนนั้น เลยคิดว่า นี่อาจจะเป็นที่กบดานของพวกมันก็ได้”

            “เอ๋!!?”


พวกเราอุทานออกมาพร้อมกัน ไม่น่าเชื่อว่า จะได้เบาะแสที่เป็นประโยชน์เข้าซะแล้ว ต้องขอบคุณทหารทีมสำรวจทั้งสามคนนั้นจริงๆ


            “ท..ทหารทั้งสามคนนั้น เป็นใครหรอครับ!?”  เอเลนถามด้วยแววตาอยากรู้

            “ฉันจะบอกพวกเธอหลังจากที่เสร็จเรื่องวุ่นวายก่อนละกันนะ”  หัวหน้าหน่วย

            “เรื่องวุ่นวาย..หรอครับ?”  อาร์มิน

            “ใช่...”  คุณฮันจิตอบแทน เธอหันไปมองหัวหน้าหน่วย เขาพยักหน้าให้เธอเล็กน้อย คุณฮันจิจึงพูดต่อ  “...พวกเราจะจัดการจับกลุ่มตัวการในวันพรุ่งนี้!

            “เอ๋!!?”

            “เอา..เอาจริงงั้นหรอครับ!?”  เอเลนถามย้ำ

            “ใช่ พวกเราคิดดีแล้ว...ในฐานะที่เป็นครู ฉันคิดว่าพวกเธอคงอยากกลับโรงเรียนใช่ไหม?”  หัวหน้าหน่วยอมยิ้มบางๆ

            “ค..ครับ/ค่ะ!

            “อืม เพราะฉะนั้น ถ้าเรายิ่งจับตัวการได้เร็วยิ่งดี ฉันจะบอกแผนการให้พวกเธอฟังหลังจากมื้อเย็นนะ”

 

.....


วันต่อมา

เวลา 07.30 น.

บนรถม้าลาก

 

            ...เวลาเข้าโกดังของกลุ่มตัวการในตอนเช้าคือ ประมาณ 8.30 น. และพวกเขาจะออกไปในเวลา 11.00 น. จากนั้นจึงค่อยกลับมารวมกันอีกในเวลา 20.30 น. เวลา 21.30 น. กลุ่มตัวการจึงแยกย้ายกลับ...สิ่งที่ฉันอยากให้พวกเธอใส่ใจคือเวลา 8.30 น. พวกเราจะเริ่มเข้าจับกุมตัวพอพวกมันมาถึงทันที โดยพวกเราจะต้องไปดักรอพวกมันที่นั่นก่อนเวลาที่บอกไว้... เอาล่ะ ฉันจะบอกแผนการแล้วนะ...

ในตอนแรกคอนนี่กับซาช่า จะสังเกตการณ์ด้านนอกก่อน หากเห็นรถม้าสีดำทรงโบราณแบบที่ฉันให้ภาพสเก็ตไปเมื่อไหร่ รีบส่งสัญญาณบอกรีไวล์ ฮันจิ โมบลิท มิคาสะ อาร์มิน หรือแจนทันที... อาร์มินกับโมบลิท หลังจากที่ได้รับสัญญาณแล้ว สิ่งที่เธอทั้งคู่ต้องทำคือ ถ้าเป็นไปได้ ขอให้รีบไปตามสารวัตรทหารอย่างต่ำสองคน มาให้เร็วที่สุด พวกเขาจะได้เห็นและรู้ความจริงจากคำสารภาพของพวกมันไปพร้อมๆ กับพวกเราเลย ว่าเอเลนกับฮิสโทเรีย ไม่ใช่ตัวการก่อความวุ่นวายในครั้งนี้...ส่วนรีไวล์ ฮันจิ มิคาสะ แจน พรุ่งนี้พวกเธอทั้งสี่ช่วยออกแรงสักหน่อยละกันนะ... ส่วนเอเลนกับฮิสโทเรีย ไม่ต้องไปไหน รออยู่ที่นี่ ฉันจะให้พวกเธอทั้งสองคน ออกไปเดินดุ่มๆ แถวนั้นไม่ได้ เข้าใจไหม? ...พรุ่งนี้ ฉันถูกพวกขุนนางเรียกตัว ทำให้ต้องไปนครหลวงมิตทราสตั้งแต่เช้า คงไม่ได้อยู่สู้ร่วมกับพวกเธอด้วย ขอโทษจริงๆ... แต่ฉันมั่นใจ ถ้าพรุ่งนี้แผนการสำเร็จ ปัญหานี้จะถึงบทจบแน่นอน ฉันสัญญา...

 

ตอนนี้เราทั้งแปดคน – ฉัน อาร์มิน แจน คอนนี่ ซาช่า คุณฮันจิ รุ่นพี่โมบลิท และหัวหน้ารีไวล์ ก็กำลังใกล้ถึงโกดังร้างในเขตเอลมิฮะที่ว่าแล้ว...


ฉันเชื่อใจหัวหน้าหน่วย วันนี้ถ้าพวกเราทำสำเร็จ ทุกอย่างก็จะจบลง


เพราะฉะนั้น จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด!


            “คุณฮันจิครับ จะไปตามสารวัตรทหารกับอาร์มินแทนผมไหมครับ? เดี๋ยวผมจะอยู่จัดการพวกมันเอง”  รุ่นพี่โมบลิทที่กำลังบังคับม้าอยู่ถามคุณฮันจิ

            “ไม่เป็นไรโมบลิท เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

            “ค..ครับ”

 

.....


กึกๆๆ~


            “ถึงแล้วครับทุกคน ผมจอดรถเอาไว้หลังโกดังแล้ว ไม่มีใครสังเกตเห็นแน่นอน ออกมาได้เลยครับ”  สิ้นเสียงของรุ่นพี่โมบลิท หัวหน้ารีไวล์ก็เอาท้ายรถม้าลากลง ตามด้วยพวกเราทั้งหมด ที่ทยอยลงจากรถไป

            “โกดังนี้มีทางเข้าสองทาง ประตูหน้ากับประตูหลัง หัวหน้าหน่วยส่งข่าว บอกให้ทหารทีมสำรวจสามคนนั้น จัดการตัดโซ่ที่คล้องแม่กุญแจกับประตูหลังออกแล้ว ไม่ต้องห่วงว่าจะเข้าไม่ได้นะ”

            “ครับ/ค่ะ”

ฉัน อาร์มิน แจน คอนนี่ และซาช่า ตอบรับอย่างเข้าใจในสิ่งที่คุณฮันจิสื่อ ก่อนที่เราจะเดินเข้าไปในโกดัง

 

.....


ในนี้มีลังไม้ลังใหญ่ๆ วางเต็มไปหมด ฉันคิดว่า สิ่งนี้อาจจะช่วยให้สะดวกยิ่งขึ้น ถ้าพวกเราจะซุ่มก่อน จึงค่อยพุ่งเข้าจัดการพวกมัน...


            “ข้างบนมีกระจกด้วยค่ะ! ฉันคิดว่าถ้ามันเป็นหน้าต่างล่ะก็ ฉันกับคอนนี่อาจจะส่งสัญญาณทางนั้นนะคะ ทุกคนคิดว่ายังไงคะ?”  ซาช่า

            “จริงด้วยแฮะ... คอนนี่ ช่วยขึ้นไปดูข้างบนให้หน่อยได้ไหม?”  คุณฮันจิ

            “ครับ!”  คอนนี่ตอบรับ เขารีบออกไปทางประตูหลังของโกดัง จากนั้นจึงใช้เครื่องเคลื่อนย้าย 3 มิติ ที่ติดอยู่ ขึ้นไปดูบนหลังคาทันที...

 

            “ทุกคน! ข้างบนนี้เป็นหน้าต่างกระจกจริงๆ ด้วยครับ!  คอนนี่ตะโกนจากด้านบน

            “อื้ม! ขอบคุณมากคอนนี่!.. ถ้างั้นเธอกับคอนนี่ก็ช่วยส่งสัญญาณทางนั้นทีนะ”  คุณฮันจิบอกกับซาช่า

            “เข้าใจแล้วค่ะ!

 

.....


เวลา 08.25 น.


เวลาใกล้เข้ามา เหลือแค่ 5 นาทีเท่านั้น ตอนนี้ทั้งคอนนี่กับซาช่าก็ประจำที่ของตัวเองแล้ว ส่วนฉันก็จัดการหาซอกแอบก่อนจะเริ่มโจมตีได้แล้ว เช่นเดียวกันกับคนอื่นๆ


อยากให้พวกมันรีบมาถึงจริงๆ! จะได้รีบจัดการให้มันจบๆ ไป

 

            “พวกมันมาแล้วค่ะ มีทั้งหมดสี่คน!!


เสียงซาช่าที่ตะโกนลงมาทำฉันสะดุ้ง – ตายยากจริงๆ เลยนะ เจ้าพวกนั้น!


            “ทุกคน! ประจำที่! อาร์มินกับโมบลิท ตอนนี้แหละ! ไปตามสารวัตรทหารมาเลย!”  คุณฮันจิตะโกนบอก

            “ครับ!!”  อาร์มินกับรุ่นพี่โมบลิทตอบพร้อมกันก่อนจะวิ่งออกทางประตูหลังของโกดังไป

 

กึกๆๆ~


ดูท่ากำลังจะไขกุญแจเข้ามาสินะ...

 

ครืด~


ประตูหน้าโกดังเปิดออกแล้ว!

 

พวกมันกำลังเดินเข้ามาใกล้...


            “แกบอกว่าคืนนี้แกจะจัดการขู่สารวัตรทหารอีกคนหรอ?”

            “ใช่ ฉันจะทำให้พวกขุนนางหัวหมุนไปเลย!


อีกนิด...


            “ป่านนี้เอเลนกับฮิสโทเรียก็คงรับกรรมแทนพวกเราไปก่อนแล้วสินะ ฮ่าๆๆ~ ฉันล่ะอยากจะขอโทษสองคนนั้นจริงๆ”


ตอนนี้แหละ!!!


            “อ่า ฉันคิดว่า–!! อั้ก!!!

            “เฮ้ย!! อะไรน่ะ!!?”


ฉันที่แอบอยู่ข้างๆ ลังไม้สูง พอเห็นพวกมันเดินเข้ามาใกล้จึงกระโดด ใส่แรงทั้งหมดไปที่เข่าอัดหน้าของตัวการคนหนึ่งทันที พอมันล้มคว่ำตัวลงกับพื้น ฉันจึงล็อกมือของมันเอาไว้

แน่นอนว่าพอฉันพุ่งออกไปแบบนั้น ทั้งหัวหน้ารีไวล์ คุณฮันจิ และแจน ก็ไม่ยืนอยู่เฉย พวกเขาพุ่งเข้าไปจัดการคนที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที

 

            “อะไรกันวะเนี่ย!!?”


หนึ่งในกลุ่มตัวการคนหนึ่งร้องออกมา ก่อนที่เขาจะโดนหัวหน้ารีไวล์ล็อกคอ พร้อมกับถูกโยนไปข้างหน้าอย่างแรง จนร่างแนบกับพื้น

ส่วนคุณฮันจิตอนนี้ก็กำลังนั่งทับร่างของตัวการคนหนึ่งอยู่ ในขณะที่กำลังล็อกมือของมันเอาไว้ด้วย


            “จะหนีไปไหนวะ!? ไอ้พวกขี้แพ้!


แจนตะโกนเสียงดัง เมื่อเห็นตัวการคนหนึ่งรีบวิ่งตรงไปที่ประตูหน้าของโกดัง


            “ไม่ยอมให้หนีหรอกค่ะ!!


ฟิ้ว~!

ฉึก!


            “อ๊ากกก~!!

ตัวการคนนั้นคงจะหนีออกไปได้แล้ว ถ้าไม่มีลูกธนูของซาช่าลอยเข้าไปปักที่ขา หยุดการเคลื่อนไหวของมันเอาไว้

 

.....      


สุดท้าย พวกมันทั้งหมดก็ถูกคุมตัวเอาไว้แล้ว ในขณะที่แจนก็กำลังมัดเชือกที่มือของพวกมันแต่ละคนไปด้วย

ฉันก้มมองคนที่นอนคว่ำ ถูกฉันกุมตัวเอาไว้อยู่...

ดูท่าว่าหนึ่งในตัวการ – คนนี้ที่ฉันใส่เข่าไปที่หน้า คงจะสลบไปแล้วล่ะนะ ถึงมัดมือคนสุดท้ายก็ไม่เป็นไรหรอก


            “ทุกคนครับ สารวัตรทหารมาแล้วครับ!

พวกเราหันไปตามต้นเสียง ก็พบอาร์มินกับรุ่นพี่โมบลิทที่พาสารวัตรทหารมาด้วย จำนวนสามคน – สามคนที่ฉันรู้จักดี... ฮิตซ์ มาร์โล และนั่น!– หัวหน้ากองสารวัตรทหารไนล์!!


            “พวกเธอ! นักเรียนของเอลวินนี่!”  หัวหน้ากองไนล์ร้อง

            “เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะครู! ตอนนี้ช่วยมาทำหน้าที่สารวัตรทหารที่ดี และฟังคำสารภาพจากพวกมันก่อนเถอะ!”  คุณฮันจิโวยวาย

            “นี่! อย่ามาเรียกว่าครูในที่แบบนี้นะ! ต้องเรียกว่าหัวหน้ากองไนล์สิ! ถึงจะถูก!


เอ่อ..ฉันว่าตอนนี้เราควรจะสนใจกลุ่มตัวการมากกว่านะ...

 

            “มิคาสะ! ระวัง!!


ฉันตกใจเพราะเสียงของอาร์มิน จึงรีบหันไปมองคนที่ฉันกุมตัวมันไว้อยู่

เพราะตายใจ คิดว่ามันสลบแล้ว ความจริงคือไม่ – มันยังไม่สลบ

 

ฟืดดด~


            “แค่กๆๆ~”


ฉันไอออกมาทันที เมื่อได้สูดอะไรบางอย่างเข้าไป


ที่มือของมันมีขวดสเปรย์เล็กๆ อยู่! มันพ่นสเปรย์ใส่ฉัน! อะไรล่ะเนี่ย!? ตอนแรกก็คิดว่าปืน! หมดมุขจะสู้ถึงขนาดต้องเอาสเปรย์ระงับกลิ่นกายมาสู้กับฉันเลยรึไงกัน!!?

ฉันเผลอปล่อยมืออัตโนมัติ พร้อมกับรีบลุกออกไปจากตัวมัน หลังจากนั้น หัวหน้ากองไนล์กับมาร์โลจึงรีบเข้ามากุมตัวมันต่อทันที

            “แกคิดจะหือกับพวกเราหรอ!?”  หัวหน้ากองตะโกนใส่ ก่อนจะสับท้ายทอยให้มันสลบ


คราวนี้ก็...สลบจริงๆ แล้วสินะ...

 

            “แค่กๆๆ~”


ฉันถอยหลัง เซไม่เป็นท่า หลังชนเข้ากับลังไม้ขนาดใหญ่ ฉันยังไอไม่หยุดจนน้ำตาไหลออกมา รู้สึกมึนหัว และหนักอึ้งแปลกๆ


            “แค่กๆๆ~”


โอ๊ย!! หัวฉัน! – ตอนนี้มันปวด มันปวดมาก ปวดจริงๆ – เหมือนกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ อะไร? มันคืออะไร!? สเปรย์นั่น! มันคืออะไร!?


ฉันหันไปมองคนรอบๆ น้ำตาไหลพรากออกมา ความรู้สึกอย่างกับว่า จะต้องลาจาก..จะต้อง..ไม่ได้มองหน้าพวกเขาทุกคนที่ฉันคุ้นเคยนี้ไปอีกนาน...


หัวหน้ารีไวล์..


อาร์มิน..


แจน..


คอนนี่..


ซาช่า..


คุณฮันจิ..


แม้แต่คนที่ไม่ได้อยู่ในที่นี้ – ทั้งเอเลน ฮิสโทเรีย หัวหน้าหน่วยเอลวิน เพื่อนๆ ทุกคน...

 

“มิคาสะ!”  อาร์มินร้องเรียก พลางวิ่งเข้ามาหาฉัน


ร่างกายของฉันมันไม่ทำตามที่สมองสั่งเลย ขาทั้งสองข้างเรี่ยวแรงหดหายไปหมด

ฉันล้มลงไปนั่งกับพื้น และในขณะที่ศีรษะกำลังจะกระทบกับพื้นด้วยสติที่เริ่มเลือนลางแล้วนั้น ก็มีมือคู่หนึ่งมารับหัวของฉันเอาไว้ก่อน

พอได้เห็นใบหน้าของคนที่มากันไม่ให้ศีรษะฉันกระแทกกับพื้นแล้วนั้น ฉันก็เบิกตากว้าง ในขณะที่น้ำตายังไหลไม่หยุด

           

            “หัวหน้า..รีไวล์...”


ฉันพยายามเปล่งเสียงออกมา ขมวดคิ้วเล็กน้อย ปวดหัวแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เนื้อตัวร้อนไปหมด


            “เธอเป็นอะไร!? ทำใจดีๆ ไว้! อย่าเพิ่งสลบนะ! มิคาสะ!

            “หัวหน้า...ฉัน..ฉัน– อึ้ก!!


ราวกับสมองกำลังจะถูกบีบให้เละด้วยเหล็กร้อนๆ มันปวดมาก น้ำตายังคงไหลอย่างต่อเนื่อง ฉันหอบหายใจเร็ว เอาหน้าซุกเข้ากับแผงอกของเขาอย่างทรมาน มือก็กำเสื้อของเขาจนยับยู่ยี่ไปหมด

            “มิคาสะ! เธอเป็นอะไร!? ได้ยินฉันไหม!? มิคาสะ!

 

เสียงของเขา – เสียงของหัวหน้า...


ทำไมกัน?...ฉัน..ฉันมีลางสังหรณ์ว่า หลังจากนี้ฉันจะต้องคิดถึง...ฉันจะต้องคิดถึงเขามาก...


ฉันจะต้องคิดถึงหัวหน้ารีไวล์มากแน่ๆ

 

นั่นเป็นความคิดสุดท้ายในหัวฉัน ก่อนที่สติทั้งหมดจะดับวูบลง...

 

[ END Mikasas part ]



 

[ Levis part ]

 

            “เดี๋ยว! มิคาสะ! มิคาสะตื่นสิ!”  ผมเขย่าร่างมิคาสะที่ตอนนี้สลบคาแผงอกของผมไปแล้ว พลางมองใบหน้านวลที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ก่อนที่ผมจะกัดฟันด้วยความโมโห


ไอ้อ้วนนั่น! มันพ่นอะไรใส่เธอ!!?

 

.....


30 นาทีผ่านไป

 

            “มิคาสะครับ! มิคาสะ!

อาร์มินที่นั่งข้างๆ เรียกมิคาสะที่นอนสลบกับพื้นอยู่ นี่ก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่เธอยังไม่ฟื้นเลย แถมยังหายใจช้ามากอีกต่างหาก

ตื่นขึ้นมาได้แล้วยัยผ้าพันคอขึ้นรา! เธอกำลังจะทำให้ผมเป็นบ้านะ!

 

            “ฟื้นแล้วหรอ?”


ฮันจิพูดกับคนที่ถูกมัดกับเก้าอี้ ตอนนี้ฟื้นขึ้นมาแล้ว – ไอ้อ้วนนั่น!!

ผมไม่รีรอ รีบเดินเข้าไปหามันทันที พร้อมกับถามเสียงเรียบ – พยายามควบคุมอารมณ์เอาไว้


            “แกพ่นสเปรย์อะไรใส่เธอ?”

            “ฮ่าๆๆ~ ก็เคยได้ยินชื่อเสียงอยู่หรอกนะ... นี่น่ะหรอ? หัวหน้ารีไวล์...หน้าตาไม่เป็นมิตรเลยแฮะ”

            “ฉันถามว่า แกพ่นสเปรย์อะไรใส่เธอ?”

            “โห~ ทำไมถึงต้องอยากรู้ขนาดนั้นด้วยล่ะ?–!!


พลั่ก!!!

กึ้ง!!!


            “รีไวล์!


ฮันจิเรียกชื่อเสียงดัง พอเห็นผมที่หมดความอดทนใส่หมัดเข้าที่หน้ามัน จนเก้าอี้หงายลงกับพื้น

ผมไม่สนใจ กำเส้นผมของมัน และดึงขึ้นมา ให้ร่างที่ถูกมัดกับเก้าอี้กลับมานั่งตามเดิม


            “ฉันรู้ว่าแกอยากกลับลงไปในนรก บ้านเกิดของแกเร็วๆ ไม่ต้องห่วง ฉันจะสงเคราะห์ให้...แต่ก่อนอื่น ตอบมาสักที แกพ่นสเปรย์อะไรใส่เธอ!? ฉันไม่มีเวลาจะมาเสวนากับหมูตอนเดรัจฉานอย่างแกมากหรอกนะ!


คนที่ก้มหน้าค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา – เผยให้เห็นเลือดที่เลอะอยู่บริเวณมุมปาก เป็นผลจากการที่ผมต่อยมันไปเมื่อครู่ ก่อนที่มันจะตะโกนอย่างไม่กลัวว่าตัวเองจะตายเมื่อไหร่ก็ได้ออกมา


            “หึ! อยากรู้นักใช่ไหม!? ถ้าอยากรู้มากนักล่ะก็ ลองเก็บขวดสเปรย์นั่นไปตรวจสารข้างในดูสิ! แล้วก็รอให้ยัยผู้หญิงแรงช้างนั่นฟื้นขึ้นมา! แกจะได้รู้ทันทีเลยล่ะ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ!! ฮ่าๆๆ~!!! 

 

 

 

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

 

 

 

พี่อ้วนใจเย็นๆ นะ จะพูดอะไรช่วยดูหน้าเฮียด้วย 555+

 

จากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับหนูมิ

ติดตามต่อไปได้เลยค่ะ

 

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #246 Honey so lemonade (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 05:48
    ทำน้องทำไม!!
    #246
    0
  2. #217 Luna_l (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 07:36
    คืออะไรอ่ะ ทำอะไรกับหนูมิ!!!
    #217
    0
  3. #180 dark show (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 09:57

    จากประสบการณ์ที่ดิขั้นอ่านนิยายมาเป็นเวลา2วันดิชั้นพอจะเดาออกเลยค่ะว่าคืออะไร
    #180
    0
  4. #140 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 21:40
    ฉันจะขย้ำไออ้วนนี่เอง!!!!
    #140
    0
  5. #53 sayashi Riho (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 20:38
    what!! ม่ายนร้าาาาาาา
    #53
    0
  6. #52 LucyTaylor (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 08:59
    หรือว่าจะความจำเสื่อม?!!
    #52
    1
    • #52-1 sayashi Riho(จากตอนที่ 20)
      29 มิถุนายน 2561 / 20:39
      แล้วมีโอกาสจะร้ายแรงกว่านี้ปะเนี่ย! ไม่งั้นเครียดแน่งานนี้ ราวกับว่างานดราม่ากำลังจะมา
      #52-1
  7. #51 CharidaNoisap (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 06:51

    คืออะไร คืออะไร มันคืออะไร อ๊ากกกกกก หนูมิอย่าพึ่งเป็นไรไปนะลูก เฮียจัดการไอ่อ้วนนั้นเลยคะ(อินจัดเลย55555)

    #51
    0
  8. #50 nutnichaauum (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 01:17
    อีก 5 นาที~~
    #50
    0