Can I Love You รักได้ไหมถ้าหัวใจไม่เพี้ยน

ตอนที่ 15 : เซอร์ไพรซ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    19 เม.ย. 60

“ลิซ ทางนี้” เจนนี่โบกมือพร้อมกับกระโดดโหยง ๆ หลังจากที่ฉันโทรบอกเธอให้มารับที่สนามบิน สงสัยใช่ไหมล่ะว่าทำไมไม่บอกพี่ฮันบิน เซอร์ไพรช์นั่นแหละเลยต้องกลับก่อนเวลานิดหนึ่ง

“แล้วนี่ทำไมกลับมาก่อนอ่ะ ไหนบอกว่าจะอยู่อาทิตย์หนึ่ง” เจนนี่ทำหน้าตาสงสัยพร้อมกับเหล่ตามอง

“ป่าวเลย แค่อยากกลับก่อน เซอร์ไพรช์ไง” ฉันฉีกยิ้มแล้วเดินเข้าไปกอดเจนนี่

“แม่กับพ่อเป็นไงบ้าง ท่านสบายดีไหม” เจนนี่ถามขึ้นขณะเดินมาช่วยฉันเข็นรถที่ใส่สัมภาระ

“สบายดี แม่ซื้อของมาฝากพวกแกเยอะมาก” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ทำให้เจนนี่พลอยตื่นเต้นไปด้วย

“งั้นเร็ว รีบกลับคอนโด อยากเห็นของฝาก” เจนนี่เขย่าแขนฉันเล็กน้อยแล้วรีบเข็นกระเป๋าพร้อมกับสาวท้าวฉับ ๆ

“รอด้วย” ฉันตะโกนบอกเจนนี่ขาเรียวกึ่งวิ่งกึ่งเดิน ทันทีที่มาถึงรถฉันก็ตกใจจนหน้าเหวอไปพักใหญ่

 

 

 “โทษทีนะ ลิซ่า ฮ่าฮ่าฮ่า” เจนนี่หัวเราะเสียงดัง เธอนั่งเบาะหลังรอยู่ก่อนแล้วในขณะที่ฉันกำลังอ้าปากพะง้าบๆ

“ไง” เสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นขณะที่ฉันกำลังเปิดประตูขึ้นไปบนรถ

“แฮ่ พี่เสือว่างหรอค่ะ” ฉันกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่พร้อมกับส่งยิ้มแหย ๆไปให้เขา ฝากไว้ก่อนเถอะยัยเจนฉันส่งสายตาคาดโทษไปให้เจนนี่ในขณะที่อีกคนยังคงหัวเราะคิกคักอยู่

“อย่างอนน่า เซอร์ไพรช์” เจนนี่พูดพร้อมกับอมยิ้ม

“เหอะ” เสียงสบถของคนข้าง ๆดังขึ้นขณะรถกำลังเคลื่อนออกไป ฉันไม่กล้าหันไปสบตาเขาได้เพียงแต่ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์

“ง่วง” ฉันพึมพำพร้อมกับยัดโทรศัพท์ลงในกระเป๋า แล้วเอนเบาะลงนิดหน่อย ตากลมโตเหลือบไปมองเจนนี่ที่ตอนนี้นอนหลับไปแล้ว

“มาทำไมไม่บอก” เสียงพี่ฮันบินถามขึ้น ฉันไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่เอื้อมมือไปจับมือข้างที่เขาไม่ได้จับพวงมาลัยมากุมไว้

“ขอโทษค่ะ” ฉันพูดเสียงอ่อยก่อนจะหลับตาลงเข้าสู่นิทราเนื่องจากเหนื่อยจากการเดินทาง

 


“ลิซ” เสียงพี่ฮันบินเรียกฉันพร้อมกับเขย่าแขนฉันเบา ๆ

“พี่เสือ อ้าว ทำไมไม่ไปส่งลิซก่อนอ่ะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

“นอนนี่แหละวันนี้” พี่ฮันบินลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปด้านหลังรถแล้วเปิดกระโปรงรถลากกระเป๋าใบใหญ่ของฉันลงมาแล้วส่งให้เจนนี่ เธอรับไว้แล้วลากเข้าบ้านไป

“พี่เสือ เดี๋ยวลิซถือเองค่ะ” ฉันเอื้อมมือจะไปหยิบกระเป๋าสองใบที่พี่ฮันบินกำลังถืออยู่ เขาเอียงตัวหลบนิดหน่อยพร้อมกับดันตัวฉันไปติดกับตัวรถ

“พี่เสือ” ฉันกำลังจะเอ่ยปากถาม เขาก็ทาบริมฝีปากลงมาที่ปากฉันอย่างรวดเร็ว แล้วก็กดย้ำซ้ำ ๆจนพอใจ ส่วนฉันก็ได้แต่ยืนตาโต กลัวคนในบ้านเขามาเห็นแต่ไม่กล้าเอ่ยปากว่าเขาเพราะเกรงว่าคนตัวโตจะอารมณ์เสีย ทำไงได้ล่ะกะจะเซอร์ไพรช์ดันโดนเซอร์ไพรช์ซะเอง

“อย่ามาทำตาโต” เขาว่าก่อนจะเดินลากกระเป๋าสองใบเข้าบ้านไป

 


ทันทีที่เดินเข้าบ้านก็เจอคุณพ่อกับคุณแม่พี่ฮันบินนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ฉันค่อมหัวให้ท่านพร้อมกับเดินเข้าไปหาท่าน

“สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่” ฉันเดินนั่งข้าง ๆเจนนี่บนโซฟาส่วนพี่ฮันบินเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บบนห้อง

“คุณปาร์คเป็นไงบ้างจ้ะ สบายดีไหมลูก” คุณแม่ถามขึ้น

“สบายดีค่ะ ท่านฝากของมาให้คุณพ่อคุณแม่ด้วยนะคะ” ฉันยกยิ้มให้ท่านทั้งสอง พร้อมกับยื่นถุงของฝากให้ท่านทั้งสอง

“ไม่เห็นต้องลำบากเลยลูก แต่ก็ขอบใจมากนะ” คุณพ่อพูดแล้วหันไปมองคุณแม่เล็กน้อย

พ่อไปนอนก่อนนะ เจนนี่พรุ่งนี้บอกจินฮวานหาเวลาเข้ามาหาพ่อด้วยนะท่านพูดเสริมก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นห้องไป

“เพิ่งมาถึงคงเหนื่อยมากสินะลูก แม่ว่าขึ้นไปพักผ่อนเถอะ” คุณแม่พูดเสร็จก็เดินขึ้นห้องไปพร้อม ๆกับถุงของฝากทั้งสองถุง

 

 

หลังจากคุณพ่อกับคุณแม่ขึ้นไปบนห้องพี่ฮันบินก็เดินลงมาพอดี เขานั่งบนโซฟาตรงข้ามกับฉัน

แกฉันสะกิดเจนนี่เบา ๆเรียกมาคุยเรื่องอะไรว่ะ

“ไม่รู้สิ เรื่องฉันไปเรียนต่อมั้ง” เธอพูดพร้อมกับทำหน้าหงอย ๆ

“แกโอเคป่ะว่ะ” ฉันถามเธอทั้ง ๆที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

“ตอนนี้เริ่มไม่โอเคแล้วล่ะ” เจนนี่ตอบเสียงอ่อยก่อนจะขอตัวขึ้นไปบนห้อง พี่ฮันบินมองตามหลังเจนนี่พักหนึ่งแล้วลุกเดินตามเธอไป ส่วนฉันนั่งเล่นอยู่ข้างล่างปล่อยให้สองพี่น้องปรับทุกข์กันตามประสา เดี๋ยวค่อยขึ้นไปทีหลัง เจนนี่คงกังวลเรื่องเธอกับพี่จินฮวาน ฉันนั่งเล่นซักพักก็ออกไปนั่งด้านนอกตรงม้านั่งหน้าบ้าน พูดถึงเรื่องเจนนี่ก็คิดถึงเรื่องเมื่อ 4 ปีก่อน ถ้าเกิดเจนนี่ไม่จูบฉันวันนั้น ฉันกับพี่ฮันบินจะมีโอกาสได้คบกันหรือป่าว หรือถ้าเกิดพี่ชานยอลกับฉันไม่เลิกกันเราสองคนจะเป็นยังไงนะ สิ่งที่ผ่านมาที่เคยคิดว่ามันแย่สิ้นดี พอย้อนกลับไปมองอีกที ฉันกลับรู้สึกขอบคุณทุก ๆอย่างที่ทำให้เราสองคนได้มีวันนี้ เราไม่สามารถรู้หรือคาดเดาอนาคตได้เลยจริง ๆ

 

 

ฉันนั่งคิดอะไรไปเรื่อยจนกระทั่งเกือบ ๆสี่ทุ่มฉันก็กลับเข้าบ้านแล้วเดินขึ้นไปยังห้องนอนของเจนนี่ ฉันยังคงนอนกับเจนนี่เหมือนเดิม ถึงเราจะคบกันแล้วก็จริงแต่ก็ยังไม่ได้แต่งงานกัน แม้ว่าคุณพ่อคุณแม่กับพี่ฮันบินรับรู้เรื่องของเราแต่อย่างน้อยก็อย่าให้มันประเจิดประเจ้อมากเกินไป ฉันเปิดประตูห้องไปก็เจอเจนนี่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง

“แกยังไม่นอนอีกหรอ” ฉันถามขึ้นขณะที่เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัว

“ยังไม่ง่วง” เธอส่งยิ้มกลับมาให้ฉันเล็กน้อย

“ไง โอเคขึ้นไหม” ฉันเดินเข้าไปนั่งข้างเตียง เธอดันตัวขึ้นมาก่อนจะนั่งขัดสมาธิ

“ไม่อยากคิดไรเยอะว่ะ แต่อดไม่ได้” เธอเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับเม้มปาก

“กอดหน่อยดิ” เธอขยับตัวเข้ามาพร้อมกับโอบตัวฉันเอาไว้เบา ๆ

“อิจฉาแกจัง” เธอพูดด้วยนำเสียงปกติ

“เรื่องพี่เสือนะนะ” ฉันถามกลับ คิดว่าน่าจะใช่

“อือ แกโชคดีมากนะที่พี่เสือรักแก” เจนนี่ดันตัวฉันออกเล็กน้อย

“พี่จินฮวานก็ดี แกอย่าคิดแบบนั้นสิ” ฉันจับมือเธอมากุมไว้พร้อมกับเขย่ามันเบา ๆ ฉันจ้องใบหน้าน่ารักจนกระทั่งเธอหัวเราะออกมา

“ฉันไม่ได้จะเลิกกับพี่จินซักหน่อย” เธอย่นจมูกใส่ฉัน

“ไม่รู้อ่ะ แกอย่าน้อยใจอย่าคิดมาก พี่จินฮวานรักแกแค่ไหนแกก็รู้” ฉันโยกหัวเธอเบา ๆ

“อืม” เธอพยักหน้าน้อย ๆ “ฉันไม่ยอมแพ้หรอก”

“งั้นฉันไปอาบน้ำก่อน” พูดพร้อมกับยืนขึ้นขาเรียวก้าวฉับๆ ไปทางห้องน้ำแล้วรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะตอนนี้ฉันก็เริ่มจะง่วงมากแล้ว

“เมื่อกี้พี่เสือบอกมาหาบอกว่าให้ไปหาถ้าอาบน้ำเสร็จแล้ว” เจนนี่บอกขณะที่ฉันกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ

“ไม่เอา ง่วง” ฉันไม่ได้สนใจเจนนี่ก่อนจะทิ้งตัวลงนอน เจนนี่ส่ายหัวเล็กน้อย ขาเรียวเล็กเดินไปล็อกประตูแล้วปิดไฟก่อนจะเดินเข้ามานอนเช่นเดียวกัน

“ฝันดียัยแมว” เจนนี่กระซิบเบา ๆ ฉันไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่อมยิ้มเล็กน้อยให้กับความน่ารักของเจนนี่

 

 

 

-09:00 AM-

“ลิซตื่นได้แล้ว เร็ว ๆ” เสียงเจนนี่ตะโกนปลุกฉันขณะที่ฉันกำลังสลึมสลือ

“เร็ว ๆยัยแมว อยากเห็นของฝาก” เจนนี่เขย่าขาฉันอย่างแรง ฉันสะบัดขาออกอย่างรำคานก่อนจะพลิกตัวไปอีกด้านของเตียงแล้วลุกขึ้นนั่ง

“ในกระเป๋าใบนั้นอ่ะ ของพวกแก” ฉันชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางใบขนาดกลาง เธอทำหน้าตาระริ้กระรี้ต่างจากเมื่อวานลิบลับ ฉันส่วยหัวเล็กน้อยก่อนจะขอตัวไปอาบน้ำแต่งตัวส่วนเจนนี่ลากกระเป๋าลงไปด้านล่าง

“เร็ว ๆเพื่อนรอ” เจนนี่ตะโกนบอกขณะลากกระเป๋าลงมาด้านล่าง

 

 

ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ตามลงมาด้านล่าง เจอเดอะแก๊งค์กำลังนั่งดูนั่งแกะของฝากกันอยู่

“อันนี้ของฉัน” เจนนี่หยิบกระเป๋าครัชใบสวยออกมาจากกล่อง

“คุณแม่เทสต์ดีมากอ่ะ” เจนนี่ทำตาโต “รู้ใจวัยรุ่นสุด ๆ”

“อ้าวมาแล้วหรอยัยแมว” จิซูทักขึ้นขณะกำลังลองใส่นาฬิกาเรือนสวย

“ฝากขอบคุณคุณแม่ด้วยน้า ชอบมากกกกก” โรเซ่พูดพร้อมกับลากเสียงยาวเหยียด

“พี่เสือล่ะ” ฉันถามเจนนี่ขณะเดินไปนั่งรวมกลุ่มกับสามสาวโดยนั่งลงบนพื้นตรงข้ามกับโรเซ่ ส่วนเจนนี่กับจิซูนั่งบนโซฟา

“พี่เสือยังไม่ลงมา” เจนนี่ตอบพร้อมกับเลิกคิ้วทั้งสองข้างเป็นเชิงบอกว่าไม่รู้ไม่ชี้อะไรทั้งนั้น

“ได้ของครบทุกคนยัง ชอบมั้ย” ฉันถามเพราะรู้อยู่แล้ว ก็ก่อนกลับเขียนชื่อติดไว้อย่างดีว่าของใครเป็นของใคร พวกเธอพยักหน้ารัว ๆ ฉันยื่นตุ๊กตาจิงโจ้ให้จิซูที่ถือติดมือลงมา

“ขอบใจ” จิซูพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะชอบใจ “สวยมั้ย” เธอยกข้อมือที่สวมนาฬิกาเรือนสวยขึ้นมาอวด

“อืม สวยสิ” ฉันตอบพร้อมกับลุกขึ้น “ฉันไปหาพี่เสือก่อนนะ ป่านนี้งอนถึงไหนแล้วไม่รู้”

 

 

 

ก๊อก ๆๆๆๆเสียงเคาะประตูห้องพี่ฮันบินดังขึ้นรัว ๆ ที่จริงฉันไม่ได้อยากแกล้งอะไรเขาหรอกนะแต่แค่เหนื่อยอีกอย่างก็คือแผนที่เซอร์ไพรส์ดันล่มไม่เป็นท่า เขาคงไม่พอใจนิดๆ เชื่อเหอะ

“พี่เสือ ลิซเอง เปิดประตูให้หน่อยค่ะ” ฉันตะโกนบอกเขาขณะที่มือเรียวกำลูกบิดไว้พร้อมเปิดเต็มที่

เงียบ

“ลิซเข้าไปน้า” ยังไม่ทันที่พูดจบฉันก็เปิดประตูห้องพุ่งพรวดเข้าไป

“อ้าว” ฉันเปิดประตูห้องเข้าไปก็ไม่เจอใครจึงเดินไปทางห้องน้ำก็เจอพี่ฮันบินกำลังล้างหน้าแปรงฟันอยู่

“ทำไรอ่ะ” ฉันถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง ต่างกับเขาที่ทำหน้าถมึงทึงใส่ฉัน ใบหน้าคมนิ่งเฉยก่อนจะบ้วนปากแล้วหยิบผ้าขนหนูที่พาดบนบ่ามาเช็ดหน้าเบา ๆ

“มาทำไม” คำถามแรกที่หลุดจากปากของเขา อื้อหื้อ ท่าทางจะไม่ได้ไม่พอใจแต่น่าจะโกรธแล้วล่ะตอนนี้ หาเรื่องแท้ ๆไอ้ลิซ

“มาหาแฟน พี่เสือเห็นแฟนลิซป่ะ” ฉันแกล้งยิงมุกพร้อมกับทำหน้าทะเล้นใส่เขา

“แฟนชื่อว่าอะไร” เขาถามพร้อมกับเดินออกจากห้องน้ำแล้วเดินไปยังเตียงนอนก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง

“นี่ อย่าทำงอนน้า เมื่อวานก็ขอโทษแล้วไง” ฉันว่าพร้อมกับเดินตามหลังเขามาติด ๆแล้วยืนมองพี่ฮันบินที่ตอนนี้นอนเอาหมอนปิดหูจากทางด้านหลังแล้วคว่ำหน้าลงบนเตียง

“ไม่หายงอนใช่ไหม ต้องเจอแบบนี้” ฉันเอามือจิ้มไปที่เอวของเขาสองสามที แล้วจิ้มรัว ๆให้เขาจั๊กจี้เล่น ตอนแรกเขาแสร้งทำเป็นนิ่ง แต่ซักพักเขาก็หัวเราะออกมาพร้อมกับนอนขดตัวไปมา

“หายงอนยัง” ฉันถามขณะที่มือทั้งสองข้างก็ยังไม่เลิกจิ้มไปที่เอวของเขา

“หะ หาย ฮ่าฮ่าฮ่า” เขาเค้นเสียงออกมาแบบไม่เป็นศัพท์ มือใหญ่สองข้างพยายามรวบมือของฉันเอาไว้

“หายแล้ว” ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบเขาก็พลิกตัวฉันให้นอนลงไปด้านล่าง ใบหน้าคมเปื้อนด้วยรอยยิ้มทำให้ฉันอดยิ้มตามไม่ได้

“สนุกไหมค่ะ” พี่ฮันบินถามฉันพร้อมกับเอามือจิ้มไปที่เอวฉันสองสามที

“อ้ะ ไม่ ฮ่าฮ่า” ฉันส่ายหน้าไปมาเป็นเชิงข้อร้อง มือเรียวจับที่มือหนาเอาไว้

“อือ” เสียงที่หัวเราะออกมาถูกกลืนหายไปพร้อมกับริมฝีปากได้รูปที่ทาบทับลงมาที่ริมฝีปากของฉัน สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้ฉันเคลิ้มจนเกือบลืมไปว่านี้ไม่ใช่คอนโดและนี่ก็ไม่ใช่เวลาส่วนตัว

“แฮ่ก ๆ” ฉันหอบหายใจอย่างหนักหลังจากที่เขาถอนจูบออกมา

“คิดถึง” เขาพูดพร้อมกับดูดดึงริมฝีปากล่างของฉันให้รู้สึกวาบวามเล่น มือเรียวกำคอเสื้อของเขาจนยับยู่ยี่ พี่ฮันบินทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆฉันก่อนจะรวบเอวบางของฉันให้นอนเกยบนตัวของเขา

“กลับมาทำไมไม่บอก” เขาเปิดบทสนทนา มือหนาเกลี่ยที่แก้มฉันเบา ๆไปมา

“เซอร์ไพรส์ไง” ฉันตอบพร้อมกับเกยคางไว้ที่อกแกร่ง

“จริง ๆค่ะไม่ได้โกหก” ฉันพูดย้ำเนื่องจากเห็นเขาเงียบไปพร้อมกับดันหน้าอกแกร่งเอาไว้แล้วลุกขึ้นนั่ง พี่ฮันบินไม่ได้ตอบอะไร มือหนายกขึ้นมาลูบไล้เอวบางเบา ๆ

ฉันจับมือเขาเอาไว้ข้างหนึ่งส่วนมืออีกข้างก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากระโปรงสีขาวตัวสวย

“สวยไหมค่ะ” ฉันเปิดกล่องออกมาก่อนจะหยิบมันไปใส่มือพี่ฮันบิน

“อะไรค่ะ” เขาทำหน้าสงสัยพร้อมกับเด้งตัวขึ้นนั่ง

“ใส่ให้ลิซหน่อย” ฉันว่าแล้วนั่งหันหลังให้พี่ฮันบิน เขาบรรจงสวมสร้อยให้ฉันอย่างเบามือ

“สร้อยอะไร” พี่ฮันบินถามฉันด้วยน้ำเสียงปกติ

“สร้อยใบโคลเวอร์ค่ะ มันเป็นสัญลักษณ์ของรักแท้ ปกติใบโคลเวอร์จะมีแค่สามแฉกแต่ถ้าใครเจอใบโควเวอร์สี่แฉกจะถือเป็นโชคดีและจะได้เจอรักแท้” ฉันพูดพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข

“เสร็จแล้วค่ะ” พี่ฮันบินบอก

“ยังไม่เสร็จซักหน่อย” ฉันบอกเขาก่อนจะหยิบสร้อยอีกอันขึ้นมาสวมให้เขาบ้าง ฉันหันหน้าเข้าหาเขาแล้วสวมให้เขาจากด้านหน้าทำให้มันสวมค่อนข้างยาก ต้องชะโงกหน้าเข้าไปใกล้เขา ตาคมจ้องมาที่การกระทำของฉันอย่างไม่ลดละ

จุ้บฉันจุ้บที่แก้มสีเข้มอย่างแรงเป็นการแก้เขินเมื่อสวมสร้อยให้เขาเสร็จพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างให้คนตรงหน้า พี่ฮันบินนิ่งเงียบก่อนจะค่อย ๆเลื่อนใบหน้าเข้ามาแล้วทาบหน้าผากของเขากับหน้าผากฉัน ใบหน้าคมยกยิ้มด้วยความพอใจ

 

 

 

Hanbin’part

ผมกับลิซ่าคบกันก็เกือบปีแล้วนะครับ เราเข้ากันได้ดีมากอีกอย่างครอบครัวของเราก็ค่อนข้างเห็นดีเห็นงามด้วย แต่ด้วยอะไรหลาย ๆอย่างทำให้ผมกับเธอยังไม่สามารถเปิดเผยความสัมพันธ์ให้คนอื่นรู้ ที่จริงมันก็มีแค่เรื่องเดียวคือผมเป็นไอดอลแค่นั้นแหละครับ บางทีผมก็คิดนะครับว่าอยากจะออกจากวงการแล้วไปทำงานเบื้องหลังอย่างเดียว ช่วงนี้ลิซ่าเธอก็ยุ่ง ๆนะครับไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่ ส่วนผมก็ไม่ค่อยว่างหรอกครับแต่วันนี้ไม่มีงาน

“ฮันบิน คิดอะไรอยู่เห็นยืนยิ้มอยู่คนเดียว” เจนนี่เรียกผมพร้อมกับสะกิดที่ต้นแขนไม่แรงนัก เธออยู่ในห้องผมมานานแค่ไหนแล้วไม่ยักกะรู้

“ปล่าว ยัยน้องมีอะไรหรือปล่าว” ผมถามเธอกลับ

“เรื่องเรียนต่ออเมริกาอ่ะ” เธอตอบผมด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลงกว่าเดิม มือหนายกขึ้นลูบหัวเธอเบา ๆ อาทิตย์หน้าแล้วสินะ เด็กน้อยของผมก็จะไปจากผมอีกครั้ง

“ฮันบินรักลิซ่าตั้งแต่ตอนไหนอ่ะ” เจนนี่ถามผมก่อนจะนั่งลงบนเตียงกว้าง แล้วหยิบหมอนมากอดไว้ที่หน้าตัก

“อยากรู้ไปทำไม” ผมแกล้งถามเธอกลับ

“แค่อยากรู้” เจนนี่ตอบพร้อมกับพยักหน้าเป็นเชิงอยากรู้

“ก็พอ ๆกับไอ้จินรักน้องมั้ง” ถ้าเดาไม่ผิด ความจริงเธอไม่ได้อยากรู้เรื่องของผมหรอกแต่เธออยากรู้เรื่องของไอ้จินมากกว่า

“มันไม่เคยบอกยัยน้องหรือไงว่ายัยน้องเป็นรักแรกของมัน” เธอพยักหน้าหงึกหงัก

“บอกสิ แต่มันไม่เหมือนฮันบินบอก” เจนนี่ตอบเสียงอ้อมแอ้ม

“แล้วยังไง ยัยน้องมีอะไรจะบอกพี่หรือปล่าว” ผมถามเธอต่อ

“ฮันบิน เจนนี่กลัว กลัวว่าถ้าไปครั้งนี้เราอาจจะไม่เหมือนเดิม” เธอเงยหน้ามองผมก่อนจะปล่อยโฮออกมา

“เจนนี่รักจินฮวานไหม” ผมนั่งลงข้าง ๆเธอพร้อมกับโอบกอดเธอ มือหนายกขึ้นลูบไหล่เล็กที่กำลังสั่นไหวจากการร้องไห้

“รักมาก มากจนไม่อยากจากไปไหน แต่” เธอหยุดพูดก่อนจะโผกอดผมเต็มแรง ตั้งแต่วันที่ไอ้จินฮวานมาขอเจนนี่ที่บ้าน พ่อผมก็ค่อนข้างไม่พอใจแต่ไม่ได้ถึงขนาดรังเกียจจินฮวานมันหรอกครับ อย่างที่รู้ว่าเจนนี่เป็นลูกสาวคนเดียวแถมยังเลี้ยงอย่างกะไข่ในหิน ท่านคงอยากลองใจไอ้จินฮวานว่ามันจะอดทนรอตามที่มันบอกได้หรือเปล่า

“ยัยน้องฟังพี่นะ พ่อไม่ได้ห้ามให้น้องกับจินฮวานคบกันนะ ลองคิดดูดีดีสิ ทั้งหมดที่ทำก็เพื่อยัยน้อง อเมริกามันไกลก็จริงแต่พี่ก็ยังไม่เชื่อว่ารักแท้จะแพ้ระยะทาง ก่อนหน้าที่จะคบกันกี่ปียังรอได้รออีกสัก 4 ปีคงไม่ตายหรอก จริงมั้ยผมร่ายยาวก่อนจะดันตัวเจนนี่ออก

“ฮันบิน ขอบคุณมากที่ช่วยเจนนี่ทุกอย่าง” เธอก้มหน้าก้มตาพูดพร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวก ๆพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ

“เรื่องอะไร” ผมถามเธอ

“ก็ทุกเรื่อง ทั้งเรื่องที่ตั้งใจแล้วก็ไม่ตั้งใจ” เธอตอบ

“เรื่องลิซ่านะหรอ” ผมเลิกคิ้วถามลองเชิง

“อืม” เธอขานรับ

“พี่ยอมรับว่าตอนแรกพี่พยายามกันลิซกับน้องออกจากกันเพราะอยากให้น้องสมหวังกับไอ้จิน แต่พี่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าพี่ทำไปก็เพราะอยากอยู่ใกล้เธอด้วยส่วนหนึ่ง” ผมตอบพร้อมกับระบายยิ้มออกมา ตลกชะมัด

“ฮันบินเจนนี่ขอตัวนะ” เธอทำหน้าเลิกลั่กพร้อมกับรีบเดินออกจากห้อง ทิ้งให้ผมทำหน้าสงสัย เมื่อกี้ยังทำซึ้งอยู่เลย อารมณ์ไหนของยัยน้องว่ะ

“พี่เสือ” ผมหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะเจอลิซ่าทำหน้านิ่ง ๆอยู่

“เอ่อ” ผมอึกอัก มือหนายกขึ้นมาลูบท้ายทอยแก้เก้อ

“ลิซมานานแล้วหรอค่ะ” ผมถามเธอด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้เป็นปกติที่สุด เดาใจเธอตอนนี้ไม่ถูกเหมือนกัน

“ค่ะ” เธอตอบพร้อมกับสาวเท้าเข้ามาหาผม

“โกรธพี่หรอค่ะ” ผมคว้าคนตรงหน้ามากอดเอาไว้หลวม ๆ “คิดถึงจัง”

“ป่าวค่ะ แค่รู้สึกแปลก ๆเวลาได้ยินเรื่องอะไรแบบนี้” เธอตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

“ยังไงค่ะ” ผมถามเพราะอยากรู้จริง ๆไม่ได้อยากแกล้งเธอหรอกนะ

“รู้สึกยังไงไม่รู้ ลิซเคยคิดนะว่าถ้าวันนั้นเจนนี่ไม่จูบลิซเราจะได้มาคบกันแบบนี้หรือเปล่า มันเหมือนเป็นความผิดพลาด เหมือนเราไม่ได้รักกันมากพอ ไม่รู้อ่ะลิซบอกไม่ถูก” เธอตอบเสียงแผ่วก่อนจะเขยิบตัวเข้าหาผมแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นมากขึ้น

“กลัวหรอค่ะ” ผมถามอย่างตรงไปตรงมา เธอไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้าหงึกหงัก ผมได้แต่หัวเราะในใจได้ฟังแค่นี้ก็รู้สึกหัวใจพองโตอย่างบอกไม่ถูก

 

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

79 ความคิดเห็น

  1. #68 Nichashyshy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 16:35
    มาแล้วววกรี๊ดดดด
    #68
    0
  2. #67 Ducky (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 08:45
    มาแล้วคิดถึงมากมาย
    #67
    0
  3. #65 Bombam Sweetty (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 04:53
    ซึ้งมากๆไรท์สู้ๆเป็นกำลังใจให้นะ
    #65
    0
  4. #64 นานา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 02:17
    ไรต์มาแล้วว ฟินนน
    #64
    0