คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Fic Kagerou Project [Neko]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



Werning!!!! เรื่องนี้อยู่ในโหมดYaoi ใครรับไม่ได้ก็ปิดไปซะนะ= =
 
รู้จักไรท์กันหน่อยไหม??

ไรท์ชื่อแมว อายุสิบห้า มีประสบการณ์เขียนฟิควายศูนย์ปีเพราะไม่เคยเขียน(เรอะ?)
แต่ว่ามันก็เหมือนฟิคนอร์มอลแหละ แค่เป็นชายชายเท่านั้นเอง= =;;
อย่าถามนะว่าทำไม เพราะอยากเขียนน่ะสิ อ่านของเขามาเยอะแล้ว ก็อยากเขียนเองบ้าง...
อืม...เอาเป็นว่า อ่านแล้วก็ช่วยเมนท์ด้วยนะเอ้อ

 
:)  Shalunla

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 พ.ย. 55 / 17:39


Fic Kagerou Project [Neko]

 

จึก...

 

จึก...

 

จึก...

 

 

 

 

 

 

เซโตะคิ้วกระตุก เขารู้ดีว่าตอนนี้กำลังเผชิญอยู่กับอะไร และรู้ด้วยว่าไอ้เจ้าตรงหน้านี่มันคืออะไร และรู้ด้วยว่ามันเคยเป็นตัว(?)อะไรมาก่อน...

 

แต่ที่เขาไม่รู้ก็คือ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คาโนะ...มันกลายเป็นแบบนี้ได้ไงฟะ!!!!”

 

เขาหันไปโวยกับคิโดะที่ยืนอยู่ข้างๆซึ่งก็มีปฏิกิริยาไม่แพ้กัน เพราะตรงหน้าของพวกเขาก็คือ...

 

 

 

 

 

 

 

ตัวอะไรสักอย่าง...มีหูแมวหางแมว...

 

 

 

 

 

 

 

ค...คาโนะ...?โคโนฮะที่ยืนข้างๆเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เหมือนพบในสิ่งมหัศจรรย์อันดับแปดของโลก

 

อืม...คาโนะ... คิโดะเอ่ยเสียงเย็นก่อนจะทุบหน้าผากตุบๆแล้วตอนนี้มันก็กลายเป็นแมวไปแล้ว...

 

ตรงหน้าของพวกเขาคือคาโนะที่มีหูและหางแมว โดยที่ทุกๆอย่างบนร่างกายของเขายังเหมือนเดิมยกเว้นแต่ความคิดและหูกับหางนั่น...

 

เซโตะขยี้ตาครั้งแล้ว ครั้งเล่า...

 

แต่ภาพตรงหน้าก็ยังเหมือนเดิม...

 

มี้?

 

เฮือกกกกกกกกกกก ดาเมจรุนแรงกระแทกตา!!!!!!

 

เซโตะหันไปทางอื่นขณะที่ปิดจมูกไว้ เมื่อเมื่อครู่นั้นเจ้าคนหัวสีครีมมีหูแมวฟูๆสีขาวนั้นเอียงคอมองด้วยสายตาใสซื่อไร้ราคีใดๆก่อนจะส่งเสียงในลำคอเบาๆเพิ่มดาเมจอีก...

 

ฉันว่า...ถ้าเราเอาเจ้านี่ไว้ที่นี่ไม่ปลอดภัยแน่...

 

คิโดะว่า เมื่อนึกถึงสมาชิกคนอื่นๆในกลุ่ม

 

โมโมะ...เมื่อพบครั้งแรกคงวิ่งเข้าหาแบบไม่มีเคอะเขินแน่...มารี...คงเข้ามา...กอดรัดฟัดเหวี่ยง(?)...หน่อยๆล่ะมั้ง...ฮิโยริ...อย่าถามเลย รายนี้เจอแมวเป็นไม่ได้...คาโนะเสียพรหมจรรย์แน่...ส่วนชินทาโร่...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จับกด...จับกดชัวร์!!!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทุกๆคนคิดเป็นเสียงเดียวกัน ก็แหม...

 

ปกติก็แทบจะจับกดอยู่แล้ว...นับประสาอะไรกับตอนที่กลายเป็นแมวล่ะวะ?

 

ถ้างั้นก็...คิโดะหันไปหาผู้รับเคราะห์กรรม ก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดที่เซโตะ นายก็แล้วกันนะเซโตะ...ช่วยดูแลคาโนะมันด้วย...

 

พูดจบ เซโตะก็เบิกตามองอย่าง อึ้ง...ทึ่ง...เสียว...

 

แล้วทำไมต้องฉันด้วย!!!!!!!!!!!”

 

เขาโวยวายทันที คิโดะเหล่ตามองด้านล่างก่อนจะกระตุกรอยยิ้มเล็กน้อย

 

เพราะคาโนะมันเกาะแกแล้วน่ะสิ...

 

ว่าจบเซโตะก็ก้มมองที่ขาของตนเองก็พบคาโนะเกาะอยู่จริงๆ ดวงตาสีเปลือกไม้ใสซื่อมองมาทางเขาอ้อนๆก่อนจะเอียงคอเล็กน้อย มือเล็กก็ตะกุยขาเขาราวกับว่ามันเป็นที่ฝนเล็บ...

 

แต่ว่า...

 

 

 

 

 

 

มันโมเอะอ๊ะ!!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

เซโตะหันไปอีกทางอีกรอบพร้อมกับของเหลวสีแดงที่เริ่มไหลออกมา คิโดะกับโคโนฮะหัวเราะสะใจก่อนจะทิ้งท้ายอย่างเจ็บแสบ

 

ถ้างั้นฉันไปก่อนละกัน ออ...เธอหันมามองเขาครู่หนึ่ง อย่าเผลอกลายเป็นหมาป่าไปกลางทางซะล่ะ พ่อเทพบุตร...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...

 

เซโตะยังยืนที่เดิม...

 

คาโนะก็ยังอยู่ที่เดิม...

 

 

 

 

 

 

 

เซโตะคิ้วระตุก...

 

คาโนะกระพริบตาปริบๆ...

 

 

 

 

 

 

 

เซโตะเหงื่อตก...

 

คาโนะส่งยิ้มให้...

 

 

 

 

 

 

 

มี้...

 

คาโนะส่งเสียงเบาๆก่อนจะใช้ใบหน้าคลอเคลียบริเวณขาของเซโตะจนเผลอกลืนน้ำลายอึก

 

ฉันต้องทำยังไงกับแกนะ...

 

ว่าแล้วก็ลงไปนั่งขัดสมาธิกับพื้น เมื่อลงมานั่งติดพื้นเรียบร้อย คาโนะที่กำลังคลอเคลียขาอยู่ก็เปลี่ยนไปนอนหนุนตักเขาแทน

 

เอ้า...ซะงั้นแน่ะ...เซโตะว่าก่อนจะดันใบหน้าของคาโนะให้ลุกขึ้นจากตักของตน เจ้าตัวเล็กทำหน้ามุ่ยก่อนจะงับมือของเขาเสียจมเขี้ยว

 

 

ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

 

 

เซโตะโวยวายลั่นเมื่อคาโนะงับมือของตัวเองก่อนจะรีบชักมือออก เขามองแผลของตัวเองสลับไปกับหน้าของคาโนะที่ดูจะสำนึกผิดนิดๆก็ต้องเผลอใจอ่อนไปจนได้

 

ก็ได้ๆ ฉันรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ...เซโตะพูดก่อนจะลูบหัวเจ้าแมวจอมก่อเรื่อง คาโนะยิ้มเมื่อถูกลูบหัวก่อนจะล้มลงนอนตักเขาอีกครั้ง แต่แบบนี้ก็ไม่ไหวนา...

 

เซโตะว่าแล้วถอนหายใจ ก็เจ้าตัวเล็กนี่มันเบาๆซะที่ไหนกันล่ะ?

 

แต่เมื่อลองมองใบหน้าที่เคลียอยู่บนตักก็พาลทำให้ใจอ่อนอีกจนได้...

 

หลับให้สบายเลย...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เหน็บ...เหน็บแด๊กแล้วเว้ย!!!!!!

 

 

ใบหน้าเซโตะบิดเบี้ยวไปด้วยความปวดเมื่อเจ้าตัวเล็กนี่มันนอนทับขาเขาอยู่อย่างนี้มาเกือบชั่วโมงจนเหน็บกิน แถมเขายังทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างเพราะกลัวว่าจะไปปลุกเจ้าตัวเล็กนี่ล่ะ...

 

กลุก...

 

จู่ๆเข้าเหมียวก็มุดหน้าเข้ามาเรื่อยๆ เซโตะทำอะไรไม่ถูกเมื่อวงแขนเล็กโอบรอบเอวของเขาแถมยังละเมองับขากางเกงเขาอีก...

 

กำเดาจะพุ่งแล้วว๊อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

คาโนะ...คาโนะ...ตื่น...

 

เซโตะเอ่ยเสียงแข็งทั้งๆที่เหงื่อตกอย่างกับเปิดก๊อก เจ้าตัวเล็กค่อยๆปรือตาขึ้นก่อนจะเงยหน้าสบตาเขาทั้งๆที่ยังงัวเงียอยู่

 

เมี้ยว?

 

ฟรูดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!

 

(เซโตะ : กำเดาพุ่ง...)

 

มันน่ารัก! มันเคะ(?)!!! มันโมเอะ! มัน...มัน...มัน...

 

ว้า!!!!! โว้ย!!!!

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าอยู่ต่อไปมีหวังเลือดหมดตัวแน่...

 

เซโตะว่าหลังจากหาทิชชู่มายัดจมูกได้แล้ว เขามองไปยังคาโนะที่ตอนนี้กำลังไล่จับผีเสื้อที่บินหลงเข้ามาอยู่รอบห้องก็ต้องถอนหายใจ เขาไม่รู้หรอกว่าคาโนะมันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง แต่ว่าคนธรรมดาๆที่ไหนเขาจะมีหูมีหางงอกออกมากันล่ะ?

 

ของจริงรึเปล่าเนี้ย?

 

เขาพึมพำขณะที่ตบตักเรียกให้เจ้าตัวเล็กมาใกล้ๆ คาโนะเห็นดังนั้นก็เดินสี่ขาเข้ามา

 

มี้?

 

เหมือนตอนนี้เซโตะมีภูมิคุ้มกันชั่วขณะ เขาเอื้อมมือไปจับหางเจ้าตัวเล็กเบาๆก่อนจะบีบจนเจ้าตัวเล็กร้องแง้ว

 

ของจริง...จริงด้วย...

 

เขาว่า ก่อนจะเลื่อนจากปลายหางไปยังโคนหางแล้วลูบเบาๆ

 

มิ...มี้...เมี้ยว...

 

ใบหน้าคาโนะขึ้นสีแดงระเรื่อ เซโตะที่ไม่ได้สังเกตก็ยังคงลูบหางเจ้าตัวเล็กต่อไปเพื่อหาทางแก้ให้คาโนะกลับมาเป็นดังเดิม แต่ไม่ว่าจะมองมุมไหน หางกับหูของเจ้าตัวเล็กก็แนบเนื้อไปเรียบร้อยราวกับว่าเป็นเนื้อเดียวกันไปแล้วยังไงยังงั้น

 

เฮ้อ...ช่วยไม่ได้จริงๆแฮะ...เซโตะพึมพำแล้วปล่อยมือจากหางฟูๆของคาที่ตอนนี้เริ่มเกร็งจนสัมผัสได้ ว่าแต่...เป็นอะไรไป...

 

เขาเอ่ยถามเมื่อรู้สึกว่าร่างกายของคาโนะเริ่มเกร็งๆ หางที่เคยสะบัดไปมาตอนนี้วางนิ่งกับพื้น หูที่เคยตั้งตอนนี้ก็ลู่ลงแถมยังสั่นนิดๆจนน่าเป็นห่วง เซโตะประคองใบหน้าหวานหันเข้ามาหาตัวเอง

 

เป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า?

 

เซโตะถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นใบหน้าหวานเจือสีแดงๆ ก่อนจะทาบมือบนหน้าผากของคนตัวเล็กแต่ก็ไม่รับรู้ถึงความร้อน นั่นทำให้เขางงว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าตัวเล็กนี่

 

เมี้ยว...

 

จู่ๆคาโนะก็คลานเข้ามาใกล้ๆ จนในตอนนี้เขามาหยุดที่หว่างขาของเซโตะ ใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงเรื่องซุกไซร้คอแกร่งเบาๆจนคนตัวสูงสะดุ้งโหยง เขาดันไหล่ร่างเล็กออกด้วยความงุนงงปนตกใจ

 

คาโนะ...นายเป็น...

 

จู่ๆคนตัวเล็กก็ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ ก่อนที่เขาจะแนบริมฝีปากของเขากับเซโตะทันที ร่างสูงผงะถอยหลังขณะที่วงแขนเล็กโอบรอบคอเขา ดวงตาสีเปลือกไม้หลับพริ้มขณะที่มอบสัมผัสเก้ๆกังๆให้เขาไม่หยุด เซโตะรู้สึกว่าจู่ๆตัวเองก็คิดอะไรไม่ออก มือของเขาจู่ๆก็โอบเอวของคนตัวเล็กเอาไว้โดยสัญชาติญาณ ก่อนจะดันท้ายทอยของเขาให้รับสัมผัสของเขาได้ถนัดขึ้น

 

อืม...ดีเกินไปแล้ว...

 

เซโตะคิดเมื่อเจ้าตัวเล็กนั่นยังจูบเขาไม่หยุด เรียวลิ้นเล็กที่อยู่ในโพรงปากของเขาชวนให้เคลิบเคลิ้มยิ่งกว่าอะไรจนอดไม่ได้ที่จะกลายเป็นผู้นำเกมนี้แทน

 

อื้อ...อื้อ...

 

เสียงร้องท้วงในลำคอดังขึ้นเมื่อจู่ๆเซโตะก็เริ่มเป็นฝ่ายรุก มือข้างที่โอบเอวของคาโนะไว้ตอนนี้เลื่อนขึ้นมาบีบใบหูฟูๆของเขาจนร่างเล็กกระตุก

 

อื้ออออ...

 

เสียงครางของคนตัวเล็กดังขึ้นเบาๆ เซโตะถอนจูบออกเมื่อคิดว่าคงมากไปแล้ว เขามองคนตัวเล็กที่ยังหน้าแดงอยู่ก็ต้องถอนหายใจ

 

ไม่เอาแล้วนะ...ฉันทำมันไม่ได้หรอก...

 

เขาว่าขณะที่อุ้มเจ้าเหมียวตัวเล็กลงจากตักของเขา แต่ว่าเขาก็ดิ้นไปมาจนไม่สามารถทำอะไรได้

 

เมี้ยว...

 

คาโนะมองหน้าเซโตะด้วยความน้อยใจขณะที่ยกมือหนาขึ้นมาทาบบนอกของตน เสียงหัวใจเต้นตึกตักของเขาดังขึ้นในโสตประสาทอย่างแผ่วเบา เซโตะหลุบตาลงก่อนจะดึงมืออกมา

 

ไม่ได้...ผมทำไม่ได้จริงๆ...

 

เขาว่าแล้วส่ายหน้า คาโนะทำหน้าน้อยใจกว่าเดิมก่อนจะดึงมือข้างนั้นของเซโตะขึ้นและครอบครองปลายนิ้วด้วยริมฝีปากของเขา เมื่อรู้สึกถึงความอุ่นชื้นจากโพรงปาก เซโตะก็รีบดึงออกทันทีแต่ก็ทำไม่ได้เพราะคาโนะยังคงตรึงนิ้วของเขาแน่น

 

คาโนะ...ไม่เอา...ปล่อยน่า...

 

เซโตะว่าแล้วพยายามดึงออกแต่ก็ไม่เป็นผล ดวงตาสีเปลือกไม้ขอคนตัวเล็กช้อนขึ้นมามองหน้าเขาอย่างยั่วยวนทำเอาเซโตะพูดไม่ออกเลยทีเดียว คนตัวเล็กละจากเรียวนิ้วของเขาก่อนจะเข้าไปกระซิบเสียงแหบพร่าข้าหูของเขา

 

ข...ขอ...นะ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่!!”

 

เซโตะเอ่ยเสียงเด็ดขาดก่อนจะดีดหน้าผากเล็กจนร้องแง่ว ใบหน้าแดงๆของคาโนะตอนนี้หายไปแล้วเหลือเพียงหยดน้ำตาที่เกาะอยู่ที่ขอบตาเพราะอาการเจ็บแปลบที่หน้าผาก

 

มี้...

 

คาโนะมุ่ยหน้า ก่อนจะหันหลังให้เซโตะเป็นเชิงว่า งอน เซโตะถอนหายใจขณะที่ขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด

 

เฮ้...คาโนะ...เซเอ่ยเรียก เจ้าเหมียวหันมามองด้วยสายตาไม่พอใจก่อนจะหันกลับไปดังเดิม อย่างอนสิ...

 

เซโตะแตะไหล่ของคนตัวเล็ก คาโนะหันมาก่อนจะหันกลับไปอีกครั้ง เซโตะไม่รู้จะทำยังไงต่อแล้ว...

 

ถ้านายโกรธฉัน...ฉันไปก็ได้...

 

พูดยังไม่ทันขาดคำ จู่ๆเจ้าเหมียวก็พุ่งเข้ามาหาเขาทันที

 

เมี้ยวๆ...

 

แถมยังตะกุยขากลบเกลื่อนอีกต่างหาก...

 

เซโตะอมยิ้ม เขารู้แล้วล่ะว่าเจ้าเหมียวนี่ไม่ได้โกรธเขาจริงๆหรอก อีกอย่างคือที่เขาไม่ทำมันน่ะ...

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าหากคาโนะกลับเป็นอย่างเดิม...แล้วจำเรื่องราวในขณะที่กลายเป็นอย่างนี้ไม่ได้ล่ะ?

 

คนที่เจ็บปวดที่สุดคือเขาไม่ใช่หรือไง?

 

 

 

 

 

 

 

ขอแค่ฉัน...เฝ้ามองนายไปตลอด...แค่นั้นก็พอ...

 

เขาพึมพำเบาๆ คาโนะที่รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเซโตะก็เศร้าตามไปด้วยถึงจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร...เจ้าตัวเล็กแตะขาของเขาเบาๆ ก่อนจะกอดมันไว้

 

ขอบใจนะ...คาโนะ...ฉันไม่เป็นไร...เซโตะว่า ก่อนที่เขาจะลูบศีรษะของคาโนะเบาๆ เพราะงั้น...อย่ากังวลนะ...

 

คาโนะยิ้ม...ก่อนที่เขาจะค่อยๆหลับตาลง...

 

และหลับไป...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กลับเป็นเหมือนเดิมแล้วนี่...

 

คิโดะว่าหลังจากที่เดินเข้ามาในห้องที่มีเซโตะกับคาโนะอยู่ภายในนั้น มารีที่เดินอยู่ข้างหลังยิ้มเล็กน้อย

 

เห็นมั้ยคะ ฉันบอกแล้วว่าถ้าหมดวันก็กลับเป็นเหมือนเดิม...

 

เธอว่าแล้วหัวเราะคิกคักมองทั้งสองที่หลับไปพร้อมกับแถมยังกอดกันกลม

 

อืม...แต่ก็เสียดายแฮะ...น่าจะแอบถ่ายรูปไว้ซะหน่อย...คิโดะพูดอย่างเสียดาย เล่นเอามารีเสียวเฮือกกับประโยคถัดมา จะเอาไปแบล็คเมล์

 

เซโตะคุง คาโนะคุงหนีปายยยยยยยยยย!!!!!!

 

คิโดะหันไปมองคู่นั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปิดประตู

 

เอาล่ะ...ถ้างั้นเราก็มาหวานแบบเขามั่งเถอะมารี...

 

สาวห้าวเอ่ยเรียบขณะที่ส่งสายตากรุ่มกริ่มให้มารี เด็กสาวหน้าแดงแปร๊ด

 

อะไรคะคิโดะซัง! พูดอย่างกะว่าฉันชอบนักล่ะ!”

 

มารีเอ่ยด้วยใบหน้าไม่ค่อยพอใจ คิโดะกลอกตามองเพดานทำท่าคิดก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

 

เอ...แต่ใครน๊า...พอฉันจูบกี่ครั้งๆก็ขอให้เอาอีกเรื่อยๆน่ะ?

 

ใบหน้าของมารีกลายเป็นสีแดงสดอย่างกะหมึกต้ม...

 

คิโดะซังบ้า!” เธอโวยวายขณะที่มองร่างสูงที่คร่อมตัวเองไว้กับผนัง แต่มันก็จริงนะ...

 

คิโดะยกยิ้มพอใจ ก่อนที่จะเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้เรื่อยๆ ก่อนจะได้สัมผัสริมฝีปากนุ่มนิ่มนั่น จุ่ๆประตูด้านหลังก็เปิดผลัวะออกทันทีเล่นเอาทั้งสองผละออกจากกันแทบไม่ทัน...

 

เซ...เซโตะ...

 

คิโดะพึมพำเสียงแผ่วเมื่อเห็นเซโตะทำท่าฟึดฟัดมาก ดูจากท่าทางแล้ว...คงเดาได้เลยว่าเขาคงได้ยินเรื่องเมื่อครู่จนหมดแล้ว

 

คิโดะ...เธอ...เซโตะพึมพำขณะที่มองคิโดะที่กำลังถดหนี เธอทำอะไรกับคาโนะมันน่ะหา!!!!”

 

มารีด้วยสิเฟ้ย! ฉันคนเดียวซะที่ไหน!”

ไหงเอาฉันมาร่วมด้วยล่ะคะ!”

ไม่รู้ล่ะ! แต่เธอทำแบบนี้มันอันตรายมากนะรู้มั้ย!!!!”

 

เซโตะโวยวายใหญ่ เล่นเอาคนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มแถมยังโหดอันดับต้นๆของโลกหดไปเลยทีเดียวเชียว

 

แต่ก็ทำให้แกรู้ใจตัวเองใช่มั้ยล่ะ...

 

คิโดะเอ่ยเรียบ เล่นเอาเซโตะหน้าแดงแปร๊ด ก่อนที่เขาจะตะเพิดทั้งสองออกไปด้วยอารมณ์เขินอาย

 

 

 

 

 

 

อะรายอ่ะเซโตะ...โวยวายแต่เช้าเลย...

 

จู่ๆคาโนะที่นอนอยู่ก็ตื่นขึ้น เซโตะหันไปมองก็ถอนใจเบาๆเมื่อในตอนนี้คาโนะกลับสู่สภาพเดิมแล้ว

 

เช้าบ้านนายสิ นี่มันสองทุ่มแล้ว ไปอาบน้ำแล้วไปนอนไป๊

 

เขาเอ่ยไล่เจ้าตัวเล็ก คาโนะพยักหน้างึมๆแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป เซโตะมองแผ่นหลังของร่างเล็กที่เดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อดูปฏิกิริยา ก่อนจะพบว่าเขาไม่มีท่าทีจำเรื่องราวตอนที่เขากลายเป็นแมวได้เลยแม้แต่น้อย...

 

 

 

 

 

 

โชคดี...ที่ตอนนั้นไม่ได้ทำอะไรไป...

 

 

 

 

 

 

ว่าแต่นายเข้าห้องฉันมาได้ยังไงกัน?

 

คาโนะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงงๆหลังจากที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ร่างเล็กอยู่ในชุดนอนลายหมีสีน้ำตาลอย่างน่ารักเล่นเอาเซโตะเผลอหัวเราะ

 

เมื่อเช้านายไม่สบายไม่รู้สึกตัวเลย คิโดะเลยให้ฉันอยู่ดูแล...เซโตะว่าก่อนจะยกมือหนาไปทาบบนหน้าผากของคาโนะเพื่อความเนียน ไม่เป็นอะไรแล้วก็ดี...

 

เขาเอ่ยแล้วยิ้ม คาโนะหน้าแดงนิดหน่อยก่อนจะหลบหน้าเขา

 

ข...ขอตัวไปนอนก่อนนะ...

 

เขาว่าแล้วเดินไปที่เตียง เซโตะมองตามร่างเล็กไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปปิดไฟแล้วปิดประตูให้

 

ราตรีสวัสดิ์นะ...

 

ว่าแล้วก็กำลังจะปิดประตู แต่จู่ๆเซโตะก็ต้องเซไปตามแรงของคนที่อยู่ในห้องที่จู่ๆก็ดึงเขาเข้าไปก่อนจะเขย่งตัวจุมพิตเบาๆที่ริมฝีปากของเขา

 

ดวงตาของเซโตะเบิกกว้างอย่างงงงวยหลังจากที่ร่างเล็กผละออก ความมืดในห้องนี้สะท้อนใบหน้าสีแดงๆนั่นได้อย่างดี เขากำลังรู้สึกว่าคนตรงหน้าของเขากำลังเขินอยู่แน่ๆ

 

ร...ราตรีสวัสดิ์...ฉ...คาโนะผลักเขาออกจากห้อง เซโตะเซไปตามแรงผลักขณะที่คิดว่ามันจะอะไรกันนักกันหนาก่อนที่ความคิดนั้นจะหายไปกับคำพูดต่อไป ฉันรักนาย...

 

พร้อมกับประตูห้องที่ปิดลง เซโตะยืนอยู่ที่เดิม...

 

แล้วยิ้ม...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นายมันเอาแต่ใจเหมือนแมวไม่มีผิด...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คาโนะยืนอยู่ในห้อง เขาพิงประตูท่ามกลางความมืดก่อนจะสัมผัสริมฝีปากของตัวเองเบาๆ

 

พูดออกไปแล้ว...

 

ก่อนจะยิ้ม...

 

 

 

 

 

 

 

พลันได้ยินเสียงของคนด้านนอกตอบกลับมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันก็รักนาย...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...........................................................................................................................................
//นั่งอึน

เค้าเขียนยาโอยได้ห่วยมาก...

ฟิคเรื่องนี้ไม่ค่อยจะเท่าไหร่ แบบว่า...ไม่ค่อยตั้งใจเขียน อยากเขียนเอาหนุกๆเท่านั้นแล...

อืม...ก็ไม่ได้หวังอะไรหรอกนะ...แต่ก็ขอเมนท์หน่อยละกัน เนอะ...

ผลงานอื่นๆ ของ Onlyeye_Neko

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

27 ความคิดเห็น

  1. #27 kornpanut (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 18:26
    ฟิน
    #27
    0
  2. #26 kornpanut
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 11:23
    เฮือก -.,-คาโนะขอกอดหน่อยเถอะ จะเอากลับบ้าน
    #26
    0
  3. วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 09:42
    ก็ดีนะครับ แอบเสียดายที่มันเป็นแบบตอนเดียวจบ('. ');
    #25
    0
  4. #24 hellzen
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 22:55
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกก(กำเดาพุ้ง=.,=) ชอบมากๆค่ะ โมเอะสุดๆ >\\\[]\\\<
    #24
    0
  5. #23 hellzen
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 22:51
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกก(กำเดาพุ้ง=.,=) ชอบมากๆค่ะ โมเอะสุดๆ >\\\[]\\\<
    #23
    0
  6. #22 hellzen
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 22:48
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกก(กำเดาพุ้ง=.,=)
    ชอบมากๆค่ะ โมเอะสุดๆ >\\\[]\\\<
    #22
    0
  7. #21 nink2000
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 17:51
    ฟินนน=Q=#น้ำลายไหล555
    #21
    0
  8. #20 ri-chan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 14:18
    กรี๊ดดดด ฟินนนนนนน
    #20
    0
  9. #19 Doodo
    วันที่ 29 กันยายน 2556 / 22:49
    อ่านแล้วเลือดกำเดาจะพุ่งตามเซโตะ >/////
    #19
    0
  10. #18 yoyo1122
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 14:28
    กรี๊ดดดดดดด >////< //สำลักความโมเอะตาย

    ไรเตอร์คะ ขอคาโนะเคะอีกค่ะ =///,,///=
    เอาวายมาอีกๆๆๆๆๆ #ผิด
    #18
    0
  11. #17 xjko
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 20:48
    เขิน>////<
    #17
    0
  12. #16 tyyuasd
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 15:14
    แต่งต่ออีกนะคะ*-*
    ฟินนนน~~~~
    #16
    0
  13. วันที่ 31 มีนาคม 2556 / 20:56
    ห่วยเห่ยอะไรกันคะ น่ารักที่สุด=\\\\\= เสียง"มี๊"นั่นมัน.........โอ๊ย!!!!!โมเอะที่สุด=[]=
    #15
    0
  14. วันที่ 31 มีนาคม 2556 / 20:55
    ห่วยเห่ยอะไรกันคะ น่ารักที่สุด=\\\\\=
    เสียง"มี๊"นั่นมัน.........โอ๊ย!!!!!โมเอะที่สุด=[]=
    #14
    0
  15. วันที่ 8 มีนาคม 2556 / 16:44
    ไม่ห่วย! ไม่ห่วยเลยสักนิด! มีทั้งโอยและยู ให้ดิ้นตาย แต่งเป็นเรื่องยาว ย๊าว ยาวเถอะค่ะเจ๊แมว หนูเชียร์เต็มที่ >.,<
    เซโนะบันไซซซซซ~!
    #13
    0
  16. วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 20:44
    แต่งอีกเถอะคร้าบ คู่นี้หายากกกกก
    #12
    0
  17. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:10
    แต่งคู่นี้ให้อีกได้ไหมค่ะ สนุกมากๆเลย นี่เพิ่งแต่งไม่กี่ครั้งเองเหรอค่ะ บรรยายได้ฟินมากมายค่ะ แต่งต่อไปเรื่อยๆนะค่ะ จะรออ่าน
    #11
    0
  18. วันที่ 1 มกราคม 2556 / 00:01
    มีแต่คนรีเควสแหะ= =;;
    #10
    0
  19. วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 19:42
    -.,-เลือดหมดตัว
    #9
    0
  20. #8 tidtoon
    วันที่ 10 ธันวาคม 2555 / 15:34
    อา...//นอนตาย//เลือดหมดตัว
    เอาอีก~(*ФωФ)
    #8
    0
  21. วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 21:36
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด ด//เลือดพุ่งหมดตัว
    #7
    0
  22. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2555 / 23:54
    ดูเหมือนทุกคนจะฟินมากที่แมวเขียนวายมาลง= =;;

    ตอบคห.3

    ก็แบบว่า ไหนๆก็'วาย'แล้ว ก็'วาย'ให้มันตลอดรอดฝั่งสิจ๊ะ=w=d

    ตอบคห.5

    เดี๋ยวถ้าว่างๆแล้วเจ๊จะจัดให้ ส่วนตอนนี้ก็ปั่นฟิคหลักไปก่อน เรื่องฟิคเสริมเดี๋ยวค่อยว่ากัน อะหุๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 พฤศจิกายน 2555 / 00:01
    #6
    0
  23. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2555 / 19:38
    น่ารัก น่ารัก น่าร้าก!!!!!!!//โดนโบกออกนอกฟิค คาโนะโมเอะ โมเอะ โมเอ้ โมเอะ~~ละล้าลา ไรท์เตอร์ทำหนูฟิแล้วค่า ตอนท้ายๆ แอบมีเซอร์วิสคู่คิโดะกะมารีด้วย กร๊าก //ตะโกนบอกฟ้า สนุกมากเลยค่ะ ถ้าเป็นไปได้ อยากให้แต่งคู่ โคโนฮะ x ฮิบิยะให้หน่อยได้มั้ยคะ?
    #5
    0
  24. #4 mkomko
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2555 / 16:16
    กรี๊ดโฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    * *
    #4
    0
  25. วันที่ 21 พฤศจิกายน 2555 / 20:15
    ทำไมท่านแมวไม่เตือนหนูว่ามันมียูริQAQ แต่ไม่เป็นไร หนูอ่านด้ายยยยย=w=
    #3
    0