คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic Soul Eater [Yours] Soul x Maka

โดย Onlyeye_Neko

เธอเท่านั้น...แค่เธอเท่านั้น...

ยอดวิวรวม

2,039

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


2,039

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


24
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 มี.ค. 55 / 17:04 น.
นิยาย Fic Soul Eater [Yours] Soul x Maka

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เมื่อจู่ๆเธอหายไป...

ทุกๆคนไม่มีใครรู้จักเธอ...

เหลือเพียงแค่เขา...

กับหัวใจเหงาๆดวงเดียว...

.........................................................

ฟิคดราม่าที่ได้อารมณ์แต่งจากเพลง Yours ของวาลเช่

กลั่นกรองจากความคิดของนักเขียนที่แลดูไร้ฝีมือ...

เพื่อให้นักอ่านทั้งหลาย...

มีอารมณ์ร่วมไปกับฟิคเรื่องนี้...
Song Yours
By Valshe


ก่อนจาก

 
(โดนตบ)
:)  Shalunla

ขอขอบคุณTheme สวยๆจาก

SHALUNLA : T H E M E

Dr. Fu

เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 มี.ค. 55 / 17:04



อะไรกันน่ะ...

ดวงตาของผมเบิกกว้าง...เมื่อผมเปิดประตูเข้าไในห้องของคนที่ผมคุ้นเคย...

แต่ไร้ซึ่งใครที่อยู่ในนั้น...

แม้กระทั่ง...

แม้กระทั่งทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนั้นด้วย

สมองของผมโล่ง...โล่งเหมือนห้อง ราวกับมีผู้ใดโปรยหิมะลงมารอบกายผม หิมะที่มองไม่เห็น...

หนาวเหน็บ...

หนาวจน...

หนาวจนร้อน...

หนาวจน...

หนาวจนแทบจุก...

นี่เธอหายไปไหนกัน?

.............................................................................................

ผมเดินมาโรงเรียนตามปกติ แต่ก็จะเรียกว่าปกติก็ไม่ได้ เพราะ...

เธอหายไป...

ผมคิดว่า เธอคงกลับไปแล้วล่ะ...

ว่าแต่กลับไปที่ไหนกัน?

"โย่ว! โซล เป็นไงบ้าง?"

จู่ๆก็มีแรงกระแทกจากกลางหลังกระแทกมาเต็มๆทำเอาผมยืนแทบไม่อยู่

"บ...แบล็คสตาร์???"

ผมเอ่ยชื่อเขางงๆ เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...

"แหม รู้หรอกน่า ว่าฉันมันBig...ว่าแต่ ฉันถามนายอยู่นะ"

ถาม?...

ถามอะไร?...

ผมเอียงคองง ทำไมวันนี้สมองผมประมวลอะไรไม่ได้เลยนะ...

เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ...แบล็คสตาร์อาจจะรู้ก็ได้ ว่ามากะหายไปไหน

"นี่ แบล็คสตาร์ นายรู้มั้ยว่ามากะหายไปไหน?"

ผมเอ่ยถาม ทันทีที่เอ่ยชื่อของเธอ...สีหน้าของแบล็ควตาร์ก็เปลี่ยนไป ก่อนที่เขาจะหัวเราะแหะๆ

"พูดอะไรน่ะโซล...แล้วมากะน่ะ...ใครหรอ?"

ราวกับฟ้าผ่าลงมา ว่าไงนะ! เขาไม่รู้จักหรอ ได้ยังไง หรือว่าหมอนี่โดนมากะช็อปจนสมองกลับไปแล้ว!

"แบล็คสตาร์...นี่นายบ้าไปแล้วรึไง ก็มากะ...ที่ชอบเอาหนังสือสันหนาๆทุบหัวนายไง..."

ผมเอ่ยตะกุกตะกัก...ขณะที่มองหน้าของแบล็คสตาร์ที่นิ่ง...

"นายต่างหากที่บ้า...ฉันไม่เคยรู้จักใคร หรือไม่ก็ได้ยินชื่อนั้นเลยนะ...แล้วคนที่เอาหนังสือทุบหัวฉันน่ะมันสึบากิต่างหาก..."

ผมหยุดหายใจไปชั่วขณะ...ไม่สิ...ลืมไปแล้วล่ะ ว่าหายใจทำยังไง...

ผมสั่นไปทั้งตัว เหงื่อกาฬไหลอย่างกับเปิดก๊อกทั้งๆที่อากาศเย็นสบาย...ผมพูดอะไรไม่ออก

แบล็คสตาร์...สมองกลับแล้วแน่ๆ...

"แบล็คสตาร์...แฮ่กก...ทำไมวิ่งเร็วจัง...อ๊ะ...โซลคุง..."

ก่อนที่ร่างเพรียวที่วิ่งตามหลังแบล็คสตาร์มาจะเอ่ยอะไร ผมรีบพุ่งเข้าไปหาเธอก่อนจะจับไหล่เธอแน่น

"สึบากิ แย่แล้วล่ะ แบล็คสตาร์สมองกลับแล้ว หมอนั่น บอกว่าไม่รู้จักมากะ เป็นไปได้ยังไงน่ะ..."

ผมเอ่ยสั่นๆ ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป

"อะไรน่ะโซลคุง...มากะ...ใครหรอ?"

ราวกับร่างกายแยกเป็นเสี่ยงๆ ผมเจ็บ...

ไม่ใช่ร่างกาย...

"ก...ก็มากะไง...ลูกของสปิริตน่ะ ที่ชอบเอาสมุดทุบหัวแบล็คสตาร์ไง..."

ผมเอ่ยอย่างรีบเร่ง มองร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าทำหน้าครุ่นคิด

"เอ...อ.สปิริตไม่มีลูกนี่จ๊ะ...ส่วนคนที่เอาสมุดทุบหัวแบล็คสตาร์ก็ฉันไม่ใช่หรอ?"

ผมรู้สึกว่าหูอื้อ...ทุกสิ่งกลายเป็นสีดำไปหมด...ทุกสิ่งในตัวของผมกำลังบอกผม...

เกิดอะไรขึ้นกับเธอ...

เกิดอะไรกับมากะ!

.............................................................................................................

สมองผมเบลอไปหมด...ไม่มีใครให้คำตอบผมได้เลยแม้กระทั่งคิด...

จริงสิ...ยังมีคนๆนั้นอยู่นี่นา...

"สปิริต!"

ผมเอ่ยเรียกชื่อผู้เป็นอาจารย์ขณะที่กำลังทำการสอน เขาหันมามองผมด้วยสายตาอาฆาต แต่ก่อนที่เขาจะพูดออกประเด็นอะไรผมก็พูดแทรก

"มากะหายไปไหน? ลูกของนายน่ะ นายน่าจะรู้นะ..."

ทันทีที่พูด ใบหน้าของเขาก็เจื่อนลงเล็กน้อย ไม่มีความโกรธาบนใบหน้าของเขา...ทว่าเขากลับยิ้มเศร้าๆมาให้

"ฉัน...ไม่เคยมีลูกสักหน่อย..."

ผมพูดอะไรไม่ออกจริงๆ สมองหมุนติ้วไปหมด ความจริงกับความลวง...

ผมจะเลือกอะไร...

ความจริงน่าเจ็บปวดแบบนี้...

กับความจริงที่แสนสุข...

"อ...โซล! นี่..."

เสียงของสปิริตเรียกสติผม ผมสะดุ้งเฮือกก่อนจะรู้สึกถึงอะไรเปียกๆบนใบหน้า...

ผมร้องไห้?...

ฮะๆ...

แล้ว...

ผมร้องไห้ทำไมกันนะ?...

อา...ใช่แล้ว เพราะมากะ...หายไป...

แล้วมากะ...

มากะเป็นใครกัน?...

.................................

ไม่ได้นะ!!!! ห้ามลืมเด็ดขาด!

ผมคิดแล้วทุบหัวตัวเอง ตอนนี้ทุกคนคงคิดว่าผมเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ...

แต่ผมไม่สน...หากมันทำให้ใบหน้าของคนที่ผมรักกลับมาอีกครั้ง...

ผมก็จะทำแม้กระทั่งตาย...

ใบหน้าที่ยิ้มแย้มเปรียบดั่งแสงอาทิตย์...

ใบหน้ายามเขินอายราวกับมะเขือเทศสุก...

ใบหน้ายามโกรธดั่งไฟบรรลัยกัลป์...

ใบหน้ายามเศร้าเมื่อท้องฟ้ามืดมิด...

ผมจำได้แล้ว...

ผมพอจะจำได้ลางๆ

เพราะเธอเป็นผู้ใช้อาวุธอย่างผมนี่นะ...

ผมถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปยังห้องพยาบาล

ห้องที่อาจารย์โรคจิตนั้นอยู่

"สไตน์..."

ผมเอ่ยเรียกเจ้าของชื่อ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม ก่อนที่เขาจะหันมามอง

"มีอะไรหรอ?...โซล"

เขาเอ่ยถามผมก่อนจะดันแว่นขึ้น

"มากะ...ทำไม...ไม่มีใครรู้จักเธอ..."

ผมเอ่ยถาม...สไตน์เบิกตากว้าง...

นั่นไง...เขารู้จัก...

เขารู้จักมากะแน่ๆ...

"พ...พูดถึงใครน่ะ...ฉัน...ฉันไม่รู้จัก..."

เขาเอ่ยแล้วก้มหน้าลงไปเขียนอะไรลงในสมุด

โกหก...

โกหก...

โกหก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ผมรีบวิ่งออกจากห้องทันที...

แล้วมุ่งหน้ากลับบ้าน...

.......................................................................................................

"ท่านยมทูต...บอกความจริงกับโซลไป...จะไม่ดีกว่าหรอ?"

ชายหนุ่มเรือนผมสีขาวในชุดกาวน์เอ่ยขึ้นกับกระจกบานใหญ่

ทันใดนั้น ก็เกิดเงาของใครบางคนขึ้น หรือก็คือท่านยมทูต

"จะดีงั้นหรอสไตน์...เราอุตส่าห์ปิดขนาดนี้แล้วนะ..."

ท่านยมทูตเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

"ผมว่า...ปิดไว้แบบนี้...จะทำให้โซลแย่กว่านะครับ..."

สไตน์เอ่ย ทำให้คนที่อยู่ในกระจกถอนหายใจออกมา

"งั้น...คืนนี้ก็แล้วกันนะ..."

........................................................................................................

เมื่อถึงตอนกลางคืน...ผมนั่งอยู่ในห้องของมากะ รู้สึกเหงา...

เหงามาก...จนแทบทนไม่ไหว...

น้ำตาไม่เหลือให้ไหลอีกแล้ว...

ผมมองท้องฟ้ายามราตรีผ่านทางหน้าต่าง...

ดวงจันทร์...

สีเหมือนผมของมากะ...

ไม่ว่าใคร...

ก็แทนที่เธอไม่ได้หรอก...

ผมปาดน้ำตาออก ก่อนจะแปลงมือของผมให้กลายเป็นเคียว

แล้วจ่อมันเข้าที่ลำคอของผม

โลกที่ไม่มีเธอ...

มันก็ไม่มีความหมายอะไร...

ไม่มีความหมายที่จะมีชีวิตต่อ...

"หยุดนะโซล!!!!"

เสียงทุ้มจากด้านหลังผมซ้อนทับกับเสียงของคนๆนั้น ผมหันไปก็พบกับลิส...เธอยืนหอบอยู่หน้าห้องพร้อมกับสไตน์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง

"จะทำอะไรน่ะ...อย่าคิดสั้นเชียวนะ!"
หนวกหู...
"โลกที่ไม่มีมากะ...มันไม่มีความหมายที่จะมีฉัน..."

ผมเอ่ยเบาๆ

"หยุดนะโซล...นายไม่คิดสงสารมากะบ้างหรอ?...ที่นายเป็นแบบนี้..."

ลิสเอ่ยขึ้น ทำให้ผมหันไปมองพวกเขา...

สมองผมรวนไปหมด...หมายความว่าไง...

ผมโดนหลอกงั้นหรอ...

"เอาเป็นว่า...เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟังก็แล้วกัน"

สไตน์เอ่ย ก่อนที่เขาจะดีดนิ้ว...

ผมรู้สึกเหมือนหายใจติดขัด...อึดอัดไปหมด เหมือนถูกบีบคั้นเอาอะไรออกมาจากร่างกาย...

ก่อนที่จะโล่งไปหมด เมื่อผมมาอยู่ในที่ๆใดสักที่...

ป่าช้า?...

ดวงตาผมเบิกกว้าง เมื่อป้ายหลุมศพที่อยู่ตรงหน้าคือ...

'Maka Albarn'

ผมหยุดหายใจ จ้องมองแต่หลุมศพนั้น หลุมศพ...ที่ไม่มีศพ...

"นายคงจะจำไม่ได้..."

สไตน์เอ่ยแล้วตบไหล่ผม รอบตัวของผม...มีทุกคนยืนอยู่ด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย และสปิริตที่ปิดตาร้องไห้...

"เป็นเพราะศึกของคิชินรุ่นที่1น่ะ..."

ลิสเอ่ยบ้าง...ดวงตาของเธอมีน้ำตาคลอ

"สาเหตุที่เราจบศึกได้...ไม่ใช่เพราะมากะมีสายเลือดของอาวุธแล้วทำลายคิชินได้หรอก..."

สไตน์เอ่ยขึ้นบ้าง...น้ำตาของผมเริ่มไหลออกมาทั้งๆที่ผมคิดว่ามันจะไม่ไหลออกมาอีกแล้ว...

"แต่เป็นเพราะ...มากะ...เสียสละตัวเอง เพื่อเราทุกคน...เพื่อนาย..."

สไตน์เอ่ยต่อ

"พวกเราไม่ว่าจะหาเท่าไหร่ก็หาศพของมากะไม่พบ...เธอสลายหายไปแล้ว...ด้วยพลังเฮือกสุดท้ายของเธอ..."

สึบากิพูดขึ้น

"นายที่สลบอยู่ เราก็ไม่รู้จะทำยังไง ถ้าตื่นขึ้นมารับรู้ความจริง...จิตใจนายอาจบอบช้ำ..."

คิดเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"พวกเราจึงลงความเห็น...ว่าให้เปลี่ยนความทรงจำของนายซะ...ให้มากะมีเชื้อสายอาวุธ...และชนะศึกของคิชินทั้งๆที่เธอไม่ตาย...ห้นายหลับและฝัน...เกี่ยวกับมากะต่อไปเรื่อยๆ...จนกว่า...จนกว่าจะถึงเวลาที่เราต้องป้อนความฝันให้มากะออกจากชีวิตของนาย ให้เธอลบความทรงจำทุกคนออก...แล้วค่อยให้นายตื่น...เมื่อถึงตอนนั้น...ให้เราทำเป็นไม่รู้จักมากะซะ แต่นายกลับ...มาตื่นก่อน..."

คิดอธิบายยาว...ผมเริ่มร้องไห้ ร้องไห้อย่างหนัก...ขณะที่มองท้องฟ้ายามราตรีที่สีห่วยแตกที่สุดในชีวิตเท่าที่เคยเห็นมา

"มากะ..."

ผมพร่ำแต่เรียกชื่อของเธอออกมา ทั้งๆที่ร้องไห้อยู่ ขณะที่กอดป้ายหลุมศพไว้แน่น

ทุกๆคนกำลังร้องไห้...กำลังร้องไห้...

ทันใดนั้น ใครสักคนก็กระชากคอเสื้อผมขึ้นแล้วต่อยผมอย่างแรง...

สปิริต...

"แก...แกคิดว่าที่มากะสละชีวิตไปนั่นน่ะ...เพื่อให้นายมาร้องไห้แบบนี้รึไง!"

ผมเบิกตากว้าง

"เธอสละชีวิตเพื่อให้ทุกคนใช้ชีวิตอย่างมีความสุข สงบสุข แต่แกกลับมาร้องไห้อย่างนี้...คนที่น่าจะร้องไห้มากกว่าน่ะ มันฉัน...ฉันที่เป็นพ่อของเธอ...แล้วนี่นายทำอะไร...ร้องไห้อย่างกับพวกทำอะไรไม่เป็น...ใช้สมองคิดหน่อย มากะเขารักนาย...รักนายมาก...มากที่สุด...แต่นายกลับ...มาร้องไห้เป็นการตอบแทน...โว้ยยยย!!!!!"

ผมรู้สึกว่าสปิริตโกรธมากกว่าทุกครั้ง ผมพูดอะไรไม่ออกขณะที่มองใบหน้าทุกคนที่พยายามปั้นหน้ายิ้ม

แต่มันทำไม่ได้นี่นะ...ผมรู้ดี...

ผมกัดริมฝีปาก ก่อนจะปาดน้ำตาออก แล้วเงยหน้าขึ้น

"ครับ...ขอโทษด้วยครับ"

เอ่ยด้วยรอยยิ้ม...

รอยยิ้มที่มาจากใจ...

ถึงแม้จะอยากร้องไห้เท่าไหร่...

แต่...

ผมก็จะยิ้ม...

ยิ้มเพื่อเธอ...

...............................................................................................................

Thank you for read.

ขอโทษที่ตัดจบอย่างรวดเร็วค่า=w=

ผลงานอื่นๆ ของ Onlyeye_Neko

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 09:57
    ขอบอกเล่านิดหนึ่งนะ เราแต่งฟิคนิยายsoul eater อยู่น่ะ เรื่อง นิยายsoul eater ถ้าฉันเป็นปีศาจเธอจะรักฉันไหม ช่วยเข้าไปอ่านแล้วติชมกันหน่อยนะค่ะ
    #8
    0
  2. วันที่ 1 เมษายน 2557 / 16:54
    ฮืออออ น้ำตาคลอจริงๆด้วยนะครับ ฮือออ เศร้า
    #7
    0
  3. วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 22:10
    ระ.... เรื่องนี่.... จะเศร้าไปไหน!!! โฮๆๆๆๆ TT0TT
    #6
    0
  4. วันที่ 4 ธันวาคม 2555 / 00:24
    so sad อ่ะเรื่องนี้
    #5
    0
  5. วันที่ 18 พฤษภาคม 2555 / 17:51

    มากะะะะะะ T^T

    #4
    0
  6. วันที่ 1 เมษายน 2555 / 16:21
    เศร้ามากค่ะ ทำเอาเราร้องไห้เลย TTOTT
    #3
    0
  7. #2 muk
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 17:56
    น้ำตาทะลักจอค่ะ



    TT_TT
    #2
    0
  8. วันที่ 16 มีนาคม 2555 / 21:53
    อ่านแล้วเศร้าจับใจค่ะ รู้สึกตามเลยอ่ะ TT^TT
    #1
    0