มิวายรัก

ตอนที่ 7 : ๒ ไม่อยากอยู่เป็นภาระให้ใคร [๓]=>เก๊กดุหรือว่าหึงคะอาเก้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    18 ม.ค. 62


ไม่อยากอยู่เป็นภาระให้ใคร


          “ใครมาส่ง ตอนไปขับรถออกไปเองไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมกลับดึกดื่นขนาดนี้”

ปานระพีชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าเก้าจะสนใจการไปการมาของตัวเอง หรือเขากลัวว่าเธอจะทำอะไรให้วงศ์ตระกูลของเขาเสื่อมเสีย ถึงต้องตามคุมพฤติกรรมแจในตอนที่เธอกลับมาอยู่ใต้ปีกของเขาอีกครั้ง เมื่อก่อนตอนอยู่เมืองนอกไม่เห็นเขาจะสนใจว่าเธอจะเป็นตายร้ายดียังไง

“รถเสียค่ะ เจอเพื่อนพอดี เพื่อนพาเที่ยวรอบเกาะภูเก็ตแล้วไปเลี้ยงข้าว เลยเพิ่งกลับมา”

“ทำไมรถเสียไม่โทร.หาอา”

“ไม่อยากรบกวน ขนาดวันที่ป่านกลับมา ป่านบอกอาล่วงหน้าแล้วตั้งหลายวัน อายังไม่ไปรับป่าน การกระทำของอามันฟ้องชัดอยู่แล้ว ว่าไม่อยากเสียเวลากับป่าน ป่านจะต้องโทร.รบกวนอาทำไม” ปานระพีเอ่ยยอกย้อนตามความรู้สึกและความน้อยใจที่อัดแน่นอยู่ในอกออกมา

“ไม่อยากรบกวนอา แต่ไประรื่นกับผู้ชายอื่น มันเป็นเหตุผลหรือข้ออ้างกันแน่”

“แล้วแต่อาจะคิดสิคะ”

ใบหน้าสวยหวานเชิดขึ้น มองประกายตาดุขรึมแล้วตอบแบบคนอวดดี ซึ่งปานระพีไม่รู้หรอกว่าการกระทำแบบนั้นมันอันตรายสำหรับตัวเองแค่ไหน แต่โดนเขากอดจูบก็โดนมาแล้ว ดังนั้นปานระพีจึงไม่คิดว่ามันจะมีอะไรที่รุนแรงมากกว่านั้น

“แล้วไปทำอะไรในเมือง” เสียงที่ถามยังคงเข้มดุ ประกายตาก็เช่นกัน

“ไปสมัครงาน”

“งานที่นี่ก็มีให้ทำ จะต้องไปสมัครที่อื่นให้ลำบากทำไม”

“ป่านไม่อยากอยู่ใกล้อา”

“อยู่ใกล้อาแล้วมันเป็นยังไง”

ปานระพีมองหน้าหล่อเข้มนั้นอีกครั้ง เขาถามเหมือนกับไม่รู้ว่าเธอคิดอะไร หรือเขารู้ดีเพียงแต่อยากให้เธอย้ำให้ตัวเองสาแก่ใจเล่น ก็ได้ในเมื่อเขาต้องการแบบนั้น เธอก็จะย้ำให้ฟังชัดๆ ในเมื่อความเจ็บปวดของเธอมันคือความสุขของเขา เธอก็พร้อมจะทำให้เขามีความสุข

“ป่านไม่อยากอยู่ใกล้อา ก็เพราะป่านไม่อยากห้ามใจตัวเอง ไม่อยากชอบอาไปมากกว่านี้ ป่านอยากพาตัวเองไปให้ไกลๆ จากอา ไม่อยากอยู่ขวางหูขวางตาให้อาต้องรำคาญป่านอีก เหตุผลแค่นี้พอไหมคะ”

เหตุผลมากมายพร่างพรูออกมาจากปาก เพื่อให้เขาพอใจ แต่ผิดคาดเมื่อเก้าสวนกลับมาไปในอีกทิศทาง

“ไม่พอ เธอไม่ใช่เด็กแล้ว ต้องรู้จักแยกแยะเหตุผลกับอารมณ์ส่วนตัวออกจากกัน ถ้าอาปล่อยให้เธอไปตะลอนๆ ทำงานกับคนอื่น พ่อกับแม่เธอรู้เข้าจะว่ายังไง อาไม่มีทางยอมให้เธอทำแบบนั้นแน่”

“พ่อกับแม่ตายไปแล้ว” ยิ่งฟังยิ่งน้อยใจ เขาไม่ได้ห่วง ไม่ได้หวง แต่เขาแค่กลัวดวงวิญญาณของพ่อกับแม่เธอจะตำหนิก็แค่นั้น

“เธอคิดว่าคนตายจะไม่รับรู้อะไรเลยอย่างนั้นเหรอ”

“อากำลังพาลและไม่มีเหตุผล”

“สำหรับเด็กไม่มีเหตุผลและเอาแต่ใจตัวเองแบบเธอก็ต้องเจอแบบนี้ พรุ่งนี้โทร.ไปบอกยกเลิกเขาซะ แล้ววันมะรืนไปเริ่มทำงานกับอา อย่าให้อาต้องลงมือเอง เพราะเรื่องอาจจะจบไม่สวย”

“คนบ้า! อาเก้าบ้า! จะแกล้งป่านไปถึงไหน ป่านก็แค่อยากออกไปมีชีวิตเป็นของตัวเอง”

“อาบ้าได้มากกว่าที่เธอคิด ถ้าอยากลองของก็เอา แล้วรถคันที่เสียโทร.ตามช่างไปซ่อมหรือยัง”

เรียวปากสวยได้แต่เม้มเข้าหากันด้วยความขัดใจ เธอรู้ว่าคนอย่างเก้าเป็นคนจริงแค่ไหน เขาทั้งดิบทั้งเถื่อนและใจดำสุดๆ โดยเฉพาะกับเธอ

“ยังค่ะ” ไม่อยากตอบ แต่ก็จำต้องตอบ เพราะรู้ว่าอารมณ์ของเก้าเองก็แรงพอกัน ปะทะตอนนี้รังแต่เธอจะถูกเขารังแกเอาเปล่าๆ

“รถจอดอยู่ไหน”

“จอดอยู่ที่โรงแรมเดอะคราวน์เอ็มเมอรัลด์”

“เอากุญแจรถมาให้อา”

เก้าออกคำสั่ง ปานระพีแอบถอนหายใจเบาๆ แต่ก็จำต้องเปิดกระเป๋าสะพาย แล้วหยิบกุญแจรถส่งให้เขา ในระหว่างที่รับส่งกุญแจนั่นเอง มือนุ่มก็สัมผัสโดนมือใหญ่ เพียงแค่ชั่วครู่ไม่ถึงกี่อึดใจดีด้วยซ้ำ แต่ปานระพีก็สตันต์รู้สึกเหมือนโดนกระแสไฟหลายร้อยโวลต์แล่นวาบเข้าสู่หัวใจ

ทำไมต้องหวั่นไหว ในเมื่อรู้ว่าเขาไม่ไยดี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #26 may-2015 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 22:18

    มาอัพเร็วๆน่ะค่า. รออยู่จร้า

    #26
    0
  2. #25 sorninee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 12:41

    ทำไมต้องหวั่นไหว ทั้งที่เขาไม่รู้สึก อั้ยย่ะ เขินไปอีก
    #25
    0
  3. #24 แวน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 12:26

    นางเอกตรงดีแฮะ ชอบๆๆ แต่อาเก้าหึงก็พูด ฟอร์มจริงจริ๊งงง

    #24
    0
  4. #23 Janfabulous (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 10:12
    พวกดุแรง กลัวเค้ารู้ว่าจริงๆไม่ใช่เสือ แต่เป็นแมว
    #23
    0
  5. #22 Bigrabbitkasi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 09:56
    อาเก้าก็ดุจัง เด่วก็ยุให้ป่านหนีไปซะเลยนิ
    #22
    0