[Fic Fushigiboshi no Futagohime(Shade x Rein)]Our Secret ความลับเล็กๆของเราสองคน

ตอนที่ 5 : -3- They are lover?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63



-3- They are lover?



แรงสะกิดที่ไหล่เรียกให้เด็กสาวที่นอนหลับอยู่รู้สึกตัวตื่นขึ้น เรนยืดแขนขึ้นก่อนที่จะปิดปากหาวเล็กน้อย อืมมม! ดูท่าทางว่าเธอจะนอนเต็มอิ่มแล้ว ไม่มีคนส่งเสียงดังช่างดีจังเลย!


“ตื่นแล้วหรอ หลับสบายดีมั้ย?” เสียงทุ้มเรียบนิ่งดังขึ้น เรียกให้เรนที่เพิ่งตื่นหันไปมอง


ร่างสูงปิดหนังสือในมือแล้ววางลงด้านข้าง เขาหันมามองเด็กสาวข้างตัวแล้วยกมือขึ้นหยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดข้างแก้มของอีกฝ่ายเบาๆ เล่นเอาใบหน้าน่ารักขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กๆ


นับตั้งแต่คบกัน อีกฝ่ายก็แสดงด้านอ่อนโยนให้เธอเห็นอยู่บ่อยครั้ง แต่ฝีปากก็…


“น้ำลายไหลเลอะแก้มหมดแล้วนะ หึ” 


นั่นไงล่ะ!!


“นี่! หวานสักครู่เดียวก็ไม่ได้หรือไงเชด!?” เรนมุ่ยหน้าเล็กๆเมื่อถูกชายที่ครั้งนึงเคยเป็นคู่กัดหยอกเข้าให้


ก็รู้อยู่ว่าเธอชอบอะไรโรแมนติกๆ หวานๆ แต่อีกฝ่ายชอบหยอกเธอด้วยการทำลายบรรยากาศแสนหวานเสียหมด ฮึ่ย


ยิ่งเห็นเรนหน้ามุ่ย เชดก็ยิ่งชอบ เขาชอบเวลาเห็นเด็กสาวหัวเสียและหลุดความสุภาพที่มักแสดงออกให้คนอื่นเห็น จริงๆแล้วเรนก็เป็นเด็กสาวที่สดใส ร่าเริง และแก่นซนไม่แพ้แฝดพี่ แค่บางครั้งอีกฝ่ายเหมือนจะชอบแสดงออกว่าเข้มแข็งกว่า ไม่กล้าอะไรเพื่อปกป้องไฟน์


“แล้วนี่ถึงรึยังอ่ะ จะว่าไป ไฟน์จะเป็นห่วงฉันมั้ยเนี่ย!? อ้าาา ต้องรีบกลับไปแล้วว” เมื่อสติกลับมาเต็มร้อย เรนก็พึมพำกับตัวเองก่อนที่ยกมือขึ้นขยี้หัวของตัวเองจนผมยุ่งไม่เป็นทรงอย่างสติแตก


จนกระทั่งบางอย่างวางแปะลงบนศีรษะของคนที่กำลังสติแตก เด็กสาวยกมือขึ้นคลำๆบนศีรษะของตัวเองก็พบว่าเป็นหมวกทรงสูงของเธอเอง


“เฮ้อ ไม่ต้องตกใจไปหรอก ทางนั่นเขาพูดคุยกับเจ้าหญิงองค์อื่นๆอยู่ ถึงเจ้าหญิงไฟน์จะสงสัยก็ตาม แต่คงปลักตัวมาไม่ได้หรอก” มือใหญ่ยกมือขึ้นลูบเส้นผมสีฟ้าสดใสที่เขาชอบให้เรียบร้อย 


“อย่างนั่นหรอ โล่งอกไปที” มือเล็กทาบลงบนอกของตัวเองพร้อมพรูลมหายใจออกมา


เชดลุกขึ้นจากที่นั่ง ตอนนี้พวกเขาอยู่ในขบวนที่ไม่มีคน เพราะเป็นขบวนท้ายๆ ผู้คนส่วนมากมักไปรวมตัวอยู่หัวขบวนเนื่องจากหัวขบวนเพดานเป็นกระจกใสที่ทำให้สามารถมองเห็นห้วงอวกาศสุดลูกหูลูกตาที่เห็นดวงดาวส่องสว่างมากมาย สวยงามจนใครๆก็อยากอยู่หัวขบวน


เพราะงั้นตอนนี้พวกเธอก็อยู่กันตามลำพัง


“กลับไปหัวขบวนกันมั้ยเรน” ชายหนุ่มลุกขึ้นจากที่นั่งพร้อมกับยื่นมือผายให้เรนจับเพื่อลุกขึ้นยืน ซึ่งเรนก็ไม่อิดออด จับมือของอีกฝ่ายแล้วกระโดดตัวขึ้นลุกขึ้นยืน


ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันอย่างช้าๆ มือของทั้งคู่ยังไม่ปล่อยจากกันราวกับกำลังซึมซับเวลา ที่เดินอยู่ข้างกันไปเรื่อยๆจนกระทั่งเดินมาจนถึงช่วงเกือบถึงหัวขบวน พวกเธอก็หยุดเดิน


บอกตามตรงว่าก็ยังไม่ได้อยากกลับไปอยู่ต่อหน้าทุกคน ทำเป็นทะเลาะกันเพื่อให้ทุกคนไม่รู้…


เชดก้มลงมองใบหน้าน่ารักที่แสดงสีหน้าเป็นกังวลของเรนก่อนที่จะดึงมือของเด็กสาวเข้าหลบมุมก่อนที่จะเข้าสู่หัวขบวนพร้อมกับกอดร่างเล็กของเรนนิ่ง


“ไม่กลับไปมั้ย” เขาเอ่ยถาม แต่เรนก็ส่ายหน้าไปมารัวๆกับอกเสื้อของชายหนุ่ม ขืนพวกเธอหายไปนานคงได้ถูกสงสัยเป็นแน่ พวกเธอยืนกอดกันอยู่สักพัก เรนก็ยันมือผละออกจากอกของเชด


เด็กสาวเดินห่างออกไปสร้างระยะระหว่างทั้งคู่พร้อมกับยิ้มให้เชด


“อย่าได้ใจไปหน่อยเลยเชด!” เรนว่าเสียงสดใสพร้อมกับหันหลังเดินออกไปจากตรงนั่น เชดมองคนรักพลางยิ้มจางๆใบหน้าแล้วเดินตามหลังเรนกลับไปที่รวมตัวกันของเหล่าเจ้าหญิงและเจ้าชายบนดาวฟุชิงิ


เป็นแบบนี้จะไม่ให้เขาหลงรักเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้ยังไงกัน


คล้อยหลังของร่างสูงของเจ้าชายแห่งอาณาจักรดวงจันทร์ ร่างโปร่งของเด็กสาวคนนึงก็โผล่ขึ้นมาจากหลังพนักที่นั่งพร้อมกับปาดเหงื่อบนหน้าผากอย่างโล่งอกที่คนทั้งคู่หชก่อนหน้าไม่สังเกตเห็นเธอ


ดวงตากลมโตสีฟ้าน้ำทะเลมองตรงไปด้านหน้าอย่างใช้ความคิด เธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาของเธอเห็นว่าคู่กัดที่คอยทะเลาะกันจนทุกคนบนดาวฟุชิงิเข้าใจว่าทั้งคู่ไม่ถูกกันจะดันเป็น…


คนรักกัน...งั้นหรอ?


โซฟีรู้สึกว่า เรื่องนี้ต้องนำความยุ่งเหยิงมาในอนาคตแน่ๆ

.

.

.

.

“เรน!!! หายไปไหนมาหรอ!?! รู้มั้ยว่าฉันตกใจแทบแย่แหนะ!” เสียงร้องโวยวายของไฟน์ดังขึ้นพร้อมกับร่างของแฝดผู้พี่จะกระโจนเข้ามาถึงตัวของแฝดอีกคนแล้วกอดหมับเสียจนเรนได้แต่หัวเราะแห้งๆ


“ขอโทษที่ไม่ได้บอกนะไฟน์ ฉันไปหาที่นอนหลับมาน่ะ ตอนนี้สดชื่นขึ้นแล้ว!!” เธอว่าพลางยิ้มกว้างให้แฝดพี่แล้วยกแขนขึ้นแกล้งทำเป็นเบ่งกล้ามให้อีกคนอารมณ์ดีขึ้น


“อา!! งั้นเองหรอ โถ่ งั้นก็ควรบอกกันก่อนสิเรน!” ไฟน์ท้าวเอวมองแฝดน้องก่อนที่จะยิ้มสดใส “แต่ว่านอนหลับเป็นเรื่องที่ดีนะ เรนไม่ได้นอนเมื่อคืนนี่นา!”


“อื้ม! ดีขึ้นแล้วล่ะ!”


“ทำเอาทุกคนเป็นห่วงกันหมดเลยเรนนี่นา!” ไลโอนี่ถอนหายใจมองเพื่อนสาวพลางยิ้มให้อีกฝ่าย


“ท่านพี่อุตสามาทักทายแต่ดันหายไปไหนก็ไม่รู้เรนเนี่ย!” อัลเทสซ่าบ่นเรนอย่างไม่จริงจังนัก


“เอ๋!? ท่านไบร์ทน่ะหรอ! แย่จังเลย...” เรนแกล้งทำเสียงเศร้าใจเล็กๆ เธอไม่อยากให้ทั้งหมดแปลกใจที่เธอไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรกับการจะได้พบเจอกับเจ้าชายไบร์ท


อัลเทสซ่ามองเด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีฟ้าสดใสก่อนที่จะส่ายหน้าเบาๆ


“ไว้ค่อยทักก็ได้น่า! ไว้ฉันจะเรียกท่านพี่มาให้เอง!”


เรนยิ้มกว้างอย่างดีใจ


“จริงหรอ! ขอบคุณนะอัลเทสซ่า!” เรนยิ้มกว้างให้เด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีทองฟู่ฟ่องอย่างยินดีในข้อเสนอของอีกฝ่ายพลางเอื้อมมือไปจับมือของอัลเทสซ่าจนอีกฝ่ายต้องยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เขิน


“เสียงดัง...” 


เสียงนิ่งทุ้มของใครบางคนที่เพิ่งจะจากกันเมื่อครู่นี้ดังขึ้นกลางวงสนทนาของบรรดาเจ้าหญิงจนทุกคนต้องเงยหน้าขึ้นมอง เจ้าชายเชดเลื่อนสายตามองเรนนิ่ง ฝ่ายเด็กสาวก็เผลอตัวชักสีหน้าใส่เจ้าชายแห่งอาณาจักรดวงจันทร์


‘เมื่อไหร่จะเลิกพูดถึงไบร์ท...’


คล้ายรับรู้ได้ถึงคำพูดจากดวงตาคู่คมสีน้ำเงินเกือบดำนั่นของชายหนุ่ม


‘เลิกหึงไม่เข้าเรื่องที!!’


เรนมุ่ยหน้ากลับไปให้เชดอย่างเสียไม่ได้


ในสายตาของคนอื่น ทั้งคู่ดูเหมือนว่ากำลังจะเริ่มทะเลาะกันอีกแล้ว ไฟน์มองกลับไปกลับมาระหว่างแฝดน้องกับชายหนุ่มที่แอบหลงรักอย่างไม่รู้จะทำยังไง แต่ก่อนที่จะเกิดอะไรขึ้นก็เป็นตัวของเชดเองที่ถอยฝีเท้าแล้วเดินออกไปจากจุดชุมนุมของเจ้าหญิง 


เมื่อชายหนุ่มถอยออกไปจนไกลแล้วก็ได้ยินเสียงถอนหายใจของแทบจะทุกคน


“นึกว่าเรนจะทะเลาะกับเจ้าชายเชดเสียแล้ว!” ไลโอนี่ว่าอย่างหมดแรง สำหรับเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรไฟแล้ว เธอค่อนข้างกลัวบุคลิกแบบเจ้าชายเชดเสียหน่อย ถึงเจ้าตัวจะหล่อเหลาพอๆกับเจ้าชายไบร์ทหรือเจ้าชายอัลเลอร์ แต่บรรยากาศรอบๆตัวของชายหนุ่มผู้นั่นดันชวนให้อึดอัดเสียจนไม่สามารถอยู่ใกล้ๆได้



“นั่นสิ...” แล้วก็ได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้าจากคนอื่นๆ


“เหอะ! ฉันก็ไม่ได้อยากทะเลาะกับหมอนั่นเสียหน่อย แต่พวกเธอก็เห็นนี่นาว่าเจ้าชายเชดชอบพูดจาหาเรื่องกันก่อนนี่นา!” เรนว่าไปตามปกติ เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่ ปากของเชดก็ถือว่าเสียใช้ได้


เห็นมั้ย เธอก็ไม่ได้รู้สึกไปเอง!


“เชดเขาไม่ใช่คนที่ชอบหาเรื่องคนอื่นเสียหน่อย! ทุกคนอย่าเข้าใจเชดผิดไปเลยนะ!” ไฟน์โพลงขึ้นอย่างอดไม่ได้ที่ได้ยินว่าคนอื่นๆเริ่มพูดไม่ได้กับคนที่เธอแอบชอบ “เรนก็เหมือนกันนั้นแหละ มีโอกาสก็หาเรื่องทะเลาะกับเชดตลอดเลย...”


เรื่องนั่นก็จริงอีกเหมือนกัน


เรนได้แต่หัวเราะแห้งๆอย่างไม่รู้จะเถียงอะไร ไลโอนี่มองเรนทีมองไฟ์ทีพลางเอียงศีรษะเล็กน้อยก่อนที่จะตัดสินใจเอ่ยถามออกไป


“นี่ๆ ไฟน์น่ะ ชอบเจ้าชายเชดใช่มั้ยล่ะ” คำถามของไลโอนี่เรียกให้สายตาของทุกคนหันไปมองไฟน์ที่ตอนนี้ใบหน้าน่ารักขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ตั้งแต่ได้ยินคำถามนั่นจากไลโอนี่


“อะ...เอ๊ะ!? นี่ฉันแสดงออกชัดแบบนั่นเลยหรอ!?” มือเล็กยกขึ้นประกบข้างแก้มที่กำลังขึ้นสีจัด ดวงตากลมโตสีแดงช้อนขึ้นสะท้อนอารมณ์ประหม่าและเขินอายอย่างเห็นได้ชัด



“จะไม่ชัดเลยถ้าตลอดเวลาไฟน์ไม่ใช่คนที่คอยพยายามให้เรนกับเจ้าชายเชดดีกัน แถมยังมักเข้าข้างเจ้าชายเชดจนออกหน้าออกตาน่ะ!” อัลเทสซ่ากอดอกพิงพนักที่นั่งอย่างสบายๆ


“กะ...ก็มัน...”


เรนมองไฟน์ที่ทำท่าทางขัดเขินของแฝดผู้พี่ ในใจของเธอรู้สึกไม่ดีที่ต้องให้ความหวังกับไฟน์ แต่ว่า...เธอก็ยังไม่รู้จะตัดสินใจบอกไฟน์ยังไงกับเรื่องนี้ดี จำได้ว่าครั้งแรกสุดที่เชดเอาเข็มกลัดมาให้เธอกับไฟน์เพื่อตอบแทนที่ช่วยลูกนกมูนเบิร์ดครั้งนั้น ครั้งแรกที่เชดสารภาพรักกับเธอ 


ขนาดตอนนั้นเธอยังไม่ได้ตอบรับรักกับเชดแถมตอนนั้นเธอยังตั้งท่าเกลียดเขาอยู่เลย ยังทะเลาะกับไฟน์จนถึงขั้นแยกห้องกันนอน ถ้าคราวนี้ เธอสารภาพว่าเธอกับเชดเป็นคนรักกัน ไฟน์จะตัดความเป็นพี่น้องกับเธอมั้ย…


สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือความเสียใจและความผิดหวังของไฟน์…


“แล้วทำไมไฟน์ไม่ลองหาโอกาสสารภาพรักกับเจ้าชายเชดล่ะ!” เสียงสดใสดังขึ้นพร้อมกับร่างโปร่งของเจ้าหญิงโซฟีจะเดินเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย


ครั้งนี้เรียกสีแดงฝาดบนใบหน้าของไฟน์ได้เป็นอย่างดีจนสีแทบจะเหมือนสตอเบอร์รี่ลูกฉ่ำ


“ระ...เรื่องนั่น...” นิ้วเล็กของเด็กสาวพันกันไปมา



“ไม่ได้นะ!” เป็นเรนที่เผลอตัวร้องขึ้นก่อนที่จะหันไปเขย่าตัวของไฟน์ “ไม่ได้นะไฟน์! จะไปบอกรักกับคนป่าเถื่อนแบบนั้นไม่ได้นะ!!”


โซฟีมองเรนพลางยกยิ้มสุภาพแล้วเอ่บปาก


“แหม เรนล่ะก็...” เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรกังหันลมยิ้มบางๆให้กับเรน “หวงไฟน์จังเลยน้า” 


ตอนนั้นเองที่เรนคบ้ายกับจะรับรู้ได้ว่า เจ้าหญิงโซฟีรู้แน่ๆ…


เด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีฟ้าสดใสก้มหน้างุดอย่างอึดอัดใจ เธอกำลังกลัว ความลับของพวกเธอมีคนอื่นล่วงรู้ แบบนั่น…


จะบอกไฟน์รึเปล่า…


“นั่นสิๆ เรนหวงไฟน์เกินไปแล้ว เจ้าชายเชดก็ดูเป็นคนดีนะ!”


“ใช่ๆ ไฟน์อยากสารภาพรักก็เอาเลยสิ”


เสียงของใครหลายๆคนที่สนับสนุนแต่นั่นไม่ได้เข้าหูของเรนเลยเมื่อเจ้าหญิงโซฟีขยับเข้ามาใกล้เธอพร้อมกับแววตาที่ดูเป็นห่วงเธอแล้วกระซิบเบาๆให้เธอได้ยินกันแค่สองคน


“เรน...พอถึงที่โรงเรียนแล้วต้องมาหาฉันนะ อย่าลืมพาเจ้าชายเชดมาด้วยนะเรน”


เรนนิ่งไปก่อนที่จะพยักหน้าเบาๆ โซฟียิ้มบางๆพลางยกมือขึ้นลูบไหล่ของเด็กสาวเชิงปลอบโยนที่เมื่อครู่เธอทำให้เรนต้องกลัว แต่เธอก็แค่อยากช่วย…


การปิดบังไม่ได้ช่วยให้ใครมีความสุขได้หรอก


ตอนนั่นเอง ประกาศก็ดังขึ้น


“ยินดีต้อนรับเจ้าหญิงและเจ้าชายทุกพระองค์เข้าสู่โรงเรียนรอยัลวันเดอร์”

.

.

.

.

To be Continues



STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

38 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #24 Saruhiko (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 15:50
    คิดถึงไรท์~~~~~~~ มากมายมหาศาลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล

    ปล. อย่าเเกล้งเรนน้าาาาา โซฟีจังงงงงงง
    #24
    1
    • #24-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 5)
      12 มิถุนายน 2563 / 17:03
      ขอบคุณที่คิดถึงกันนะคะ ^^ ไรท์หายบ้างตามประสา แอ้แง้
      #24-1
  3. #23 Mogan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 11:16
    อุแง้ อยากอ่านต่อแน้ว
    #23
    0
  4. #22 Ploy Parita (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 02:09
    อยากอ่านต่อแล้ว~
    #22
    0