F_CKED ★ SNSD EXO

ตอนที่ 2 : F_CKED ★ EPISPDE 1 PLEASE, OPEN THE DOOR.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    8 ม.ค. 62







1 PLEASE, OPEN THE DOOR.









หลังจากเกิดเหตุการณ์เหล่านั้นก็ผ่านมาถึงสิบปี พวกเขาทั้งสี่คนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากใช้ชีวิตปกติเหมือนคนทั่วไป เว้นแต่ว่าพริ้งพลอยเธอยังคงยึดติดกับอดีตวันนั้น เธอไม่กล้าสู้หน้าลมหมอกและใต้ฝุ่น มีเพียงแค่พี่สาวเธอเท่านั้นที่เข้าใจเธอดีว่าเธอรู้สึกอย่างไร

พริ้งพลอยเก็บตัวอยู่ในบ้าน เวลาลมหมอกกับใต้ฝุ่นแวะมาเยี่ยมก็มักจะหลบเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง แน่นอนว่าเธอเรียนหนังสือที่บ้าน ตัดห่างจากโลกภายนอก เธอไม่ใช่เด็กมีปัญหาอะไรขนาดนั้นแต่เพราะมันฝังใจเธอเหลือเกิน เด็กอายุเพียงหกขวบจับปืนยิงเธอเกือบจะฆ่าคนตายแล้ว

ลมหมอกตอนนี้อายุยี่สิบสองปีเขาโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวและทำงานรับช่วงต่อจากพ่อของเขาที่เสียไป เขาทำหน้าที่ของเขาได้ดีเยี่ยมแต่ก็ไม่ลืมที่จะแวะมาเยี่ยมน้องสาวที่เอาแต่หลบหน้าเขาประจำแม้จะไม่ได้เห็นหน้าเธอเลย

ใต้ฝุ่นตอนนี้เป็นนักศึกษาปีสอง เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ เขายังคงเหมือนเดิมเป็นผู้ชายที่คิดว่าตัวเองเก่ง สู้กับปัญหาทุกอย่างด้วยตัวเองเสมอเพราะตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ในวัยเด็กนั้นเขาไม่สามารถปกป้องใครได้ ทำให้เขายิ่งเข้มแข็งและรู้จักปกป้องคนอื่นๆอีกด้วย

ส่วนเพลงพิณเธอกำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปีที่ห้า เธอยังคงเรียนหนังสือตามปกติและเรียนเก่งมาตลอด ด้วยความที่เธอเป็นพี่สาวเลยต้องทำตัวให้เข้มแข็งตลอดเวลาแต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องฝืนจนเกินไป


ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!

พริ้ง...เปิดประตูให้พี่เข้าไปหน่อยสิ

ร่างบางเดินมาเปิดประตูให้พี่สาวของเธอช้าๆ เพลงพิณมองหน้าสาวก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ เพราะเธอเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องแบบนี้มันไม่ดีต่อตัวเธอเอาซะเลย เพลงพิณตัดสินใจจะให้พริ้งพลอยไปเรียนที่โรงเรียนแทนที่จะเรียนที่บ้านเหมือนเดิม เพราะไม่งั้นเธอก็จะไม่มีเพื่อน ไม่มีสังคมและเอาแต่โทษตัวเองอยู่แบบนี้ เธอควรจะได้พบเจอแต่สิ่งดีๆในโลกภายนอกบ้างถึงแม้มันจะไม่ได้สวยงามไปหมดทุกอย่างก็ตาม

ทำอะไรอยู่

ไม่ได้ทำอะไร พริ้งแค่อ่านนิยายทั่วๆไป

อาทิตย์หน้าต้องไปเรียนแล้วนะ

ทำไมพี่เพลงถึงให้พริ้งไปเรียนข้างนอกด้วย

มันไม่แย่ขนาดนั้นหรอกพริ้ง ไปเจอเพื่อนเจอสังคมใหม่ๆบางทีอาจจะช่วยทำให้เธอรู้สึกดีกว่าอุดอู้อยู่ในห้องแบบนี้ก็ได้นะ เพลงพิณเอื้อมแขนทั้งสองข้ามดึงร่างน้องสาวเข้ามากอดอย่างปลอบใจ

แต่พริ้งกลัวนี่นา...

เอาน่าเชื่อพี่สิ ว่าก็เดี๋ยววันนี้พี่ลมจะแวะมาหานะ

อีกแล้วหรอ?

ทำไมเขาถึงอยากมาเจอฉันจังเลยนะ

พี่เขาเป็นห่วงเธอนะพริ้ง เลิกโทษตัวเองแล้วให้โอกาสเขาได้แล้ว

พอเจอหน้าเขาก็อดโทษตัวเองไม่ได้เลยนี่นา... อีกอย่างพริ้งไม่เคยโผล่หน้าไปให้เขาเห็นเลยสักครั้งไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกยังไงกับพริ้งในตอนนี้

ถ้าให้เดานะเธอเป็นสาวขึ้นมากพี่ลมก็คงจะชอบเป็นพิเศษเลยล่ะ

ทะลึ่ง!”

พริ้งพลอยเงยหน้ามองพี่สาวที่กำลังมีความคิดแบบผู้ใหญ่ๆผุดขึ้นมาในหัวจนเธอมองออก เพลงพิณหลุดยิ้มออกมาก่อนจะผละกอดจากน้องสาว

พี่ไปเรียนก่อนนะ

ปากว่าไปพร้อมเอามือมาลูบหัวพริ้งพลอยเบาๆด้วยความเอ็นดู ตั้งแต่แม่ของเธอเสียเธอก็ไม่เคยได้รับความรักจากแม่อีกเลย ถึงแม้จะยังมีพ่อและแม่ของพริ้งพลอยคอยดูแลเอาใจใส่อยู่ก็ตาม เธอก็ไม่เคยรู้สึกขาดความรัก แม้แม่ของน้องสาวไม่ใช่แม่แท้ๆก็ตามแต่เธอก็รักและเคารพเสมือนว่าเป็นแม่แท้ๆอีกคนเช่นกัน

เพลงพิณเดินออกจากห้องของพริ้งพลอยไปโดยไม่ลืมล็อคประตูให้ พริ้งพลอยขยับกายไปนั่งที่เตียงนอนมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นร่างพี่สาวกำลังเดินออกจากบ้านไป


ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ร่างบางที่กำลังหลับใหลสู่ห้วงแห่งความฝันอยู่ก็ถูกขัดเพราะเสียงเคาะประตูดังเข้ามาในฝันซะก่อน เธอค่อยๆลืมตาช้าๆพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องนอนของเธอซึ่งไม่รู้เลยว่าเผลอหลับไปตอนไหน

เธอหันไปมองที่ประตูเพื่อให้แน่ใจว่ามีเสียงเคาะดังมาก่อนจริงๆ จากนั้นไม่นานเสียงประตูก็ดังขึ้นอีกครั้งจึงทำให้เธอแน่ใจว่ามีใครบางคนต้องการได้รับคำขานจากเธอ

คะ?

พริ้งพลอยน้องอยู่ข้างในใช่มั้ย?

เสียงตอบรับทำให้เธอถอนหายใจออกเหมือนอย่างเคย ใช่แล้วเขามาหาเธออีกครั้งซึ่งเป็นครั้งที่เท่าไรไม่รู้ที่เขามาหาและเธอมักจะสนทนากับเขาผ่านบานประตูนั้น ครั้งนี้ก็จะเป็นดั่งเช่นเคย

ค่ะ

เมื่อไหร่เราจะเปิดประตูมาคุยกับพี่สักทีนะ

...

มันไม่ใช่ความผิดน้องเลย แผลพี่หายดีแล้วอย่าโทษตัวเองเลยนะ ทุกคนอยากเจอน้อง...พี่เองก็ด้วย...

ประโยคสุดท้ายทำเอาร่างบางหันไปที่บานประตูอย่างใจหาย เธอไม่เคยคิดว่าเขาชอบเธอตั้งแต่สมัยตอนเป็นเด็กด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เขากลับอยากเจอหน้าเธอ อยากให้เธอออกไปหา

พริ้งพลอยค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆบานประตูอย่างระมัดระวัง เธอเอียงหูฟังเขาด้วยความตั้งใจ อยากจะรู้ว่าเขาอยากจะบอกอะไรกับเธอบ้าง

พี่คิดถึงเรานะ

ประโยคนี้ทำเอาคนตัวน้อยหัวใจพองโตเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว จมูกโล่งและกระสับกระส่าย พริ้งพลอยหันไปมองที่กลอนประตูเธอกำมันแน่นมากแต่ก็ไม่สามารถเปิดมันได้ เธอยังกลัว..

...

พรุ่งนี้พี่จะมาหาใหม่ เราจะไปเที่ยวด้วยกัน...พี่ใต้ฝุ่นกับเพลงพิณก็ไปด้วย พรุ่งนี้พี่จะมารับ...พี่อยากเจอเธอนะ

พริ้งพลอยรับฟังเขาทุกประโยคถึงแม้จะไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไปจนกระทั่งเสียงเริ่มเงียบหายไป เธอค่อยๆแง้มประตูออกช้าๆมองออกไปด้านนอกก็เห็นเพียงแผ่นหลังร่างสูงที่กำลังเดินลงบันไดไปเสียแล้ว

อยากจะคุยกับเขาเหลือเกิน อยากจะเห็นหน้าเขาชัดๆว่าตอนนี้จะดูโตเป็นผู้ใหญ่ขนาดไหน ขนาดแม้แต่เสียงของเขาก็ดูทุ้มหนัก ร่างกายที่เคยเล็กเพียงนิดเดียวตอนนี้กลับดูแข็งแรงและสง่าผ่าเผยไปซะแล้ว

หนูเองก็อยากเจอพี่...เหมือนกัน



เมื่อเสียงกริ่งบอกถึงเวลาเลิกเรียน เพลงพิณก็รีบลงมาจากอาคารเรียนเพื่อเตรียมจะกลับบ้านตามปกติ เธอใช้ชีวิตได้อย่างปกติถึงแม้ว่าจะไม่เคยลืมเรื่องสมัยตอนเด็กแต่สำหรับเธอมันผ่านมานานมากแล้ว จึงไม่อยากเก็บมาคิดให้กังวลใจ

ตอนนี้คนที่น่าเป็นห่วงที่สุดก็คือพริ้งพลอย เธอยังเด็กเกินกว่าจะต้องมาเจอเรื่องแบบนั้น เธอยังเด็กเกินกว่าจะยอมรับอะไรง่ายๆ อยากให้เธอกลับมาเป็นเด็กน้อยคนเดิมที่เคยซุกซนและร่าเริงกว่านี้

ปี๊ด ปี๊ด !!!

เพลงพิณกลับบ้าน

อยู่ๆก็มีเสียงแตรรถมอเตอร์ไซค์คนหนึ่งตามด้วยเสียงตะโกนของคนที่เธอก็รู้ว่าใคร เพลงพิณหยุดเดินก่อนจะค่อยๆหันไปมองตามต้นเสียงนั้น ชายร่างสูงนั่งค่อมรถสปอร์ต จีพีเอ็กซ์ เดม่อน 150 สีดำคู่ใจของเขาอยู่ ท่าทางนั่นแทบจะเรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆที่ยืนอยู่หน้าโรงเรียนเลยก็ว่าได้

ใต้ฝุ่น จากเด็กหนุ่มที่เอาแต่ใจตัวเอง อวดเก่งแต่เข้มแข็ง นั่นคือเขาเองถึงแม้จะสวมหมวกกันน็อคปิดบังหน้าตาไปหมดเหลือให้เห็นเพียงดวงตาคมคู่นั้นที่กำลังมองมาที่เธอ นั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอรู้เลยว่าเป็นเขา

ทำไมวันนี้มารับเร็วล่ะ ไม่มีแข่งรถรึไง?

พี่ไม่ได้สนุกทุกวันหรอกนะ แค่มีการบ้านให้เธอช่วยทำน่ะ

เป็นพี่แต่เอาการบ้านมาให้เพลงทำเนี่ยนะ เพลงจะไปทำถูกหมดหรอไม่ได้เรียนในระดับเดียวกับพี่ซะหน่อย...

เขาใช้นิ้วชี้มาแตะที่ริมฝีปากของเธอเบาๆ เธอมักจะโดนเขาทำแบบนี้ทุกครั้งเป็นสัญญาณให้เงียบเวลาที่เธอเริ่มบ่นเขา

อย่าบ่นมากเดี๋ยวแก่หรอก น้องพริ้งไม่ยอมออกจากห้องเลยตอนที่ลมไปหา พี่ชักจะเป็นห่วงน้องซะแล้ว เธอเป็นพี่เขาช่วยดูแลน้องดีๆล่ะน้องยังเด็ก เขาเป็นห่วงน้องสาวเสมอถึงแม้จะไม่เคยแวะไปหา

เพลงดูแลน้องได้ เธอทำตาขวางใส่เขา

ใต้ฝุ่นเห็นแบบนั้นก็ยกยิ้มชอบใจก่อนจะหยิบหมวกกันน็อคมาสวมให้เธอ เขาแอบมองร่างบางที่ไม่ได้มองมาที่เขาแต่อย่างใดเพราะดูเหมือนกำลังงอนเขาที่ดูเป็นห่วงน้องสาวของเธอมากกว่า

งอนอะไรพี่

เปล่า

ก็เห็นๆอยู่..

เขายกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนมือมาปิดกระจกหมวกกันน็อคให้เธอ เธอเองก็รู้สึกแปลกๆกับคำพูดของเขาที่มักจะพาชวนขนลุกเสมอ แม้จะไม่เข้าใจว่าที่เขาพูดคือความจริงหรือแค่ล้อเล่น

เพลงพิณลบความคิดในหัวออกแล้วขึ้นไปนั่งค่อมรถของเขา เธอมักจะกอดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้ทุกครั้งเวลาอาศัยรถของเขากลับบ้าน แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรตามจริงแล้วก็ชอบด้วยซ้ำไป

หิวรึเปล่า แวะกินอะไรมั้ย

อื้มก็ดีเหมือนกัน เพลงอยากกินขนมโตเกียวเจ้าเดิม

จัดไป

พูดจบก็ขับรถออกไปตามจุดหมายที่คนตัวเล็กออกคำสั่ง เมื่อมาถึงร้านทั้งคู่ก็สั่งเมนูที่ตัวเองชอบแล้วมายืนทานที่รถของเขา เพราะขนมโตเกียวถ้าปล่อยให้ไปทานที่บ้านก็คงหายร้อนไม่อร่อยพอดี ทั้งคู่เลยอยู่ทานให้เสร็จเรียบร้อยก่อนที่จะกลับ

เพลงพิณแอบมองร่างสูงที่ยืนพิงรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของเขา มือข้างหนึ่งล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงนักศึกษา ส่วนอีกข้างถือขนมโตเกียวไว้ ใบหน้าหล่อคมเอียงเล็กน้อยเพื่อที่จะกินขนมตรงหน้า

เอาเข้าจริงเธอเองก็เผลอใจสั่นให้เขาหลายต่อหลายครั้งเหมือนกัน เขาออกจะหล่อแถมหุ่นดีอีกต่างหาก ใต้ฝุ่นเป็นคนมีเค้าโครงใบหน้าที่ดูดีมาตั้งแต่เด็กอยู่แล้วแต่มันดูพิเศษตรงที่ตอนนี้เขาโตเป็นหนุ่มอย่างเต็มตัวนี่สิ

มองอะไร?

ปะ เปล่า -////-

แล้วทำไมหน้าแดง

ใต้ฝุ่นค่อยๆโน้มหน้าลงมามองร่างบางใกล้ๆเพื่อที่จะดูว่าเธอเป็นอะไร อยู่ๆก็หน้าแดงแล้วหลบหน้าเขาแบบนั้น

อย่ายุ่งน่า เธอเบี่ยงหน้าหนีเขาเพื่อซ่อนอาการเขินอายของตัวเอง

เดี๋ยวนี้ขี้หงุดหงิดแล้วหรอเพลง พอโตเป็นสาวเข้าหน่อยก็เล่นตัวแล้วนะ อย่าไปหาทำแบบนี้กับผู้ชายอื่นล่ะ

พูดบ้าอะไรน่ะ เพลงไม่ใช่คนแบบพี่นะ

ใครจะไปรู้ตอนอยู่โรงเรียนอาจจะหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชายในห้องไปแล้วล่ะมั้ง มีแฟนน่ะไม่ว่าหรอกแต่ก็อย่าลืมว่าตอนนี้เรามีพี่อยู่

ทำไม? จะต้องได้รับอนุญาตจากพี่ก่อนรึไง?

นี่เธอไม่เข้าใจที่เขาบอกจริงๆหรอ เขาไม่ห้ามหรอกถ้าเธอจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนของตัวเองแบบนั้น แต่ตอนนี้เธอมีเขาอยู่เพราะฉะนั้นเรื่องการมีแฟนในตอนนี้ก็ไม่จำเป็น

รีบกินซะมันจะค่ำแล้ว จะได้กลับบ้าน

เพลงพิณมองค้อนใส่เขาเพราะเขาไม่ยอมตอบคำถามเธอ ใต้ฝุ่นหันมามองแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรหยิบหมวกกันน็อคมาใส่ก่อนจะนั่งค่อมรถเตรียมตัวขับออกไป


วันนี้พี่ลมมาหาไม่คุยกับเขาหน่อยหรอพริ้ง

พริ้งไม่กล้าหรอก พริ้งรู้สึกผิดทุกครั้งที่เห็นหน้าเขาน่ะพี่เพลง

พริ้งพลอยเอนตัวลงนอนบนตักพี่สาวของเธออย่างเหนื่อยใจ เธอเหนื่อยที่ต้องสู้กับหัวใจตัวเองแบบนี้ เพลงพิณมองน้องสาวอย่างเข้าใจก่อนจะเลื่อนมือไปลูบผมยาวสลวยตรงหน้าอย่างปลอบใจ

พรุ่งนี้ต้องคุยกับเขานะ เขาอยากเจอเธอมาก

นั่นสินะ พริ้งจะลองดู...พี่ว่าเขาจะชอบพริ้งมั้ย? พริ้งพลอยลุกขึ้นมานั่งเพื่อคุยกับเพลงพิณอย่างจริงจัง

พี่ลมตอนเด็กๆเขาอาจจะไม่ชอบพริ้งก็จริง แต่ตอนนี้เขาโตเป็นผู้ใหญ่มีวุฒิภาวะมาก เขาอ่อนโยนขึ้นมากนะแล้วก็อยากดูแลเธอมากด้วย

จริงหรอ? เขาจะชอบพริ้งในตอนนี้มั้ยนะ

เธอออกจะสวย เขาต้องชอบสิ เพลงพิณจับปลายคางน้องสาวหันไปมาเพื่อมองความงามบนใบหน้าเธอ

จริงๆแล้วพริ้งพลอยเติบโตมาได้ดีมากเลยทีเดียว ทั้งใบหน้าที่สวยหวาน ผิวกายที่ขาวสะอาดนุ่มเหมือนเด็กเพิ่งแรกเกิด เธอเป็นสาวแล้วก็จริงแต่ความน่าทะนุถนอมยังมีอยู่

นอนได้แล้ว พรุ่งนี้เราต้องเดินทางแต่เช้า

อื้ม ฝันดีนะพี่เพลง



เช้าวันรุ่งขึ้นลมหมอกขับรถมาที่บ้านของพวกเธอพร้อมกับใต้ฝุ่น พริ้งพลอยยังคงอยู่ในห้องไม่ยอมออกมาปล่อยให้พี่สาวนำกระเป๋าของเธอไปใส่รถก่อน เพลงพิณเองก็อ้อนวอนแล้วแต่พอเจอลมหมอกความกล้าที่เธอพยายามรวบรวมมาทั้งคืนก็หายไปหมด

น้องล่ะเพลง?

อยู่ข้างบนน่ะพี่ลม แอบขึ้นไปนะคะเพลงไม่ได้ล็อคประตู

ลมหมอกพยักหน้าเป็นเชิงว่าขอบใจเธอที่ชี้แนะให้เขา ลมหมอกเดินขึ้นมาชั้นบนอย่างระมัดระวังกลัวว่าพริ้งพลอยจะจับได้แล้วหลบเขาอีก เขาค่อยๆเปิดประตูห้องเธอช้าๆ

ร่างบางกำลังจัดเตรียมของใส่กระเป๋าใบเล็กอีกใบโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเขาได้เปิดประตูเข้ามาในห้องของเธอแล้วเรียบร้อย

พริ้ง...

เสียงของเขาทำเอาร่างบางสะดุ้งตกใจสุดขีด เธอหันมามองเขาด้วยสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นหน้าเธอตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ในตอนนั้น ผ่านมาถึงสิบปีเธอโตเป็นสาวขึ้นและสวยขึ้นอีกซะด้วย

พะ พี่ลมทำไมถึง...

น้องสวยนะ

ทั้งเธอและเขาก็เขินอายกับประโยคที่เขาเพิ่งพูดออกไปโดยไม่คิด เขาแค่รู้สึกว่าเธอเป็นแบบนั้นจริงๆและอยากจะบอกออกไป หญิงสาวใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อก็ยิ่งทำให้เขาเขินตามไปด้วยอีกคน

ดีใจจังที่ได้เจอหน้าน้องซะที

ลมหมอกค่อยๆก้าวเดินมาหาเธอช้าๆ ยิ่งมองใกล้ๆก็รู้ว่าเธอสวยซะจนไม่อาจละสายตาได้เลย มือหนาเลื่อนมาแตะที่แก้มเนียนนุ่มอย่างอ่อนโยนก่อนจะค่อยๆโน้มหน้าลงมาหอมแก้มเธออีกข้างช้าๆ

ทั้งๆที่ไม่ได้เห็นหน้ากันเลยถึงสิบปี ทั้งๆที่ตอนเด็กๆเขาไม่ค่อยชอบเธอด้วยซ้ำไปกลายเป็นว่าตอนนี้เขาเป็นฝ่ายเรียกร้องหาเธอ แม้ทั้งคู่จะไม่ได้เห็นหน้ากัน ไม่ได้พูดคุยอะไรกันแต่กลับสัมผัสถึงกันและกันได้ ทั้งสองต่างรู้ว่าพวกเขาต้องการกันและกันมากแค่ไหน

พอแล้วค่ะ เธอค่อยๆถดตัวหนีเขา

ขอโทษค่ะพี่เผลอตัวไปหน่อย...

พะ พริ้งใกล้จัดของเสร็จแล้ว พี่ลมลงไปรอข้างล่างก่อนก็ได้

ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่รออยู่นี่แหละ จะได้ลงไปพร้อมกัน

เธอมองออกว่าเขาเองก็ประหม่าไม่ต่างจากเธอ พริ้งพลอยยกยิ้มอ่อนๆก่อนจะเดินหายไปในห้องแต่งตัวเพื่อจะเอาเสื้อผ้ามาไปใส่ในกระเป๋า

พริ้งพลอยเอนตัวพิงตัวเสื้อผ้าอย่างเข่าอ่อนก่อนจะเลื่อนมือไปจับแก้มตัวเองที่เพิ่งโดนเขาขโมยหอมไป เธอกรี๊ดในใจพร้อมกับกระทืบเท้าตัวเองให้เบาที่สุดเพราะกลัวว่าเขาจะได้ยิน

นี่เขาเพิ่งหอมแก้มเราหรอกหรอเนี่ย >< บ้าจริง!

เพลงพิณกำลังยกกระเป๋าน้องสาวตัวเองขึ้นรถลมหมอกแต่โดนใต้ฝุ่นขโมยกระเป๋านั่นไปใส่ในรถให้แทน เธอมองเขาเฉยๆไม่ได้พูดอะไรก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถเพื่อที่จะเข้าไปนั่งรอด้านใน

ไม่คิดจะทักทายพี่เลยรึไง

จำเป็นด้วยหรอ?

เฮ่อ..น่าน้อยใจชำมัด

น้อยอกน้อยใจอะไรกัน? ทำไมช่วงนี้ถึงเรียกร้องความสนใจเป็นพิเศษเลยนะพี่ฝุ่น เธอหันมองเขาที่ยืนอยู่ด้านนอกรถอย่างสงสัย

ช่างเถอะ เด็กอย่างเธอจะไปรู้อะไร









TBC.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น