F_CKED ★ SNSD EXO

ตอนที่ 3 : F_CKED ★ EPISPDE 2 LET'S PLAY OUTSIDE.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    11 ม.ค. 62









2 LET'S PLAY OUTSIDE.








พริ้งพลอยค่อยๆรวบรวมความกล้าทั้งหมดออกมาจากห้องแต่งตัว เธอลากกระเป๋าใบใหญ่ด้วยความเกร็ง ร่างสูงเห็นแบบนั้นก็เดินเข้าไปหาคว้ากระเป๋าเธอมาไว้ในมือก่อนจะยื่นมืออีกข้างไปหาเธอ

เธอมองเขาอย่างยับยั้งชั่งใจ เขาที่ไม่ได้พูดอะไรนอกจากส่งรอยยิ้มบางๆมาให้ พริ้งพลอยยอมจับมือหนาของเขาก่อนจะก้าวออกมาจากห้องพร้อมกัน ใต้ฝุ่นกับเพลงพิณที่นั่งรออยู่ด้านในรถก็รู้สึกดีใจที่เห็นน้องสาวออกมาให้เห็นหน้าเห็นตาซะที

พริ้งพลอยไปที่ใต้ฝุ่นเขินๆเพราะเธอเองก็ไม่ได้เห็นหน้าเขามานานพอๆกับลมหมอก เพลงพิณยิ้มให้น้องสาวพร้อมกับยกนิ้วโป้งทั้งสองข้างเพื่อเพิ่มกำลังใจให้กับเธอ ลมหมอกพาเธอเข้ามานั่งด้านหน้าข้างคนขับแล้วเอากระเป๋าของเธอไปไว้ท้ายรถ

เก่งมากน้องพริ้ง ไม่เจอกันนานสวยขึ้นเยอะเลย

อ..อ่อ ขอบคุณค่ะ

ไม่ต้องพูดเพราะกับพี่ขนาดนั้นก็ได้ พูดห้าวๆเหมือนเพลงนะ พี่ชินแบบนั้นมากกว่า

อะไรของพี่ฝุ่น? ทำไมต้องเอามาเปรียบเทียบกับเพลงด้วย

เพลงพิณหันไปมองขวางใส่เขาพร้อมกับตีไปที่ไหล่กว้างด้วยความหมั่นไส้ เขาหันหาหัวเราะใส่เธอก็ยิ่งทำให้เธอเม้มปากหมั่นไส้เขาเข้าไปใหญ่

ทั้งคู่นั่งด้านหลังกันนะ เดี๋ยวพี่จะพาแวะซื้อของกิน

เยี่ยมมากพี่ ผมหิวจะตายอยู่แล้ว

ลมหมอกส่ายหน้าไปมาเมื่อมองน้องชายของเขาที่ทำตัวเป็นเด็ก คงเพราะไม่อยากให้พริ้งพลอยรู้สึกอึดอัดล่ะมั้ง ลมหมอกเข้าไปนั่งในรถฝั่งคนขับหันไปมองพริ้งพลอยเพียงแวบเดียวเพื่อดูว่าเธอเป็นอย่างไร หญิงสาวก็ทำได้เพียงส่งยิ้มเล็กๆให้เขาก่อนที่เขาจะขับรถออกไป

ระหว่างทางทุกคนพยายามชวนพริ้งพลอยพูดคุย เพราะมันนานมากที่พวกเขาไม่ได้อยู่รวมกันครบแบบนี้ ตลอดเวลาสิบปีพริ้งพลอยหลบหน้าสองพี่น้องมาตลอด เพลงพิณเป็นเสมือนนกฮูกต้องคอยมาเล่าเรื่องราวของน้องสาวเธอให้ลมหมอกและใต้ฝุ่นฟัง

แต่ตอนนี้พวกเขากำลังอยู่รวมกันแล้วเธอไม่จำเป็นต้องเล่าเรื่องราวทั้งหมดของน้องสาวเธอ แต่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพริ้งพลอยที่จะได้เล่าให้พวกเขาทั้งสามคนฟังพร้อมกันแทน

แล้วทำไมพริ้งถึงไม่อยากเจอหน้าพวกพี่เลยล่ะ

พี่ฝุ่นจะถามไปทำไม?!”

เพลงพิณพูดขัดเสียก่อนเพราะไม่อยากให้น้องสาวต้องรู้สึกอึดอัดที่จะพูดสิ่งนั้นออกไป ใต้ฝุ่นหันไปมองใบหน้าที่เชิงจะเตือนเขาไม่ให้ถามของเพลงพิณอย่างเข้าใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นคุยเรื่องอื่นแทน

แล้วพริ้งคิดว่าพี่หล่อมั้ย?

เอ่อ...

บอกเขาไปเลยพริ้งว่าไม่สักนิด

พี่กำลังถามน้องอยู่นะ บางทีพริ้งอาจจะคิดไม่เหมือนเธอก็ได้นี่นา

พี่ฝุ่นก็ดูโตขึ้น ก็หล่ออยู่นะพี่เพลงชอบผู้ชายแบบนี้เลย

พริ้ง!!”

เพลงพิณหันไปปตวาดใส่น้องสาวตัวเองด้วยความเขิน พริ้งพลอยก็หัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งพี่สาวของเธอบ้างส่วนคนพี่ที่โดนน้องเล่นงานก็หันไปมองใต้ฝุ่นเพียงแวบเดียวก่อนจะหันหน้าหนีกลัวว่าเขาจะรู้ว่าเธอกำลังเขินจนหน้าแดงอยู่

จริงหรอเนี่ย? ไม่ยั้งรู้ว่าน้องเพลงชอบผู้ชายแบบไอฝุ่นมัน

อย่าไปเชื่อพริ้งนะพี่ลม! พริ้งอย่าพูดมั่วๆสิ -////-

ก็พี่เพลงเคยบอกพริ้งเองนี่ว่าชอบผู้ชายไหล่กว้างกับจมูกโด่ง พี่ฝุ่นเขาก็ตรงสเปคพี่พอดีด้วยแหละ

ย๊า! เธอนี่ชักเอาใหญ่แล้วนะพริ้ง เดี๋ยวไล่กลับเข้าห้องเลย

ทุกคนดูท่าทางจะสนใจกับสิ่งที่พริ้งพลอยพูดแล้วเอาแต่แซวเพลงพิณไม่ยอมหยุด มีเพียงคนเดียวที่นั่งนิ่งแต่กลับเผยรอยยิ้มตลอดเวลาตั้งแต่ได้ยินสิ่งนั้น เขามองท่าทางกระวนกระวายของเพลงพิณก็อดชอบใจไม่ได้

ใต้ฝุ่นไม่เคยคิดว่าเขาจะตรงสเปคของเพลงพิณก็โดนเจ้าตัวดุด่าว่าบ่นตลอดเวลาซะขนาดนั้น เขานึกว่าเธอจะชอบผู้ชายแบบลมหมอกซะอีกแต่ถ้าสิ่งที่พริ้งพลอยพูดเป็นความจริงเขาก็อดดีใจไม่ได้ด้วยซ้ำ

เพลงเขาอาจจะชอบลักษณะภายนอกแบบนั้นล่ะมั้ง ถ้าเป็นนิสัยใจคอแบบฝุ่นมันคงยากจริงมั้ย?

เหมือนว่าลมหมอกจะช่วยน้องสาวแก้เขิน เพราะดูท่าแล้วเธอจะเขินจนพูดอะไรไม่ออกซะแล้วตอนนี้ เขาแอบมองน้องชายผ่านกระจกหลังที่ดูจะชอบใจแต่ก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรออกมา เขากำลังเก็บอาการนั้นอยู่แต่รอยยิ้มที่เผยให้เห็นนั่นใครๆก็รู้กันอยู่

ถ..ถูกแล้วค่ะพี่ลม ถ้านับรวมนิสัยด้วยคงยาก

น้อยๆหน่อยเพลง พี่ออกจะนิสัยดี

ไม่เลยสักนิดเจ้าชู้เจ้าสำราญ คิดมากเหมือนคนแก่ เพลงพิณหันมาย่นจมูกใส่เขาจนน่าหมั่นเขี้ยว

ลมหมอกแอบหันมามองร่างบางที่นั่งข้างๆยกยิ้มชอบใจเขาเองก็ยกยิ้มตามเธอไปด้วย เพราะความสดใสนั่นที่กำลังเบ่งบานมันชวนให้เขากระชุ่มกระชวยหัวใจซะเหลือเกิน

พริ้งพลอยหันมาสบตากับเขาพอดีก็รู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว เธอกำลังเขินเพราะเขาเล่นจ้องมองเธอซะขนาดนั้นบวกกับความรู้สึกที่ว่าเขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ทั้งดูอบอุ่น ทั้งดูอ่อนโยนกว่าตอนเด็กๆจริงๆ


เมื่อมาถึงปั้มน้ำมัน ลมหมอกก็เลี้ยวรถเข้าไปเติมน้ำมันและให้เพลงพิณกับใต้ฝุ่นลงไปซื้อของกินในร้านสะดวกซื้อภายในปั้มมา

นี่พี่ฝุ่น! รอเพลงด้วยสิ

เพลงพิณรีบวิ่งตามใต้ฝุ่นไปในร้านสะดวกซื้อ พริ้งพลอยมองพี่สาวกับพี่ชายสองคนนั้นก็ยกยิ้มตลกพวกเขา ก่อนจะหันมามองที่ลมหมอก

พี่มองพริ้งทำไมมีอะไรให้ขำงั้นหรอคะ?!

พี่ยังไม่ได้ขำเลยนะ พี่แค่ยิ้มและหัวเราะในลำคอแค่นั้นเอง

หัวเราะในลำคอ? แล้วพี่หัวเราะอะไรเล่า

ไม่รู้สิ มันรู้สึกมีความสุขล่ะมั้ง...รู้สึกดีใจที่น้องยอมออกมาเจอหน้าพี่สักที พริ้งเองก็คงเสียใจไม่ใช่น้อยพี่เข้าใจแต่ตอนนี้พริ้งได้ชนะความกลัวนั้นมาแล้วนะ เก่งมากเลยครับ

ลมหมอกยื่นมือไปขยี้ผมร่างบางเบาๆ เขารู้สึกเอ็นดูเด็กคนนี้มากตั้งแต่เด็กๆแล้ว เธอทั้งน่ารักและขี้แย ถึงจะดื้อไปหน่อยแต่ก็อดคิดว่าเธอน่ารักน่าเอ็นดูมากกว่าไม่ได้อยู่ดี

พริ้งพลอยมองเขาก่อนจะกำหมัดเล็กทุบไปที่ไหล่อย่างเขินอาย ไม่รู้ทำไมเธอถึงชอบเขินเขาตลอดเวลา ทั้งที่ตอนเด็กเธอก็ชอบหยอกล้อและแกล้งเขาแท้ๆ

คิดถึงพี่บ้างรึเปล่าเวลาไม่ได้เจอหน้าพี่แบบนั้น

(_///_)

เขาถามตรงไปตรงมาซะเหลือเกิน หรือเพราะเขาเป็นผู้ใหญ่ขึ้นนะ

หื้มว่าไงพริ้ง ก้มหน้าทำไมครับ?

อ..เอ่อ...คือ...

อ่ะ ไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรพี่ไม่เซ้าซี้เราดีกว่า สงสัยคงไม่อยากเจอ

ม..ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คือพริ้งก็อยากเจอแต่ว่า...

ลมหมอกเท้าคางกับพวงมาลัยรถหันมามองเธออย่างตั้งใจ หญิงสาวเห็นแบบนั้นก็รู้สึกทั้งอึดอัดและเขิน ไม่รู้จะบอกเขายังไงดีทำไมเวลาอยู่กับเขาสองต่อสองถึงโดนรุกหนักขนาดนี้นะ แถมยังโดนหอมแก้มไปแล้วด้วยสิ

ครับ พี่ฟังอยู่...

โอ๊ยจะบ้าตายกับสายตานั่น >////<

พริ้งก็อยากเจอพี่แต่ว่าพริ้งกลัว ตอนนั้นพริ้งไม่ได้ตั้งใจ

เขากระตุกยิ้มชอบใจ ที่กำลังทำอยู่เพราะอยากให้เจ้าตัวได้เปิดปากคุยกับเขาบ้าง สิบปีที่ไม่ได้คุยกันเลยมันก็ต้องประหม่าเป็นธรรมดาซึ่งเธอกำลังเป็นอยู่ เขาอยากจะให้เธอเปิดใจและปรับตัวได้ทัน

พี่ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ตอนนี้แข็งแรงดีทุกอย่างด้วย

ก็ดีแล้วล่ะค่ะ

ไม่ต้องกังวลหรอกนะยัยเด็กดื้อ


ภายในร้านสะดวกซื้อทั้งสองต่างเดินแยกย้ายกันไปหาของกินที่ตนเองชอบมาก่อน แล้วเลือกของอื่นๆเพื่อจะเอาไปฝากอีกสองคนที่นั่งรออยู่ในรถ เพลงพิณที่เลือกของเต็มมือแล้วก็นำไปใส่ตะกร้าที่ใต้ฝุ่นถือ

โหพี่ซื้อเยอะเกินไปแล้วนะ

เธอตวาดใส่เขาเมื่อเห็นของที่อยู่เต็มตะกร้าแบบนั้น ดูเหมือนเห็นอะไรเข้าตาก็หยิบใส่ๆไปหมด แต่ใต้ฝุ่นกลับหันมายกยิ้มใส่เธอซะงั้น

กินเผื่อเธอนั่นแหละ

ไม่ต้องมากินเผื่อเลย เพลงหิวเพลงจะกินเอง เธอวางถุงขนมที่ถือมาใส่ลงในตะกร้า

ก็ซื้อไปเผื่อสองคนนั้นด้วยไง ทำเป็นบ่นไปได้

นี่มีแต่ของที่ตัวเองชอบทั้งนั้น ไม่เห็นมีของที่พริ้งชอบเลยด้วยซ้ำ

ใต้ฝุ่นหยุดเลือกของตรงหน้าแล้วหันไปมองร่างเล็กอีกครั้ง วันนี้เธอดูบ่นเขาเป็นพิเศษแถมยังซึนทำเป็นไม่รู้อะไร มันน่าโมโหใส่แทนจริงๆ

บ่นพี่จัง ไม่ใช่ว่าแก้เขินที่พริ้งบอกว่าพี่ตรงสเปคเราหรอ?

ห๊ะ?! ป..เปล่าซะหน่อย อย่าไปเชื่อพริ้งมากสิ _////_

ก็น่าคิดมั้ยล่ะ หรือเราไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆ

ไม่เลยสักนิด! เพลงไม่ชอบคนอย่างพี่หรอกเจ้าชู้เกินไป

พูดออกมาแบบนั้นก็อดน้อยใจไม่ได้ แต่เขารู้สึกมีความสุขซะมากกว่าเพราะการกระทำของเธอมันดูขัดกับสิ่งที่พูดด้วยซ้ำไป

เขารู้ว่าเพลงพิณอยู่ในช่วงเป็นสาวพอๆกับพริ้งพลอย แต่เจ้าคนนี้ดูจะเป็นที่ดึงดูดผู้ชายแบบเขามากกว่า เธอไม่รู้ตัวหรอกว่าเธอน่ะเป็นที่ชื่นชอบของผู้ชายแบบเขาขนาดไหน

ครับๆ ไม่เถียงแล้ว

ใต้ฝุ่นเลื่อนมือมาขยี้ผมเพลงพิณเบาๆก่อนจะเดินไปทั่วร้านสะดวกซื้อเพื่อหาของกินต่อ ในขณะที่เพลงพิณก็มองเขาอย่างงงๆแล้วเดินตามไป

เมื่อทั้งสองคนซื้อของกันเสร็จก็กลับมาที่รถและออกเดินทางกันต่อไป ทุกคนต่างสังเกตว่าพริ้งพลอยเริ่มเข้ากับพวกเขาได้แล้ว มันเป็นอะไรที่ดีมาก แต่ก็ยังดูประหม่าไม่ใช่น้อย นั่งรถผ่านไปสองชั่วโมงกว่าใต้ฝุ่นและเพลงพิณก็เป็นฝ่ายที่หลับไปเสียก่อน ทำให้พริ้งพลอยที่เชิงจะง่วงก็ต้องพยายามไม่ให้ตัวเองหลับเพื่ออยู่เป็นเพื่อนลมหมอก

ไม่ง่วงหรอพริ้ง ดูคนอื่นเขาหลับหมดแล้วนะ

ถ้าพริ้งหลับใครจะอยู่เป็นเพื่อนพี่ลมล่ะ?

เป็นห่วงพี่ด้วยหรอเรา ขอบใจนะ

เขาหันมายิ้มให้พริ้งพลอยแล้วก็หันไปโฟกัสกับการขับรถเหมือนเดิม พริ้งพลอยแอบมองเขาจากด้านข้างก็รู้สึกได้เลยว่าเขาทำเธอประหม่า รู้สึกร้อนๆหนาวๆแปลกๆ แถมเขินเขาอีกต่างหาก

นอนก็ได้ตอนนี้พี่ไม่ง่วงเลย ไอฝุ่นมันซื้อกาแฟมาให้เล่นเอาซะตาค้างแล้วตอนนี้

ไม่เป็นไรค่ะ พริ้งเองก็ยังไม่ง่วงเท่าไร

เห็นว่าอาทิตย์หน้าเราจะไปเรียนแล้วหนิ ใช่มั้ย?

ใช่ค่ะ พี่เพลงเขาทำเรื่องให้แล้วเรียบร้อย

อือ..ก็ดีเหมือนกันนะ เราจะได้ไปเจอเพื่อนเจอคุณครูเยอะแยะมากมายสักที แต่ทำไมถึงไม่เรียนที่เดียวกับเพลงเขาล่ะ

พี่เพลงบอกว่าโรงเรียนนั้นเหมาะกับพริ้งมากกว่าก็เลยให้เรียนที่นั่น

อื้ม ดีแล้วล่ะ

ลมหมอกเอื้อมมือข้างซ้ายมาลูบผมร่างบางจนเธอต้องก้มหน้าลงเล็กน้อย เขากลายเป็นผู้ชายอบอุ่นแล้วจริงๆไม่เหมือนในวัยเด็กอีกแล้ว ไม่มีนิสัยขี้แกล้งในแบบเด็กๆ เขาดูโตเป็นผู้ใหญ่ที่ค่อนข้างอบอุ่นมากๆ 



เมื่อมาถึงลมหมอกก็ชะลอรถช้าๆและจอดรถก่อนจะหันไปปลุกสองคนที่นอนอยู่ข้างหลังให้ตื่น พริ้งพลอยมองพระอาทิตย์ที่กำลังตกดินแล้วก็ค่อยๆเปิดประตูออกมาจากรถยนต์ มันเป็นครั้งแรกที่เธอได้มาทะเล ตอนเด็กเธอเคยขอพ่อแม่เธอหลายครั้งแต่ก็ไม่มีโอกาสจนถึงวันที่เกิดเรื่องราวโหดร้ายพวกนั้น เธอก็ไม่ได้ไปไหนนอกจากอยู่แต่ในห้องเท่านั้น

เพลงพิณลืมตาขึ้นมาแสงแดดของพระอาทิตย์ที่กำลังตกดินก็กระทบดวงตาของเธอพอดี เมื่อเห็นแบบนั้นร่างบางก็เขย่าร่างอีกคนที่หลับไม่รู้เรื่อง

ว้าวสวยมากเลยพี่ลม..เพลงคิดถึงที่นี่จัง

นั่นสิ เราไม่ได้มาที่นี่นานแล้วเนาะ

ใช่ ตั้งแต่เพลงขึ้นม.ต้นก็ไม่ได้มาทะเลอีกเลย

สวยเหมือนเดิมเลยแฮะ

ใต้ฝุ่นที่ลืมตาตื่นเพราะแรงเขย่าของเพลงพิณก็หันไปมองตามร่างบางก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกจากรถไปเพื่อถ่ายรูป เพลงพิณเห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งไปบังหน้ากล้องของเขาเอาไว้

เฮ้! พี่จะถ่ายพระอาทิตย์นะไม่ได้จะถ่ายเธอ

ถ่ายรูปให้เพลงหน่อยสิ นะ...นะ...

ใต้ฝุ้นที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ก็ต้อวยอมกดถ่ายรูปให้เธอแต่โดยดี ลมหมอกปิดประตูรถก่อนจะเดินมายืนข้างๆร่างบางที่เอาแต่ยืนอึ้งกับความสวยของพระอาทิตย์ตกดินตรงหน้า

ชอบใช่มั้ยล่ะพริ้ง นี่เป็นครั้งแรกเลยสินะ

ชอบมากค่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาทะเลเลย ว่าแต่ทำไมพี่ลมถึงพาพวกเรามาที่นี่ล่ะ?

ลมหมอกหันไปมองร่างบางที่กำลังส่งสายตาขึ้สงสัยของเธอให้เขาอยู่ เธอไม่เปลี่ยนไปจากตอนเด็กเลย เหมือนเดิมทุกอย่างโดยเฉพาะความน่ารักของเธอ เขาไม่ชอบเลยจริงๆมันทำให้เขาหวั่นไหว

พริ้งลองเดาสิ

เพราะพริ้งหรอ?

พี่คุยกับเพลงเขามาก่อนหน้านี้น่ะ เขาบอกว่าพริ้งยังไม่เคยมาทะเลเหมือนพวกพี่ เมื่อห้าหรือหกปีก่อนที่พวกพี่มาเที่ยวกันก็ที่นี่แหละแต่พริ้งเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในห้องไงถึงไม่ได้มากับเขา

เฮ่อ..น่าเสียดายจังเลยแต่ก็ขอบคุณนะคะที่พามา

อะไรที่เราอยากได้ อะไรที่เราต้องการพี่ก็จะทำให้ทุกอย่างเลย

พริ้งพลอยยกยิ้มอย่างดีใจก่อนจะเดินไปใกล้ๆชายหาด น้ำทะเลที่กำลังซัดเข้าฝั่งจนเท้าของเธอเปียก เธอหันไปหาร่างสูงและกวักมือเรียกเขา

พี่ลมมาเล่นน้ำด้วยกันสิ น่าสนุกดี

ลมหมอกสายหัวไปมาเป็นเชิงปฏิเสธทำให้เธอไหล่ตกเล็กน้อยก่อนจะวิ่งไปจับมือของเขาแล้วลากไปใกล้ๆชายหาด

แค่ตรงนี้เองไม่ต้องลงไปลึกก็ได้

พริ้งพลอยลากเขาไปยืนริมชายหาด ตอนแรกลมหมอกก็เกือบจะปล่อยมือเธอแล้ววิ่งหนีน้ำไปแล้วด้วยซ้ำ แต่รู้ว่าเธอยังจับมือของเขาเอาไว้ เขาจึงยอมเธอแต่โดยดี

เขากลัวน้ำทะเลเพราะเขาว่ายน้ำไม่เป็นและเขาก็ยังกลัวความสูงอีกด้วย แต่ถ้าบอกเธอไปตรงๆก็คงจะผิดหวังในตัวเขาแน่ๆ ลมหมอกยักๆยักๆ กล้าๆกลัวๆจนพริ้งพลอยสังเกตเห็นเขา

หรือว่าพี่ลมกลัวน้ำทะเลงั้นหรอ?

ป..เปล่านะ พ..พี่ไม่ได้กลัวซะหน่อย ไม่ได้กลั๊ว!”

แล้วทำไมหน้าเริ่มซีดแบบนั้น รึพี่ว่ายน้ำไม่เป็น

... เด็กมันฉลาดแล้ววุ้ย!

นั่นไงพี่ว่ายน้ำไม่เป็น พริ้งว่าแล้ว

หมายความว่าไงที่เราว่าว่าแล้วน่ะ นี่รู้แต่แรกแล้วหรอ?

พริ้งพลอยยกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่เขาแล้วก็รีบสาดน้ำใส่เขาทันที ลมหมอกหันไปมองร่างบางที่แกล้งเขาก็อดอยากเอาคืนไม่ได้ จึงรีบสาดน้ำทะเลตรงตื้นๆใส่เธอกลับ

นี่พริ้งเล่นแบบนี้กับพี่ใช่มั้ยห๊ะ!”

ลมหมอกจัดการปัดน้ำใส่เธอรัวๆจนเธอเปียกไปครึ่งตัว พริ้งพลอยมองเขาอย่างหมั่นไส้มิวายก็รีบเอาคืนให้สาสม

สองคนนั้นทำแบบนั้นได้ไงเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก!”

เพลงพิณตะโกนบอกด้วยความเป็นห่วง แต่อยู่ๆก็มีแขนแกร่งสองข้างอุ้มเธอขึ้นมาแนบอก

ฮะ..เฮ้ย!! ทำอะไรของพี่เนี่ย! ปล่อยเพลงลง

ไม่ลองเล่นบ้างเล่าหรือว่าเธอกลัว

เพลงเปล่ากลัวนะ เพลงว่ายน้ำเป็นด้วยซ้ำพี่ก็รู้ ปล่อยเพลงลง

ไม่เอาน่าคนอื่นเขาก็เล่นกันนี่นา พี่เองก็อยากเล่น

พูดไปไม่วายเดินเข้าหาน้ำทะเลด้วยความรวดเร็ว ร่างบางที่โดนอุ้มอยู่ในอกกว้างก็ต้องดิ้นหนีและเอาแต่ทุบเขาเพื่อให้เขาหยุด เขามองคนตัวเล็กในอกแล้วก็หัวเราะเสียงดังออกมา

ไม่เอาเพลงไม่อยากเปียก ไม่งั้นเพลงโกรธพี่จริงๆด้วย!”

เพลงพิณกอดอกนิ่งพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น แน่นอนว่าคนอย่างใต้ฝุ่นไม่มีทางขัดขืนคำสั่งเธอได้เพราะเขากลัวว่าเธอจะโกรธเขาตลอด แต่ครั้งนี้เขากลับรู้สึกอยากโดนเธอโกรธซะมากกว่าไม่ได้แกล้งเธอ ใต้ฝุ่นมองร่างบางก็ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์แล้ววิ่งตรงไปที่น้ำทะเลทันที

เพลงบอกว่าเพลงไม่เล่น!!









TBC.





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น