[Yaoi] The Wills พินัยกรรมป่วนรัก by Lingbahh

ตอนที่ 21 : พูดไม่คิด Ep.4 (พี่บีม VS หมาจี)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,432
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    13 พ.ย. 57





พูดไม่คิด Ep.4 






สิ่งที่กำลังเผชิญอยู่คืออะไรกันแน่นะ? ความดันทุรัง? ทิฐิ? ความบ้าบิ่น? หรือแค่เด็กสิ้นคิดคนหนึ่ง?
 
 บีมยืนกอดอกมองภาพของเคาน์เตอร์ครัวของตัวเองที่เต็มไปด้วยขวดแอลกอฮอล์นับร้อยชนิดที่ถูกจับออกมาวางเรียงรายราวกับโมเดลคอนโดและอาคารพาณิชย์ย่านถนนสาทรด้วยความรู้สึกมึนงงผสมฉุนนิดหน่อยที่ถูกใช้เหล้าสารพัดสูตรที่สะสมไว้ออกมาใช้เป็นของเล่น  แน่ล่ะว่าก่อนหน้านี้ เจ้าตัวไม่เคยสนและไม่คิดจะว่าอะไรหากคนรักจะปีนขึ้นไปรื้อของลงมา แต่ไม่ใช่วันนี้  ไม่ใช่คนที่ทำเสียงหวานอ้อนคนอื่นที่ไม่ใช่เขาอยู่  ร่างเพรียวของจิระกำลังนั่งอยู่บนเคาน์เตอร์เตรียมอาหารและหันหลังให้เขา  ศีรษะทุยที่มีเรือนผมซอยเป็นทรงทันสมัยเอียงคอหนีบโทรศัพท์มือถือไว้   มืออีกข้างชูแก้วที่มีเครื่องดื่มค็อกเทลสีสดสวยไว้ในมือ
 
“ไม่ใช่อ้ะ  ไม่ใช่รสนี้  (...)  อย่าทำไก๋ บอกสูตรมาดีๆ ดีกว่า (...) กำลังจริงจังอยู่นะ (...) ไม่มีทาง ผมไม่อยากแพ้พนันเจ้าเท็ดดี้มันนี่ (...) ครับ (...) เกลือน่ะเหรอ (...)”
 
บีมย่องไปใกล้ พยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า  สายตาเขาชะเง้อไปยังหน้าตักที่มีหนังสือเล่มใหญ่วางกางอยู่ ใช้สายตาดูปราดเดียวก็เข้าใจว่าเป็นหนังสือจำพวกสูตรผสมเครื่องดื่มมึนเมา
 
แต่เด็กคนนี้คออ่อนจะตาย
 
ปลายสายเป็นเสียงของผู้ชาย พูดภาษาอังกฤษ บีมไม่สามารถจับสำเนียงได้ แต่เขารู้ว่าต้นสายกับปลายสายสนิทสนมกันมากทีเดียว  มากจนเขารู้สึกขัดใจจนอารมณ์ขุ่นมัว
 
“ถ้าไม่จริงจะบุกไปซัดถึงบ้านเลย (...) จริงเซ่” แล้วก็หัวเราะออกมา “ครับ...เดี๋ยวจะลองดู คืนนี้จะไปหาที่คอนโด (...) อ้าวไม่อยู่เหรอ ไม่อยากไปร้านนี่ วันนี้เวรหยุดของผม (...) งั้นก็ได้ ล้างท้องรอไว้เลย”
 
เจ้าของเสียงร่าเริงกดวางโทรศัพท์ บ่นพึมพำว่า ตื่นหรือยังน้า แล้วก็เหลียวมา บีมเห็นว่าเจ้าตัวถึงกับสะดุ้งเมื่อเห็นเขายืนอยู่ใกล้...และหน้าหงิก
 
“พี่บีม...ตื่นแล้วไม่เห็นเรียกเลย”
 
ถ้าเรียกก็คงไม่ได้เห็นคนพูดจาฉอเลาะใส่โทรศัพท์ล่ะมั้ง บีมนึกค่อนแคะอยู่ในใจ รวมทั้งประโยคสุดท้ายที่ว่า คืนนี้จะไปหาที่คอนโด... ก็ไหนบอกจะเป็นแฟนกันวันนึงแล้วนัดคนอื่นไว้ที่คอนโดจะหมายความว่ายังไงนอกเสียจากว่าเห็นทุกอย่างเป็นเรื่องเล่น รวมทั้งความรู้สึกของเขาด้วย
 
บีมตัดสินใจไม่พูดออกมา ‘แฟน’หนุ่มผู้อ่อนวัยกว่าถึงหนึ่งรอบเต็มเลื่อนตัวเองลงมาจากเคาน์เตอร์ ยิ้มเจื่อนและเกาหัวไปด้วย “หิวไหม เดี๋ยวผมทำอะไรให้กิน”
 
เจ้าของห้องเพียงชายตามองขวดเครื่องดื่ม “ใครอนุญาตให้รื้อห้องพี่”
 
เด็กหนุ่มลูกครึ่งหน้าเสีย บีมรำคาญใจ “ว่ายังไง”
 
“ก็วันนี้...” ดวงตากลมน่ามองนั้นช้อนมองเขา สีหน้าจ๋อย “ผมนึกว่า... --- ช่างเถอะ ขอโทษด้วย เดี๋ยวผมเก็บเข้าที่ให้”
 
ถึงจุดนี้ บีมเพิ่งรู้สึกตัวว่าเขาตั้งคำถามผิด  ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะไปตั้งคำถามประชดประชันแบบนั้น  ดังนั้นแทนที่เขาจะได้รู้ว่า อีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่ คิดอะไรอยู่ กลายเป็นว่าไม่รู้อะไรเลย  เขากำลังอยากรู้ไม่ใช่เหรอ ไหนจะสิ่งที่พระนายบอกอีกว่าเด็กคนนี้คิดจะออกจากบ้านไปดูแลตัวเอง ดูแลอย่างไรละ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่รื้อขวดเหล้าของบีมลงมาจากตู้ เล่นเป็นบาร์เทนเดอร์หรือไง
 
เอ๊ะ!  เมื่อวานพระนายว่าไงนะ ...เด็กมันกลัว... กลัวตัวเองจะฟิวส์ขาดไปสักวันก็เลยไปหางานทำจนถึงดึกๆ แล้วค่อยกลับ...
 
คำว่า เวรหยุด ทำให้เขารำคาญหัวใจมากขึ้น  ตอนนี้ไปอยู่ร้านใคร? 
 
ห่า! เขาสบถในใจอย่างขัดใจตัวเองที่มัวแต่คิดสงสัยอะไรจุกจิกอยู่ได้ จะไปทำงานร้านใครก็ไปสิ ไม่ใช่เรื่องของตัวก็อย่ายื่นจมูกไปยุ่งเกี่ยว
 
ร่างผอมเพรียวค่อยๆ บรรจงเก็บขวดเหล้าของบีมขึ้นชั้นวางอย่างระมัดระวัง  เขากวาดตามองก็เห็นความผิดปกติทันที ปกติแล้ว เด็กคนนี้เป็นคนไม่มีระเบีัยบอะไรนัก  ปกติไม่ค่อยวางแผนอะไรล่วงหน้า มักทำอะไรหุนหันพลันแล่นตามใจตัวเองอยู่เป็นนิจ โดยเฉพาะเวลาอยู่ในครัว ก็ชอบเอานั่นเอานี่ไปวางไว้ด้วยกันให้โดนเชฟเท็ดดี้บ่นอยู่เรื่อยไป แต่วันนี้เขากลับพบว่า เด็กคนนี้กำลังบรรจงเลือกเหล้าในกลุ่มประเภทเดียวกันจัดไว้ด้วยกัน  วอดก้าอยู่มุมหนึ่ง  มาร์ตินีอยู่มุมหนึ่ง ชั้นล่างก็บรรจงวางพวกไซรัปกับวัถุแต่งสีและกลิ่น  แม้จะยังจัดไม่เสร็จแต่เห็นได้ชัดว่ากำลังพยายามทำให้เรียบร้อยอยู่
 
ดวงตากลมนั้นมองเขาแว่บหนึ่งแล้วเลื่อนไปทางอื่น “ผมทำเองได้ พี่บีมไปล้างหน้าล้างตาเถอะ สายโด่งแล้ว”
 
“ก็วันนี้ไม่ได้กะจะไปไหนนี่”
 
“ไม่ไปหาหมอหน่อยเหรอ ที่ปวดท้องหายหรือยัง”
 
“ไม่เป็นไรหรอกน่า” ก็แค่โรคกระเพาะ กินยาเดี๋ยวเดียวก็ได้แล้ว “ไว้ไปวันหลัง”
 
คนที่จัดเครื่องดื่มอยู่ทำท่าอยากพูดอะไรแต่ก็เม้มปากไว้ ไม่เห็นเหมือนเดิมเลย ทั้งๆที่วันนี้จะเป็นแฟนกัน แต่บรรยากาศกลับอึดอัดราวกับอยู่ในดงระเบิด บีมส่ายหน้ากับตัวเอง “แล้วกินอะไรมาหรือยัง จะทำให้พี่กินน่ะ”
 
‘แฟน’ ส่ายหน้า “ตอนแรกกะว่าจะชวนไปข้างนอก แต่พี่คงไม่อยากไปไหน ผมตามใจก็ได้”
 
เฮ้อ... ประโยคอ้อมโลกมาก แปลว่าอยากไปข้างนอกและอยากให้บีมไปด้วยสินะ เขาส่ายหน้าแล้วตรงไปห้องน้ำ พอวักน้ำเย็นๆ ล้างหน้าแปรงฟันแล้วค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อยหนึ่ง บางทีการออกไปข้างนอกด้วยกันอาจจะเป็นควมคิดที่ไม่เลว ถ้าอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมนี่แล้วอึดอัดมากนัก
 
สายตาเขาเหลือบมองนาฬิกาที่บอกเวลา 11.05 น. มีเวลาการเป็นแฟนอีกไม่นาน เขาเองก็อยากทำวันนี้ให้ดีที่สุดเหมือนกัน
 
เขาตัดสินใจเดินออกจากห้องน้ำ ผ่านจิระที่ยืนล้างมืออยู่ออกไป  มือข้างหนึ่งเกี่ยวเอาเอวผอมนั้นมากอดไว้ เขาสัมผัสได้ถึงไหล่ที่เกร็งแข็งขึ้นมา  คงจะตกใจล่ะมั้ง
 
“พี่?”
 
บีมใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ดึงร่างนั้นมากอดแนบกับตัวเองจนรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นถี่รัวของอีกฝ่ายได้ เขาซุกจมูกลงไปเส้นผมสีดำสนิทแล้วจูบเบาๆ ที่หน้าผาก...อ่อนโยนจนตัวเขาเองก็แปลกใจ
 
เด็กในอ้อมกอดของเขาแตกตื่นจนตัวเกร็งไปหมด ชายหนุ่มเชยคางของอีกฝ่ายขึ้นแล้วค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากของตัวเองลงมา ประทับสัมผัสแผ่วเบาจากไรผม เรื่อยลงมายังหัวคิ้วที่มีขนคิ้วนุ่มๆ ขมวดมุ่นอยู่  บีมเล็มจูบบนสันจมูกโด่งและปลายจมูกมนน่ารักน่าชัง  ริมฝีปากของเด็กในอ้อมกอดนี้เผยอออกน้อยๆ ราวกับไร้เดียงสา แววตาที่จ้องมาทั้งสับสนและโหยหาอยู่ในที ลมหายใจเว้นช่วงไป...
 
“ทำสีหน้าแบบนี้แต่ไม่ยอมให้กอดดีๆ นี่แปลว่าอะไร”
 
ริมฝีปากที่เผยอน้อยๆ นั้นเม้มเข้าหากันแล้วยิ้มบางๆ ประโยคที่ตอบกลับมาเรียบง่ายแต่กรีดใจจนได้ไปอีกแผล
 
“พี่บีมแน่ใจแล้วเหรอครับ”
 
“หมายความว่ายังไง”
 
"เคยได้ยินไหมว่า เรามักจำสิ่งที่เราอยากจะลืม และเรามักลืมในสิ่งที่อยากจะจำ พี่บีมอยากจำ หรือ อยากลืม?"
 
บีมสะอึกกับสิ่งที่ได้ฟัง แต่ก็แค่วูบเดียวเท่านั้น เขายกมุมปากยิ้ม
 
ตาเศร้า....แต่เจ้าเล่ห์ไม่แปรเปลี่ยน จะต้อนให้เขาตอบว่า ลืมตัวเองไม่ได้เหรอ จะดูถูกประสบการณ์ความรักของเขามากไปแล้ว
 
"มันขึ้นกับว่า...คนที่จูบด้วย มีค่าแก่การจำ หรือเป็นได้แค่คนที่ควรลืม"
 
คราวนี้เจ้าหมาน้อยหน้าเจื่อนลง คิดอะไรอยู่กันแน่นะ... เด็กในอ้อมกอดของเขาซุกหน้าลงจนไม่เห็นแววตา แล้วค่อยเงยหน้าขึ้นมา ยิ้มกวนๆ
 
"ผมอยากให้ถูกจำด้วยเรื่องอื่นมากกว่า ผมเห็นอะโวคาโดกับมะม่วงในตู้เย็น มีผักเยอะเลย งั้นเดี๋ยวทานสลัดแล้วกันนะ ผมทำเก่งขึ้นเยอะเลยนะไม่อยากจะอวด เท็ดดี้ยังชมเลย"
 
"...." อยู่ในจุดที่ไม่รู้จะตอบว่าอะไรดีแล้ว  บีมจำใจปล่อยเด็กหนุ่มเป็นอิสระจากอ้อมกอดของตนเอง 
 
แล้วเขาก็ค้นพบว่า...เขาอยากจูบอีกฝ่ายแทบบ้า 
 
โง่จริงๆ ที่ปล่อยให้เด็กคนนี้เข้ามาปั่นป่วนความรู้สึกอีกครั้ง !
 
 
 
 
 
 
 
 
 
:::::::::::::::::::::::::::
 
 
ช่วงที่เหลือ รออีกหน่อยนะ ช่วงนี้เลี้ยงลูกคนเดียว วุ่นจริงๆ :) 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

474 ความคิดเห็น

  1. #369 sine_saki (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 20:00
    น่าอึดอัดใจจังเลย

    อย่าทำอะไรตรงข้ามกับความรู้สึกเลย มีแต่เจ็บเปล่าๆ
    #369
    0
  2. #356 Zaccharitz (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 23:49
    ไม่สงสารจีค่ะ ทีมพี่บีมเนอะ อุอิ
    #356
    0
  3. #355 roseapple big blue (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 19:07
    ชอบๆคะ รอมาต่อตอนหน้าค๊าาาา ลุ้นๆๆๆๆ
    #355
    0
  4. #354 Rei (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 17:50
    อ๊ากกกกกก ค้างอ่ะๆ รีบมาต่อเร็วๆนะคับ :-;
    #354
    0
  5. #353 หนองโพยานๆ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 17:29
    เห้ออออออ จีน่าสงสาร...
    #353
    0
  6. #352 Riprim (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 17:09
    บีมกับหมาจี เป็นอะไรที่อึดอัดสบสนจริงๆ เข้าใจทั้งคู่เลย
    #352
    0
  7. #351 Fah Kamenashi (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 16:23
    เง้อ จะเป็นยังไงต่อไป ค้างง
    #351
    0
  8. #350 My Melody (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 16:23
    สนุกมากเลยค่ะ ชอบมาก ~
    #350
    0
  9. #349 อุ้ม (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 15:27
    ร้องไห้น้ำตานอง เข้าใจทั้งสองคนเลยค่ะ สมหวังกันเร็วๆนะคะ ผู้อ่านใจไม่ดีเลยยยย
    #349
    0
  10. #348 Hazel_nut (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 11:26
    ทิ้งระเบิดไว้แบบนี้เลยหรือคะเนี่ยยยย
    #348
    0