[Fic EXO] Sex Friend"เพื่อนที่ไม่รัก"|LuMin|fthunmin,chanmin

ตอนที่ 15 : ตอนไร้ค่า Chapter 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    1 มิ.ย. 58











ตอนไร้ค่า

Chapter 15

 

 

 

 

ทุกอย่างก็เป็นแค่ฝันร้าย ที่ตื่นขึ้นมาก็ไม่มีทางเป็นจริง ใช่ไหม?...

 

แต่ในความเป็นจริงแล้ว สิ่งเลวร้ายกับฝันร้ายก็มีค่าไม่ต่างกัน ในเมื่อมันสัมผัสและรู้สึกได้ทั้งสองอย่าง

 

ร่างกายที่บอบช้ำจนยากจะฝืนให้ลุกตื่น ทั้งปวดร้าวจนร่างกายแทบจะบุบสลายออกเป็นเสี่ยงๆ แต่หากไม่เท่ากับใจที่มันบุบสลายเหมือนแก้วที่ตกแตกจนยากที่จะประติดประต่อให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม

 

ใบหน้าหวานที่หลับพริ้มในอ้อมกอดอุ่นของใครคนหนึ่งที่ทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ ซ้ำยังเป็นเหมือนเครื่องเตือนสติให้รู้ว่าตัวเองนั้นสำส่อนเพียงใด ม่านตาสวยที่ปิดสนิทเพราะการหลับใหล แต่สติของคนที่แกล้งหลับนั้นมีครบจนรับรู้ว่า เรื่องที่อยากให้เป็นแค่ฝันร้ายนั้นเป็นเรื่องจริงที่ยากจะหลอกลวง

 

มินซอกรับรู้ว่าตัวเองนั้นโสโครกยิ่งกว่าอีตัวด้วยซ้ำไป...

 

น้ำใสค่อยๆเคลือบม่านตาที่ปิดสนิทก่อนจะไหลเป็นสายตรงหางตาสวย เพราะความน้อยเนื้อต่ำใจและผิดหวังมันถาโถมเข้าใส่จนร่างกายนี้รับไม่ไหว ได้แต่ระบายผ่านน้ำตาให้มันลดน้อยลงไปกว่าเดิม แต่ในความเป็นจริง น้ำตามันก็เหมือนตราบาปที่คอยตอกย้ำว่าตัวเองนั้นไร้ค่าเพียงใด ไร้ค่าจนเกิดความกลัวขึ้นมาในใจ

 

กลัวที่จะเผชิญหน้าและกลัวที่จะกลับไปหา

 

ถ้าคำว่าตายมันสามารถลบเลือนความกลัวไปได้ ทำไมเราไม่ลองที่จะค้นหาคำว่าตายดูสักครั้งล่ะ ตายเพื่อที่จะหนีความกลัว ดีกว่าอยู่เพื่อรับรู้ความกลัวซ้ำยังปวดร้าวทรมานยิ่งกว่าตายด้วยซ้ำไป...

 

ตายไปซะก็ดี อีตัวอย่างเขาไม่สมควรที่จะเกิดมาด้วยซ้ำ....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสงจากดวงอาทิตย์ในเช้าวันใหม่เบิกบานแจ่มใส หากคนที่นั่งหันหลังพิงขอบเตียงกลับหดหู่และเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด อกข้างซ้ายเป็นรูโหวไม่มีสิ่งที่เรียกว่าหัวใจให้เต้นกระตุกเหมือนทุกๆวัน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ่องเขม่งไม่รู้ทิศทางไม่แม้จะรู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อย ทั้งๆที่ตลอดทั้งคืนลู่หานเอาแต่นั่งกุมโทรศัพท์ในมือตัวเองเอาไว้

 

ความรู้สึกกลัวมันกลืนกินทุกความรู้สึกที่เคยมีให้หดหาย คงแค่ความกลัวให้รู้สึกแย่จนทำอะไรไม่ถูก ลู่หานแทบอยากจ่อกระบอกปืนเข้าใส่ไอ้คนขี้คลาดที่มาลักพาตัวคนรักไป หากตอนนี้เขาเองที่กลายเป็นคนขี้ขลาด ขี้ขลาดจนกลายเป็นคนโง่อีกครั้ง ทั้งๆที่คิดว่าจะเอามินซอกกลับมาตั้งแต่เมื่อคืน แต่ความมั่นใจของเขากลับดิ่งลงสู่จุดต่ำสุดเมื่อไร้ซึ่งวี่แววของคนที่เขาตามหา

 

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชานยอลเอาตัวมินซอกไปไว้ที่ไหน ตอนนี้ใจทั้งใจมันมากกว่าคำว่าเจ็บให้ได้รู้สึก สมองด้านชาไม่ต่างกับร่างกายที่แทบขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ ได้แต่นั่งเจ็บเหมือนคนบ้าอยู่คนเดียว ตอนนี้สิ่งที่โหยหาที่สุดคือมินซอก คนตัวเล็กที่หายไปพร้อมกับหัวใจของเขา

 

มึงอยู่ที่ไหนมินซอก กูคิดถึงมึงเหลือเกิน...

 

อาจจะเป็นผลกรรมที่เขาได้กระทำไว้กับมินซอก กรรมเก่าที่มันค่อยๆตามสนองเขาเรื่อยมา เป็นกรรมเก่าที่เขาเอาเปรียบมินซอก ทั้งร้ายร่างกายและจิตใจ แต่มันจะมากเกินไปหรือเปล่า หากสวรรค์จะแกล้งกันแบบนี้ ทำไมไม่เอาลมหายใจของเขาไปเลยล่ะ ในเมื่อใจก็พรากไปแบบไม่ใยดี

 

ครืด!!! ครืด!!! ครืด!!!

 

เสียงโทรศัพท์ในมือสั่นครืดขึ้น เตือนสติของคนเหมอลอยให้สะดุ้งตัว ลู่หานมองไปยังโทรศัพท์ที่กำลังสั่นครืด ก่อนมือแกร่งจะสั่นไม่ต่างจากโทรศัพท์ ลู่หานตั้งสติอยู่ชั่วครู่ก่อนจะกดรับสายเรียกเข้าอย่างตื่นเต้น

 

“ พ พ่อ... ”

 

[ ว่าไงลูกชาย สบายดีไหม โทรหาพ่อตั้งแต่เมื่อวานมีอะไรหรือเปล่า ]

 

“ ฮ ฮึก พ่อครับ... ”     ทั้งๆที่เข้มแข็ง พยายามเก็บน้ำตาที่มันคลออยู่ที่หน่วยตาตั้งแต่มินซอกหายตัวไป แต่พอได้ยินเสียงของผู้เป็นพ่อที่เปรียบเสมือนที่พึ่งสุดท้าย ลู่หานก็กลายเป็นลูกแหงของป๊ะป๋าอีกครั้ง

 

[ ใจเย็นๆ ค่อยๆพูดนะ มีอะไรก็บอกพ่อมา ]

 

“ พ่อครับ.................... ”     ลู่หานเล่าความจริงทุกอย่างรวมถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมินซอก และที่สำคัญเรื่องการหายตัวไปของมินซอกที่เขาไม่สามารถหาเบาะแสของคนที่ลักพาตัวมินซอกไปได้

 

[ เดี๋ยวพ่อจะให้คนสืบดูให้ ไม่ต้องเป็นห่วง แล้วก็...ลู่หานลูกรู้ใช่ไหมว่าทำอะไรลงไป เจอตัวมินซอกเมื่อไหร่เรามีเรื่องต้องคุยกัน จำเรื่องที่เราสัญญากันได้ไหม แค่นี้นะลูกพ่อมีประชุม ]

 

“ ครับ... ”     สัญญางั้นเหรอ บ้าที่สุด... ลู่หานกุมขมับแทบไม่ทัน มีเรื่องให้ต้องปวดหัวเพิ่มมาอีกเรื่อง แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการหาตัวมินซอกให้เจอ และถ้าให้เดาชานยอลมันต้องพามินซอกไปซ่อนที่ไหนสักแห่งในโซล และไม่ว่าจะตรอกซอยไหนเขาก็จะตามหามินซอกให้เจอจนได้

 

และเขาจะไม่ปล่อยไอ้คนขี้ขลาดคนนั้นลอยนวลแน่นอน เป็นตำรวจได้ก็เข้าคุกได้เหมือนกัน...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ มินซอก มินซอก... ”      เซฮุนใช้มืออังหน้าผากเล็กของคนตัวเล็กที่เอาแต่หลับพริ้ม ความร้อนระอุจากอุณหภูมิในร่างกายที่สูงขึ้นทำให้ในใจของเซฮุนร้อนไปตามๆกัน

 

“ อ่า...มินซอกไข้ขึ้นนี่นา เพราะนายแท้ๆเลยเซฮุนเอ้ย ”     เซฮุนอยากจะเอาหัวไปโขกกำแพงข้างฝาซะจริงๆ ขอโทษทีนะมินซอกที่เมื่อคืนเล่นซะหนักเลย ได้แต่มองคนหลับตาละห้อยก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้คนหลับ

 

“ มีอะไรหรือเปล่า ”      ชานยอลที่ยืนดื่มกาแฟข้างเคาน์เตอร์เอ่ยถามเซฮุนที่กำลังลองน้ำในซิงค์ล้างมือใส่กะละมังเล็กกับผ้าผืนกลางที่พาดไว้บนบ่า

 

“ มินซอกไข้ขึ้นน่ะ แล้วนายจะเข้าสน.หรือเปล่า ขากลับฝากซื้อยาลดไข้มาด้วยแล้วกัน ”     ชานยอลพยักหน้ารับรู้ก่อนที่เท้ายาวของเซฮุนจะเลี่ยงเดินกลับเข้าไปยังห้องนอนอีกครั้ง

 

สายตาที่สื่อความว่างเปล่าลอบมองช่องว่างของประตูที่เผยให้เห็นร่างเล็กที่นอนซมอยู่บนเตียง ความรู้สึกผิดค่อยๆตีตื้นขึ้นมายามที่เซฮุนเช็ดไปตามร่างกายบอบบางของคนตัวเล็กที่หลับพริ้มเพราะพิษไข้เล่นงาน

 

ขอโทษนะที่ทำให้เจ็บตัว แต่ชานยอลห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆ

 

ทั้งปากอิ่มแล้วผิวกายนุ่มมือมันทำให้คนดีๆคนหนึ่งกลายร่างจากเทพบุตรเป็นซาตานในเร็วไว ไม่คิดว่าจะลวงเกินแต่เพียงแค่สัมผัสกลีบปากอิ่มนั้นร่างกายที่คิดว่าจะควบคุมได้กลับเตลิดเปิดเปิงไปไกล ไม่นับรวมกับความเกรี้ยวกราดก่อนหน้าที่มินซอกเอาแต่เรียกหาไอ้เด็กลู่หานนั้นอีก มันเลยทำให้เขาพลั้งมือทำร้ายร่างกายของคนตัวเล็กไป แต่ที่ทำไปก็เพราะรักไม่ใช่หรือไง...

 

 

 

 

เซฮุนนั่งเฝ้าคนตัวเล็กที่หลับสนิทข้างเตียง เมื่อเช็ดตัวทำความสะอาดร่างกายของมินซอกเสร็จแล้ว เซฮุนก็ได้รับรู้บางอย่างว่าแค่มองเขาก็แทบคลั่ง ใจทั้งดวงเต้นระรัวยามวาดผ้าเช็ดตัวซับร่างกายแสนบอบบางนี้ กว่าเสร็จก็ปาไปเป็นชั่วโมงปกติแค่สามสิบนาทีก็มากพอแล้ว แต่มันคงใช้ไม่ได้กับมินซอก

 

ใบหน้าที่ใครก็บอกว่านิ่งขรึมจนทำให้รู้สึกกลัวกลับวาดรอยยิ้มตั้งแต่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าในอ้อมกอดนั้นมีคนตัวเล็กซุกหน้าอยู่กับอกที่เต้นระส่ำอย่างกับกลองศึก บอกเสมอว่ารักและมันจะไม่จริงได้ยังไงในเมื่อใจมันชัดเจนขนาดนี้ นิ้วยาวเลื่อนเกลี่ยผมสวยที่ปกคลุมใบหน้าน่ารักของคนหลับออก ยิ่งเผยให้เห็นใบหน้าน่ารักเต็มดวงหัวใจที่เต้นระส่ำอยู่แล้วกลับทวีอัตราการเต้นจนแทบหายใจไม่ทัน รอยยิ้มที่ไม่เคยผุดขึ้นกลับฉีกกว้างจนแทบจะเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกที

 

สิ่งที่ทำไปมันเป็นเพราะความรักไม่ใช่แค่ต้องการร่างกาย เขาไม่เคยคิดที่จะทำแบบนั้น แต่เพราะใจที่มันไม่เข้มแข็งยอมแพ้ต่อความน่ารักน่าชังของมินซอกจนเผลอปล่อยเลยตามเลย เอาอารมณ์เป็นหลักจนกดทับความรู้สึกให้ตัวเองกลายเป็นปีศาจร้ายที่หิวโหยกระโจมเข้าใส่ลูกแมวตัวน้อยจนบอบช้ำไปหมด

 

“ ใครใช้ให้นายเกิดมาน่ารักนะมินซอก ”     ทั้งความน่าเอ็นดูบวกกับความน่ารักมันเสริมกันจนเซฮุนเลิกมองไม่ได้ ปากนิดจมูกหน่อยทั้งๆที่เป็นผู้ชายด้วยกัน แต่มินซอกช่างดูน่าทะนุถนอมกว่าผู้หญิงด้วยซ้ำไป แบบนี้ซินะถึงได้มีแต่คนรัก...

 

“ อื้อ... ”     เสียงครางอื้อจากคนที่กำลังกระพริบม่านตาปริบๆ บวกกับการทำปากขมุบขมิบน่าเอ็นดูจนเซฮุนเผลอระบายยิ้มออกมา ตื่นมาก็ทำตัวน่ารักจนแทบจะจับฟัดให้จมเตียงจนได้นะมินซอก

 

“ ตื่นแล้วเหรอ หิวรึยัง เซฮุนทำข้าวต้มไว้ให้แล้ว ”     เซฮุนลูบผมนุ่มของคนตัวเล็กที่กำลังกระพริบตาปรับแสงอย่างนึกเอ็นดู

 

“.................... ”    

 

แต่คนที่เพิ่งตื่นกลับเงียบกริบเหมือนคำพูดของเซฮุนเป็นเพียงอากาศ แต่ยังดีที่มินซอกไมบ่ายเบี่ยงสัมผัสที่กำลังลูบผมเจ้าตัวไปมา ทั้งๆที่คิดว่าพอมินซอกเห็นหน้าเขา คนตัวเล็กอาจจะร้องไห้ไม่ก็ซัดหน้าเขาให้น่วม เซฮุนเพียงแค่ยิ้มส่งให้ ถึงในใจจะอยากได้ยินเสียงของคนที่เพิ่งตื่นก็ตามที

 

“ อ่า... อย่าขยับมากนะ มีไข้ด้วย ถ้าจะไปทำธุระอะไรบอกเซฮุนได้เดี๋ยวเซฮุนพาไป ”    เซฮุนรีบเข้าไปพยุงคนตัวเล็กที่ทำท่าจะลุกขึ้นนั่ง ขนาดสังขารไม่เอื้ออำนวยแต่มินซอกก็ยังอยากที่จะฝืนลุกนั่งเหมือนคนปกติ ดื้อจริงๆเด็กคนนี้

 

“....................... ”   

 

สองประโยคที่เอ่ยถาม แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงความเงียบและสีหน้านิ่งงัน มันแปลกจนสัมผัสได้ ถ้าให้เดามินซอกอาจกำลังโกรธจนพูดไม่ออกก็ได้

 

“ หิวข้าวหรือยัง กินข้าวหน่อยนะจะได้กินยา ”     เซฮุนพูดทั้งยังยิ้ม ก่อนจะเอื้อมมือไปจับเอาถ้วยข้าวต้มที่วางไว้อยู่บนโต๊ะข้างเตียง เมื่อดูท่ามินซอกจะไม่พูดอะไร เซฮุนเลยจัดการป้อนข้าวเองซะเลย

 

“............................. ”    ใบหน้าน่ารักฉายแววความว่างเปล่า เก็บความรู้สึกกลัวไว้หลังฉากที่เขาสร้างขึ้น เพราะกลัวที่จะเผชิญหน้าเลยตัดสินใจกลายเป็นคนไร้ความรู้สึกที่เอาแต่นั่งนิ่งไม่ยอมพูดจา

 

“ กินข้าวหน่อยนะจะได้กินยา ”     น้ำเสียงนุ่มที่เคยพูดกรอกอยู่ข้างหูถึงมันจะนุ่มนวลมากแค่ไหน มันก็เป็นเพียงแค่การเสแสร้งที่หลอกให้เขาตายใจ “ช่วยด้วย...”  คำขอร้องที่เหมือนกับอากาศถูกมือบางปัดลอยไปไกล ซ้ำยังไร้ผลเมื่อคนๆนี้ไม่เคยคิดที่จะฟังมัน

 

เซฮุนพยายามยัดเยียดข้าวต้มหมูในช้อนที่ตอนนี้มันเย็นจนจะจืดชืดไปหมด เมื่อมันจ่ออยู่ที่กลีบปากอิ่มที่เอาแต่ปิดสนิทมานานสองนาน

 

“ มินซอก... ”     คำขอร้องถูกขัดเมื่อมือเล็กนั้นยกขึ้นมาผลักช้อนที่จ่ออยู่ในปากให้ออกห่าง มินซอกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในข้าวที่เซฮุนทำให้มันจะมีส่วนผสมอื่นอีกหรือไม่ เมื่อช้อนข้าวถอยออกห่างพอสมควร มินซอกก็ล้มตัวเล็กนอนอีกครั้งก่อนจะหันข้างตะแคงไปอีกฝั่งที่ไม่ใช่ฝั่งที่เซฮุนนั่งอยู่

 

เซฮุนดูเสียหน้าน้อยๆเมื่อมินซอกทำท่าเหมือนรังเกลียดกัน แต่จะให้โทษมินซอกก็ไม่ได้ ในเมื่อคนที่ผิดคือเขาเต็มๆ

 

“ ขอโทษนะมินซอก... ”     เซฮุนพูดเสียงละห้อยก่อนจะวางถ้วยข้าวต้มไว้ที่เดิม ใบหน้าหล่อก้มหงุดอย่างรู้สึก มันรู้สึกเจ็บจนพูดแทบไม่ออกที่มินซอกเอาแต่นิ่ง เขายอมให้มินซอกพูดด่าหรือทุบตีดีกว่านิ่งงันทำเหมือนว่าเขาไม่มีตัวตนแบบนี้ มันเจ็บจริงๆนะรู้ไหม

 

“ ออกไป ”    น้ำเสียงเย็นที่เจือความสั่นเครือถูกปล่อยออกจากปากอิ่มประโยคแรก กระนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้เซฮุนรู้สึกดีกว่าที่ผ่านๆมา

 

“ มินซอก ขอโทษนะ ”     ยิ่งกลีบปากอิ่มเอ่ยคำผลักไสหัวใจที่เต้นระรัวกลับอ่อนแรงคล้ายจะหยุดเต้น ตอนนี้ใบหน้าหล่อที่ก้มหงุดมันเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความกลัวจนแยกแยะไม่ออก

 

“ บอกให้ อ ออกไปไง ”    สุดท้ายน้ำตาที่พยายามกลั้นกลับเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง ยิ่งได้ยินคำขอโทษจากปากคนใจร้ายมากแค่ไหน มันก็เหมือนเข็มพิษร้อยเล่มพันเล่มที่กำลังทิ่มแทงอยู่เบื้องหลัง แค่คำขอโทษมันไม่ช่วยทำให้เขารู้สึกดี ยิ่งขอโทษมันก็ยิ่งตอกย้ำความสำส่อนที่ตัวเองนั้นมี

 

“ มินซอก.... ”

 

“ ฮึก บอกให้ออกไปไง!!! ”     มินซอกตะคอกกลับก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนใจร้าย น้ำตาที่กำลังไหลรินอาบแก้มขาวจนเปียกไปหมด ซ้ำดวงตาสีชากลับจ้องเขม่งแข็งกร้าวจนหัวใจดวงแกร่งนั้นกระตุกวูบอย่างรู้สึกกลัว

 

“ พอใจแล้วไม่ใช่เหรอ จะหลอกอะไรกันอีก พอแล้วก็ออกไป!!! ”     คนตัวเล็กยังไม่ยอมลดละเสียงตะคอก ยิ่งพูดความรู้สึกที่อัดรวมกันจนมันระเบิดออกมาเซฮุนก็รับรู้ว่ามินซอกกำลังคิดอะไร

 

“ ไม่ได้หลอก เซฮุนรักมินซอกจริงๆ รักมากจริงๆนะ ”     เมื่อดูท่าคนตัวเล็กจะไม่ยอมลดโทสะลง เซฮุนก็ค่อยพูดค่อยจาพยายามพูดแบบเอาน้ำเย็นเข้าไปลูบชโลมกายเล็กให้ลดความรุ่มร้อนลง

 

“ หึ!!! รักงั้นเหรอ รักแล้วทำไมต้องทำแบบนี้ อยากได้แค่ร่างกายก็บอกมาเถอะจะพูดให้ดูดีทำไมกัน ”    มินซอกปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มให้หมด ดวงตาที่เอ่อไปด้วยน้ำตาก่อนหน้านี้ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นฉายแววตาเจ้าเล่ห์จนร่างสูงที่มองอยู่ก็อดใจหายไม่ได้

 

มินซอกลุกขึ้นจากเตียง ปากอิ่มค่อยๆแสยะยิ้มจนเซฮุนขนลุกเกรียว ร่างกายที่บอบบางและเจ็บซ้ำไม่ได้ทำให้มินซอกรู้สึกเจ็บแต่อย่างใด ในเมื่อใจมันเจ็บกว่าเป็นร้อนเท่าพันเท่า

 

“ อยากได้มากไม่ใช่หรือไงฮืม... ”    ร่างกายอันบอบบางใต้ผ้าห่มผืนนุ่มปรากฏแก่สายตาจนเซฮุนอดที่จะกลืนน้ำลายไม่ได้ มินซอกค่อยๆคลานต่ำเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง ทั้งๆที่บนตัวไม่มีอะไรให้ปกปิดร่างกายด้วยซ้ำ

 

เมื่อมาถึงมินซอกก็ไม่รอช้าที่จะจับเข้าที่ราดไหล่กว้างของเซฮุน โดยที่คนถูกจับก็กลายเป็นเพียงแค่หุ่นเชิดที่นิ่งงันตัวแข็งทื่อ กายเล็กของมินซอกค่อยๆเคลื่อนเข้าหาก่อนจะขึ้นไปนั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่งของเซฮุนพร้อมกับมือเล็กก็เอื้อมไปปคล้องคอเซฮุนเอาไว้

 

“ ในเมื่ออีตัวคนนี้มาให้เอาถึงที่ จะรอช้าทำไมละครับ ”     มินซอกยิ้มแสยะข้างใบหูของคนที่นั่งตัวแข็งทื่อ ก่อนที่ปากอิ่มจะงับเข้าที่ใบหูของอีกคนอย่างล่อลวง

 

“ ม ไม่... ”     เซฮุนสะดุ้งตัวกับสัมผัสวาบหวิวที่มินซอกพยายามล่อลวง มือแกร่งค่อยๆผลักดันอกเปลือยของคนตัวเล็กที่นั่งค่อมอยู่บนตัก ในใจมันเต้นดังโครมครามจนจะทุลุออกมาข้างนอก ที่มินซอกทำมันจะมากเกินไปหรือเปล่า เขาไม่ได้ต้องการแบบนี้

 

“ เอาน่า ชานยอลไม่อยู่ไม่ใช่เหรอ งั้นเรามาสนุกกัน ”     มินซอกไม่ยอมปล่อยซ้ำมือเล็กก็กระชับรอบคอของเซฮุนแน่น ทำให้กายเล็กเปลือยแนบชิดกับอกแกร่งที่อยู่ในเสื้อยืดสีน้ำตาล เซฮุนกัดปากพยามยามกลั้นอารมณ์ ในใจก็ท่องเอาไว้เสมอว่าอย่าเผลอเข้าไปในกองไฟที่มินซอกจุดขึ้น

 

“ ไม่ ถ้าจะลองใจละก็ฝันไปเถอะนะมินซอก นอนพักซะเมื่อคืนนี้หนักไม่ใช่เหรอเรา หรือถ้าจะทำมันคงไม่จบแค่ชั่วโมงสองชั่วโมงหรอกนะ เซฮุนอาจจะทำจนกว่าชานยอลจะมา แล้วทีนี้... ”

 

“ หึ!!! คนโง่เอ้ย ”     มินซอกดีดตัวออกจากร่างสูงจอมเจ้าเล่ห์ ใบหน้าน่ารักบูดเบี้ยวจนทำให้คนมองกลั้นยิ้มขำ ก่อนที่คนตัวเล็กจะปีนขึ้นกลับไปนอนบนเตียงเช่นเดิม แต่ดูเหมือนคนอย่างเซฮุนจะไม่ยอมจบแค่คำพูดขู่นะซิ

 

เห็นพูดเก่งอยู่ตั้งนานพอเอาเข้าจริงๆก็ปอดแหกซะงั้น เซฮุนเผยยิ้มร้ายก่อนจะลุกพรวดกระโดดกระโจนใส่มินซอกที่กำลังจะล้มตัวลงนอน

 

“ อ่ะ!!! ทำบ้าอะไรของคุณ ”   มินซอกล้มหน้าคว่ำลงกับพื้นเตียงโดยที่มีร่างสูงของเซฮุนคร่อมอยู่บนตัว ใช่ว่าตัวจะเบาเล่นล้มทับมาแบบนี้คนที่เจ็บก็เป็นเขาไม่ใช่หรือไง

 

“ อุย...ขอโทษทีนะ ”     เซฮุนยิ้มร่าก่อนจะเบี่ยงตัวลงจากตัวของมินซอก แต่มือปลาหมึกก็ยังไวพอที่จะเกี่ยวเอาตัวของคนตัวเล็กให้พลิกขึ้นมาคร่อมอยู่บนตัวแทน

 

“ อื้อ...ปล่อยนะ ”    มินฮซกดิ้นพล่านอยู่บนตัวของเซฮุน โดยที่อ้อมกอดแกร่งก็กอดรั้งไม่ให้เขาหลุดออกไป

 

“ เมื่อกี้เห็นทำเป็นเก่ง ไหนบอกว่าจะเล่นสนุกกันไงเล่า ทำเลยซินอนให้ทำอยู่นี้ไง ”

 

“ ค คุณบ้าไปแล้วเหรอ ปล่อย ”    มินซอกแทบอยากจะย้อนเวลากลับไป เขาจะไม่มีทางพูดอะไรแบบนั้นเป็นอันขาด เพราะรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามันเลยทำให้เขาทำอะไรลงไปก่อนที่เขาจะคิดด้วยซ้ำ สุดท้ายที่สิ่งเขาพูดก็เป็นเขาเองที่ทำไม่ได้ ไม่ได้เลยสักนิด

 

จะผิดไหมถ้าเขายังคิดว่าตัวเองยังมีค่า แค่สักนิดก็ยังดี...

 

“ เฮ้อ...นึกว่าแน่ ต่อไปอย่าพูดอะไรแบบนี้อีกนะ คำว่าอีตัวน่ะมันใช้กับคนอื่นที่ไม่ใช่นาย ”     เซฮุนส่งยิ้มบางก่อนจะพลิกตัวให้มินซอกลงนอนข้างๆโดยที่อ้อมกอดของเขาก็ยังไม่คลายจากตัวมินซอก  ตอนที่มินซอกพูดว่าตัวเองเป็นอีตัว หัวใจดวงแกร่งของเขาก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา ได้แต่พูดพร่ำขอโทษคนตัวเล็กในการกระทำของตัวเองที่ทำให้มินซอกรู้สึกไม่ดี แต่เพราะรักเขาถึงทำแบบนั้น อยากให้มินซอกมาเป็นของตัวเองจนลืมไปว่ามินซอกต้องการมันหรือไม่

 

“ เซฮุน คือผม... ”    มินซอกก้มหน้าหงุดอยู่ในอ้อมกอดของเซฮุน ถ้าเขาพูดออกไปเซฮุนจะโกรธจนทำร้ายเขาอีกหรือเปล่า ภาพเหตุการณ์ร้ายๆเมื่อคืนมันฉายชัดอยู่ในโสตประสาทจนเขาเริ่มรู้สึกกลัว

 

“ มีอะไรฮืม... ”     เซฮุนยิ้มบางก่อนจะลูบผมนิ่มของคนในอ้อมกอดเบาๆ สีหน้าหนักใจของมินซอกฉายชัดสู่สายตา ถ้าให้เดาคนตัวเล็กต้องอยากพูดสิ่งที่อาจทำให้เขาคลั่งขึ้นได้ แต่เขาก็พยายามที่จะไม่โมโหถ้ามินซอกมีเหตุผลมากพอ

 

“ ผ ผมอยากกลับ... ”

 

“ ไปหาใคร ”

 

“ คือ... ”     แค่เสียงเย็นๆของเซฮุนก็ทำให้มินซอกกลืนคำพูดลงไปในที่เดิมได้ไม่ยาก ไม่กล้าที่จะสบดวงตาสีดำขลับของเซฮุนด้วยซ้ำ กลัวว่าถ้าทำอะไรให้คนๆนี้โมโหสิ่งเลวร้ายก็อาจเกิดกับตัวเขาได้

 

เพราะมินซอกขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมเจ็บอีกครั้ง...

 

จะให้พูดว่าอยากกลับไปหาลู่หานงั้นเหรอ บ้าที่สุด ในเมื่อคนๆนั้นที่เขาคิดถึงไม่คิดที่จะตามหาเขาด้วยซ้ำ เขาแค่อยากกลับไปเรียนให้มันจบและที่สำคัญขอให้เรื่องทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นเพียงแค่ฝันร้าย

 

เจ็บจนไม่อยากอยู่บนโลกที่แสนโหดร้ายนี้ด้วยซ้ำ แต่เพราะสัญญากับคนสำคัญเอาไว้ว่าจะเรียนให้จบเพื่อจะได้กลับไปช่วยเหลือคนสำคัญของเขา แต่เพราะเรื่องบ้าๆนี้แท้ๆที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้

 

“ คือ...ปล่อยผมไปได้ไหม ผมขอร้องล่ะ ”

 

“............................ ”

 

“ เซฮุน... ”

 

“ กินข้าวซะจะได้กินยา ฉันจะเข้าไปเตรียมน้ำในห้องน้ำให้ ”     เซฮุนลุกขึ้นจากเตียง ทำท่าจะเดินออกไปแต่ถูกมือเล็กของมินซอกรั้งเอาไว้ซะก่อน

 

มินซอกค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูง มือเล็กที่กำชายเสื้อรั้งอีกคนเอาไว้ยิ่งกำแน่นขึ้นอย่างนึกประหม่า ในใจมันร้อนรุ่มจนแทบจะระเบิด ทั้งทรมานและเจ็บปวดจนหาคำใดมาอธิบายไม่ได้ ก็แค่อยากกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองก็เท่านั้น

 

“ ผมอยากกลับไปเรียนหนังสือ ขอร้องล่ะ ”

 

“ คิดว่าฉันโง่เหรอมินซอก อยากกลับไปหาไอ้ลู่หานจนเอาเรื่องเรียนมาเป็นข้ออ้าง แค่นี้ฉันยังเจ็บไม่พอหรือไง อยู่กับฉันมันไม่มีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ ทั้งๆที่ฉัน... ”

 

“ ไม่!!! คุณไม่ได้รักผม ไม่มีใครรักผมทั้งนั้น พวกคุณแค่ต้องการไอ้นี้ ไอ้ร่างกายโสโครกนี้ พวกคุณไม่ได้รักผมเลยสักคน ฮึก... ไม่เคยรักผมด้วยซ้ำ ”     น้ำตาที่เหือดแห้งค่อยๆไหลบากออกมาจากหน่วยตาสวย มาพร้อมกับความรู้ที่ที่บีบรัดหัวใจดวงเล็กนี้เอาไว้ ความจริงที่ว่าทุกคนแค่ต้องการร่างกายเขาไม่ใช่หัวใจแค่นี้มินซอกก็เจ็บปวดมากพอ ยิ่งนึกถึงคนๆนั้น คนที่เขามอบหัวใจให้ หัวใจดวงเล็กของเขาก็บีบอัดแน่นจนอยากจะควักออกมาทิ้งมันซะตอนนี้

 

“ ฮึก... ไม่มีใครรักผม ปล่อยผมไปตามทางของผมเถอะนะ ฮึก...ผมเจ็บเหลือเกิน ”    มือเล็กอีกข้างยกขึ้นมากอบกุมหน้าอกข้างซ้ายที่เปลือยเปล่าก่อนจะออกแรงทุบให้เซฮุนรู้ว่าเขาเจ็บตรงนี้ เจ็บที่ใจเหลือเกิน

 

“ มินซอก...ฉันทำไม่ได้ ”

 

“ ฮื่อ... พวกคุณมันใจร้าย ผมขอแค่ให้ปล่อยผมไป ผมจะไม่รักใคร ผมสัญญา ปล่อยผมไปเถอะนะ ฮึก... ผมจะกลับไปอยู่ในที่ของผม ”     มินซอกปล่อยโฮออกมา ร่างกายที่บอบช้ำทั้งยังมีพิษไข้มันช่างดูน่าสงสารจับใจจนเซฮุนอดไม่ได้ที่จะดึงกายเล็กนั้นเข้ามาในอ้อมกอด

 

“ ที่ของนายคือที่นี้นะมินซอก อย่าร้องนะคนดี ”    เซฮุนลูบผมนิ่มปลอบประโลมคนตัวเล็กในอ้อมกอดให้เย็นลง เขาปล่อยมินซอกไปไม่ได้ เขาเป็นคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่งที่ปล่อยคนที่รักไปไม่ได้ รักมากจนอยากจะให้อยู่ด้วยตลอดไป

 

“ ผมเป็นเด็กกำพร้า ผมไม่คู่ควรกับใครทั้งนั้น ทั้งคุณ ชานยอล หรือแม้แต่ลู่หาน ฮึก...ปล่อยผมไปเถอะนะ ” 

 

“ ไม่...นายไม่ใช่เด็กกำพร้า นายมีพ่อและมีฉันไงมินซอก ”

 

“ ไม่... พ่อผมไม่อยู่แล้ว ผมมีน้องๆที่ต้องดูแล ฮึก...ปล่อยผมไปเถอะนะ ”

 

“ มินซอกฟังฉันนะ ”     เซฮุนจับไหล่เล็กให้ออกห่างเพื่อให้มินซอกมองดวงตาที่แน่วแน่ของเขา ก่อนจะพูดความจริงทุกอย่างที่มินซอกไม่เคยยอมรับมัน

 

“ นายความจำเสื่อมนะมินซอก นายมีพ่อ พ่อนายเป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลมิน โรงพยาบาลของครอบครัวนายไงมินซอก แล้วฉัน ฉันลูกของลุงโอไง โอ เซฮุน นายจำฉันได้ไหม ขอร้องล่ะมินซอก ”

 

“ ฮึก...ผมจำไม่ได้ ”      มินซอกส่ายหัวไปมา ความทรงจำที่หายไปกว่าสิบปีมันคงไม่ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาเพราะการพูดความจริงหรอกนะ มินซอกคงไม่รับรู้เรื่องราวในอดีต รวมถึงการมีตัวตนของเขาที่อยู่ในอดีตนั้น

 

“ อืม... ไม่ต้องนึกหรอก ขอแค่นายไม่รังเกียจฉันก็พอ ถ้าหายดีเมื่อไหร่จะพาไปหาพ่อนะ ”     มันจะใจดีเกินไปหรือเปล่าที่ปล่อยให้มินซอกกลับไปหาพ่อ และแน่นอนลู่หานก็ต้องรู้ว่ามินซอกอยู่ที่ไหน แต่ถึงยังนั้นเขาก็เชื่อใจที่มินซอกพูดว่ามินซอกจะไม่รักไอ้เด็กนั้น ในเมื่อเขาไม่ได้ใครหน้าไหนก็ไม่ได้มันเหมือนกัน

 

จะใจดีไปหรือเปล่าที่ปล่อยมินซอกให้เดินไปตามทางของตัวเอง แต่คนที่เจ็บก็เป็นเขาไม่ใช่หรือไง ทำไมโลกใบนี้มันช่างโหดร้ายเหลือเกิน สวรรค์ช่างแกล้งกันจนไม่น่าให้อภัย

 

ทำไมต้องสร้างให้เขาเกิดมารัก แต่เขากลับไม่ได้ความรักตอบแทนกลับมา ทำไมกัน ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้...

 

 

 

 

TBC.

 

โอ้ย...คิดถึงเหลือเกิน คิดถึงไรท์ไหมเอ่ย ขอโทษนะค่ะที่อัพช้า พอดีเรียนหนักจนไม่มีเวลาแต่งเลย

มีข่าวดีมาบอกอีกประมาณสองตอนก็จบแล้วล่ะค่ะ มาลุ้นกันว่าจะเป็นยังไง มีใครงงบ้างแต่อีกสองตอนมันจะค่อยๆเฉลยเรื่องราวทั้งหมด โดยเฉพาะตอนจบ จบสวยไม่สวยก็รอดูกันอีกทีนะ

ไม่มีอะไรมากขอเม้นท์หน่อยนะ แต่งมาเยอะแล้วรีดเห็นใจไรท์ตาดำๆนี้เหน่อยนะ อยากได้เม้นท์บ้าง

รักจุ๊บ

 

 

 

 









 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

431 ความคิดเห็น

  1. #332 FAiTHH (@aeiy_chenmin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 09:32
    สงสารเซฮุนจังคนอื่นได้ความรักจากมินซอกกันหืดเลยแต่เซฮุนได้แต่ร่างกาย มินซอกไม่เคยชอบเซฮุนแท้กระทั่งตอนเด็กอะะ
    #332
    0
  2. #304 rinsoek (@rinsoek) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 22:08
    โง้ย...ทำไมดราม่าอย่างงี้
    #304
    0
  3. #303 อิอิ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 19:32
    ทำไหมตัวละครหน่วงทุกตัวเลยอ่ะ น่าสงสารมินซอกแบ่งมาให้เค้าบ้าง 55555555
    #303
    0
  4. #301 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 04:24
    เซฮุนน่าสงสาร แต่สงสารมินซอกมากกว่า
    #301
    0
  5. #300 ตัง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 00:49
    ทำไมมินซอกไม่เชื่อใจพี่ลู่เลยล่ะ สงสารพี่ลู่เลย แต่ง4Pก็ได้เรายังยืนยันนะอยู่ด้วยกันเหละ4คนจะได้ไม่มีคนเจ็บ
    #300
    0
  6. #299 iamaoitme (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 00:03
    โอ้ยหน่วงได้อีก บีบคั้นหัวใจมากบอกเลย เซฮุนจ๋าโอ้ยโหมดนี้ดีงาม
    #299
    0
  7. #298 Nat_MinMin (@1347nat-minmin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 22:52
    ฮึก แง้ๆๆๆๆๆๆๆ ลู่หานพ่อนายจะทำไรอีก สองคนนั้นก็ใจร้ายชิทำกับซอกได้
    #298
    0
  8. #297 kyuminnie (@lapin-loup) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 22:07
    คิดถึงไรท์ที่สุดดดดดด อยากจะบอกว่าย้ายมาทีมเซฮุนได้บ่นิ 5555555555 เซฮุนนนนนนนนนนนนนนได้ใจไปเลย
    #297
    0
  9. #296 Yogurt osis (@pope18) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 21:54
    เจ็บกันไปทุกฝ่าย ถ้ามินซอกเลือก ลู่หาน คนที่เจ็บคือ สามคนนี้ คนที่เจ็บน้อยสุดหรืออาจไม่เลยคือลู่หาน มินซอกจะต้องรู้สึกผิดในใจ โอ้ยสงสารหมอโอ
    #296
    0
  10. #295 whee (@whee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 15:22
    ถ้าเราเป็นหมินซอก ตายดีกว่า จะได้หมดเวรหมดกรรมซักที ตกนรกก้อช่างแม่ง อ่านแล้วเครียด ทางออกไม่มี 
    #295
    0
  11. #294 Jakkaran55 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 14:55
    คนใจร้ายไม่ใช่ลู่หาน ชานยอล เซฮุน แต่เป็นไรท์ กรีดข้อมือตัวเองไปเลยมินซอกพวกมันจะได้พาไปโรงพยาบาล คำสัญญาของลู่หานกับพ่อคืออะไร เรากลัวนะ
    #294
    0
  12. #293 Lminmhan (@lumin2620) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 14:16
    เฮ้อ ยังไม่อยากให้จบเลยอ่ะ กำลังสนุกเลย สู้ๆนะคะ ขอบคุณค่ะ :) รออยู่นะ
    #293
    0
  13. #292 อิอิ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 23:27
    มินซอกอยากคิดแบบนี้ เห้ยอย่าคิดสั้นดิโอ้ย ลู่หานอยู่ไส ? มาปกป้องมินซอกนะ
    #292
    0
  14. #291 makid (@makids) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 07:29
    ไม่ๆๆๆๆๆไม่จริง มินซอกไม่ได้ไร้ค่านะ คนผิดคือ2คนนั้น กะพี่ลู่นิดนึงที่ทำให้ที่ผ่านมาซอกคิดอย่างนั้น 
    สองคนนั้นรักซอกจริงขนาดไหน? ทำไมโกรธรึรักมากจนผิด หน้ามัวตามัวนัวซอกขนาดนั้น ยอมกันได้ยังไง จะเอาชนะคนที่เขามีใจ จรเละเทะแบบนี้ ต่อไปไม่ล่ามโซ่เขาเลยหรอ ในเมื่อก็รู้ว่าเขารักกัน
    ลู่รับได้ใช่ไหม รับได้อยู่แล้ว มาช่วยซอกเร็วๆๆนะ เอะรึจะดราม่า อย่านะ เอะรึจะสี่พี OMG 
    มาต่อเร็วๆๆนะคะ เชคทุกวันเลย ค้างมากกกก ติดตามนะคะ สู้ๆๆๆค่ะ^^
    #291
    0
  15. #290 ninknutcha1995 (@ninknutcha1995) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 02:44
    miss na ka
    #290
    0
  16. #289 iamaoitme (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 01:10
    ไรต์ทำร้ายมาก งานมาม่ากะมา อย่าคิดอย่างนั้นซิหมินน้อย สงสารอ่ะ ค้างแปป
    #289
    0
  17. #285 ตัง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 00:32
    ไม่จริงเลยลูกหมินซอกอย่าว่าตัวเองแบบนั้นดิ ( หมินได้กับลู่แค่คนเดียวใช่ป่ะก่อนที่จะได้ชานกับฮุน? ) พี่ลู่ไม่ว่าอะไรหมินหรอก อย่าโทษตัวเองและอย่าคิดอะไรแพลงๆล่ะจะจับตีก้นเลย
    #285
    0
  18. #276 xmmslmxh (@xmmslmxh) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 23:00
    สงสารมินซอกอ่ะ
    #276
    0
  19. #273 Chutima Pat (@pppzzz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 22:36
    มินซอกสู้ๆนะ มาอัพต่อเร็วๆนะค่ะ รออยู่ๆ
    #273
    0
  20. #272 Xmgaed (@watanabe-99) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 22:15
    สงสารมินซอกที่สุด ทำไมชานฮุนใจร้ายขนาดนี้ ไม่รักมินซอกกันจิงๆนี่นา แค่อยากได้ตัวมินซอกกับแก้แค้นพี่ลู่ใช่มั้ย ฮืออออ..อินมาก สงสารมินซอกมาก ลู่หานรีบๆมาเลยนะ ไรท์รีบต่อนะค่าาาาT^T
    #272
    0
  21. #271 Jakkaran55 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 22:10
    OMG ลู่หานมาช่วยซะที
    #271
    0