[Fic EXO] Sex Friend"เพื่อนที่ไม่รัก"|LuMin|fthunmin,chanmin

ตอนที่ 14 : ตอนพิษรัก Chapter 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    17 พ.ค. 58












ตอนพิษรัก

Chapter 14

 

 

 

 

ลู่หานนั่งยิ้มอยู่บนเตียงเหมือนคนบ้ามองคนตัวเล็กในผ้าห่มผืนนุ่มที่เหนื่อยล้ามาตลอดสามวันกับสมรภูมิรักที่เขาชักพา ยิ่งมองก็ยิ่งรัก ไม่รู้ว่าตัวเองนั้นรักมินซอกมากแค่ไหนจนตอนนี้แทบจะรู้สึกบ้าถ้าอีกคนไม่อยู่ในสายตา

 

ใบหน้าหวานที่มองเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกเบื่อกลับยิ่งต้องการมองมากจนไม่อยากไปไหน กายเล็กที่เขามักจะกอดจนอยากจะเก็บเอาไว้กับตัวอยู่ตลอดเวลา ยิ่งกลีบปากอิ่มสีเชอร์รี่นั้นแล้วไม่อยากจะให้คนอื่นมองมันด้วยซ้ำ ถึงในอดีตมันจะเคยเป็นของคนอื่นก็ตาม แต่ตลอดสามวันที่ผ่านมาเขากลืนกินมันจนกลายเป็นของเขาโดยปริยาย ไม่หลงเหลือร่องรอยของใครที่เคยเชยชิมมัน มินซอกเป็นของเขาคนเดียวและเขาก็เป็นของมินซอกคนเดียวเหมือนกัน ทั้งกายและใจจะมอบให้คนๆนี้คนเดียว

 

ลู่หานไม่อยากจะจากมินซอกไปไหน อยากจะกกกอดมินซอกจนไม่เป็นอันทำอะไร แต่นั้นก็เป็นแค่ความคิดเท่านั้น หลังจากที่เช็ดตัวทำความสะอาดให้คนตัวเล็กนี้แล้วเขาก็พบว่ามินซอกไม่มีเสื้อผ้าเป็นของตัวเองสักตัว ทั้งอาหารสดในตู้เย็นก็หมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้กระทั่งบะหมี่แห้งที่เขาซื้อมายามฉุกเฉิน ของทุกอย่างหมดเกลี้ยง จนเขาต้องตัดสินใจออกไปซื้อก่อนคนจอมยุ่งอยากมินซอกจะตื่นมาพร้อมอาการหิว

 

“ ไปซื้อของก่อนนะ เดี๋ยวกลับมา ”     ลู่หานยิ้มหวานส่งให้คนหลับที่คงไม่ได้ยินอะไรนอกจากความเงียบสงบในห้วงการหลับของตัวเอง ใบหน้าหล่อโน้มเข้าหาคนหลับก่อนจะจุมพิตเบาๆที่กลีบปากอิ่ม ถึงในใจจะรู้สึกผิดไม่น้อยในสภาพอิดโรยของคนรัก แต่ใครสั่งใครสอนให้มินซอกทำตัวน่ารักร้องครางยั่วเขากัน โทษเขาคนเดียวก็ไม่ได้นะจะบอกให้

 

ก่อนจะออกมาลู่หานก็ไม่ลืมที่จะล็อคประตูทุกบานให้แน่นหนา เผลอมีคนบ้าวิปริต(มากกว่าเขา)ที่เข้ามาแงะประตูแล้วเห็นมินซอกนอนอยู่จะทำยังไง แค่คิดก็ไม่อยากจะจากไปไหน แต่ถ้าไม่ไปคนที่ตื่นขึ้นมาคงได้ฆ่าเขาแน่ๆ ยิ่งรายนั้นน่ะเวลาโมโหหิวพี่หานแทบอยากจะเอาหัวโขกพื้นฆ่าตัวตาย ก่อนที่ไอ้ตัวเล็กนั้นจะมาจับหัวเขาโขกแทนนะซิ เมียใครก็ไม่รู้อารมณ์รุนแรงที่สุด...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รักมากจนกลายเป็นพิษ...

 

รถเบนซ์หรูสีดำสวยเคลื่อนตัวแอบอยู่ที่มุมหนึ่งของตรอกซอยเล็กๆ มองดูรถหรูสีบลอนด์ที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าไปในเมือง คนขับยกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจก่อนจะค่อยๆเคลื่อนรถตัวเองออกมาจากมุมแอบแล้วขับไปยังบ้านหลังสีขาวเด่นสะดุดตา

 

“ พร้อมหรือยัง? ”     เซฮุนพูดถามคนที่นั่งข้างๆ เมื่อชานยอลพยักหน้าเข้าใจพร้อมกับขยับแว่นดำให้เข้าที่เข้าทางมองไปยังบ้านหลังสวยเด่นสะดุดตา ใบหน้าหล่อก็อดที่จะยกยิ้มเย้ยไม่ได้

 

“ หึ! ”     อาศัยเงินเดือนไม่เท่าไหร่ของตำรวจที่อุทิศทั้งแรงกายและแรงใจเพื่อประชาชนอย่างเขา คงไม่มีปัญญามาสร้างบ้านหลังใหญ่ให้มินซอกแบบนี้หรอก สวนหน้าบ้านที่กว้างจนสีเขียวของหญ้ามันสะท้อนกลับขึ้นมายิ่งบ่งบอกถึงความร่ำรวยของเจ้าของบ้านเป็นอย่างดี

 

ทายาทนักธุรกิจจีนกับ เด็กกำพร้าอะไรมันจะมีเกียรติ์และศักดิ์ศรีมากกว่ากันล่ะ

 

“ เข้าไปได้แล้วเดี๋ยวไก่ตื่นกันพอดี เร็วๆด้วยล่ะ ”      เซฮุนสั่งชานยอลให้ปฏิบัติตามแผนที่วางกันเอาไว้

 

เอาตัวมินซอกกลับคืนมา...

 

นั่นคือส่วนหนึ่งของแผนที่เขาวางกันเอาไว้สองสามวันก่อนพร้อมกับชานยอลที่เป็นคนไปสืบดูประวัติของลู่หานและการหายตัวไปของมินซอก จนในวันนี้เขาก็รู้ว่าไอ้เด็กนั้นมันเป็นถึงลูกนักธุรกิจใหญ่และยังเอามินซอกมาซ่อนอยู่ที่คยองกีโดอีก มันไม่ใกล้ไปหน่อยเหรอสำหรับการซ่อนก้างให้ไกลจากหมาป่าอย่างเขา

 

“ อืม... ”     ชานยอลขานรับก่อนจะเปิดประตูลงไป มองดูประตูรั้วเหล็กสีขาวสวยสูงที่กั้นอยู่ก็ต้องหนักใจในเหล็กแหลมที่ประดับอยู่บนยอดประตูเหล็กนั้น แต่พอหันไปข้างๆก็เจอเข้ากับประตูเล็กที่อยู่ข้างๆ ชานยอลไม่รอช้าเดินเลี่ยงไปอีกทางก่อนจะใช้ความสามารถที่มีกระโดดปีนข้ามกำแพงหน้าบ้านเข้าไป ร่างสูงกระโดดลงมาอย่างชำนาญก่อนจะหันไปเปิดประตูเล็กนั้นเอาไว้

 

พอก้าวขาก้าวแรกสิ่งที่รู้สึกและสัมผัสได้คือความอบอุ่นที่วนเวียนอยู่รอบๆบ้าน ทุกความรู้สึกมันทำให้มุมปากหนากระตุกยิ้มอย่างนึกสมเพชตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม่เหลือคำว่าศักดิ์ศรีคลุมหัวอยู่ ชานยอลสะบัดไล่ความรู้สึกเล็กๆที่มันผุดขึ้นมาก่อนจะก้าวเดินเข้าไปยังเป้าหมายโดยเร็วที่สุด

 

ประตูบานใหญ่ถูกล็อคปิดไว้อย่างแน่นหนาหากมันก็ไม่ใช่เรื่องอย่างสำหรับเขา ชานยอลหยิบเอาอุปกรณ์จิ๋วออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะส่งเข้าไปสเดาะกลอนประตูให้เปิดออก ทุกอย่างล้วนปรากฏแก่สายตาจนคำว่าอิจฉานั้นผุดขึ้นมาอยู่เรื่อยไปนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาเหยียบบ้านหลังนี้ สวรรค์บนดินแต่ก็เป็นนรกดีๆสำหรับคนขี้อิจฉาอย่างเขาที่ไม่เคยได้รับสิ่งดีๆแบบนี้มาด้วยการใช้เพียงลมปากเรียกมา ทุกอย่างที่เขาได้ล้วนมาจากการลงทุนทั้งแรงกายและแรงใจอย่างหนัก

 

ชานยอลก้าวเดินเข้าไปภายในบ้านชั้นเดียวหากกว้างสุดลูกหูลูกตาอย่างสำรวจ สายตาคมจ้องมองไปรอบๆอย่างตรวจตราก่อนจะเจอเข้ากับประตูบานใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปข้างใน ไม่รอช้าเท้ายาวก้าวตามไปก่อนจะรู้ในทันทีว่าข้างในนี้แหละที่มินซอกอยู่ มือใหญ่หวังเอื้อมไปเปิดประตูหากมันก็ล็อคไม่ต่างจากบานข้างนอก

 

“ หึ! คิดว่าปลอดภัยงั้นเหรอ ”     ชานยอลหัวเราะเย้ยกับมุกตื้นๆของเด็กเมื่อวานซืนอย่างลู่หานที่รู้จักเขาน้อยเกินไป ไม่นานประตูบานนี้ก็ปลดล็อคออกอย่าง่ายดายไม่ต่างจากบานข้างนอกเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงเดินผ่านประตูเข้ามาในห้องนอนกว้างที่มีพร้อมทุกอย่างโดยเฉพาะเตียงนอนหลังใหญ่สีขาวนุ่มที่มีร่างเล็กของคนที่เขาคิดถึงนอนหลับอยู่

 

คิดถึงเหลือเกิน...

 

ชานยอลยิ่งยกยิ้มอย่างง่าย ไม่คิดว่าฟ้าจะเป็นใจให้เขาขนาดนี้ สงสัยฟ้าก็ไม่เข้าข้างไอ้เด็กลู่หานนั้นเหมือนกัน แบบนี้มันก็ชี้โพรงให้กระรอกนะซิ ชานยอลย่องเบาเข้าไปยังคนที่นอนหลับพริ้มอยู่บนเตียง มือใหญ่ดึงผ้าให้ออกห่างจากกายเล็ก ก่อนทุกสิ่งทุกอย่างที่ดวงตาสบเข้ามันจะกระชากกล่องดวงใจที่บอบช้ำให้บอบช้ำจนเขาอยากจะควักมันออกมาทิ้งเสียให้พ้นทาง

 

รอยสีแดงที่เป็นจ้ำๆทั่วเรือนร่างที่โผล่พ้นชุดนอนตัวโครงนั้นเดาไม่ยาก หากมันเกิดกับคนที่เขารักจนหมดใจความบอบช้ำและความปวดร้าวที่ได้รับมันจึงคูณร้อยจนเขาทนแทบไม่ไหว

 

มินซอกเป็นของลู่หาน...

 

ข้อนี้เขารู้และคงจะเกิดจากความสมยอมของทั้งสองฝ่าย ยิ่งคิดไกลหัวใจยิ่งบอบช้ำจนยากจะกู้กลับคืนมาให้เป็นปกติ ยิ่งมองรอยนั้นก็ยิ่งตอกย้ำสิทธิ์ในตัวของมินซอก จำกัดขอบเขตจนเขาแทบจะทรุดตัวนั่งกับพื้นอย่างหมดหวัง หากแสงที่มันดับเมื่อครู่กลับลุกวาวเปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้งเพราะความรู้สึกเดียว

 

รัก...

 

ถึงจะผ่านมากี่มือ มินซอกก็คือคนที่ชานยอลรักและจะรักตลอดไป หากการแสดงออกถึงความรักของเขาจะพลิกกลับจนมินซอกรู้สึกกลัว แต่ที่ทำไปก็เพราะอยากจะให้มินซอกลืมเด็กเมื่อวานซืนอย่างลู่หานก็เท่านั้น และหลังจากที่มินซอกลืมได้ ชานยอลคนนี้ก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม...

 

ชานยอลช้อนร่างเล็กเข้ามาในอ้อมแขนก่อนจะเดินออกไปจากห้องนี้ บ้านหลังนี้ และทุกๆอย่างที่เกี่ยวกับลู่หาน ลืมทุกอย่างที่ชื่อว่าลู่หานและเริ่มต้นใหม่เสียที...

 

 

 

 

เซฮุนยกยิ้มกว้างยามเห็นคนตัวเล็กในอ้อมแขนของชานยอล แค่ด้านข้างก็ทำให้หัวใจกระตุกอย่างวูบไหวและนับประสาอะไรอยู่ด้วยกันนานๆอย่างใกล้ชิด แค่คิดเขาก็รู้สึกหัวใจเขาพบคำว่ามีความสุขที่อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม

 

“ เรียบร้อยดีใช่ไหม ”     เซฮุนถามชานยอลที่กำลังจัดแจงท่านั่งให้มินซอก รอยแดงที่เขามองผ่านจากกระจกหลังมันเด่นชัด จนดวงใจกระตุกวูบอย่างเจ็บปวดแต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น เพราะต่อไปทุกๆอย่างของมินซอกเขาจะทำมันให้กลายเป็นของเขาคนเดียว รักจนไม่อยากจะเสียให้ใคร แต่ในความเป็นจริงเขาต้องเป็นคนซื่อสัตย์ แบ่งปันความรักของมินซอกให้กับคนอื่นที่ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่ได้ครอบครอง

 

“ คุณแน่ใจน่ะว่าไอ้เด็กนั่นจะหาเราไม่เจอ ”     ชานยอลอุ้มประคองร่างเล็กขึ้นมานอนบนตักกว้างของตัวเอง ยิ่งมองคนบนตักใบหน้าหล่อยิ่งกังวลกับเรื่องของแผนไม่สำเร็จ ถ้าลู่หานไปทวงมินซอกกลับคืนมาล่ะ แล้วมินซอกก็เต็มใจมา คนที่เจ็บจะเป็นเขาไม่ใช่หรือไง

 

“ ไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เชื่อเถอะว่ามันจะไม่มีสิทธิ์ในตัวของมินซอกอีก ”     คำพูดร้อยเล่ห์เหลี่ยมที่เซฮุนพูดนั้นมันทำให้ชานยอลสบายใจมากแค่ไหน ถึงจะไม่เต็มร้อยแต่อย่างน้อยมินซอกก็เป็นของเขาและลู่หานจะไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวมินซอกอีก

 

รถเบนซ์สีดำสวยเคลื่อนตัวมุ่งหน้าลงใต้กลับโซลเหมือนเดิม สวรรค์บนดินที่แท้จริงมันรอพวกเขาอยู่ไม่ไกลนัก...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ลู่หานยิ้มจนเหงือกจะแห้ง กล่องกำมยีสีแดงสดในมือที่เขาจับมันเอาไว้แน่นตั้งแต่ตัดสินใจซื้อมันมา ถึงมันไม่ได้ราคาแพงมากแต่ของชิ้นนี้จะใช้เป็นเครื่องเตือนใจมินซอกเสมอว่ามินซอกนั้นเป็นของลู่หานคนเดียวและจะเป็นตลอดไป

 

ยิ่งคิดถึงใบหน้าหวานบนเตียงแล้วอยากจะเหยียบคันเร่งจนมิด อยากจะกลับไปฟัดแก้มนุ่มๆนั้นเต็มที มินซอกเหมือนลูกอมหวานที่กินเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ ยิ่งกินก็ยิ่งติด รสหวานละมุนแผ่ซ่านเข้าสู่หัวใจจนยากที่จะลืมเลือน ยิ่งสัมผัสก็ยิ่งต้องการมากกว่านั้น ทั้งติดทั้งรักจนยากที่จะปล่อยให้ใคร...

 

ลู่หานขับรถเข้าไปภายในบ้าน ก่อนเจ้าตัวจะเปิดประตูลงไปหวังจะหยิบของที่อยู่หลังรถหากสิ่งที่ทำให้เท้าแกร่งชะงักคือประตูบ้านที่เปิดอ้าเอาไว้ ลู่หานรู้สึกใจกระตุกแปลกๆก่อนจะเดินไปดูว่าสิ่งที่เห็นนั้นเป็นเรื่องจริงหรือแค่ตาฝาด

 

ประตูบ้านเปิดอยู่จริง หัวใจแกร่งวาบโหวงอย่างรู้สึกได้ ลู่หานรีบวิ่งเข้าไปดูภายในบ้าน ประตูห้องนอนที่เขาล็อคเอาไว้ก็เปิดทิ้งไว้ไม่ต่างกัน และไม่จำเป็นต้องเดินเข้าไปดูอะไรให้แน่ชัดอีก

 

“ ไอ้ชานยอล!!! ”    ลู่หานกำมือแน่นกัดฟันกรอดอย่างโกรธแค้น ไฟโทสะแผดเผาลุกโชนทั่วร่าง ไม่น่าปล่อยมินซอกไว้เลย... เพราะความชะล่าใจแท้ๆ เผลอลืมไปว่าไอ้หมาลอบกัดมันยังไม่คิดยอมแพ้ ทั้งๆที่เขากับมินซอกรักกัน แต่มันยังกล้าลักพาตัวมินซอกไปอีก

 

อย่าคิดว่าคนอย่างลู่หานจะยอมกลับไปโง่อีกครั้ง ฝันไปเถอะ! มินซอกคือทุกอย่างและเขาจะไม่ยอมเสียครึ่งหนึ่งของชีวิตไปให้ใคร มาเอาไปได้เขาก็ไปเอากลับคืนมาได้เหมือนกัน

 

มันไม่ได้ตายดีแน่  ไอ้หมาลอบกัดขี้ขลาด...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พิษรักทำให้คนเปลี่ยนไป...

 

ภายในห้องสีนวลดูอบอุ่น คนที่หลับใหลมานานเริ่มรู้สึกนอนมากจนจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราอยู่แล้ว คนตัวเล็กมีแรงมากพอในการพักผ่อนหลักจากที่ลู่หานปล่อยให้เขาเป็นอิสระจากสรมภูมิรัก ม่านตาสวยเริ่มค่อยๆเบิกขึ้นน้อยๆ แสงแรกของวันทำให้ดวงตาสีชากระพริบถีปรับแสง มินซอกบิดตัวไปมาไล่ความเมื่อยล้า บรรยากาศรอบๆห้องดูไม่คุ้นตาจนคิ้วสวยขมวดมุนอย่างนึกสงสัย แกร๊ก!... พอดีกับเสียงจากประตูที่ดึงความสนใจจากคนที่เพิ่งตื่นขึ้น

 

“ ละ !!! ”     ชานยอลไม่ใช่ลู่หานแต่เป็นชานยอล มินซอกลุกพรวดขึ้นจากการนอนบนเตียงด้วยความตกใจ ร่างสูงที่ดูคุ้นตากำลังถือถาดข้าวเข้ามาภายในห้อง

 

“ ชะ ชานยอล ”     มินซอกมองร่างสูงอย่างตกอกตกใจ ชานยอลมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน แล้วลู่หานล่ะ

 

“ กินข้าวซะจะได้พักผ่อน ”     ไม่มีคำอธิบายให้หายข้องใจ มินซอกแสดงสีหน้าสงสัยออกมาอย่างชัดเจนในการปรากฏตัวของชานยอล แต่ชานยอลกลับดูเหมือนเลี่ยงที่จะตอบกัน

 

“ แล้วลู่หาน... ”

 

ปั่ก!!!

 

มินซอกสะดุ้งตัวโยงเมื่อชานยอลวางถาดไม้ในมือลงกับโต๊ะเสียงดัง ซ้ำใบหน้าหล่อที่เคยยิ้มแย้มกลับนิ่งจนคนที่นั่งอยู่บนเตียงถึงกับขนลุกเกรียว

 

ชานยอลเปลี่ยนไป...

 

มินซอกสัมผัสได้ ทั้งสีหน้าและท่าทางที่เปลี่ยนไปของอีกคน ไม่มีอีกแล้วรอยยิ้มสดใสอย่างใจดีหรือท่าทางที่เขารู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้ ในตอนนี้ที่สัมผัสได้มีแต่ความน่ากลัวที่แผ่ซ่านทั่วพื้นที่จนอดที่จะกลัวไม่ได้ ชานยอลน่ากลัวเหลือเกินในตอนนี้ ไม่ชอบเลยสีหน้าที่ดูโมโหร้ายกับท่าทางไม่แยแสนั้น

 

ทุกอย่างมันก็เป็นความผิดของเขา เขาต้องอธิบายเผือชานยอลจะเข้าใจกันมากกว่านี้

 

“ ชานยอล ฟังมินซอก... ”

 

แกร๊ก!!!

 

เสียงจากประตูบานเดิมเปิดออกอีกครั้ง มินซอกอดที่จะแปลกใจไม่ได้จึงจำใจต้องหันไปมองเพื่อหาคำตอบ ยิ่งมองมินซอกก็ยิ่งแปลกใจมากกว่าเดิม คนที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตาอีกคน หากมินซอกไม่รู้เลยว่ามาปรากฏตัวในนี้ทำไม

 

ลุงแว่น...ไม่ใช่ซิ นั่นมันเซฮุน ร่างสูงโปร่งที่เขาเห็นสองสามครั้งแต่ก็จำได้ แต่แปลกตรงที่แว่นสายตาที่สวมใส่กลับหายไป เผยให้เห็นใบหน้านิ่งที่ดูหล่อเหลาจนเขาอดที่จะอิจฉาไม่ได้ เซฮุนดูดีมากกว่าตอนที่สวมใส่แว่นเสียด้วยซ้ำ

 

“ ว่าไงมินซอก ตื่นแล้วเหรอ ฉันซื้อเสื้อผ้ามาให้ ”     เซฮุนพูดทั้งชูถุงกระดาษในมือเป็นหลักฐานก่อนจะเดินเข้ามาภายในห้อง มินซอกมองหน้าเซฮุนสลับกับชานยอลอย่างหาคำตอบที่ผุดขึ้นมาในใจ ทำไมสองคนนี้ถึงมาด้วยกัน ชานยอลกับเซฮุนรู้จักกันงั้นเหรอ

 

“ พวกคุณ... ”

 

“ อ่อ...ลืมแนะนำ ฉันเซฮุนเพื่อนของชานยอลน่ะ ”    ร่างสูงโปร่งถือถุงกระดาษมาวางอยู่ข้างๆมินซอกก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงข้างๆเช่นกัน ใบหน้าหล่อนิ่งแต่ก็ยังดูดีกว่าอีกคนที่ยืนทำหน้านิ่งไม่พูดไม่จา

 

“ แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วลู่หานล่ะ ”     มินซอกมองหน้าเซฮุนอย่างหาคำตอบ

 

“ ไม่มีหรอกคนที่ชื่อลู่หานน่ะ ในนี้มีแต่ชานยอลกับเซฮุนเท่านั้น ”     ร่างสูงโปร่งกระตุกยิ้ม พร้อมกับหันไปหาชานยอลที่ตอนนี้ก็เดินอ้อมมานั่งอีกฟากของเตียงข้างๆมินซอก

 

มินซอกมองชายสองคนสลับกัน ความรู้สึกกลัวมันผุดขึ้นมา ทั้งๆที่สองคนนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร หากหัวใจของเขากลับเรียกร้องหาแค่ลู่หานเท่านั้น ในใจมันบอกเขาเสมอว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆของเขามีแค่ลู่หานเท่านั้น ทั้งๆที่ตอนนี้ไม่ใช่เลย

 

ลู่หานหายไปไหน...

 

“ ชานยอลมินซอกขอโทษ... ”     มินซอกไม่ได้ตั้งใจจะพูดแต่ปากเจ้ากรรมมันดันเผลอพูดออกมา ทั้งๆที่ผลลัพธ์ก่อนหน้านี้มันก็สอนเขาว่าตอนนี้ชานยอลเปลี่ยนไป แต่มันก็เผลอไปแล้ว วันนี้เป็นไงเป็นกัน ไม่อยากจะทำให้ชานยอลเจ็บเพราะความเห็นแก่ตัวของเขาอีกแล้ว

 

“ ขอโทษนะ มินซอกรักลู่หาน ขอโทษจริงๆ ”    มินซอกช้อนดวงตาสีชาทอประกายความรู้สึกขอโทษให้คนที่อยู่ข้างๆได้รับรู้ แต่ชานยอลก็ยังคงนิ่ง นิ่งจนสั่น...

 

“ อ่ะ!... ”

 

คนตัวเล็กโดนชานยอลจับตัวกดลงกับพื้นเตียง ก่อนที่ร่างสูงจะลุกพรวดขึ้นคร่อมกายเล็กเอาไว้ มินซอกดูตกใจจนตัวสั่นเทิ้มไปหมด เสียงหัวเราะจากเซฮุนยิ่งทำให้มินซอกกลัวจนขนลุกเกรียว

 

“ ชะ ชานยอล จะทำอะไร ”     ใจดวงเล็กหล่นวูบจนโหวงช่วงอก ในใจก็ได้แต่ภาวนาว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นมันจะไม่เป็นจริง ชานยอลไม่ใช่คนแบบนั้น มินซอกเชื่อใจพี่ชายคนนี้

 

“ ขอโท... อื้อ!!! ”     ปากหนาบดขยี้กลีบปากอิ่มที่กำลังพูดคำขอโทษ ชานยอลเหมือนหมาป่าหิวโหยที่กำลังจัดการกับเหยื่อแสนดื้อรั้น จนลืมไปแล้วว่าคนใต้ร่างนั้นคือใคร

 

มินซอกใจสลาย กลีบปากอิ่มที่โดนบดขยี้อย่างเอาแต่ใจไม่ได้เท่ากับหัวใจ ที่ถูกชานยอลบดขยี้ด้วยมือหนาที่คอยกอบกุมกันอย่างไม่สนใจ มินซอกทั้งผิดหวังและเสียใจ ทั้งๆที่ไว้ใจว่าชานยอลไม่มีทางทำแบบนี้

 

ชานยอลบดเบียดกลีบปากอิ่ม พยายามแทรกลิ้นร้อนเข้าเชยชิมโพรงปากหวานหากมินซอกยังคงเม้มปากแน่นจนน่ารำคาญ มือหนาเอื้อมขึ้นไปบีบเค้นคางมนให้ปากอ้าออกก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปให้ทันท้วงทีที่กลีบปากอิ่มนั้นเผยอออก

 

ทั้งๆที่รักลู่หาน แต่ชานยอลกลับไม่เคยฟัง พี่ชายที่แสนดีของเขาหายไปไหนกัน ลิ้นร้อนที่ละเมียดเชยชิมโพรงปากหวานซ้ำยังหยอกล้อกับลิ้นเล็กในโพรงปากอย่างกระตุ้นอารมณ์ในตัวของต้วเอง น้ำตาใสบริสุทธิ์กลับมาอีกครั้ง ในสถานะของความเสียใจที่คนเป็นพี่มอบให้

 

เมื่อเชยชิมจนพอใจ ชานยอลก็ละหน้าออกมาก่อนจะตรงเข้าที่ซอกคอขาวที่มีรอยรักสีกุหลาบที่เจ้าของเก่าทำเอาไว้ก่อนหน้านี้ แต่ต่อไปมันคือของเขาไม่ใช่ของลู่หาน ทั้งร่างกายและใจของมินซอกเขาจะครอบครองหมดทุกอย่าง

 

“ ฮึก... ”    แก้มใสเปรอะเปื้อนน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความเสียใจ ร่างกายที่เขามอบให้แค่ลู่หาน อยากจะมอบให้แค่คนๆนั้นคนเดียว แต่ตอนนี้ก็เป็นเพียงแค่ความคิด แม้กระทั่งแรงก็ไม่มีจะฝืน ในใจก็ได้แต่ภาวนาว่าฟ้าจะยังเห็นใจเขาบ้าง ส่งลู่หานมาช่วยเขาที พอมองไปอีกชีวิตที่นั่งอยู่ข้างๆ น้ำตากลับยิ่งไหลมากกว่าเดิม มีแค่ความเชยชาส่งมาเท่านั้น

 

เซฮุนก็เป็นไปกับชานยอลด้วยงั้นเหรอ...

 

“ อ๊ะ! ”     รอยแดงที่ชานยอลกำลังทำมันสร้างทับรอยเดิมที่เป็นของลู่หาน ยิ่งเพิ่มความบอบช้ำจนมินซอกต้องนิ่วหน้า ไม่ใช่แค่รู้สึกเจ็บและเสียใจ แต่ตอนนี้มันสมเพชตัวเองมากกว่าที่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากนอนให้เขากระทำตามใจ

 

“ ช ช่วยด้วย ฮึก... ”     มินซอกร้องอ้อนวอนเซฮุนทั้งน้ำตา แต่อีกคนก็ยังคงนั่งดูเขากับชานยอลด้วยท่าทีเชยชา ไร้ซึ่งปฏิกิริยาใดๆ

 

“ อ๊ะ! ชะ ชานยอล ฮึก... ”     มินซอกสะดุ้งทั้งน้ำตา ชุดนอนตัวโครงที่ลู่หานใส่ให้ถูกมือหนากระชากออกจนขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี ร่างกายที่บอบช้ำและมีรอยรักของลู่หานเต็มไปหมด กลับยิ่งสร้างความไม่พอใจจนชานยอลต้องลงปากกระทำการบดขยี้สร้างรอยทับเป็นของตน

 

“ จ เจ็บ อ๊ะ! ”     มินซอกร้องคางเจ็บทั้งน้ำตาที่ไม่มีวันจะหยุดไหล ร้อนถึงคนที่นั่งมองดูจนใจอ่อนนั้นขยับร่างเข้าหาก่อนจะกดจูบซับน้ำตาที่ไหลอยู่ข้างหางตาคู่สวย แต่มินซอกกลับเบี่ยงหน้าหลบและร้องไห้หนักกว่าเดิม

 

“ อย่าร้องไห้ซิคนดี ชานยอลน้องเจ็บ นายอย่าทำรุนแรงนักซิ ”    ถึงจะเสียหน้าไม่น้อยที่มินซอกรังเกียจกัน แต่เสียงนุ่มทุ่มก็เอ่ยเตือนคนเอาแต่ใจที่ตอนนี้เหมือนไฟโทสะบวกกับแรงราคะจนกลายเป็นคนป่าเถื่อนเข้าไปแล้ว เซฮุนอดที่จะรู้สึกสงสารร่างเล็กนี้ไม่ได้ ยิ่งบอบช้ำมานานแค่นี้ก็มากพอ ชานยอลยังกระทำรุนแรงจนมินซอกต้องบอบช้ำมากกว่าเดิม

 

ชานยอลค่อยๆละหน้าขึ้นมามองเจ้าของเรือนร่างที่เขากระทำอย่างเอาแต่ใจ ใบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยน้ำตา แต่ตอนนี้มันไหลออกมาอีกครั้งเพราะเขา แต่จะให้หยุดคงจะไม่ได้ ในเมื่อมินซอกน่าดึงดูดจนร่างกายและสติมันกรูไม่กลับแล้ว

 

“ ฮ ฮึก ชานยอล พอเถอะนะ ”     มินซอกร้องอ้อนวอนคนเป็นพี่ทั้งน้ำตา ไม่อยากจะให้ชานยอลทำมากกว่านี้ แค่นี้มินซอกก็รู้สึกผิดหวังมากพอ ไม่อยากจะโกรธจะเกลียด เขารับกรรมมากพอแล้วกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ขอให้หยุดแค่นี้เถอะ

 

“ ขอโทษนะมินซอก ”    คำขอโทษจากปากของชานยอล ถึงจะแผ่วเบาหากก็เรียกน้ำตาจากมินซอกมากกว่าเดิม ไม่คิดว่าชานยอลจะเป็นแบบนี้

 

เสียใจและผิดหวังเหลือเกิน...

 

“ ฉันก็รักนายนะมินซอก ”    แค่เรื่องชานยอลมินซอกยังเคลียไม่ได้ แต่เสียงชัดเจนข้างใบหูยิ่งทำให้ใจดวงเล็กระตุกอย่างเกรงกลัว เซฮุนกระซิบบอกรักแผ่วเบาพร้อมกับกดจูบขมับสวยของมินซอกอย่างรักใคร่

 

เขาก็ไม่ไหวเหมือนกัน ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งต้องการ ทั้งร่างกายและหัวใจ...

 

NC อ่านแล้วกลับมาเม้นท์ด้วยเน้อ

 

ทุกอย่างก็เป็นแค่ฝันร้าย ที่ตื่นขึ้นมาก็ไม่มีทางเป็นจริง ใช่ไหม?...

 

 

 

 

 

TBC.

อย่าลืมอ่านเอ็นซีล่ะ คริๆ เป็นอย่างที่คิดไว้ไหมน่อ

รอไรท์นานไหม คนนิสัยไม่ดีเนาะ(ว่าไรท์) เปิดเรียนค่ะเลยไม่มีเวลามาแต่งเลย พอดีติดหนังสือมากเลย(สารภาพ)

สงสารมินซอก ลู่หานหายไปไหนมาช่วยมินซอกด้วย ฮื่อ...ชานยอลกับเซฮุนใจร้ายที่สุด

รอเม้นท์อยู่นะคะ ไรท์อยากแต่งให้จบเลยมาขอให้รีดช่วยกันเม้นท์หน่อยนะค่ะ อีกไม่เกินห้าหกตอน(เดาเอา)ก็น่าจะจบนะคะ ไม่ก็มากกว่านั้น

วิธีอ่านเอ็นซีเหมือนเดิมคะ ไบโอทวิตไรท์เน้อ อ่านแล้วอย่าลืมกลับมาเม้นท์ล่ะ ตอนต่อไปแซบเว้อ รับประกัน

รักจุ๊บ

 

 

 

 

 











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

431 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 มกราคม 2559 / 10:04
    พี่คะหนูหาเอ็นชีไม่เจอในทวิตอ่ะค่ะ
    #429
    1
  2. #331 FAiTHH (@aeiy_chenmin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 09:22
    โอ้ยยยย ทำไมทำกับมินซแกแบบนี้ ลู่หานจะมาช่วยมั้ย ชานยอลก็ทำร้ายน้องได้ลงอีก
    #331
    0
  3. #288 iamaoitme (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 01:08
    พิษรักจริงๆ ฮื่อๆๆ
    #288
    0
  4. #270 อิอิ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 21:21
    ไรท์ยังรอให้ต่ออยู่นะค้าาาา รอทุกวันเลยยยย
    #270
    0
  5. #269 kms_chks (@kms_chks) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2558 / 23:32
    ใจร้ายอ่ะ ทำมินซอกตะไม
    #269
    0
  6. #268 อิอิ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 20:38
    โอ้ยความต้องการแกสองคนน่ากลัวมินซอกฉันช้ำไปหมดแล้ววว พักได้ไม่กี่วันก็โดนอีก
    #268
    0
  7. #267 Goldfish YS (@goldfishtang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 10:58
    จบที่4Pเลยดีไม๊คิคิ
    #267
    0
  8. #266 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 02:01
    อ้ากกกกก ม่ายยยยยยยน้าาาาาาา สงสารมินซอก
    #266
    0
  9. #265 ตัง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 01:11
    บางที4Pก็ได้นะ สงสารทั้ง4คนเหละสงสารคนละแบบ เพราะรักมากเลยต้องทำอะไรเลวๆ
    #265
    0
  10. #264 Wiphawee Pukkawong (@nato_tolu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 21:31
    0_O" 3P omg...
    #264
    0
  11. #263 ซูโฮที่รัก (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 21:04
    ทำไมทำร้ายซอกอย่างงี้ล่ะ ชานญอล เซฮุน ไม่น่ารักเลย
    #263
    0
  12. #262 ซูโฮที่รัก (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 21:04
    ทำไมทำร้ายซอกอย่างงี้ล่ะ ชานญอล เซฮุน ไม่น่ารักเลย
    #262
    0
  13. #261 น้องจ๊ะ 'จ๋าาาา (@ja_ahl) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 11:29
    งื้อออออสงสารมินซอก
    #261
    0
  14. #260 xmmslmxh (@xmmslmxh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 09:10
    สงสารทั้งมินซอก ทั้งพี่ลู่เลยยย ไมทำกับมินซอกงี้อ่ะTT
    #260
    0
  15. #259 kyuminnie (@lapin-loup) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 09:01
    กรี๊ดดดดลูกฉ้านนน พิษรักจริงสมชื่อ สงสารเลยยยยยย แงงงงงเพลียแย่เลยมินซอก
    #259
    0
  16. #258 minseoky (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 08:24
    โห! เรียกเลือดมากอ่ะ4P เลยจ้าาาาา พึ่งเคยเจอ แต่สงสารมินซอกจัง งือ~
    #258
    0
  17. #257 amee_e (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 08:11
    โอ๊ยยยยยยยย สงสารพี่ลู่สงสารมินซอก แล้วก็สงสารหนักๆเลยก็สองคนนี้ รักมากเลยใช่ไหม เพราะรักคือยาพิษ ทำยังไงก็ได้ให้ไดเขามาครอบครองสิน่ะ ถึงแม้ว่าจะผิดก็ยอม เห้ออออออ
    #257
    0
  18. #256 Jakkaran55 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 07:52
    รุมโทรม??????? บ้าไปแล้วถ้าหลังจากนี้มินซอกจะไม่ฆ่าตัวตายเลยหรา ไม่อยากไปอ่านเลยnc😭😭😭
    #256
    0