โอกาสฟ้าชะตาบทใหม่

ตอนที่ 10 : ข้าจดจำได้เป็นพอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 665 ครั้ง
    22 มิ.ย. 63

ในกลุ่มล่าสัตว์ของถงอ้าวประกอบด้วย ถงอ้าว ไป๋ซวง จื่อเสวียน หยาอี้ และผู้ติดตามสกุลถงอีกสี่ห้าคน ไม่ได้เร่งร้อนล่าสัตว์แต่อย่างใด เนื่องจากตัวละครหลักคือหรงอ๋อง และเหล่าทูตจากแคว้นอื่น 

ฝีมือยิงธนูของถงอ้าวนับว่าเป็นเลิศ แต่ฝีมือยิงธนูของไป๋ซวงต่างหากนับว่าเหนือความคาดหมาย แก้มเปล่งปลั่ง ดวงตางามเป็นประกาย ดูมีชีวิตชีวา 

ไป๋ซวงเป็นสตรีที่แท้ชาติตระกูลไม่สูงนัก แต่มิได้อยู่ในสถานะให้น้อยเนื้อต่ำใจ ถึงแม้ว่าอาจจะต้องออกเรือนเพื่อผลประโยชน์ แต่มีอาหญิงและไทเฮาจัดการ บ้านสามีต้องเกรงใจหลายส่วน จึงไม่จำเป็นต้องอิจฉาริษยาแก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่นกับผู้ใด หญิงสาวเยี่ยงนี้หยาอี้คบเป็นสหายได้สนิทใจยิ่ง

หากชาติที่แล้วนางเห็นนิสัยด้านนี้ของพี่สะใภ้ คงจะสนิทสนมกันมากกว่านี้

เวลาใกล้เที่ยงวัน คณะล่าสัตว์จึงไสม้าไปพักตรงชะง่อนหินใหญ่ เมื่อเลี้ยวผ่านซอกหิน ก็พบกับคณะล่าสัตว์อีกคณะหนึ่ง เป็นกลุ่มชายฉกรรจ์ร่วมยี่สิบคน แต่ละคนเสื้อผ้าฉีกขาด มีแผลจากกรงเล็บสัตว์ แล้วหยาอี้ก็เลื่อนสายตาไปเห็นซากหมีโดนขึงไว้กับคานไม้ เลือดจากคอหมีไหลหยดใส่กระบอกไม้ไผ่ คนที่ไม่ได้บาดเจ็บกำลังจัดการแล่กวาง เตรียมทำอาหารกลางวัน

หยาอี้กระจ่างแจ้งว่าชะง่อนหินนี่คือจุดนัดพบหยางหรงและถงอ้าวนั่นเอง

“นี่ท่านล่าหมีได้เชียวหรือ ปีนี้สวรรค์นับว่าเข้าข้างต้าหนิงไม่เลว”ถงอ้าวกระโดดลงจากม้าอย่างอารมณ์ดี 

ในปีที่หยางหรงไม่อยู่ ถงอ้าวเป็นหนังหน้าไฟให้ต้าหนิง เมื่อหยางหรงกลับมาแล้ว ถงอ้าวจึงปลดเปลื้องภาระทั้งปวง

“คุณชายรองจู รบกวนท่านตรวจบาดแผลให้คนของข้าสักหน่อย”

“ท่านอ๋องกล่าวหนักไป ไม่เป็นการรบกวนอันใด ทุกคนบาดเจ็บเพื่อต้าหนิง ข้าย่อมรักษาเต็มที่”

ไป๋ซวงสะกิดหยาอี้ ให้เดินไปข้างกองไฟ

“น้องหยาอี้ มาช่วยข้าจัดการกวางทางนี้เถิด คุณชายรอง ตรวจแผลทำแผลเสร็จ จักได้กินพอดี”

หยาอี้เห็นท่าทางจัดการกับเนื้อกวางด้วยความทะมัดทะแมง ของไป๋ซวงแล้ว อดถามไม่ได้

“พี่ซวงซวง ดูล่าสัตว์ และทำอาหารป่าได้คล่องแคล่วนัก”

ตาหญิงสาวจ้องเนื้อบนกองไฟ ไม่ละสายตา

“ตอนอยู่หนานโจว ญาติผู้พี่กับพี่ชายข้ามักไปล่าสัตว์ด้วยกันประจำ สนุกสนานกันนัก ข้าไม่อยากถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง จึงหัดขี่ม้ายิงธนูไปด้วย โดยเฉพาะเรื่องย่างเนื้อข้าชำนาญนัก”

“ที่หนานโจว คนนิยมขี่ม้าล่าสัตว์ใช่หรือไม่”

“หนานโจว มีทั้งภูเขาและแม่น้ำ อุดมไปด้วยสัตว์ป่าและของป่า คนที่นั้นแทบทุกคนเคยเข้าป่าล่าสัตว์ ได้กินสัตว์ที่ล่ามาสดใหม่ แม้จะไม่ได้อร่อยเลิศล้ำ แต่เป็นรสชาติที่หวลระลึกถึง”

เนื้อที่ย่างผสมกลิ่นเครื่องเทศ ชวนน้ำลายสอ ไป๋ซวงแล่เนื้อเสร็จ จึงส่งให้หยางหรงและถงอ้าว เขาจึงสังเกตเห็นว่าหยางหรงบาดเจ็บที่นิ้ว

“เร่งยิงธนูเกินไป เล็บจึงฉีก”

หยาอี้ตรวจดูแผล ไม่ได้สนใจว่าหยางหรงส่งสายตา ให้ผู้อื่นถอยไป มารู้ตัวอีกทีก็สายไปเสียแล้ว

หญิงสาวพยายามตีหน้านิ่งที่สุด พูดให้น้อยที่สุด นางจัดแจงใส่ยา และพันแผลให้อย่างเบามือ แทบไม่สัมผัสโดนตัว พอเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาสีดำล้ำลึก มีประกายขบขัน ทำเอาหญิงสาวหัวใจเต้นระรัว

“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ ข้าน้อยขอตัว”

แต่หยาอี้ต้องตกใจแทบสิ้นสติ มือใหญ่กำรวบมือนางไว้แน่น ไม่ยอมให้ผละไปง่ายๆ มือเขาร้อนมาก เป็นชายหนุ่มที่เปี่ยมด้วยพลังหยาง

“ท่านอ๋อง”หญิงสาวพยายามดึงมือออก จนหน้าแดงดุจลูกผิงกั๋ว ดวงตากลมโตเปี่ยมด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว พยายามเหลียวหาพี่ชาย แต่ไม่กล้าตะโกนเรียก นางไม่ได้กลัวชายหนุ่ม แต่นางกลัวหยางผิงซี ถ้าพระนางรู้เข้าจะหาว่านางยั่วยวนน้องชาย หยาอี้จะกลายเป็นหญิงแพศยาเอาได้

“คุณหนูจูช่างเป็นสตรีสงวนวาจายิ่งนัก”เห็นนางเลิกตีหน้าตาย แล้วทำเขาอารมณ์ดียิ่ง

“ท่านอ๋อง ชายหญิงมิควรถูกเนื้อต้องตัวกัน”

“ยามเจ้าตรวจรักษาบุรุษผู้อื่น มิได้คิดถึงจารีตประเพณีเยี่ยงนี้ เหตุใดจึงจงใจปฏิบัติกับข้ามิเท่าเทียม”

มิผิดถ้าเทียบกับที่นางจับร่างเปลือยครึ่งตัวของเขาพลิกซ้ายพลิกขวา เขาจับมือถือแขนนางจึงนับว่าเรื่องเล็กน้อย

“ท่านอ๋องกล่าวมามิผิดแต่อย่างใด ฐานะท่านสูงส่งย่อมได้รับการปฏิบัติที่แตกต่าง”

“คุณหนูจูคิดว่าข้าสูงส่งย่อมเป็นความคิดเลื่อนเปื้อนของเจ้าฝ่ายเดียว โปรดระลึกไว้ ผู้ใดมีบุญคุณข้าย่อมตอบแทนเป็นร้อยพันเท่า” หยาอี้รับรู้ถึงสัญญาณอันตราย หัวใจนางเต้นระรัว เหงื่อเย็นผุดพราย

“บาดแผลท่านอ๋องเล็กน้อยนัก ไม่บังอาจนับเป็นบุญคุณได้ เพียงท่านอ๋องมีใจตอบแทน นับว่าเพียงพอแล้วเจ้าค่ะ”

“ในเมื่อคุณหนูจูจดจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ข้าจดจำได้เป็นพอ”

‘เผด็จการเกินไปแล้ว’ ถ้าหยาอี้ใช้สายตาฆ่าคนได้ต่อให้ชายหนุ่มมีร้อยชีวิตน่าจะไม่พอให้นางประหัตประหาร

เมื่อหยางหรงเห็นจื่อเสวียนเดินมาลิบๆ จึงรีบปล่อยมือ ร่างน้อยกระโดดเผ่นพรวด ราวกับแมวหลบน้ำร้อน ไปด้านหลังพี่ชาย จื่อเสวียนเห็นท่าทางน้องสาวผิดปกติ แต่ไม่แสดงอาการใด คราวหน้าคราวหลังตนย่อมไม่ปล่อยให้น้องสาวห่างสายตา

“ท่านอ๋อง ข้าจัดการทำแผล คนเจ็บหนักทำแคร่หามเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ”

“รบกวนคุณชายจูแล้ว” หยางหรงกลับมาตีหน้าน้ำแข็งดังเดิม

ทั้งหมดจึงตั้งขบวนเดินทางกลับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 665 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

263 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #107 Sureepond9585 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 19:17
    แสดงว่า ไทเฮาองค์นี้ต้องร้ายกาจแน่ๆเลย
    #107
    0
  2. #52 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 13:15

    โดนจู่โจมเข้าให้แล้วไง ถ้าขืนยังประมาทอยู่อีก ต่อไปต้องเสร็จเขาแน่เลยเนี่ย

    #52
    0
  3. #43 apollean (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 10:01
    น้องเรากลายเป็นกวางน้อยซะแล้ว
    #43
    0