โอกาสฟ้าชะตาบทใหม่

ตอนที่ 11 : ตัดไฟแต่ต้นลม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 628 ครั้ง
    25 มิ.ย. 63

จวนสกุลจูนั้นเป็นจวนขนาดกลาง เมื่อยามมีงานครบรอบวันเกิดของใต้เท้าจู จึงเชิญแขกมาร่วมได้ประมาณไม่เกินหนึ่งร้อยคน

สนามซ้ายขวาของเรือนรับรองใหญ่ บัดนี้มีโต๊ะอาหารวางเรียงเป็นแถว ตรงกลางลาน มีเวทียกพื้น ไว้ให้นักแสดงงิ้ว รอบๆ เป็นที่นั่งของนักดนตรี

จูเหวินเสียง และจูจื่อฉี ต้อนรับแขกที่มาร่วมงาน จูจื่อเสวียนดูแลแขกบุรุษ หลิวซื่อและหยาอี้ดูแลแขกสตรี แขกเหรื่อส่วนใหญ่คือขุนนางสำนักหมอหลวง ศิษย์พี่ศิษย์น้องและสหายของบิดา ล้วนแต่นับว่าเป็นคนกันเองทั้งสิ้น

ที่สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนคือ หยางหรงและถงอ้าว ขอเทียบเชิญด้วยตัวเอง สายตาทุกคู่ทั้งจ้องตรงๆ ในที่แจ้ง แอบจ้องในที่ลับ ล้วนเพ่งมองมาที่สกุลจู ต่างรอชมกันว่าบุญหรือบาปอันใดจักหล่นทับสกุลจูกันแน่

ยามที่หยางหรงปรากฎตัวพร้อม ถงอ้าว ไป๋ซื่อ ไป๋ซวงนั้น หยาอี้แอบเห็นสาวน้อยสาวใหญ่ในงานบางคนแก้มแดงระเหรื่อ บางคนกระตุกชายเสื้อคนข้างๆไม่หยุด ช่างเสน่ห์แรงยิ่งนัก

หยาอี้ส่งสายตามองจื่อฉีและไป๋ซวงไปมา ดูว่าทั้งสองจะมีปฏิกิริยาใดต่อกันหรือไม่ แต่ดูแล้วท่าทางไม่น่าจะมี ถ้าหากไม่มีตัวเชื่อมอย่างไทเฮา ช่วงนี้หญิงสาวทั้งสองสนิทกันมาก ทุกห้าวันสิบวันต่างนัดกันไปดื่มชา ฟังนิทาน บ้างก็ไปชมรมปราชญ์เมธี ฟังแข่งขันแต่งกลอนร่ายกลอน บ่อยครั้งที่ไป๋ซวงร่วมประชันกลอนและถกปรัญชา ทำให้ตอนนี้นางเริ่มมีชื่อเสียงบ้างในเมืองหลวง

เมื่อถึงเวลาแขกทุกคนนั่งประจำที่ ไฟทุกดวงในสวนถูกจุดสว่างไสว นักแสดงงิ้วเริ่มออกวาดลวดลายลีลา ทุกคนต่างกินอาหารจิบสุราดูการแสดง บ้างก็สนทนากับคนนั่งข้างๆ

หยาอี้นั่งข้างท่านย่า คีบอาหารให้อย่างใส่ใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ดวงตากลมโต ริมฝีปากแดงสดเป็นประกายล้อแสงไฟ ดูน่ารักสดใสราวกับเซียนดอกท้อ แต่ต้องชะงักรอยยิ้มเมื่อหันไปสบดวงตาคมประกายกล้าของหยางหรง

เมื่อสบตากัน เขายิ้มน้อยๆ พร้อมยกจอกเหล้าในมือขึ้นทักทาย หญิงสาวจึงพยักหน้าตอบแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น ในใจได้แต่ก่นด่าบรรพบุรุษสกุลหยาง

‘ไร้ยางอายเกินไปแล้ว’

หลิวซื่อที่นั่งอยู่อีกข้างของแม่สามี รับรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าชายหนุ่มจ้องบุตรสาวตนไม่วางตา แม้จะหันไปสนทนากับถงอ้าวและจื่อเสวียนบ้าง แต่ก็กลับมาตกที่หยาอี้ดังแม่เหล็ก นางรู้ว่าทั้งสองพบกันครั้งแรกเมื่อตอนล่าสัตว์ จะมีใจปฏิพัทธ์กันทันที เช่นนั้นหรือไม่ หรือว่าที่ไปไหนมาไหนกับคุณหนูไป๋ มีลับลมคมในอันใดกันหรือไม่ หลิวซื่อร้อนใจดั่งไฟสุม

คืนนั้นหลิวซื่อจึงปรึกษาเรื่องนี้กับสามี แน่นอนว่าเขาย่อมไม่เห็นด้วยหากหยางหรงกับหยาอี้จะมีใจให้กัน

“ด้วยฐานะตำแหน่งของข้า ไทเฮาไม่มีทางให้หยาเอ๋อร์ ได้เป็นชายาเอก”

“ข้าภรรยาก็คิดเช่นนั้น หากเป็นชายารอง แม้นท่านอ๋องจะโปรดมาก แต่มีบุตรก็ต้องตกเป็นของชายาเอก ท่านพี่ การที่ลูกเราจักมีชีวิตที่ต้องคอยดูสีหน้าผู้อื่น บุตรตนมิใช่บุตรตนเยี่ยงนี้ สู้อย่ามีชีวิตเสียดีกว่า ท่านพี่เราจักทำอย่างไรกันดี” แค่คิดว่าบุตรสาวจะต้องมีชีวิตเหมือนตกนรกทั้งเป็น ใจมารดาเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยง

“น้องหญิงไม่ต้องกังวล ช่วงนี้เราอย่าให้นางใกล้ชิดฝั่งนั้น หากไทเฮาทรงเลียบๆเคียงๆ เรื่องแต่งงาน ข้าจักอ้างสกุลฟู่”

สกุลฟู่มีสายสัมพันธ์กับสกุลจูมายาวนาน ท่านปู่ของหยาอี้เป็นพี่น้องร่วมสาบานกับผู้เฒ่าฟู่ ฟู่หลิงชิวนายท่านสกุลฟู่คนปัจจุบันเป็นสหายสนิทของจูเหวินเสียง บ้านบรรพบุรุษอยู่ที่ซานหลาน เป็นเมืองชายแดนติดแคว้นฉี เป็นแหล่งปลูกสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในต้าหนิง เดิมทั้งสองตระกูลต่างมีความคิดอยากเกี่ยวดองกัน แต่ยังไม่สำเร็จในรุ่นเขา จึงตกมาที่รุ่นของหลานแทน เมื่อปลายปีที่แล้วท่านผู้เฒ่าสกุลฟู่เพิ่งเสียชีวิตไป จึงต้องไว้ทุกข์สามปีตามธรรมเนียม สกุลจูสามารถถ่วงเวลาออกเรือนของบุตรสาวไปได้อีก

นับตั้งแต่หยาอี้เกิดมา ทุกคนในครอบครัวรักนางราวแก้วตาดวงใจ ตอนเล็กๆ หลิวซื่อสั่งแม่นมประกบนางไว้ไม่ให้คลาดสายตา ตอนที่เริ่มเรียนเขียนอ่าน ตอนนั้นจื่อเสวียนซุกซนดังวานร แหย่น้องแกล้งน้องตลอด บางทีทำน้องสาวเจ็บตัวเล็กน้อย มักโดนดุประจำ ยามเด็กชายเล่นซุกซนกับลูกบ่าวไพร่ในจวน หยาอี้ถูกแม่นมและสาวใช้จับให้ดูห่างๆ เมื่อตอนที่จื่อเสวียนต้องไปเรียนข้างนอก ปล่อยน้องเรียนลำพังที่จวน ยามหยาอี้และมารดาออกมาส่งขึ้นรถม้าทุกเช้า เห็นดวงตาน้องสาวไร้ประกายหม่นแสง พี่ชายสงสารจับใจ ทนเห็นนางเศร้าสร้อยมิได้แม้เพียงนิดเดียว หากน้องต้องออกเรือนไปแล้วชีวิตไม่มีความสุข มิสู้เขาแต่งงานมีบุตรแล้วยกให้น้องสาวจะยังดีเสียกว่า

เช้าวันต่อมา หยาอี้ถูกห้ามพบไป๋ซวง จื่อเสวียนถูกห้ามพาน้องสาวไปไหนมาไหน ถ้าจะออกนอกบ้านให้ไปกับหลิวซื่อเท่านั้น

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 628 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

263 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #108 Sureepond9585 (@Sureepond9585) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 19:29
    ชาตินี้ยังคงมีท่านพ่ออยู่เลยได้ช่วยเหลือน้องได้
    #108
    0
  2. #53 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 13:25

    รู้ว่าความทุกข์ทรมานรออยู่ ถ้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนผู้นั้นแล้วละก็ควรจะหาทางออกได้แล้ว ก่อนที่จะสายไปน่ะ

    #53
    0
  3. #7 Yakirung (@Yakirung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 20:07
    เป็นอีกเรื่องที่รอออ
    #7
    1