(FIC GINTAMA)สายลมใหม่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก (OKITA X KAGURA)

ตอนที่ 15 : ดูแล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    24 ก.พ. 62

          ร่างที่ไร้ลมหายใจของคางุระถูกส่งไปยังโรงพยาบาลของดาวอิซะที่มีแพทย์ฝีมือดีอย่างรวดเร็ว โดยกินโทกิสั่งให้ลูกน้องของซากาโมโต้จอดยานฯลงที่สนามเดินเล่นของรพ. ไม่สนแล้วว่าแถวนั้นจะได้รับความกระทบกระเทือนแค่ไหน โซโกะเองก็ถูกเข็นเข้าไปที่ห้องฉุกเฉินเช่นกันและได้รับการผ่าตัดทันทีเมื่อพบว่าเขากระดูกหักหลายท่อน




          คางุระถูกรักษาพยาบาลจนกลับมามีลมหายใจอีกครั้ง และได้รับเลือดจากคามุอิเพื่อทดแทนเลือดที่เสียไปมากจากบาดแผลที่ท้องของตน แต่ยังคงไม่ได้สติและยังไม่พ้นขีดอันตราย

          กินโทกินั่งกุมขมับตนอยู่หน้าห้องไอซียูด้วยความเครียด ส่วนชินปาจิก็นั่งเป็นห่วงทั้งคางุระกับโซโกะอยู่ข้างๆชายหนุ่มผมเงินนั่นเอง หนุ่มแว่นลุกขึ้นมองหาคามุอิกับอาบุโตะแต่ก็ไม่เห็นพวกเงาแม้แต่เงาแล้ว

          "หวังว่าคางุระจังกับคุณโอคิตะจะปลอดภัยเร็วๆนะครับ"

          ชินปาจิเอ่ยปากชวนกินโทกิคุย

          "อือ"

          กินโทกิได้แต่รับคำในลำคอเพราะตอนนี้พูดอะไรไม่ออกแล้ว เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้พวกเขาเรื่อยๆ ชินปาจิหันไปมองแล้วอ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร คนๆนั้นเดินผ่านเขาไปอย่างเงียบๆแล้วไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้ากินโทกิที่กำลังก้มหน้าอยู่

          ชายหนุ่มผมเงินเห็นเท้าทั้งสองข้างหยุดยืนอยู่หน้าตนเลยเงยหน้าขึ้น ดวงตาทั้งสองของเขาเบิกกว้างเมื่อพบว่าคนที่มายืนอยู่ข้างหน้าเขาคือใคร

          "ทากาสุงิ??"

          "ไง กินโทกิ"

          เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักคนที่เรียกชื่อตน กินโทกิเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้า ทากาสุงินั้นยังคงมีผ้าพันรอบศีรษะลงมาปิดดวงตาเหมือนเดิมเขาดูไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

          "พอเห็นอย่างนี้ก็พอรู้แล้วล่ะนะว่าถ้าจะทำร้ายแกให้มาทำที่เด็กพวกนี้"

          "แกมาทำอะไรที่นี่?"

          กินโทกิลุกขึ้นถามด้วยความตกใจที่ได้มาเจอกันโดยไม่คาดคิด ทากาสุุงิยิ้มมุมปากตามนิสัยของตนแต่ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อ ลูกน้องของซากาโมโต้ก็โผล่พรวดพราดมาหาพวกเขา

          "ท่านกินโทกิครับ คุณคาซึระติดต่อมายังยานฯแล้วครับ ขอคุยกับคุณด่วน"

          "เรื่องด่วน? เอ๊ะ สงสัยจะเป็นเรื่องที่ผู้นำอีกกลุ่มแน่ๆเลยครับ วันนี้ครบกำหนดที่นัดประชุมกันด้วย"

          ชินปาจิเดาแล้วหันไปบอกกินโทกิ ชายหนุ่มผมเงินพยักหน้ารับรู้แล้วเดินตามลูกน้องของซากาโมโต้ไป โดยมีชินปาจิตามไปติดๆ

          กินโทกิเดินขึ้นยานฯมายังห้องควบคุม ก็พบว่าคาซึระกำลังรออยู่แล้วที่มอนิเตอร์ขนาดใหญ่โดยมีทั้งอลิซาเบธ คอนโด้และฮิจิคาตะอยู่ข้างๆ

          "ว่าไงซึระ?"

          เขาเอ่ยถามเมื่อได้สบตากันในมอร์นิเตอร์

          "ไม่ใช่ซึระ คาซึระต่างหาก" คาซึระไม่ลืมตบมุขตัวเอง "ฉันเห็นว่าพวกนายยังไม่กลับสักที ก็เลยติดต่อทางนี้แทน"

          "เออ มีเรื่องนิดหน่อย"

          กินโทกิตอบรับอย่างไม่สู้ดีนัก ฮิจิคาตะสังเกตเห็นเลือดที่อยู่ตามเสื้อสีขาวของกินโทกิกับชินปาจิ แล้วมองหาโซโกะแต่ไม่พบลูกน้องของตนจึงเอ่ยปากถาม

          "เฮ้ยไอ้หัวหงอก โซโกะอยู่ไหนแล้วนั่นมันเลือดอะไร?"

          "อย่าบอกนะว่าลวงโซโกะไปฆ่าปิดปากกำจัดไม่ให้ไปใกล้ยัยหมวย???"

          คอนโด้สันนิษฐานเองโวยวายเอง

          "พวกผมไม่ใช่คนใจร้ายอำมหิตแบบนั้นนะครับ"

          ชินปาจิโวยกลับ กินโทกิมองพวกที่อยู่ในมอร์นิเตอร์ก็พบแต่คนรู้จักกันแล้วทั้งนั้นเขาจึงเอ่ยถามผุ้นำกลุ่มอีกกลุ่มที่คาซึระจะให้รู้จัก

          "แล้วไหนล่ะที่แกจะให้ฉันรู้จัก อย่าบอกนะว่าไม่มางั้นฉันไปก่อนล่ะ"

          "เดี๋ยวก่อนสิกินโทกิ นายนี่ใจร้อนจริงๆเลยนะ ฮ่าฮ่า" คาซึระรีบขัด "คนที่จะมารวมกลุ่มกับพวกเราก็อยู่ข้างหลังนายไงล่ะ?"

          "ข้างหลังฉัน?"

          กินโทกิทวนคำแล้วหันไปมองด้านหลัง ก็พบว่าทากาสุงิกำลังยืนอยู่ อดีตชิโรยาฉะตกใจจนถอยหลัง แล้วหันไปมองคาซึระในจอก็พบว่าเพื่อนรักกำลังยิ้มให้อยู่แล้ว

          "ทำไมต้องตกใจถึงขนาดนั้นในเมื่อเราก็เจอกันในรพ.แล้ว?"

           ทากาสุงิเอ่ยถามกินโทกิที่ตกใจเกินเหตุ ส่วนชินปาจิอ้าปากค้างด้วยความตกใจเช่นกัน

          "ก่อนที่พวกแกจะรำลึกถึงความหลังอะไรก็ช่าง บอกพวกฉันมาก่อนว่าโซโกะอยู่ไหน? ส่วนเลือดที่ติดอยู่กับพวกแกฉันไม่ได้ฟังคำตอบก็ไม่ว่าอะไร"

          ฮิจิคาตะขัดจังหวะขึ้น กินโทกิจึงหันไปโต้ตอบด้วยความไม่พอใจ

          "อย่างนี้ควรให้ความร่วมมือด้วยหรือเปล่าห๊ะ? ปล่อยให้ไปลุยกันเองเลยดีไหม?"

          "โทชิใจเย็นๆหน่อยฉันรู้ว่านายเป็นห่วงโซโกะ แต่อย่าวู่วามไปมากกว่านี้"

          คอนโด้ปรามลูกน้องตนที่เริ่มมีอาการเครียดเพราะไม่เห็นโซโกะ แม้ตัวเขาเองนั้นก็กังวลไม่แพ้กัน

          ชินปาจิเลยเล่าเหตุการณ์ให้ทุกคนฟังแทนกินโทกิที่ยืนอยู่เงียบๆข้างๆกับทากาสุงิ อาการบาดเจ็บของโซโกะกับคางุระทำให้การจะรวมพลต้องเลื่อนเวลาไปอีกจนกว่าจะหายดี กินโทกิรับปากกับพวกคอนโด้ว่าจะดูแลโซโกะแทนในระหว่างที่ต้องรักษาตัวอยู่ที่รพ. ทุกคนจึงต้องยอมรับสภาพกันอย่างจำใจ ณ ตอนนี้

          "ก่อนจะตัดสัญญาณฉันมีเรื่องอยากจะถามพวกนาย กินโทกิ ทากาสุงิ ฉันขอให้พวกนายตอบตามความสัตย์จริงด้วย"

          คาซึระเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้ทั้งกินโทกิกับทากาสุงิรู้สึกเกร็งเครียดไปด้วยว่าเพื่อนจะพูดอะไร

          "อือ"

          กินโทกิเป็นฝ่ายรับคำแทนทากาสุงิที่จ้องหน้าคาซึระนิ่งเพื่อรอคำถาม ชายหนุ่มผมยาวเงียบไปอึดใจก่อนจะเอ่ยถามเพื่อน

          "เวลาฉันออกมอร์นิเตอร์น่ะ ดูหน้าอ้วนไปไหม?"

          แว่บ!!

          กินโทกิกดปุ่มตัดสัญญาณทันทีด้วยอารมณ์สุดเซ็งกับคนบ้าอย่างคาซึระ ส่วนทากาสุงิก็กอดอกสงบสติไว้ หากคาซึระอยู่ใกล้ๆพวกเขาอาจจะโดนบาทาไปหลายรอบแน่ๆ

          "แล้วแกจะตอบฉันได้รึยังว่ามาทำอะไรที่นี่?"

          ชายหนุ่มผมเงินหันไปถามคนที่ยืนข้าง ทากาสุงิหันมองหน้ากินโทกิแล้วบอกตามตรง

          "ฉันมาหาหมอ"

          "หาหมอ?"กินโทกิทวนคำ "รักษาความเตี้ยของตัวเองงั้นเหรอ?"

          ตุ้บ!

          ใบหน้าของกินโทกิโดนบาทาของทากาสุงิประทับทันทีเมื่อไปจี้จุดใจดำของคนที่ถูกหาว่าเตี้ย ชินปาจิมองเจ้านายของตนอย่างละอากับปากที่แสนจะสร้างสรรค์ แล้วเอะใจเมื่อรู้ว่าทากาสุงิร่วมกลุ่ม

          "คุณทากาสุงิมาร่วมกลุ่มกับพวกเราแบบนี้ หมายความว่าคุณคามุอิก็ต้องมาด้วยสิครับ"

          "นายเข้าใจไม่ผิดหรอก"

          ทากาสุงิตอบตามตรง ซึ่งนั่นก็ทำให้กินโทกิกับชินปาจิกังวลว่าจะราบรื่นได้ดีรึเปล่า เพราะคามุอิกับโซโกะเพิ่งซัดกันปางตายเมื่อไม่กี่ชม.ที่ผ่านมานั้นเอง





          หลังจากหนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

          โซโกะฟื้นคืนได้สติและเริ่มขยับตัวได้ เพราะที่ดาวอิซะมีการแพทย์ที่ทันสมัยและยาที่ได้คุณภาพมากกว่าที่ไหนๆ

          "ฟื้นแล้วเหรอครับคุณโอคิตะ"

          ชินปาจิที่คอยเฝ้าอยู่เอ่ยทักโซโกะที่กระพริบตาอย่างมึนๆ เมื่อได้สติก็มองไปรอบๆห้องสีขาวเพื่อหาคางุระแต่ไม่พบเธอ

          "ยัยหมวยล่ะ?"

          "คางุระจังปลอดภัยแล้วครับ ตอนนี้ออกมาจากห้องไอซียูแล้วเพียงแต่ว่ายังไม่ฟื้นเลยครับ"

          หนุ่มแว่นรายงานตามความเป็นจริง โซโกะอยากไปหาคางุระจึงลุกขึ้นฝืนตัวเองแม้จะเจ็บตามร่างกายอยู่ก็ตาม

          "อย่าฝืนเลยครับคุณโอคิตะ"

          "ไม่ ฉันจะไปหายัยนั่น"

          โซโกะลุกจาเตียงดึงดันจะไปหาคางุระให้ได้ แต่กินโทกิเดินเข้ามาเสียก่อน ทำให้เขาต้องยอมนั่งอยู่บนเตียง

          "ไม่รู้ว่าอยู่ห้องไหนแต่ยังอยากจะไปหาเนี่ยนะ? อนุภาพความรักช่างแก่กล้าจริงๆ"

          กินโทกิประชด แล้วเดินไปนั่งยังเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกลนัก

          "พักให้หายดีก่อนเถอะ โอคิตะคุง"

          "แต่ผมอยากเห็นยัยหมวยครับลูกพี่ ผมอยากเห็นด้วยตาตัวเองว่ายัยนั่นปลอดภัยแล้วจริงๆ"

          โซโกะยืนยันเจตนาของตน แต่กินโทกิส่งสายตาปรามมาแม้จะอยากดื้อดึงทว่าตอนนี้ก็ทำอะไรมากไม่ได้ลำพังจะขยับตัวเองก็ลำบากจะแย่อยู่แล้ว

          ความเงียบเข้าปกคลุมไม่มีใครเอ่ยปากคุยกัน จนกระทั่งชินปาจิขอตัวไปดูคางุระ โซโกะจึงเป็นคนทำลายความเงียบ

          "ให้ผมไปหาคางุระเถอะครับ"

          "ตอนนี้คงไม่ได้หรอกนะ นายอยู่รักษาตัวเองที่นี่ก่อนดีกว่าไว้ดีขึ้นฉันจะพานายไปเอง"

          "ลูกพี่จะเป็นคนพาไปเหรอครับ?"

          "ทำไมถามอย่างนั้นล่ะ"

          กินโทกิย้อนถามโซโกะที่ถามคำถามแปลกๆมายังเขา นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงของโซโกะมองกินโทกิอย่างไม่ไว้ใจนัก

          "ผมคิดว่าลูกพี่จะกันผมออกจากยัยนั่นซะอีก"

          "ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้นด้วย?"

          "เพราะผมปกป้องคางุระไม่ได้"

          โซโกะตอบจากความในใจของตน เพราะเขาปกป้องเธอไม่ได้คางุระจึงต้องมาเจ็บหนักถึงขนาดนี้ เพราะคางุระปกป้องเขาทำให้เธอต้องมีน้ำตา

          กินโทกิมองโซโกะที่ทำหน้าเศร้าแล้วถอนหายใจ

          "มันไม่เกี่ยวกับการที่ปกป้องได้ไม่ได้หรอกนะ ยัยนั่นรักนายมากเท่านี้ก็คือเหตุผลที่ฉันจะพานายไปหาคางุระแล้ว"

          ชายหนุ่มเจ้าของผมสีน้ำตาลอ่อนมองคนพูดด้วยความแปลกใจที่จู่ๆเขาก็มีท่าทีอ่อนลงขนาดนั้น กินโทกิเอนหลังตนแล้วพูดต่อ

          "คางุระน่ะแม้จะดูเป็นคนไม่สนใครในโลก แต่ยัยนั่นก็อ่อนโยนและมีสายตาเฉียบแหลมเหมือนๆกับฉัน ดูขาดว่าใครเป็นยังไงไม่งั้นก็คงไม่ตกหลุมรักนายจนโงหัวไม่ขึ้นแบบนี้หรอก 2 ปีที่ผ่านมาที่ยัยนั่นไม่ยอมใจอ่อนให้ใครก็น่าจะพิสูจน์ได้อยู่แล้ว นายเองก็เห็นข้อดีของคางุระเลยตกลงใจกับยัยนั่นใช่ไหมล่ะ การที่ผู้ชายคนหนึ่งได้เห็นข้อดีของลูกสาวของตนรวมถึงยอมรับข้อเสียได้ คนเป็นพ่อก็ควรจะยอมรับคนๆนั้นใช่ไหม?"

          "ตกลงลูกพี่รับยัยหมวยเป็นลูกจริงๆแล้วเหรอครับ"

          โซโกะอดถามคำถามที่รู้คำตอบอยู่แล้วไม่ได้

          "ฉันบอกไว้เลยนะ ยัยคางุระน่ะกินข้าวจุแถมยังทำงานบ้านไม่เป็นอีกต่างหาก วันๆก็เอาแต่ขี้เกียจแล้วก็พูดลงท้ายว่าน่อ ถ้าไม่มีเงินแน่นพอฉันว่านายลำบากแน่"

          "แต่ลูกพี่ก็ทำได้ไม่ใช่เหรอครับ?"

          โซโกะย้อนถามอดีตชิโรยาฉะ กินโทกิยิ้มรับอย่างอ่อนโยนเมื่อนึกถึงคางุระในช่วงที่อยู่ด้วยกันมา

          "มันก็คงต้องถึงเวลาที่ฉันต้องยิ้มส่งยัยนั่นสักที ร้านสารพัดรับจ้างคงต้องหาคนใหม่"

          กินโทกิพูดอย่างเหงาๆ นึกไม่ออกเลยว่าวันที่คางุระต้องไปใช้ชีวิตกับโซโกะจริงๆ เขาจะยิ้มส่งเธอได้รึเปล่า

          "กว่าจะถึงวันนั้น ผมขอฝากลูกพี่ดูแลคางุระได้ไหมครับ?" โซโกะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่จริงจัง

          "ได้สิ นายต้องมีชีวิตรอดมารับยัยคางุระให้ได้แล้วกันนะ ฉันขี้เกียจหุงข้าวทำอาหารหลายรอบแล้ว"

          กินโทกิบอกกับโซโกะ คาดหวังว่าให้โซโกะมีชีวิตจากสนามรบที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกไม่ช้านี้

          "ฝากด้วยนะครับ"

          โซโกะก้มศีรษะให้กินโทกิอย่างซาบซึ้ง แม้จะเจ็บแผลมากเท่าไหร่แต่เขาก็ก้มอยู่เช่นนั้น ตั้งใจไว้จะมีชีวิตอยู่ให้ได้เพื่อจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นกับคางุระ

          ชายหนุ่มผมเงินมองเลยโซโกะไปยังนอกหน้าต่าง รู้สึกเดียวดายทั้งๆที่คางุระยังจะอยู่กับเขา แต่คางุระนั่นรักไอ้หนุ่มหน้าจืดนี่มากเขาเองก็ได้แต่ทำใจหากเวลานั้นมาถึง

         


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #43 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 20:14
    ชิโรยาฉะคงเหงาที่ลูกสาวจะไปยุกับคนอื่น เห้อ
    #43
    0
  2. #27 Popori_chan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 22:40

    ทำไมให้ฟิลลิ่งประมาณว่่าขุ่นพี่กินเขาแอบรักน้องคางุระเลยอ่ะคะ เงอะ
    #27
    0
  3. #25 DeedeeWeedee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 19:19
    ละอองความสงสารคุณกินลอยมาปอยๆ // รักเลยเรื่องนี้
    #25
    0