(FIC GINTAMA)สายลมใหม่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก (OKITA X KAGURA)

ตอนที่ 12 : ความกังวลใจของโซโกะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 898
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    24 ก.พ. 62

          "อาตี๋เราเลิกกันเถอะน่อ"

         คางุระเอ่ยกับโซโกะขณะที่กำลังพาซาดาฮารุไปเดินเล่นอยู่หลังภูเขาอย่างที่เขากับเธอทำกันเป็นประจำ ชายหนุ่มหันมามองคนข้างกายด้วยความตกใจ แต่เขาก็พยายามรักษาสีหน้าให้นิ่งที่สุดเท่าที่ตนจะทำได้

         "ทำไม?"

         สาวน้อยก้มมองซาดาฮารุแทนการสบตากับโซโกะ ไม่กล้าบอกเหตุผล

         "ฉันถามว่าทำไม?"

         โซโกะถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเย็นยะเยือกปนดุ



 

         "อั๊ว...อั๊ว เพิ่งรู้ตัวว่าอั๊วห่างจากกินจังไม่ได้น่อ" คางุระหน้าแดงก่ำเมื่อพูดถึงกินโทกิ "อั๊วรักกินจังน่อ ไม่ใช่ลื้อ"

         ราวกับโดนไม้หน้าสามตีเข้าแสกหน้า ความตกใจเมื่อชั่วครู่แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธพุ่งขึ้นริ้วๆ โซโกะไม่รู้ว่าเขาควรจะจัดการความรู้สึกเสียใจหรือความโมโหที่กำลังเป็นอยู่ให้สงบลงดี ชายหนุ่มเดินเข้าไปชิดและดึงเธอมาประชิดตัว บีบต้นแขนเธออย่างแรงจนคางุระร้องเจ็บ

         "อั๊วเจ็บน่อ อาตี๋ ปล่อยอั๊วน่อ"

         คางุระพยายามบิดต้นแขนตัวเองให้หลุดจากการบีบรัดของโซโกะ แต่ก็ไม่เป็นผล

         "หล่อนคิดเหรอว่าจะหนีฉันพ้น ในเมื่อฉันไม่มีความสุขฉันก็จะทำให้หล่อนกับลูกพี่เหมือนอยู่ในนรกเลยคอยดู"

         โซโกะคาดโทษด้วยความโมโหที่พุ่งขึ้นจนเกินต้าน

         "อาตี๋ อั๊วเจ็บน่อ ปล่อยอั๊วเถอะน่อ"

         สาวน้อยพยายามดิ้นและขอร้องเขาแต่โซโกะไม่ยอมปล่อย และเขาก็บีบเธอแรงกว่าเดิมอย่างลืมตัวไม่มีวันที่จะปล่อยเธอไปเด็ดขาด อย่างไรก็ไม่มีวัน


         "โซโกะ!!"

         โซโกะสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวดังอยู่ข้างหู ชายหนุ่มมองคนให้เขาหนุนตักนอนอย่างงุนงง เมื่อหันมองรอบข้างก็ยังคงเป็นต้นไม้ที่ขึ้นกับแน่นขนัดในป่าหลังภูเขานั่นเอง

         "ฝันร้ายเหรอน่อ ร้องครางเหมือนเด็กเลย"

         คางุระถามแล้วหัวเราะพลางลูบผมคนที่นอนหนุนตักเธอเล่น โซโกะกระพริบตาถี่ๆแล้วรวบรวมสติจึงรู้ได้ว่าเขาฝันไป

         "ก็นิดหน่อยน่ะ"

         เขาตอบแล้วยื่นมือคว้ามือน้อยๆของคางุระมากุมแนบอกของตน คางุระหน้าแดงรู้สึกขัดเขินตรงข้ามกับโซโกะที่รู้สึกอบอุ่นที่เธอยังอยู่ข้างๆเขา

         "บอกอั๊วได้ไหมน่อ?"

         โซโกะมองคางุระที่ถามถึงความฝันของเขา ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งแล้วมองเธออีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจชวนเธอกลับไปที่ร้านรับจ้างสารพัด

         "นี่อาทิตย์ก็จะตกดินแล้ว ฉันว่าหล่อนกลับเถอะ เดี๋ยวลูกพี่จะเป็นห่วงเอา"

         "เอางั้นก็ได้น่อ"

         แม้นัยน์ตาสีฟ้าใสของคางุระมีแววใคร่รู้ว่าโซโกะฝันถึงเรื่องอะไร แต่เธอก็ไม่ถามและทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย สาวน้อยทำท่าจะลุกขึ้นแต่กลับโดนโซโกะคว้าข้อมือไว้แล้วดึงตัวเธอมาชิดก่อนจะประทับริมฝีปากกันและกันอย่างอ่อนโยน

         "เดี๋ยวฉันไปส่งนะ"

         "ไม่ต้องหรอกน่อ ปาปี๊อั๊วยังไม่กลับเลย เดี๋ยวได้หาเรื่องลื้ออีก"

         คางุระปฏิเสธเพราะเธอไม่อยากให้อุมิโบสึหาเรื่องโซโกะ แต่เขากลับไม่ยอมเชื่อว่าเธอหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ

         "หล่อนไม่อยากให้ฉันไปเจอลูกพี่มากกว่า"

         "ทำไมต้องเป็นอย่างนั้นด้วยล่ะน่อ?"

         "หล่อนน่าจะรู้ดีสุด"

         โซโกะไม่ตอบแต่พูดให้คางุระคิดเอง คางุระชักสีหน้าไม่พอใจที่ดูท่าทางโซโกะจะกวนประสาทเธอเหมือนสมัยก่อนขึ้นมา

         "อั๊วไปล่ะน่อ ขี้เกียจอยู่"

         "ใช่สิ ฉันไม่ใช่กินจังของหล่อนนี่"

         โซโกะว่าแล้วเดินหนีคางุระไปแทน ปล่อยให้คางุระยืนงงกับซาดาฮารุที่เดินมาหา

         "โฮ่ง" ซาดาฮารุเห่าชวนเจ้านายกลับบ้าน คางุระจึงพาสัตว์เลี้ยงแสนน่ารักของตนกลับ ทั้งๆที่ยังไม่เข้าใจเลยว่าโซโกะเป็นอะไร

 

         ภายในฐานลับกลางป่าของเหล่าอดีตชินเซ็นกุมิ ฮิจิคาตะมองโซโกะที่นั่งเหม่ออยู่ตรงหน้าตะเกียงอย่างแปลกใจ เพราะไม่ได้เห็นลูกน้องของตนเป็นแบบนี้มานานแล้ว

         "มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้น่ะโซโกะ"

         เขาเอ่ยถามขณะกำลังเดินเข้าไปใกล้

         "คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะครับ อย่าใส่ใจเลย"

         โซโกะบอกปัด แต่ฮิจิคาตะยังคงให้ความสนใจ

         "จะไม่สนใจได้ไงฟะ ในเมื่อแกไม่เป็นอันจะทำงานแบบนี้"

         "บอกไปแล้วคุณฮิจิคาตะจะทำอะไรได้หรือครับ"

         ชายหนุ่มเจ้าของผมสีน้ำตาลอ่อนย้อนถามคนที่เป็นห่วง เขาเองก็ไม่ได้อยากจะอารมณ์เสียใส่ฮิจิคาตะเลยสักนิด แต่ทว่าเรื่องราวของคางุระกับลูกพี่จอมกวนนั่นยังคงติดอยู่ในใจเขา

         "งั้นก็เรื่องของแก ฉันจะมาบอกแกว่าพรุ่งนี้เราต้องไปร้านรับจ้างสารพัดกัน คาซึระส่งจดหมายมาให้คุณคอนโด้แล้ว อย่าตื่นสายล่ะ"

         ฮิจิคาตะบอกแล้วเดินจากไป โซโกะถอนหายใจรู้สึกไม่อยากไปเลยเพราะไม่อยากจะเห็นคางุระอยู่เคียงข้างกินโทกิ

         โซโกะเงยหน้ามองดวงดาวที่ระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้าแล้วนึกถึงมิตสึบะ

         "ท่านพี่ ทำไมความรักมันถึงเป็นทุกข์ใจนัก?"

         นั่นคือคำถาม ที่โซโกะไม่มีวันจะได้คำตอบ


         รุ่งเช้าวันถัดมาคางุระถูกินโทกิปลุกให้ตื่นแต่เช้า เพราะว่าพวกคาซึระจะมาประชุมกันที่ร้านสารพัดรับจ้าง

         "ปาปี๊ล่ะกินจัง?"

         คางุระถามถึงอุมิโบสึเมื่อตื่นมาแล้วไม่เจอผู้เป็นพ่อ

         "กลับไปแล้วล่ะมั้ง"

         กินโทกิตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจมากนักแล้วยื่นยาสีฟันให้กับสาวน้อยที่มายืนจะแปรงฟันข้างๆเขา คางุระรับมาบีบใส่แปรงของตนแล้วเริ่มต้นแปรงฟัน

         "ลื้อยอมให้ซึระมาใช้ร้านเป็นที่ชุมนุมแล้วเหรอน่อ"

         คางุระถามทั้งๆที่ยังแปรงฟันอยู่ข้างๆกินโทกิอย่างเช่นเคยทุกวัน

         "หล่อนก็รู้ว่าคุยกับคนบ้ามันจะไปรู้เรื่องได้ไง"

         "อ้าว อั๊วก็นึกว่าคนบ้าคุยกันจะเข้าใจซะอีกน่อ"

         "ที่ว่าคนบ้าน่ะ ไม่ได้หมายถึงคุณกินคนนี้ใช่ไหม"

         กินโทกิหันไปถามสาวน้อยที่จู่ๆก็มาแขวะเขาเสียอย่างนั้น คางุระไม่ตอบยกแก้วน้ำขึ้นบ้วนปากแล้วล้างหน้า ชายหนุ่มผมเงินมองคางุระอย่างเอ็นดู เขารู้สึกใจหายจริงๆหากถึงวันที่คางุระต้องไปใช้ชีวิตอยู่กับโซโกะ ร้านรับจ้างสารพัดคงต้องเงียบเหงาจากการไม่มีเธอ


         จนถึงช่วงสาย ทั้งตัวแทนอดีตชินเซ็นงุมิกับคาซึระมาพบกันตามสัญญาในจดหมายที่ร้านรับจ้างสารพัดชินปาจิทำหน้าที่เสิร์ฟชาให้ทุกคนตามความเคยชิน

          "งั้นเริ่มกันเลยนะ" 

         คาซึระบอกกับทุกคน แล้วให้อลิสซาเบธแจกจ่ายเอกสารให้ทุกคนดูแผนการ โซโกะรับมาแล้วแอบมองคางุระที่นั่งข้างกินโทกิ สาวน้อยผมสีชมพูนั้นกำลังแนบชิดและขอดูเอกสารในมือชายหนุ่มผมเงิน แม้ชายหนุ่มคนนั้นจะมีท่าทีรำคาญ แต่ก็ยอมให้เธอดูด้วย สร้างความหงุดหงิดให้กับโซโกะอย่างมาก  ฮิจิคาตะกับคอนโด้เหลือบมองชายหนุ่มผมน้ำตาลอ่อนที่ถึงแม้จะไม่แสดงอาการแต่ก็รู้สึกได้ว่าโซโกะกำลังหัวเสีย

          "นี่ ซึระ ไอ้วงกลมตรงนี้มันหมายความว่าไงกันน่ะ ดูจากการที่แกแบ่งกลุ่มแล้วแสดงว่าต้องมีอีกกลุ่มจะมาร่วมแนวใช่ไหม?"

          กินโทกิชี้วงกลมในกระดาษที่เขาสงสัยอยู่ให้กับคนที่วางแผนดู

          "ฮา่ฮ่า นายฉลาดดีนี่กินโทกิ" คาซึระพูดแล้วหัวเราะ ไม่สนใจกินโทกิที่เหล่มองเขาอย่างไม่สบอารมณ์

          "แล้วแกจะหัวเราะทำบ้าอะไร?"

          "เอาไว้รอให้หัวหน้ากลุ่มนั่นมาก่อนแล้วกัน ฉันสัญญาว่าจะพามาหานายรู้จักถึงที่นี่เลยนะกินโทกิ"

          "ถามฉันสักคำไหมว่าอยากรู้จักรึเปล่า?"กินโทกิถาม "แล้วทำไมต้องมาแนะนำด้วย ฉันไม่ได้ไปร่วมต่อต้านกับพวกแกนะ"

          "เอ๊ะ ทำไมล่ะ ทั้งๆที่ฉันวางให้นายคุมทัพแนวหน้าเลยนะ"

          คาซึระถามอย่างประหลาดใจ ชายหนุ่มผมเงินตกใจเมื่อได้รับรู้ตำแหน่งที่ได้รับมอบหมายจากเพื่อนรัก เขารีบก้มดูแผนผังการกระจายกำลังทันที และได้เห็นชื่อของร้านรับจ้างสารพัดอยู่ที่แนวหน้าอย่างที่คาซึระบอกจริงๆ

          "อะไรกัน อย่าเอาชื่อคนอื่นไปใส่โดยไม่ได้ถามความเห็นเจ้าตัวสิฟะ?" กินโทกิพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อๆพร้อมกับทำหน้าตายแล้วยกนิ้วก้อยขึ้นแคะหู "ขอให้ฉันได้พักหายใจหายคอบ้างเถอะว่ะ"

          "คุณกินครับ"

          ชินปาจิเรียกชื่อชายหนุ่มผมเงินด้วยความเห็นใจ คางุระมองคนข้างตัวด้วยความรู้สึกเดียวกันกับชินปาจิ เพราะรู้ว่าตลอด 2 ปีมานี่ กินโทกิเหนื่อยเพียงใด

          "กินจัง" สาวน้อยเรียกชื่อกินโทกิแล้วซบหน้าลงกับไหล่ของเขา "อั๊วเข้าใจน่อ"

          โซโกะใจกระตุกวาบเมื่อเห็นภาพนั้น เขาพยายามนิ่งเท่าที่จะนิ่งได้ ตลอดเวลา 2 ปีที่เขาไม่อยู่ทำไมเขาจะไม่รู้เลยว่ากินโทกิกับคางุระนั้นสนิทกันมากขึ้นแค่ไหน ความสัมพันธ์ของร้านรับจ้างสารพัดแน่นแฟ้นขึ้นพอๆกับพวกเขาอดีตชินเซ็นงุมิ แต่ถึงกระนั้นโซโกะก็ยังคงทำใจไม่ได้ที่เห็นยัยหมวยคนรักของตนใกล้ชิดกับลูกพี่เช่นนั้น

          "บอกไว้ก่อนนะ ฉันจะยอมทำงานนี้ครั้งสุดท้ายพอ คุณกินคนนี้อยากจะพักเต็มที่แล้ว"

          กินโทกิเอ่ยอย่างจำใจ เพราะเขาเองก็ใจไม่แข็งพอที่จะทำเฉยกับเรื่องนี้ได้

          "อาจจะได้พักตลอดไปเลยก็ได้"

          ฮิจิคาตะพูดลอยๆ แต่กินโทกิรับไปเต็มๆ

          "ฮิจิคาตะคุง พูดอะไรน่ะ"

          "เปล๊า นายคงหูแว่วไปเอง"

          ชายหนุ่มตาดุปฏิเสธเสียงสูง แต่กินโทกิไม่ยอมหาคำยอกย้อนให้ฮิจิคาตะเจ็บใจบ้าง

          "อย่างนายเองบางทีก็อาจจะได้พักก่อนที่จะเริ่มเกม"

          "หมายความว่าไง"

          "ก็มะเร็งที่นายอัดเข้าปอดทุกๆวัน กับมายองเนสอาหารสุนัขไงล่ะ สักวันก็เป็นไขมันอุดตันเส้นเลือดตาย"

          "อย่างแกมีหน้ามาว่าฉันเรอะ ไอ้เบาหวานเรียกพี่"

          "ไม่ใช่เบาหวาน ตู้ใส่น้ำตาลต่างหากล่ะ"

          คาซึระแทรกขึ้นจึงโดนทั้งฮิจิคาตะกับกินโทกิถีบกระเด็นจนหน้าหล่อๆของคาซึระทะลุโต๊ะทำงานของกินโทกิไป

          "พอได้แล้วหน่าโทชิ"

          คอนโด้เอ่ยขึ้น ทำให้ฮิจิคาตะยอมหยุดไม่ต่อล้อต่อเถียงกับไอ้หัวหงอกตรงหน้า

          "สมกับเป็นกินจังจริงๆน่อ ไม่เสียแรงที่อั๊วเลี้ยงจนโตมาแบบนี้"

          คางุระชมกินโทกิในเรื่องที่มีน้ำใจช่วยเหลือพวกโซโกะ นั่นคือนิมิตหมายอันดีกว่าเขาจะยอมรับเรื่องของเธอกับโซโกะจากใจจริงได้เสียที

          "ใครเลี้ยงใครกันแน่ยัยหมวยหน้าจืด"

          "ลื้อก็รู้น่อกินจัง"

          กินโทกิบีบแก้มสาวน้อยอย่างหมั่นเขี้ยว ทั้งหมั่นไส้ที่เธอชอบพูดเอาดีเข้าใส่ตัวเองอยู่เรื่อย

          โซโกะกำมือทั้งสองข้างแน่นเพื่อสะกดอารมณ์ที่ไม่พอใจอย่างมากเมื่อเห็นคางุระกับกินโทกิใกล้ชิดกัน

          คางุระหันมองโซโกะอย่างดีใจที่กินโทกิยอมช่วยพวกเขา แต่กลับโดนโซโกะเมินไม่มองหน้าสร้างความแปลกใจระคนขัดเคืองให้กับเธอ

          "อาตี๋นี่อยากจะโดนแบบซึระบ้างใช่ไหมน่อ"

          "อ้าว จะเริ่มอีกคู่แล้วรึครับเนี่ย"

          ชินปาจิอุทานเมื่อเห็นคางุระลุกขึ้นไปหาเรื่องโซโกะ

          ชายหนุ่มยังคงเมินสาวน้อยที่เดินเข้ามาใกล้เขา ยิ่งทำให้คางุระหงุดหงิดมากขึ้นมาก ยกขาขึ้นเตะไปยังโซโกะอย่างแรง แต่โซโกะกลับจับขาเธอไว้ได้แล้วเหวี่ยงเธอไปให้กับกินโทกิ

          "ผมขอตัว"        

          โซโกะพูดแล้วคว้าหมวกสานปีกกว้างของตนเดินออกจากร้านไป ฮิจิคาตะกับคอนโด้มองหน้ากันแล้วถอนหายใจ ไม่รู้จะทำเช่นไรกับเขาดีเพราะปกติแล้วโซโกะไม่เคยเสียงานเลยสักครั้ง

          "ทะเลาะกันรึไง"

          กินโทกิถามคางุระที่อยู่ในอ้อมกอดของตนหลังจากที่เขารับร่างบางมาจากโซโกะ สาวน้อยดันตัวเองออกจากกินโทกิแล้วส่ายหน้าก่อนจะขอตัวออกไปเช่นกัน

          "ไม่รู้ตัวเลยรึไงว่าแกอ่ะคือตัวปัญหา"

          ฮิจิคาตะถามกินโทกิ ซึ่งกินโทกิก็ทำหน้าเหลอหลาไม่รู้เรื่อง

          "รู้ดีเลยล่ะครับคุณฮิจิคาตะ"

          ชินปาจิตอบแทนชายหนุ่มผมเงินที่ทำไม่รู้ไม่ชี้ แล้วหันไปช่วยอลิสซาเบธดึงคาซึระออกจากโต๊ะทำงาน


          "อาตี๋!"

          คางุระตะโกนเรียกโซโกะ ที่เดินอยู่ข้างหน้า แต่เขาก็ไม่ยอมหันทั้งๆที่ได้ยินเสียงเธอแล้ว

          "อาตี๋! ได้ยินอั๊วไหมน่อ อาตี๋หัวขี้เลื่อย!!"

          สาวน้อยพยายามตะโกนเท่าไหร่ โซโกะก็ไม่ยอมหันมา แสงแดดจ้าในหน้าร้อนพาคางุระเริ่มวิงเวียนเนื่องจากเธอไม่ได้เอาร่มมากางคลุมตัวไว้อย่างเช่นทุกวัน

          "โซโกะ!"

          คางุระเรียกอีกครั้ง โดยตัดใจว่าถ้าคราวนี้โซโกะไม่ยอมหันมาเธอก็จะกลับ

           โซโกะได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเอง ความใจอ่อนมาแทนที่ความใจแข็งที่ตั้งใจว่าจะไม่หันกลับ เขาหันไปตามเสียงเรียกก็พบว่าคางุระยืนเหงื่อแตกพลั่กอยู่ไม่มีแม้แต่ร่มที่คอยกันแสงแดด

          "ยัยบ้าคางุระ"

          ชายหนุ่มรีบเดินเข้าไปหา แล้วถอดหมวกของตนให้เธอสวม แต่คางุระปฏิเสธ

          "ลื้อสวมไว้ดีแล้วน่อ เดี๋ยวใครจำได้"

          คางุระเป็นห่วงโซโกะ ทั้งๆที่เมื่อสักครู่เขาจับเธอเหวี่ยงจนตัวปลิว โซโกะรู้สึกผิดที่ทำร้ายสาวน้อยทำให้เขาไม่สนใจว่าใครจะจำได้ แม้คางุระจะห้ามแต่เขาก็ดึงดันใส่หมวกให้เธอจนได้ แล้วรีบพาคางุระไปยังภูเขากว้างที่ประจำของพวกเขาทันที


          โซโกะเอาผ้าเช็ดหน้าของตนไปชุบน้ำในลำธารที่ไหลมาจากน้ำตกแล้วมาเช็ดหน้าให้กับคนอ่อนเพลียเนื่องจากโดนแดดอย่างทะนุถนอม

          "ตามฉันมาทำไม แล้วทำไมไม่เอาร่มมาด้วย"

          "อั๊วกลัวตามลื้อไม่ทันน่อ" คางุระที่เริ่มดีขึ้นตอบ "แล้วที่อั๊วตามลื้อมาก็เพราะลื้อทำหน้าเหมือนจะร้องไห้"

          คำตอบจากสาวน้อยทำให้โซโกะอึ้งชะงักมือที่เช็ดหน้าเธออยู่ทันที เมื่อตั้งสติได้เขาก็แค่นหัวเราะออกมา

          "หึหึ คนอย่างฉันเนี่ยนะ"

          "อั๊วอยู่นี่น่อ โซโกะ"

          คางุระขยับตัวกอดคนที่อยู่ใกล้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นสีหน้าเช่นนั้นของโซโกะ เมื่อสองปีก่อนตอนที่เขาไร้ที่พึ่งเหมือนคนหลงทาง เธอเองที่พูดจาถากถางตามแบบของเธอแต่แฝงไปด้วความห่วงใยให้เขาลุกขึ้นสู้ เมื่อสองปีก่อนนั้นที่เธอไม่ได้กอดเขาแบบนี้

          โซโกะกอดตอบเธอแน่น คางุระเป็นเพียงคนเดียวนอกจากท่านพี่ที่จากไปที่เข้าใจเขาถึงเบื้องลึกในหัวใจ และเป็นเพียงคนเดียวที่เขามักจะแสดงถึงความอ่อนแอที่มีอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แสนเข้มแข็งนี้

          "คางุระ หล่อนจะอยู่กับฉันตลอดไปใช่ไหม?"

          "ต่อให้ลื้อจะสลัดอั๊วออกไปแค่ไหน อั๊วก็ไม่ยอมหรอกน่อ"

          คางุระบอกให้เขาอุ่นใจ แต่โซโกะกลับยังไม่รู้สึกถึงความสบายใจนัก เพราะคางุระก็พูดเช่นนี้กับกินโทกิเหมือนกัน

          "แล้วลูกพี่ล่ะ คราวก่อนหล่อนก็บอกลูกพี่ว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป"

          "อ้าว ก็อั๊วจะทำงานที่ร้านต่อไปมันผิดตรงไหนล่ะน่อ"

          สาวน้อยผละออกจากอ้อมกอดของเขาแล้วมองหน้าอย่างไม่เข้าใจ โซโกะลูบผมเธอที่มีปิ่นปักผมที่เขาซื้อให้ประดับอยู่อย่างกังวล

          "ถ้าฉันอยู่เอโดะต่อไปไม่ได้ล่ะ?"

          "ลื้อต้องอยู่ได้ พวกเราทุกคนต้องทำสำเร็จ" คางุระให้กำลังใจเขา "อย่าทำตัวเป็นหมาขี้แพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มน่อ"

          "หึ ปากอย่างนี้สิถึงสมกับเป็นยัยหมวยบ้า"

          โซโกะยิ้มออกเมื่อคางุระพูดปลอบเขาอย่างที่เป็นคางุระจริงๆ

          "ถ้าอั๊วไม่บ้า คงไม่มาเป็นแฟนลื้อหรอกน่อ"

          คางุระพูดกลบเกลื่อนความเขิน เมื่อใบหน้าของชายหนุ่มชิดใกล้

          "จำไว้นะ คางุระ หล่อนน่ะห้ามเปลี่ยนใจจากฉันเด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะตามฆ่าไอ้พวกผู้ชายพวกนั้นแล้วจับหล่อนขังกรงไม่ให้ไปไหนเลยคอยดู"

          โซโกะขู่คางุระด้วยความหึงหวงที่ยังคงติดอยู่ในใจ คางุระยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มทำให้เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

          "ลื้อก็เหมือนกันน่อ ถ้านอกใจอั๊วเมื่อไหร่ อั๊วจะหักแขนหักขาลื้อ แล้วตัดป๋องแป๋งลื้อโยนให้ปลากินเลยน่อ"

          คางุระเองก็ขู่เขาเช่นกัน แต่ไม่ทันพูดอะไรต่อโซโกะก็โน้มหน้าลงมาชิดแล้วจูบที่ริมฝีปากบางเบาๆก่อนเปลี่ยนเป็นกระแสแนบแน่น แทนคำสาบานว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป

          โซโกะบอกตัวเองว่าจะไม่ยอมให้คางุระบอกเลิกเขาเหมือนกับในความฝัน เพราะเขาเองคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ

          ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมฉันถึงรักหล่อนได้ถึงขนาดนี้นะ ยัยหมวย 

      





       


       


                 



       







                   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #8 ChoL_JaE_612 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 01:05
    ยัยหมวยยย อาตี๋ๆๆๆๆ น่ารักกกก
    #8
    0