(FIC GINTAMA)สายลมใหม่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก (OKITA X KAGURA)

ตอนที่ 13 : ลักพาตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 916
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    24 ก.พ. 62

          ฤดูร้อนผ่านพ้นจนกระทั่งเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง เหล่าใบไม้ค่อยๆแปรเปลี่ยนสีเป็นสีแดงและน้ำตาลร่วงหล่นสู่พื้นดิน อากาศก็เริ่มที่จะหนาวขึ้นมาบ้างเพราะฝนนั้นตกแทบทุกวัน แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้เอโดะขาดสีสันไปเลยแม้แต่น้อย

          "รัฐบาลนี่ทำไมมันโหดจังฟะ? เก็บภาษีไม่นึกถึงใจคนจนเลยสงสัยต้องตัดค่าใช้จ่ายด้วยการลดเงินเดือนของพวกนายซะแล้ว"





          กินโทกิบอกกับชินปาจิและคางุระที่กำลังง่วนอยู่กับการพับถุงกระดาษที่รับมาทำกันในช่วงระหว่างฝนตกกันอย่างขมีขมัน ในขณะที่ตัวเขาเองนอนอ่านหนังสือพิมพ์อย่างสบายใจเฉิบ

          "เงินเดือนงั้นเหรอ?"ชินปาจิทวนคำแล้วหลับตา "ช่างเป็นคำที่ไม่ได้ยินมานานแล้วนะครับ"

          "เงินเดือนนี่คืออะไรน่อ ชินปาจิ มีคำนี้เกิดขึ้นในพจนานุกรมไหมน่อ?"

          คางุระถามแสร้งอย่างใสซื่อ จนคนที่บอกจะลดเงินเดือนเจ้าเด็กจอมประชดทั้งสองคนทนไม่ได้

          "นี่พวกแกอย่ามาทำเป็นอินโนเซ้นส์ซะหน่อยเลย เงินเดือนน่ะเงินเดือน ทำเป็นไม่รู้จักเดี๋ยวปั๊ดพ่อไม่ให้ซะเลยนี่"

          "ก่อนที่จะไม่ให้ก็กรุณาคืนของเก่าที่ค้างๆมาก่อนเถอะครับ ป่านนี้ผมคงซื้อรถปอร์เช่ได้คันนึงแล้วมั้งครับ"

          ชินปาจิพูดถึงเงินเดือนที่ตนควรได้มาตลอด 2 ปี

          "นี่แกคิดว่าเงินเดือนแกจะเยอะถึงขนาดนั้นเลยเหรอวัตสัน? แค่ซื้อข้าวกล่องร้านสะดวกซื้อได้แต่ละวันก็พอแล้ว"

          กินโทกิอดค่อนขอดไม่ได้ เขามองไปทางคางุระที่ตั้งหน้าตั้งตาพับถุงอย่างแปลกใจที่สาวน้อยดูขยันผิดนิสัยตน

          "โห่...ทำได้เยอะนี่คางุระ เห็นเธอตั้งใจทำงานแบบนี้ฉันก็ดีใจนะ นี่แสดงว่านิสัยของฉันมันซึมไปถึงเธอแล้วสินะ"

          "กล้าพูดนะครับคุณกิน" ชินปาจิขัดขึ้นอย่างหมั่นไส้

          "ก็นี่จะ 5 โมงเย็นแล้วน่อ เดี๋ยวโซโกะจะรออั๊ว" คางุระบอกกับกินโทกิ แล้วพับถุงกระดาษชิ้นสุดท้ายอย่างดีใจที่งานเสร็จเสียที "อั๊วทำส่วนของอั๊วเสร็จแล้วน่อ อั๊วไปก่อนล่ะ"

          กินโทกิมองสาวน้อยที่ลุกขึ้นคว้าร่มเดินออกไปจากร้านพร้อมกับสุนัขคู่ใจอย่างเซ็งๆ หลายเดือนที่ผ่านมาแม้เขาจะหาเหตุผลทำทุกวิถีทางให้ความรักของโซโกะกับคางุระสั่นคลอน แต่ดูเหมือนทว่าทั้งคู่กลับเข้าใจและรักกันมากกว่าเดิมเสียอีก

          "ฝนก็ตกขนาดนี้ ไม่เจอกันสักวันแล้วจะถ่ายไม่ออกรึไงนะ"

          ชายหนุ่มผมเงินพึมพำอย่างเบื่อหน่าย

          "คุณกินครับ เห็นว่าอีก 2 วันข้างหน้าคุณคาซึระจะพาหัวหน้ากลุ่มอีกกลุ่มมาให้รู้จักใช่ไหมครับ?"

          หนุ่มแว่นชวนกินโทกิพูดเรื่องอื่นเพื่อเบนความสนใจจากเรื่องของโซโกะกับคางุระ

          "อือ เห็นว่าอยางนั้นนะ"

          กินโทกิหันกลับมาคุยกับชินปาจิ

          "อยากรู้จังเลยนะครับว่าใคร"

          "นั่นสินะ"

          กินโทกิพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของชินปาจิ แล้วตั้งใจรอว่าอีก 2 วันคาซึระจะพาใครมาพบเขากันแน่




        "ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้เราอย่าเจอกันเลยดีกว่า"

          โซโกะเอ่ยขึ้น เมื่อเขากับคางุระพากันมานั่งหลบฝนที่วัดแถวภูเขา โดยมีซาดาฮารุนอนอยู่ไม่ห่างนัก

          "ทำไมล่ะน่อ?"

          คางุระถามเขาอย่างไม่เข้าใจ เมื่อมองหน้าชายหนุ่มก็พบกับความกังวลอยู่บนนั้น โซโกะถอนหายใจแล้วยกหลังมือไล้แก้มนวลของสาวน้อยเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ชิดกระซิบกับหูของเธอ

          "ทำตัวเป็นปกติเข้าไว้นะ"

          "เอ๊ะ?"

          สาวน้อยอุทานด้วยความแปลกใจ แต่ไม่ทันจะพูดอะไรต่อโซโกะก็จับเธอนอนลงกับพื้นไม้แล้วซุกลงที่ซอกคอของเธอ

          "ทำบ้าอะไรน่อ??"

          คางุระตกใจเตรียมจะพลักเขาออกแต่โซโกะชิงพูดขึ้นเสียก่อน

          "ฉันบอกว่าให้ทำตัวเป็นปกติไงล่ะ ยัยหมวย"

          "ปกติของอั๊วคือต้องซัดลื้อให้เละน่อ ลุกจากตัวอั๊วเดียวนี้!"

          คางุระรวบรวมแรงของตนที่ดูจะหายไป เนื่องจากใจที่เต้นระรัวและแรงจนแทบจะกระเด็นออกมาจากอก

          "คางุระ" โซโกะเรียกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เชื่อฉัน ทำตัวเป็นปกติ"

          ปกตินี่คืออะไรกันแน่? คางุระสับสนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อดี เธอรักไอ้ตี๋บ้านี่แต่เธอก็ไม่อยากจะเสียความสาวก่อนวัยอันควร แล้วยิ่งช่วงหลังๆมาโซโกะก็ดูเหมือนจะทำกับเธอเกินเลยมากกว่าจูบเสียด้วยซ้ำ

          ความคิดสาวน้อยเตลิดไปไกลนัยน์ตาสีฟ้าใสราวกับท้องฟ้าหลับตาปี๋ ปล่อยให้โซโกะซุกไซร้อยู่อย่างนั้น แต่แล้วเธอก็ถูกกระชากรุนแรงอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มที่ตอนนี้อุ้มเธอพากระโดดหลบบางสิ่งไปด้วยกันอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงปืนที่ดังลั่น คางุระลืมตามองไปยังจุดเกิดเหตุโดยสัญชาตญาณพบว่าพื้นไม้ที่วัดนั้นเป็นรอยกระสุนปืนขนาดใหญ่และยังมีควันขึ้นอยู่เป็นการยืนยันว่าเธอกับโซโกะเพิ่งผ่านความตายมาสดๆร้อนๆ

          "ไม่ได้คิดไปเองจริงๆ" โซโกะพึมพำ "หล่อนรอฉันอยู่นี่นะ หรือถ้าเป็นไปได้รีบกลับไปซะ"

          "แล้วลื้อจะไปไหนน่อ?"

          คางุระคว้าแขนเสื้อโซโกะที่ผลุนผลันลุกขึ้น ทั้งคู่สบตากันทำให้คางุระปล่อยมือเพราะรู้ว่าโซโกะคงจะไปตามหาคนร้ายที่ทำแบบนี้ แต่มีหรือที่เธอจะยอมเชื่อฟังแล้วกลับบ้านไปง่ายๆอย่างที่เขาว่า โซโกะเหลือบสายตามองสาวน้อยที่วิ่งตามเขาขึ้นหลังคามาด้วยแล้วลอบถอนหายใจที่เธอไม่ยอมฟังเขาง่ายๆแม้แต่ครั้งเดียว

          โซโกะกับคางุระยืนมองรูกระสุนบนหลังคาที่ทะลุลงไปยังพื้นไม้ของวัดอย่างพิจารณา แล้วหันมองรอบข้างอย่างระวังตัว

          "ที่ลื้อจับอั๊วกดพื้นเพราะเรื่องนี้ใช่ไหมน่อ?"

          เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อความเคร่งเครียดเข้ามาสู่เขากับเธอ

          "ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว"

          โซโกะตอบแล้วกระโดดลงไปยังพื้นดิน ทำเอาคางุระหน้าแดงที่เขาหาเรื่องแต๊ะอั๋งเธออยู่เรื่อย

          "เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันไปส่งหล่อนก็แล้วกัน"

          "อั๊วกลับเองได้น่อ ลื้อต้องระวังตัวให้มากๆเพราะคนที่จะโดนลอบทำร้ายได้ก็มีแต่ลื้อเท่านั้นล่ะน่อ"

          คางุระยิ้มให้แล้วบอกปัดไม่ให้เขาไปส่งเพราะกลัวอันตรายจะเกิดขึ้นกับชายคนรัก

          "แต่...."

          "อั๊วไม่เป็นไรหรอกน่อ เพราะยังไงอั๊วก็มีซาดาฮารุกลับเป็นเพื่อนอยู่แล้ว"

          สาวน้อยพูดแล้วเอื้อมมือไปตบคอซาดาฮารุเบาๆ

          "โฮ่ง" ซาดาฮารุเห่ารับคำว่าเป็นจะเป็นคนปกป้องคางุระเอง แต่ถึงกระนั้นโซโกะก็ไม่ได้สบายใจลงแม้แต่น้อย

          "งั้นอีก 2 วันเจอกันน่อ อั๊วจะไม่มาหาลื้ออย่างที่ลื้อบอกก็ได้"

          "ขอบใจที่เข้าใจนะ"

          โซโกะบอกเธอแล้วดึงร่างบางเข้ามากอดอย่างคิดถึงทั้งๆที่ยังไม่ได้จากกัน คางุระกอดตอบอย่างเข้าใจว่าที่โซโกะไม่ให้เธอมาหาเพราะไม่อยากให้เจออันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นอย่างวันนี้อีก

          ชายหนุ่มจูบหน้าผากสาวคนรักแทนการร่ำลา แล้วมองเธอกับซาดาฮารุที่เดินกลับไปจนลับตา เป็นห่วงมากกลัวจะเกิดอันตรายกับเธอ แต่หากอันตรายมันอยู่กับเขานี่คือการดีแล้วที่เขาไม่ได้ไปส่งเธอ




          คางุระขึ้นไปนั่งบนตัวซาดาฮารุแล้วกางร่มให้เธอกับสุนัขคู่ใจในระหว่างทางกลับบ้าน แต่แล้วจู่ๆซาดาฮารุก็หยุดเดิน ขนของมันลุกชันและเริ่มขู่

          "ซาดาฮารุ?"

          สาวน้อยพึมพำอย่างแปลกใจ จากนั้นหูของเธอก็เริ่มได้ยินเสียงเคลื่อนไหวที่ดังใกล้เข้ามา คางุระกระโดดลงจากหลังซาดาฮารุแล้วหันกระบอกปืนของร่มไปยังต้นเสียงทันที

          "อาเฮีย..."

          เสียงหวานอุทานออกมาด้วยความตกใจได้แค่นั้น คางุระรู้สึกถึงของหนักๆฟาดที่ท้ายทอยของตัวเองอย่างแรง ร่างบางพยายามจะลุกแต่ทว่าตาพร่าจนจับภาพไม่ได้

          "ทักทายแบบนี้รุนแรงไปหน่อยรึเปล่าน่ะหัวหน้า"

          อาบุโตะเดินกางร่มมาใกล้เอ่ยถามคามุอิที่กำลังยืนตากฝนมองน้องสาวตัวเองที่กำลังนอนไปกองกับพื้น ซาดาฮารุจะเข้ามากัดแต่ก็โดนอาบุโตะใช้ร่มซัดมันจนกระเด็นไปไกล

          "ซาดาฮารุ"

          คางุระเรียกชื่อสุนัขของตนเมื่อได้ยินมันร้องด้วยความเจ็บปวดแต่ลุกขึ้นไม่ไหว คามุอิยิ้มแล้วช้อนตัวน้องสาวขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขน

          "กี่ปีแล้วนะที่ฉันไม่ได้อุ้มเธอแบบนี้" เขาถามน้องสาวทั้งๆที่รู้ว่าเธอไม่สามารถตอบได้ในขณะนี้ "ยานฯของเราอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากหรอกนะ เรากลับไปบ้านของเรากันเถอะนะคางุระ"

          คามุอิ

          คางุระพยายามจะขัดขืนคนเป็นพี่ แต่สติเธอก็ลางเลือนไปจนกระทั่งไม่รับรู้ถึงอะไรอีกแล้ว
          "แล้วจะทำยังไงกับเจ้าหมานั่นดีล่ะ?" อาบุโตะถามถึงซาดาฮารุที่นอนสลบอยู่ไกลๆ

          "ให้มันนอนอยู่อย่างนั้นนั่นแหล่ะ แต่ก็ทิ้งโน๊ตอะไรไว้หน่อยก็ดีนะ"

          คามุอิยิ้มแล้วบอกลูกน้องตัวเอง อาบุโตะส่ายหน้ากับหัวหน้าที่ชอบหาเรื่องสนุกๆทำ

          "เอาล่ะ กลับบ้านไปเล่นกับพี่เถอะนะ คางุระจัง"

          ชายหนุ่มผมถักเปียบอกน้องสาวที่หมดสติ แล้วพาเธอเดินไปที่ยานฯด้วยกัน





          รุ่งเช้ามาเยือนอีกครั้ง แต่ฝนก็ยังคงตกกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย ชินปาจิเดินทางมาทำงานยังร้านสารพัดรับจ้างเช่นเคยอย่างทุกๆวัน

          "อรุณสวัสดิ์ครับ"

          หนุ่มแว่นเปิดประตูทักทายทุกคนที่คงยังไม่ตื่นเช่นเคย แต่เขากลับตกใจเมื่อเห็นกินโทกิหน้าตาอิดโรยนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา

          "คุณกินตื่นเช้าจังนะครับ"

          ชินปาจิทักหัวหน้าของตนที่ดูซูบซีด

          "ใครว่าล่ะ ฉันยังไม่ได้นอนเลย"

          กินโทกิตอบเบาๆ ชินปาจิชะงักมองชายหนุ่มผมเงินอย่างไม่เข้าใจ แล้วเดินไปเปิดประตูห้องคางุระแต่ทว่ากลับไม่มีร่างของสาวน้อย รวมถึงที่นอนของเธอเลยด้วยซ้ำ

          "อ้าว ไปไหนแต่เช้าล่ะครับเนี่ย?"

          ชินปาจิถามถึงคางุระจัง แต่กลับได้การโวยวายของกินโทกิมาแทนคำตอบ โต๊ะทำงานถูกเหวี่ยงโครมครามจนเขาตกใจ

          "เกิดอะไรขึ้นครับคุณกิน??"

          "เกิดอะไรขึ้นเรอะ? แกถามว่าเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเรอะ!!!" กินโทกิสติแตก "นังหนูนั่นไม่กลับบ้านเมื่อคืน ปล่อยให้คุณกินคนนี้รอจนเช้าแบบนี้ อย่าหวังเลยว่าฉันจะยอมให้ไปพบกันอีกแล้วน่ะ!!"

          "เอ๋? คางุระจังไม่น่าเหลวไหลนะครับ ส่วนคุณโอคิตะก็..."

          "หญิงชายน่ะพออยู่ใกล้กันมันก็เหมือนแม่เหล็กล่ะชินปาจิเอ๋ย ถ้ากลับมาคราวนี้ไม่เอาเลือดหัวของหมอนั่นออกมาล่ะก็ความหงุดหงิดในใจฉันมันจะไม่หายไปแน่ๆ"

          กินโทกิดัดนิ้วตัวเองไปมาอย่างโมโหคาดโทษกับโซโกะที่ไม่ยอมพาคางุระกลับมาหาเขา

          "แย่แล้วคุณกิน!!"

          จู่ๆมาดาโอะก็โผล่พรวดพราดเข้ามาในร้านสารพัดรับจ้างด้วยท่าทีที่ร้อนรน

          "แค่โดนไล่ออกไม่แย่ขนาดนั้นหรอกหน่า คุณฮาเซกาว่า"

          กินโทกิบอกกับมาดาโอะที่ไม่มีงานเป็นหลักแหล่งเป็นประจำอยู่แล้วอย่างไม่สนใจ

          "ทำไมแกถึงรู้ฟะ? แต่ช่างเถอะ รีบออกมาดูนี่ก่อน"

          มาดาโอะเรียกกินโทกิกับชินปาจิให้ไปด้วยกัน

          เมื่อสองหนุ่มแห่งร้านสารพัดรับจ้างเดินไปที่หน้าร้าน ก็พบกับชาวบ้านหลายคนพยายามลากซาดาฮารุมายังร้าน เพราะขนาดใหญ่ของมันทำให้พวกเขาเกือบหมดแรง

          "ซาดาฮารุ!!"

          ชินปาจิตะโกนเรียกชื่อมาสคอตประจำร้านของตนด้วยความตกใจ แล้วรีบวิ่งลงไปหามันทันทีพอๆกับกินโทกิที่วิ่งนำไปก่อนแล้ว

          "ซาดาฮารุ ตื่นสิ! เฮ้ย"

          กินโทกิเขย่าซาดาฮารุที่มีเลือดจางๆเปรอะอยู่ที่ขนรอบปากของมัน ซาดาฮารุค่อยๆลืมตาตื่นตามเสียงเรียกของเจ้าของ

          "งื้ดดดด" มันพยายามส่งเสียงบอกบางอย่างให้กินโทกิรับรู้ แต่กินโทกินไม่เข้าใจเขาพยายามมองหาร่างของสาวน้อยที่มักจะอยู่ด้วยกันไม่ห่างอย่างร้อนใจ

          "คางุระล่ะ? คางุระอยู่ไหน?"

          "ผมว่าพามันไปที่ รพ.สัตว์ก่อนเถอะครับคุณกิน มันอาการแย่มากเลยนะครับ"

          ชินปาจิบอกชายหนุ่มผมเงินที่ตกใจอย่างมากเมื่อไม่เห็นคางุระ

          "เกิดอะไรขึ้นเหรอกินโทกิ? เอ๊ะ ท่านซาดาฮารุ!!"

          คาซึระที่เดินมาหาเพื่อนพอดีอุทานด้วยความตกใจ ที่เห็นซาดาฮารุที่แสนน่ารักของเขานอนหายใจพะงาบๆเช่นนี้

          ไม่ทันที่จะได้รับคำตอบกินโทกิก็พุ่งตัวไปกระชากคอกิโมโนของคาซึระทันที

          "แกบอกมาเดี๋ยวนี้นะ ว่าเอาไอ้พวกบ้าไปไว้ไหน?"

          คาซึระมองเพื่อนที่นัยน์ตาเบิกกว้างบ่งบอกถึงความหวาดกลัวในใจของกินโทกิ แล้วบอกให้เขาใจเย็นตัดสินใจ พาเพื่อนไปพบกับอดีตชินเซ็นกุมิ

          "ใจเย็นๆกินโทกิ เดี๋ยวฉันจะพาไป"


          คาซึระพากินโทกิมายังฐานลับ กินโทกิเห็นโซโกะกำลังฝึกดาบอยู่ไม่ไกลนัก เขารีบเดินไปทางนั้นทันที

          "เฮ้ ทำไมพาไอ้หัวหงอกมาที่นี่ได้"

          ฮิจิคาตะที่กำลังคุมการฝึกอยู่เดินมาถามคาซึระ แล้วได้ยินเสียงโครมดังขึ้น เขากับทุกคนรีบวิ่งไปดูก็พบว่ากินโทกิกำลังใช้ดาบไม้โจมตีโซโกะอยู่

          "แกเอาคางุระของฉันไปไว้ไหน?"

          เขาถามโซโกะอย่างโมโห แต่กลับได้รับความฉงนที่ฉายอยู่บนใบหน้าของโซโกะแทน

          "ยัยหมวยงั้นเหรอ? ไม่เห็นมาที่นี่เลยนี่"

          คอนโด้เป็นคนมาแยกกินโทกิกับโซโกะให้แยกจากกัน

          "ไม่มาได้ไง ซาดาฮารุก็เจ็บหนักขนาดนั้น"

          กินโทกิโวยลั่น

          "ใจเย็นๆก่อนนะ แล้วค่อยมาคุยกันดีกว่า สารพัดรับจ้าง"

          คอนโด้บอกกับกินโทกิแล้วเชิญเขาให้เข้าไปยังด้านใน จากนั้นกินโทกิก็เล่าเหตุการณ์ให้คอนโด้ฟังโดยมีฮิจิคาตะกับโซโกะและคาซึระอยู่ด้วย

          โซโกะตกใจที่รับรู้ว่าคางุระไม่ได้กลับไปยังร้านสารพัดรับจ้างทั้งๆที่เขายังส่งเธอจนลับตาอย่างนั้น

          "คุณกินครับ คุณกิน!!!"

          เสียงชินปาจิดังขึ้น พร้อมๆกับร่างของหนุ่มแว่นและเอลิซาเบธวิ่งมาหาพวกเขา ในมือของชินปาจิมือกระดาษสีขาวอยู่ด้วย

          "รู้แล้วล่ะครับว่าคางุระจังอยู่ที่ไหน" ชินปาจิบอกกินโทกิแล้วยื่นกระดาษให้ "มันอยู่ในปากของซาดาฮารุน่ะครับ"

          กินโทกิอ่านข้อความในกระดาษแล้วขยำกระดาษทิ้ง โซโกะรีบเก็บขึ้นมาคลี่อ่าน

          ฉันขอรับน้องสาวคืนล่ะนะ อดีตคุณตำรวจ ถ้าอยากได้ก็ตามมาเอาที่ดาวราคุโยนะ ฉันจะรอ

          "ฉันจะไปดาวราคุโยอีกครั้ง ชินปาจินายอยู่ดูแลซาดาฮารุที่นี่"

          กินโทกิบอกกับหนุ่มแว่น แต่คนรับคำสั่งกลับไม่ยอม

          "ไม่นะครับคุณกิน ให้ผมไปด้วย เราเป็นร้านสารพัดรับจ้างกันนะครับ"

          "เดี๋ยวฉันจะดูแลให้เองแล้วกัน"

          คาซึระอาสาดูแลซาดาฮารุให้ กินโทกิหันไปมองเพื่อนรักแล้วฝากฝัง

          "รบกวนนายหน่อยนะ ซึระ"

          "ไม่ใช่ซึระ คาซึระต่างหาก"

          หนุ่มผมยาวขอตบมุขตัวเองสักครั้งแทนการรับปาก

          "พวกลูกพี่ไม่ต้องไปหรอกครับ" โซโกะลุกขึ้นยืนแล้วจับดาบของตนแน่น "ในจดหมายนั่นเขียนถึงผม ผมต่างหากที่ต้องไป"

          "นายไปแล้วนายจะรู้เหรอว่าบ้านยัยคางุระอยู่ไหน? ให้ฉันไปด้วยน่ะดีแล้ว"

          กินโทกิบอกอย่างหน้าตาย

          "ใช่แล้วครับคุณโอคิตะ คนไม่เคยไปดาวราคุโยอย่างคุณมันก็คือสุสานของมนุษย์แท้ๆเลยนะครับ"

          ชินปาจิเห็นด้วย โซโกะพยายามสงบสติอารมณ์เต็มที่ทั้งๆที่ในใจว้าวุ่นดาวตาชายหนุ่มเต็มไปด้วยสัญชาตญาณแห่งการฆ่า คอนโด้กับฮิจิคาตะรับรู้ได้ว่าโซโกะคนเดิมที่แสนจะโหดยามออกศึกได้กลับมาแล้ว


          กินโทกิ ชินปาจิ และโซโกะ ได้ขึ้นยานฯของซากาโมโต้ที่ลงทุนมารับถึงที่ร้านสารพัดรับจ้างจนหลังคาทะลุ แต่พวกเขาก็ไม่มีเวลาสนใจกับมัน เพราะสาวน้อยที่พวกเขารักและเอ็นดูนั้นกำลังรออยู่


           "อั๊วกลับเองได้น่อ ลื้อต้องระวังตัวให้มากๆเพราะคนที่จะโดนลอบทำร้ายได้ก็มีแต่ลื้อเท่านั้นล่ะน่อ"

          คำพูดของคางุระยังคงก้องอยู่ในหัวของโซโกะ รอยยิ้มของเธอที่มีให้ก่อนจากลานั้นทำให้เขาแทบเป็นบ้า เมื่อนึกถึงว่าคางุระจะบาดเจ็บหรือโดนทำร้ายหรือไม่ เพราะเขารับรู้ว่าซาดาฮารุนั้นเจ็บปางตาย ชายหนุ่มหลับตาเพื่อข่มอารมณ์แล้วลืมตาอีกครั้งด้วยความมุ่งมั่น กินโทกิที่นั่งข้างแอบมองอย่างดูเชิง


          "กินจัง โซโกะน่ะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ลื้อคิดหรอกน่อ"

          เสียงเล็กๆของเธอบอกกับเขาแทบทุกวัน จนเขาเบื่อที่จะฟัง

          "ฉันก็ไม่ได้บอกว่าหมอนั่นเลวร้ายสักหน่อย แต่หมอนั่นในตอนนี้ปกป้องเธอไม่ได้หรอก"

          กินโทกิแก้ข้อเข้าใจผิดให้สาวน้อยฟัง

          "คนอย่างอั๊วไม่จำเป็นต้องให้ใครมาคอยปกป้อง แต่อั๊วเชื่อน่อว่าอาตี๋นั่นปกป้องอั๊วได้แน่ๆ"


          แล้วเราจะมาดูกันคางุระว่าโอคิตะคุงจะเป็นอย่างที่พูดรึไม่



         




          

          




         

         



         




     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #42 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 19:56
    บททดสอบบ้านนี้โหด อยากได้ลูกสาวบ้านนี้ก็อดทนละโซโกะ
    #42
    0
  2. #24 DeedeeWeedee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 17:33
    เอาแล้วๆ คุณพ่อจะแระเมินว่าที่ลูกเขยแย้วว
    #24
    0