(FIC GINTAMA)สายลมใหม่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก (OKITA X KAGURA)

ตอนที่ 11 : อุปสรรคชิ้นโตเริ่มทำงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    24 ก.พ. 62

          ยานอวกาศแห่งเอโดะเทอมินอลได้จอดลงอย่างช้าๆ เหล่าผู้โดยสารต่างพากันทยอยลงจากเครื่อง เสียงเซ็งแซ่ของผู้คนทั้งหลาย ทำให้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งหงุดหงิดเป็นหนักหนาแต่ไม่มีใครสามารถรับรู้ได้เนื่องจากเขาคนนั้นใส่แว่นสีดำอันใหญ่รวมถึงผ้าพันทั้งศีรษะและตัวเองอย่างมิดชิด อุมิโบสึมองจดหมายในมือของตนแล้วกำแน่นจนจดหมายยับยู่ยี่แล้วขว้างลงพื้นอย่างหัวเสีย

          ปี๊ดดดดดดดดด

          เสียงนกหวีดดังลั่น จากนั้นก็มีเจ้าหน้าที่ชายสองคนมากันอุมิโบสึไว้





          "ทิ้งขยะลงพื้นไม่ได้นะครับคุณ" เสียงเข้มๆจากหนึ่งในเจ้าหน้าที่บอก

          "เอ่อ..ขอโทษที"

          อุมิโบสึกล่าวแล้วก้มลงเก็บจดหมายอย่างโดยดี

          "ทราบแล้วก็เชิญทางนี้ครับ ไปจ่ายค่าปรับด้วย" เจ้าหน้าที่ผายมือเชิญอุมิโบสึไปอีกทาง

          "เอ๊ะ ก็ฉันเก็บมันขึ้นมาแล้วนี่หน่า ยกให้ครั้งนี้ครั้งหนึ่งเถอะนะ" ชายวัยกลางคนขอร้อง แต่ไม่ได้รับความเมตตาจากสองเจ้าหน้าที่แม้แต่อย่างใด ทำให้อุมิโบสึยิ่งแค้นเคืองกับคนที่ถูกกล่าวถึงในจดหมายมากกว่าเดิม




          "นี่อาตี๋ ตกลงว่าซึระให้ลื้อไปอยู่ที่ไหนล่ะน่อ?"

          คางุระเอ่ยปากถามโซโกะ เมื่อได้เจอกันเพราะว่านัดพาซาดาฮารุไปเดินเล่นตามภูเขาหลังวัด

          "ก็เร่ร่อนไปไม่มีหลักแหล่งหรอก"

          โซโกะตอบสั้นๆ แล้วมองซาดาฮารุที่คางุระปล่อยให้ไปวิ่งเล่นหาที่ปล่อยของหนัก สาวน้อยค่อยๆนั่งลงบนขอนไม้จากอดีตต้นไม้ที่ตัวเองเคยมาระบายอารมณ์ที่นี่ ชายหนุ่มจึงเดินไปนั่งข้างๆกัน แค่เพียงได้อยู่ใกล้ๆไม่ต้องมีแม้แต่คำพูดใดๆ นั่นก็ทำให้โซโกะพอใจมากกว่าสิ่งไหนๆแล้ว

          "ว่าแต่หล่อนเถอะ สามเดือนที่ผ่านมานี่ไม่มีอะไรผิดแปลกจากลูกพี่บ้างเหรอ?"

          "หมายความว่าไงน่อ"

          "ช่างเถอะ ฉันคงคิดมากไปเอง"

          โซโกะตัดบท จากวันนั้นวันที่กินโทกิอนุญาตให้เขาคบกับคางุระ ถึงแม้จะดีใจแค่ไหนแต่เมื่อมาฉุกคิดดูแล้ว คนอย่างกินโทกิไม่น่าจะใจอ่อนได้ง่ายดายเช่นนี้ แต่นี่ก็ผ่านมาถึงสามเดือนกินโทกิเองก็มีท่าทีสบายๆทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นหวงสาวน้อยคนข้างๆเขาอย่างกับอะไรดี

          "ลื้อลำบากแย่เลยน่อ ข้าวได้เจี๊ยะดีไหม? ลื้อดูซูบไปน่ออาตี๋"

          คางุระถามอย่างเป็นห่วงเพราะเธอเห็นว่าโซโกะนั้นผอมลงเยอะ เธอเอื้อมมือสีขาวซีดของตนไปกุมมือเขาให้กำลังใจแทนคำพูดเพราะตัวคางุระเองนั้นก็ปลอบใครไม่เก่งเหมือนกัน

          ชายหนุ่มรับรู้ถึงความเป็นห่วงที่คางุระมีให้เป็นอย่างดี เขามองหน้าเธอด้วยความซึ้งใจแล้วยกมือตนอีกข้างมากุมมือคางุระตอบ หาเรื่องแกล้งแหย่ตามนิสัยของตน

          "ว่าไปหล่อนน่ะ ก็มีมุมดีๆกับเขาเป็นเหมือนกันนะ ตอนแรกฉันนึกว่าหล่อนจะสนแต่ตัวเองซะอีก"

          "พูดแบบนี้เดี๋ยวซัดให้หน้าหงายเลยน่อ"

          คางุระไม่ว่าเปล่าชกโซโกะเข้าจริงๆ แต่เขาก็สามารถหลบเธอได้อย่างสบายๆ

          "มาฝึกวิชากันต่อดีกว่าน่อ อาตี๋ เป็นแฟนอั๊วต้องแข็งแกร่งกว่าอั๊วให้ได้น่อ"

          สาวน้อยตะโกนชวนโซโกะที่กระโดดหนีเธอไปอยู่บนต้นไม้ ชายหนุ่มยิ้มมุมปากอย่างไม่ยอมกัน

          "ฉันก็แข็งแกร่งกว่าหล่อนอยู่แล้ว"

          "โฮ่ งั้นลองดูน่อ"

          คางุระบอกแล้วเตะขาไปที่ต้นไม้จนหัก โซโกะรีบกระโดดลงพื้นได้ทัน แล้วทั้งสองคนก็ประลองฝีมือกันอย่างไม่มีใครยอมใครมาตลอด 3 เดือนที่คบหากัน

          พวกเขาไม่ได้ต้องการเป็นคู่รักที่อ่อนหวาน แต่พวกเขาต้องการเป็นคู่รักที่แข็งแกร่ง เป็นคู่รักที่พร้อมกันฝ่าฟันเอาชนะอุปสรรคทุกสิ่งที่กำลังจะเข้ามาหาได้




          "คร้าบบบ"

          ชินปาจิรับคำเมื่อได้ยินเสียงออดหน้าประตูร้านดังขึ้น หนุ่มแว่นเดินไปเปิดประตูตามหน้าที่ตนก็พบว่าแขกที่มาเยือนนั้นคืออุมิโบสึนั่นเอง

          "สวัสดีครับคุณเหม่ง เอ่อ คุณอุมิโบสึ"

          ชินปาจิทักทายอุมิโบสึอย่างแปลกใจที่เขามาถึงที่นี่

          "อือ"

          อุมิโบสึรับคำในลำคอแล้วเดินมานั่งที่เก้าอี้ยาวรับแขก เขามองไปทั่วห้องเพื่อหาลูกสาวกับกินโทกิแต่ไม่พบ

          "คางุระล่ะ? แล้วไอ้หัวหงอกอยู่ไหน"

          ชินปาจิยังไม่ทันจะตอบ แต่มีเสียงชักโครกดังขึ้น พร้อมกับประตูห้องน้ำที่เปิดออกกับร่างของกินโทกิที่เดินมาหาอุมิโบสึ

          "กว่าจะมาได้นะลุง 3เดือนเชียวนะเฟ้ย 3เดือน"

          กินโทกิทักทายชายอายุแก่กว่าอย่างไม่สบอารมณ์นัก ชินปาจิมองทั้งคู่อย่างแปลกใจว่ามีเรื่องอะไรกันแน่

          "ไหน? ไอ้แมลงสาบตัวไหนที่มาเกาะแกะลูกสาวสุดที่รักของฉัน"

          อุมิโบสึถามกินโทกิที่เดินมานั่งตรงข้ามกับเขา หัวล้านมันวาวของเขากำลังสั่นระริกจากการสงบอารมณ์เต็มที่

          "ลูกสาวลุงไปเดทกับเขาอยู่หลังเขาโน่นแน่ะ อีกเดี๋ยวก็คงจะกลับ"

          กินโทกิตอบแล้วใช้นิ้วก้อยแคะขี้มูกตนอย่างเคยนิสัย

          "แล้วเอ็งปล่อยให้มันอยู่ตามลำพังกับลูกสาวตูเนี่ยนะ!!"

          "ซาดาฮารุก็อยู่ด้วย คุณโอคิตะไม่กล้าทำอะไรหรอกครับ"

          ชินปาจิเอ่ยขึ้น แต่กลับโดนอุมิโบสึต่อว่า

          "สถานที่มันส่อแววให้คิดมากเฟ้ย พวกแกรีบไปตามคางุระกลับมาเดี๋ยวนี้ก่อนที่ฉันจะทำลายรังพวกแกไม่ให้เหลือซาก"

          "อั๊วกลับมาแล้วน่อ"

          เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมๆกับคางุระ สาวน้อยเดินพาซาดาฮารุเข้ามาข้างในอย่างเมื่อยล้าเนื่องจากซ้อมสู้กับโซโกะ

          "ชินปาจิ เตรียมน้ำให้อั๊วอาบด้วยน่อ อั๊วเหม็นเหงื่อไปหมดแล้ว"

          "ไปทำอะไรมาถึงเหม็นเหงื่อ"

          อุมิโบสึถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงที่ต่ำจัด กินโทกิเอนตัวนอนมองสองพ่อลูกอย่างสบายใจ

          "อ้าว ปาปี๊ จะมาทำไมไม่บอกอั๊วก่อนน่อ"

          คางุระทักผู้เป็นพ่อแล้วเดินผ่านไปอย่างไม่สนใจเท่าไรนัก ยิ่งทำให้อุมิโบสึโมโหจนเส้นเลือดปูด

          "ถ้าบอกแล้วจะรู้ไหมว่าลูกสาวสุดหวงของตัวเองกำลังทำเรื่องไม่น่าให้อภัย"

          "พูดอะไรน่อ? แค่อั๊วพาซาดาฮารุไปเดินเล่นเนี่ยนะ?"

          "นี่!! ดูนี่!!"

          อุมิโบสึยื่นจดหมายที่ยับเยินให้คางุระดู กินโทกิสะดุ้งรีบลุกขึ้นพรวดมาคว้าจดหมายไว้ แต่คางุระก็ดันหน้าชายหนุ่มผมเงินออกจนเขาปลิวไปอีกทางแล้วเปิดอ่าน

          นี่ตาลุงหัวเหม่ง ตอนนี้ลูกสาวลุงกำลังถูกแมลงสาบเกาะอยู่ แมลงสาบตัวบักเอ้กด้วย กำจัดยากกว่าที่คิด แถมยังชอบออกไปกับแมลงสาบกลับมาซะเย็นและอ่อนเพลียทุกๆวัน ลุงมาดูลูกสาวหน่อย ฉันรับไม่ไหวแล้ว

                                        กินโทกิ

          "เอ่อ...ฉันอธิบายได้นะคางุระจัง"

          กินโทกิรีบเข้ามาเอาใจคางุระที่ก้มหน้าอ่านจดหมายแล้วเงียบผิดนิสัย

          "กินจัง"

          สาวน้อยเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก กินโทกิรีบยกแขนป้องกันตัวเองกลัวคางุระจะทำร้าย แต่ทว่าเธอกลับไม่ทำแล้วมองเขาอย่างผิดหวังแทน

          "อั๊วนึกว่าลื้อเข้าใจแล้วยอมอยู่ข้างอั๊วแท้ๆ สรุปแล้วลื้อหลอกอั๊วสินะ"

          "คางุระจัง ใจเย็นๆค่อยๆคุยกันนะครับ"

          ชินปาจิรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย นัยน์ตาสีฟ้าใสของคางุระมีน้ำตาคลอ เธอขว้างจดหมายใส่หน้ากินโทกิที่กำลังอึ้งแล้ววิ่งออกไปจากร้านทันที

          "คางุระจัง??"

          หนุ่มแว่นตะโกนเรียกสาวน้อย แล้ววิ่งตาม กินโทกิมองจดหมายที่อยู่บนพื้นอย่างเสียใจ เพราะความไม่ยอมแพ้ของตนเองแท้ๆเลยทำให้คางุระโกรธเขาแบบนี้ ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาคางุระไม่เคยมองเขาเช่นนั้นมาก่อนเลย

          "ชักอยากจะเห็นไอ้แมลงสาบตัวนั้นเร็วๆซะแล้วสิ"

          อุมิโบสึพึมพำ แล้วมองกินโทกิที่ซึมลงไปถนัดตาอย่างละอา


          "คางุระจัง หยุดก่อน คางุระจัง"

          ชินปาจิตะโกนเรียกคางุระขณะวิ่งตามเธอไปด้วย คางุระยอมชะลอฝีเท้าแล้วหยุดตามเสียง แต่เธอก็ไม่ยอมหันไปหาเขา

          "ลื้อสมรู้ร่วมคิดกับกินจังด้วยไหมน่อ?"

          น้ำเสียงเล็กๆสั่นเคลือช่างบีบหัวใจหนุ่มสี่ตาแต่เขาไม่รู้ว่าจะช่วยเธอยังไงดี

          "ผมไม่รู้อะไรด้วยหรอกนะคางุระจัง แต่ที่คุณกินทำไปเพราะว่าห่วงคางุระจังมากนะ คางุระจังก็รู้ดีว่าคุณโอคิตะ..."

          "แล้วทำไมล่ะชินปาจิ แค่อั๊วมีความรักแค่นี้ทำไมต้องมาหลอกให้อี๊วเชื่อใจว่ากินจังอยู่ข้างอั๊วด้วยน่อ"

          คางุระหันมาถามเขาทั้งน้ำตา แต่ยังไม่ทันที่ชินปาจิจะพูดอะไรก็มีมือใหญ่เอื้อมมาปิดตาที่กำลังร้องไห้ของเธออย่างอ่อนโยน

          "คุณโอคิตะ"

          ชินปาจิเรียกคนที่อยู่ด้านหลังคางุระอย่างประหลาดใจที่เขาโผล่มาได้จังหวะเหลือเกิน

          "เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับลูกพี่เองเลิกร้องซะยัยหมวย ไม่สวยอยู่แล้วอยากจะขี้เหร่กว่าเดิมรึไง"

          โซโกะบอกกับคางุระที่ยืนร้องไห้อย่างนั้น เธอไม่มีแรงแม้แต่จะพูดโต้ตอบโซโกะเพียงเพราะเจ็บที่โดนกินโทกิหักหลัง

          "เอ่อ...ผมว่าวันอื่นดีกว่าครับคุณโอคิตะ วันนี้ไม่สะดวก"

          หนุ่มแว่นตัวตบมุขพยายามหลีกเลี่ยงไม่อยากให้โซโกะเจอกับอุมิโบสึ

          "แต่ฉันสะดวกนะ"

          เสียงนุ่มๆของใครบางคนดังขึ้น ทั้งโซโกะกับชินปาจิเงยหน้ามองตามเสียงแล้วพบกับคามุอินั่งถือรุ่มสีแดงของตนอยู่บนหลังคา

          "คุณคามุอิ"

          ชินปาจิอุทานชื่อของคนที่มีใบหน้ายิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลาอย่างตกใจ โซโกะดันคางุระอยู่ด้านหลังเขาทันที

          "โอ้โห...อดีตคุณตำรวจทำตัวเป็นพระเอกเสียด้วย"

          คามุอิตบมือชมโซโกะที่เตรียมรับมือจะสู้กับเขา แต่ยังไม่ทันจะทำอะไรอุมิโบสึก็ตามมาทันเสียก่อน

          "เจ้าบ้า มาทำอะไรที่นี่"

          ผู้เป็นพ่อทักลูกชายที่ยังคงยิ้มอยู่

          "ก็มาหาน้องสาวยังไงล่ะ" คามุอิตอบ "แต่ตอนนี้ชักไม่อยากเจอซะแล้ว เอาไว้พบกันใหม่นะอดีตคุณตำรวจ ยัยขี้แย"

          "คุณคามุอิ" ชินปาจิพึมพำ เมื่อเห็นคามุอิกระโดดไปทางอื่น

          โซโกะมองอุมิโบสึแล้วจำได้ว่าคือพ่อของคางุระนั่นเอง ชายหนุ่มก้มศีรษะทักทายตามมารยาท แต่อุมิโบสึทำเป็นมองไม่เห็น

          "คางุระกลับบ้านเถอะ ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว"

          คางุระไม่พูดอะไรทั้งสิ้น เธอจับชายเสื้อของโซโกะราวกับบอกให้เขาอยู่กับเธอ ซึ่งโซโกะก็เข้าใจความหมายดี

          "งั้นผมขอทานด้วยได้ไหม"

          "ขอโทษทีว่ะ ฉันไม่ได้เตรียมไว้ให้"

          อุมิโบสึตอบกลับทันที แต่ชินปาจิรีบเดินเข้าไปกระซิบ

          "ตอนนี้เออออตามน้ำก่อนเถอะครับ ไม่งั้นคางุระจังไม่กลับบ้านแน่ๆ"

          เมื่อได้ยินเช่นนั้น อุมิโบสึจึงจำต้องยอมให้โซโกะไปยังร้านสารพัดรับจ้างด้วยอย่างเสียไม่ได้


          ภายในร้าน กินโทกิมองคางุระที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้างโซโกะอย่างปวดใจ แต่เขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับคางุระดี

          "แกสินะแมลงสาบที่คอยเกาะแกะลูกสาวฉัน"

          อุมิโบสึเอ่ยถามโซโกะอย่างไว้มาด ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนมองศีรษะที่โล้นเลี่ยนของว่าที่พ่อตาแต่ไม่ตอบอะไรจนอุมิโบสึหงุดหงิด

          "แกมีปัญหาอะไรกับหัวของฉันห๊าา!!"

          "จะว่ามีก็ไม่เชิงครับ"

          "หนอยไอ้นี่กวนประสาทจริงๆนะ"

          "คุยกันดีๆหน่อยเถอะครับ"

          ชินปาจิเตือน แล้วไปนั่งข้างกินโทกิ

          "ยังไงฉันก็ไม่ยอมรับให้แกมาคบกับลูกสาวของฉันหรอกนะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ถอนตัวไปซะ"

          อุมิโบสึขู่โซโกะ แต่เขากลับไม่เห็นแววตาที่หวาดกลัวจากชายหนุ่มแม้แต่น้อย

          "จู่ๆก็พูดว่าจะให้ถอนตัว อย่างนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอครับ?"

          โซโกะย้อนถาม

          "ก็ฉันไม่อนุญาต!!"

          "ยังไงก็ไม่ยอมเหรอครับ?" โซโกะถามอีกครั้ง ซึ่งอุมิโบสึก็ยืนยันคำเดิม ชายหนุ่มผมน้ำตาลอ่อนถอนหายใจยาว

          "ผมว่าคุณพ่อน่าจะยอมรับผมเถอะครับ"

          "ใครเป็นพ่อแก แล้วฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด"

          "อย่างน้อยก็เห็นแก่หลานตัวเล็กๆ ลูกของผมกับยัยหมวยที่กำลังจะก่อเกิดเถอะครับ"

          โซโกะพูดหน้าตาย คางุระเงยหน้าขึ้นหันมองโซโกะอย่างตกใจ แต่คนอื่นๆช็อคกันไปแล้ว

          "ลื้อพูดอะไรน่อ? อาตี๋!ลูกใครกันน่อ?"

          "อ้าวก็ลูกของฉันกับหล่อนยังไงล่ะ ไม่เห็นต้องอายอะไรเลย"

          โครม!

          อุมิโบสึฟาดร่มของตนไปที่โซโกะเต็มแรง แต่ชายหนุ่มชักดาบที่อยู่กับเอวตนมารับไว้ได้ทันท่วงที ชายวัยกลางคนอึ้งที่มนุษย์ธรรมดาอย่างโซโกะสามารถรับแรงของเขาได้ แม้จะเกร็งแขนจนสั่นระริกก็ตาม

          โซโกะรีบกระโดดหลบทันที เมื่อดาบไม้ของกินโทกิพุ่งมาหา เขามองอุมิโบสึกับกินโทกิที่หันมารุมเขาแล้วยิ้ม

          "แก!! ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่าห้ามเกินเลยกับคางุระ"

          กินโทกิโมโหสุดขีดตวัดดาบไม้ของตนใส่โซโกะไม่ยั้ง แต่โซโกะก็หลบได้ทุกกระบวนท่า

          "แล้วใครล่ะครับ ที่ผิดสัญญาผิดคำพูดก่อน" โซโกะย้อนถามแล้วใช้ดาบตนปัดดาบไม้ของกินโทกิ  "เจ็บพอๆกับที่ยัยหมวยจับได้ว่าลูกพี่ตลบหลังรึเปล่าล่ะ"

          ชายหนุ่มผมเงินชะงักเมื่อโซโกะพูดเช่นนั้น แต่อุมิโบสึได้จังหวะใช้ร่มฟาดไปยังโซโกะอย่างแรง ซึ่งคางุระก็มาใช้ร่มของตนกันไว้ได้อย่างฉิวเฉียด

          "อย่าทำอะไรพ่อของลูกอั๊วน่อ"

          "คางุระ จริงเหรอเนี่ย?"

          กินโทกิกับอุมิโบสึถามพร้อมกัน คางุระสบตากับโซโกะอย่างเข้าใจ

          "เอ่อ ทุกคนใจเย็นๆครับ"

          ชินปาจิเข้าไปแทรก อุมิโบสึหันหลังให้ลูกสาวอย่างเสียใจที่ลูกสาวท้องก่อนแต่ง

          "คางุระ"

          กินโทกิเรียกชื่อสาวน้อยที่อยู่ในความดูแลของเขามาตลอดอย่างหมดแรง

          "อย่าทำหน้าอย่างนั้นกันสิครับทุกคน"

          โซโกะเก็บดาบแล้วบอกทุกคนที่กำลังเครียดกัน เครียดจนถึงขนาดพูดอะไรต่อไม่ออก

          "ยังกล้าพูดแบบนั้นได้หน้าตาเฉยอีกเหรอครับคุณโอคิตะ พวกผมอุตส่าห์ไว้ใจคุณนะครับ" ชินปาจิหันไปตัดพ้อต่อว่าโซโกะที่ดูเหมือนว่าตัวเองไม่ได้ทำเรื่องร้ายแรงอะไร "คุณเองก็ยังต้องหลบๆซ่อนๆ มีลูกแบบนี้แล้วจะเอาอะไรกินเข้าไปล่ะครับ"

          "อั๊วไม่ได้ท้องน่อ อาตี๋ไม่ได้เกินเลยอั๊ว"

          คางุระเป็นฝ่ายบอกแทนโซโกะที่ไม่ยอมแก้ตัวว่าตนพูดโกหกออกไป

          "เอ๊ะ!"

          คุณพ่อทั้งสามหันมาอุทานพร้อมกัน

          "ผมแค่ลองดูเท่านั้นล่ะครับ เผื่อว่ามันจะง่าย พวกเราจะได้ไม่ต้องสู้กันให้เปลืองแรง แล้วก็จะดัดนิสัยลูกพี่ด้วย"

          โซโกะอธิบาย กินโทกิชะงักกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

          "ส่วนคุณพ่อ ผมยินดีทำทุกอย่างให้คุณพ่อยอมรับผม"

          "แกกลับไปเถอะ วันนี้ฉันรู้สึกเหนื่อย ไว้ฉันจะเรียกแกมาอีก"

          อุมิโบสึโบกมือไล่โซโกะที่ทำเขาหัวใจแทบวาย แต่โซโกะนั้นกลับรู้สึกเครียดเมื่อเห็นคางุระกับกินโทกิมองหน้ากัน

          "คางุระ ที่ฉันทำไปเพราะว่าฉันเป็นห่วงหล่อนมาก เข้าใจใช่ไหม?" กินโทกิถามคางุระ แล้วเดินไปหาเธอใกล้ๆ "ฉันยอมรับว่าฉันไม่อยากให้หล่อนไปจากที่นี่ มันยังเร็วไป คุณกินคนนี้เตรียมใจไม่ทัน" เมื่อได้ฟังดังนั้นคางุระถึงกับปล่อยโฮแล้วโผเข้ากอดกินโทกิทันที

          "กินจัง อั๊วจะทิ้งลื้อไปไหนได้ยังไงน่อ อั๊วรู้ว่าลื้อเป็นคนขี้เหงา อั๊วจะอยู่กับลื้อตลอดไปเลยน่อ"

          ความปวดเร้าแล่นไปยังหัวใจของโซโกะทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของคางุระที่มีให้กับกินโทกิ ความหึงหวงพุ่งทะลุจุดเดือด แต่เขาเองก็พยายามข่มอารมณ์ตัวเองไว้ โซโกะหันหลังกลับอย่างเสียไม่ได้

          "โอคิตะคุง..ขอโทษด้วยนะ"

          กินโทกิบอกไล่หลัง โซโกะหันหลับมามองคนพูดก็พบว่ากินโทกิกำลังยิ้มอย่างผู้มีชัยใส่เขา โซโกะหัวเราะเสียงขึ้นจมูก รู้ได้ทันทีว่าตกหลุมพรางของลูกพี่ให้แล้ว

          "สมเป็นคุณกินจริงๆ"

          ชินปาจิพึมพำแล้วกลับมาเห็นใจโซโกะเป็นเท่าตัว

          "คางุระ"

          โซโกะเอ่ยเรียกชื่อสาวคนรัก ทำให้คางุระผละออกจากอ้อมกอดของกินโทกิ

          "พรุ่งนี้เจอกันนะ"

          คางุระใจเต้นรัวเมื่อโซโกะเรียกชื่อเธอแล้วนัดเจอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

          "อือ"

          เด็กสาวรับคำอย่างมีความหวังจะได้เจอกับเขาในวันพรุ่งนี้ โซโกะยิ้มให้กินโทกิอย่างไม่ยอมแพ้

          ประกาศเต็มที่ว่าตนไม่ยอมให้คางุระอยู่กับกินโทกิตลอดไปแน่นอน

         


         


         

         

         

       

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น