แว่วเสียงการเวก [Yaoi] [จบแล้ว]

ตอนที่ 7 : คาวคลุ้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 260 ครั้ง
    12 พ.ย. 60






















เจ้อาจจะไม่ใช่อาเจ้ที่ดีของลื้อ แต่ถ้ามีปัญหาอะไร อย่าลืมนึกถึงเจ้นะ

ให้เป็นเพื่อนที่ดีและนำมึงไปในทางที่เจริญข้าคงทำไม่ได้ สิ่งเดียวที่ข้าทำได้ก็คือไม่ฉุดมึงให้ต่ำลงไปกว่านี้และไม่ปล่อยมึงให้อยู่คนเดียวไม่ว่าสถานการณ์จะแย่แค่ไหนก็ตาม

อาม้าอาจจะไม่ใช่ม้าที่ดีของลื้อ แต่อั๊วก็รักลื้อนะอาโซ้ยตี๋




 

ผมลืมตาขึ้นในตอนสายแล้วนอนจ้องเพดานอยู่อย่างนั้น ใช่ว่าจะว่างจัดหรืออะไรทำนองนั้นหรอก

แต่ผมฝันประหลาด จะว่าฝันร้ายก็ไม่ใช่ จะว่าฝันดีก็ไม่เชิง ตอนแรกก็นึกว่าจะจำความฝันนั้นได้ แต่พอลืมตาขึ้นมากลับลืมเรื่องราวไปเสียอย่างนั้น

...ยังดีที่ความรู้สึกไม่ได้หายไปด้วย...

หัวใจของผมกำลังรู้สึกเจ็บแปลกๆ จะเรียกว่าเจ็บก็ไม่ถูกเพราะมันไม่ใช่ความรู้สึกทางกายภาพ ถ้าจะให้อธิบายก็คงเป็นความรู้สึกเสียใจผสมกับคิดถึงล่ะมั้ง

แต่ดันจำไม่ได้ว่าฝันเรื่องอะไรนี่สิ

คิดถึงงั้นเหรอ

ผม...ไม่ได้คิดถึงใครมานานแค่ไหนแล้วนะ

ในขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ประตูห้องน้ำก็เปิดออกพร้อมกับมีร่างสูงโปร่งของอีกคนเดินออกจากห้องน้ำด้วยสภาพหยดน้ำเกาะตามตัวและนุ่งผ้าเช็ดตัวลายนีโม่ผืนเดียว

ดูไม่จืดเลย

ผมหัวเราะจนอีกคนหันมาทำตาขวางใส่ ตลอดหนึ่งเทอมที่อยู่ด้วยกันมาผมก็ล้อเขาเรื่องลายผ้าเช็ดตัวตลอด เจ้าตัวก็ขยันหันมางอนได้ตลอด

มันก็เลยแกล้งสนุกจนหยุดแกล้งไม่ได้น่ะสิ

เออทีน วันนี้เราไปสอนพิเศษนะ อาจจะกลับค่ำหน่อย

เขาหันมาขมวดคิ้วใส่ด้วยสภาพน้ำหยดติ๋งๆ ลงจากผมที่ลู่แนบไปกับใบหน้า

น่าเกลียดจริง

เพราะทนกับสภาพแบบนั้นไม่ได้ ผมเลยผลุดลุกขึ้นจากเตียงแล้วไปหยิบผ้าเช็ดตัวของผมที่พาดอยู่ตรงเก้าอี้ไปเช็ดผมให้อีกคน

อย่าปล่อยให้น้ำหยดลงบนพื้นห้องสิ

เขาหัวเราะ

ขอโทษที

ผมครางรับอย่างไม่จริงจังก่อนจะชักมือกลับมา

ผมของเจ้าตัวแห้งแล้ว ไม่สิ ต้องบอกว่าไม่ได้เปียกโชกเหมือนลูกหมาตกน้ำแบบเมื่อกี้แล้วต่างหาก

เอาล่ะ ไม่เป็นลูกหมาตกน้ำแล้ว

ขอบใจนะ

ผมฉีกยิ้มให้เขาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัว เมื่อได้มาอยู่กับความเงียบเพียงลำพังในหัวมันก็เอาแต่วนเวียนพยายามคิดว่าความฝันนั้นคืออะไร กว่าจะรู้ตัวอีกทีผมก็ใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำไปเกือบชั่วโมงเสียแล้ว

พอออกมาจากห้องน้ำห้องทั้งห้องก็ว่างเปล่าและเงียบสงัด

สงสัยจะออกไปทำงานแล้วมั้ง

ผมเดินไปดูตารางชีวิตประจำวันของเจ้าตัวที่แปะอยู่บนโต๊ะของเขา มันเป็นตารางที่ถูกวาดขึ้นมาอย่างเรียบร้อย ลายมือก็สวยอ่านง่าย

นี่เขาเรียนอยู่คณะวิศวะจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย

ในตารางเขียนว่าเขามีงานสอนพิเศษสิบโมงเช้าถึงห้าโมงเย็นทุกวันเสาร์กับอาทิตย์ ส่วนวันธรรมดาก็จะสอนตั้งแต่ห้าโมงเย็นถึงหนึ่งทุ่ม ถ้าสัปดาห์ไหนไม่มีสอนพิเศษในวันธรรมดาก็จะไปทำงานพิเศษที่คณะแทน หลังจากสอนพิเศษของทุกวันก็จะไปเล่นบาสกับเพื่อนที่คณะจนถึงสองทุ่ม แล้วก็จะกลับมาที่ห้อง ทำธุระส่วนตัวแล้วทบทวนเนื้อหาที่เรียน

อ่านถึงตรงนี้แล้วก็ได้แต่ยิ้มแห้งให้ตัวเองไปหนึ่งที

สมควรแล้วมอสเอ๊ยที่เอ็งจะต้องตายก่อนสอบเสมอๆ

ผมฉีกยิ้มอ่อนให้กับตารางชีวิตของอีกคนแล้วเดินไปแต่งตัวเตรียมออกไปทำงาน ยังไม่ทันที่แขนของผมจะได้โผล่ออกมาจากเสื้อเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจนผมต้องวิ่งไปรับทั้งที่สภาพดูไม่ได้

ให้ตายสิ

สวัสดีครับ

ถึงในใจจะสบถออกไปแต่ยังไงก็ต้องสุภาพไว้ก่อน

สวัสดีค่ะ นี่ใช่เบอร์ของน้องมอสรึเปล่าคะ

ขายตรงรึเปล่านะ

ใช่ครับ

พี่เป็นคุณแม่ของน้องไบรท์นะคะ

อ๋อ นายจ้างผมนี่เอง

ครับ คุณแม่มีอะไรรึเปล่าครับ

พอดีน้องไบรท์เขาจะไปแข่งเปียโนน่ะค่ะ คุณครูสอนดนตรีเลยขอต่อเวลานิดนึง น้องอาจจะไปเลทประมาณครึ่งชั่วโมงนะคะ

อ๋อ ได้ครับ ไม่มีปัญหา

แล้วบทสนทนาก็จบลงด้วยการขอบคุณของอีกฝ่าย

โชคดีที่กว่าผมจะต้องไปสอนอีกคนก็ปาไปบ่ายสาม เพราะฉะนั้นถ้าคิวแรกเลทนิดหน่อยก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร

...เริ่มงานวันแรกก็มีปัญหาเสียแล้ว น่ากลัวว่าจะมีเรื่องซวยๆ เกิดขึ้นยังไงไม่รู้...

ผมส่ายหัวให้กับความคิดด้านลบของตัวเองแล้วเริ่มดำเนินกิจวัตรต่อไป

อย่างไรเสีย อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดล่ะนะ

เสียงที่ดังเข้ามาในหัวช่างเหมาะเจาะกับความคิดของผมอะไรขนาดนี้นะ จะว่าไปก็เป็นแบบนี้อยู่หลายครั้งหลายครา พอผมคิดอะไร ก็มักจะได้ยินความคิดคล้ายๆ กันมาจากอีกฝ่ายเสมอ จนบางทีก็เผลอคิดไปว่าถ้าได้เจอกันก็คงเข้ากันได้ดีแน่ๆ

ถ้าได้เจอกันก็คงดี...

...อยากเจอ...

ผมสะดุ้งให้กับความคิดแปลกๆ ของตัวเอง

อยากเจอเจ้ากรรมนายเวรของตัวเองไปได้ยังไงกัน แค่คิดก็สยองแล้ว

ความรู้สึกเสียวสันหลังทำให้ผมมองไปรอบห้องด้วยความระแวง ก่อนจะตัดสินใจออกไปข้างนอกเพื่อความสบายใจ แต่ไม่รู้เพราะอะไรดลใจผมจึงหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นติดมือมาด้วย รู้ตัวอีกทีลิฟต์ตัวใหญ่ก็พาผมมาถึงชั้นล่างสุดเสียแล้ว

 






ขอบคุณน้องมอสมากๆ เลยนะคะ ของครั้งหน้าก็วันเวลาเดิมนะคะ

ผมฉีกยิ้มสุภาพ

ได้ครับคุณแม่ ถ้ามีปัญหาอะไรสามารถติดต่อผมได้ตลอดเลยนะครับ

ผมยกมือไหว้อีกฝ่ายเป็นการล่ำลา

แล้วการทำงานวันแรกของผมก็จบลง

เหนื่อยจังแฮะ ไม่รู้ว่าเจ๊ปืนทำไปได้ไงเป็นสิบๆ งาน ผมโดนไปแค่สองงานก็แทบกระอักแล้ว

น้องไบรท์นี่ดีหน่อย แม้จะซนตามประสาเด็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ยากเกินรับมือ แต่น้องพรีมนี่เล่นเอาผมยิ้มแห้งไปหลายรอบเหลือเกิน นอกจากจะไม่สนใจฟังแล้วยังไม่สนใจทำอะไรเลยสักอย่าง ทำเอาเมื่อครู่ผมอยากตะโกนบอกแม่น้อยว่า ไม่ขอสอนอีกแล้วครับแม่

แต่ถ้าขืนบอกไปแบบนั้น มีหวังได้นั่งยิ้มแห้งกอดกระเป๋าเงินแฟบๆ แน่นอน

ผมถอนหายใจปลงแล้วมองรอบตัวพร้อมกับก้มมองเงินที่เพิ่งได้รับมาในมือ ร้านอาหารชื่อดังจำนวนมากกำลังรายล้อมผมทั่วทุกสารทิศ ชาบูเอ่ย บุฟเฟ่ต์เอย ของหวานเอย พูดตามตรงว่าหลังจากทำมาสองงานผมก็ได้เงินมาก้อนหนึ่ง สรุปคือตอนนี้ผมรวยมาก คิดได้แบบนั้นเลยสรุปได้ตามประสาคนรวยๆ ว่า...

กลับไปกินข้าวที่ร้านใต้หอแล้วกัน

แหม นี่มันยุคข้าวยากหมากแพง ประหยัดได้ก็ต้องประหยัดสิครับ

คงเพราะเป็นหัวค่ำของวันเสาร์ รถไฟฟ้าจึงไม่ได้คลาคล่ำไปด้วยผู้คนเหมือนวันทำงาน พอขึ้นไปก็สามารถหาที่นั่งได้โดยไม่ต้องแก่งแย่งกับใครที่ไหน

ผมเงยหน้ามองแผงบอกสถานีด้านบน

เหลืออีกตั้งหกสถานี

ด้วยความเบื่อหน่ายประกอบกับแบตโทรศัพท์มือถือหมดไปแล้ว ผมจึงเปิดกระเป๋าหวังหยิบกระดาษมาร่างบทเรียนครั้งหน้าให้น้องคราวๆ แต่มือดันจับไปโดนสมุดปกหนังเสียก่อน

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วน่ะนะ

ผมหยิบมันขึ้นมาแล้วเปิดไปหน้าที่หกด้วยความเคยชิน แต่มีบางอย่างทำให้ผมเอะใจ

บันทึกคราวนี้สั้นกว่าทุกวันที่ผ่านมา แถมยังถูกเขียนด้วยลายมือที่หยุกหยิกต่างจากลายมือเรียบร้อยสะอาดสะอ้านอย่างทุกที

เกิดอะไรขึ้นกันนะ


วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใสนัก คุณแม่ท่านก็มีอาการดีขึ้นมากถึงกับลุกขึ้นมาเดินชมสวนกับหญิงอ่อนได้ตั้งแต่ช่วงสาย พักหลังมานี้มีคนแวะมาเยี่ยมคุณแม่มากมาย ทั้งสหายเก่าของคุณแม่และคุณพ่อ ทั้งญาติทั้งหลายก็เดินทางเข้าพระนครมาถามไถ่อาการคุณแม่กันเสียให้วุ่น เห็นทีคำพูดของแม่แช่มที่เคยเล่าให้เราฟังว่าคุณแม่ท่านเป็นที่รักของคนทั้งพระนครเห็นจะเป็นเรื่องจริง ครั้นแดดร่มลมตกคุณแม่จึงกลับไปพักผ่อนบนเรือน เราจึงได้โอกาสออกไปต่อเพลงที่บ้านครูบุญ เมื่อไปถึงก็เห็นครูบุญกำลังวุ่นวาย แว่วว่าลูกศิษย์คนหนึ่งของท่านจมน้ำ ตอนนี้ถึงมือหมอแล้วแต่ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร ในใจเราเองก็ได้แต่หวังว่าจะไม่ใช่เด็กที่ชื่อกรวิกนั่น เพราะหากเขาเป็นกะไรไป เราก็คงเสียดายที่ยังไม่เคยได้พูดคุยกับเขาเลยแม้แต่คำเดียว


วันที่ ๓ เดือนมีนาคม พ.ศ.๒๔๖o



ผมปิดสมุดบันทึกในมือลงช้าๆ แล้วพยายามครุ่นคิดถึงอาการของคุณทวดทีน การที่อีกฝ่ายมีอิทธิพลกับเขาจนถึงขนาดที่ว่าทำให้เขาไม่สามารถทำสิ่งที่เคยทำตามปกติได้เพียงเพราะอีกฝ่ายประสบอุบัติเหตุแบบนี้ น่ากลัวว่ามันจะเป็นความรู้สึกที่มากกว่าแค่สนใจเสียแล้ว

หรือคุณทวดจะเป็นเกย์จริงๆ

สถานีถัดไป.....

เสียงบอกสถานีที่ดังขัดขึ้นมาทำให้ผมต้องรีบเก็บสมุดลงไปในกระเป๋าแล้วเตรียมตัวลุกขึ้น ไม่นานเกินรอผมก็กลับมาเดินอยู่ในสถานที่ที่คุ้นเคยในสภาพที่มีคนพลุกพล่านเหมือนอย่างทุกวัน แม้รอบด้านจะเข้าสู่ความมืดจนต้องอาศัยความสว่างจากหลอดไฟ แต่ชาวเมืองหลวงก็ไม่มีท่าทีว่าจะกลับบ้านนอนกันแต่อย่างใด ห้างสรรพสินค้ายังคงครึกครื้น ตลอดเส้นทางเดินริมถนนก็ยังเต็มไปด้วยผู้คน

เมืองแห่งผีเสื้อราตรีจริงๆ เลยนะ

ผมคิดขำๆ ก่อนจะกดปุ่มที่เสาไฟจราจรเพื่อข้ามถนน เลขสีแดงกำลังลดจำนวนลงอย่างสม่ำเสมอ ผมเงยหน้ามองฟ้าอย่างเหม่อลอย รู้ตัวอีกทีก็มีเสียงสัญญาณจากเสาไฟจราจรให้ข้ามถนน

คงเพราะผมเพิ่งหลุดจากภวังค์มาหมาดๆ เลยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีรถจักรยานยนต์คันหนึ่งที่ไม่ได้หยุดตามสัญญาณไฟจราจร

กว่าจะรู้ตัวอีกทีผมก็ลอยเคว้งอยู่บนฟ้าก่อนจะกระแทกพื้นภายในเสี้ยววินาที

ผมได้ยินเสียงกรีดร้อง

ผมเห็นแสงไฟพร่าๆ จากเสาไฟริมถนน

ผมได้ยินเสียงคนตะโกนโหวกเหวกไปมา

ผมอยากตะโกนบอกพวกเขาว่าไม่เป็นไร ผมไม่เป็นไร แต่ทำไมถึงเปล่งเสียงออกไปไม่ได้ก็ไม่รู้ เสี้ยววินาทีต่อมาถึงได้รู้ว่าร่างทั้งร่างมันเจ็บจนแทบแหลก

...เจ็บ...

เจ็บจนรู้สึกอยากตายให้มันจบๆ

ภาพตรงหน้ามันพร่าเลือนไปหมด

น้ำเหนียวๆ ที่ไหลเข้าตาคืออะไรกันนะ

เพิ่งจะนึกได้ว่ายังไม่ได้บอกทีนเลยว่าผมกำลังจะกลับ อีกฝ่ายต้องเป็นห่วงอยู่แน่ๆ

เพิ่งนึกได้ว่าไอ้ไม้เพิ่งคบกับน้องหยกได้ไม่นาน ไม่รู้จะไปกันรอดรึเปล่า เป็นห่วงมันเหมือนกัน

เพิ่งจะนึกได้ว่ายังไม่ได้คืนเงินให้หวาน แถมยังไม่ได้โทรขอบคุณเจ๊ปืนอีกรอบเลย

เพิ่งจะนึกได้ว่าไม่ได้ติดต่อพ่อกับแม่มานานมากแล้ว พวกท่านต้องคิดถึงผมแน่ๆ

ยังมีเรื่องที่เพิ่งจะนึกได้อยู่เต็มไปหมด

...แย่จริงๆ...

อยากเจอ อยากเจอพี่อีกสักครั้ง

เสียงผมนิ แต่จำไม่เห็นจะได้เลยว่าเคยพูดอะไรแบบนั้นไว้เมื่อไหร่

ผมขออธิษฐานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในสากลโลก ให้ผมได้เจอพี่อีกครั้ง ได้โปรด ฮือ ได้โปรด

เสียงนั้นดูเจ็บปวดและอ่อนล้าเหมือนผมในตอนนี้ไม่มีผิด

ว่าแต่ผมเคยพูดอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ

แย่จริง ไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด

จู่ๆ ภาพตรงหน้ามืดไปหมด เสียงโหวกเหวกก็เบาลงไปแล้ว ความเจ็บปวดก็ค่อยๆ ลดลง ร่างทั้งร่างเบาโหวงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

แย่จริงๆ เพิ่งจะรู้ว่าความตายเป็นอย่างนี้นี่เอง



***************************************************************************************************

น้องมอสตายไหมไม่รู้ แต่นิยายเราไม่ได้สั้นขนาดนั้นแน่นอน 55555555 อย่าเพิ่งทิ้งกันไปเด้อ เขาจะเจอกันแล้วค่า จะเจอกันจริงๆแล้ว XD







B
E
R
L
I
N
 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 260 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,164 ความคิดเห็น

  1. #1143 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 12:02
    กรวิกคือมอสจริงๆใช่ไหม
    #1,143
    0
  2. #1126 _arsunp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 16:47
    โอ้ย ลุ้นจริง
    #1,126
    0
  3. #1102 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 19:52
    กรวิก=มอส?
    #1,102
    0
  4. #1083 Earn0624 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 21:52
    เนี่ย น่าสนใจมาก เรากำลังคิดว่าเขาจะรักกันยังไงนะ ในเมื่อคนในอดีตก็มีตัวตนจริง มอสไม่น่าจะย้อนอดีตกลับไปทับรอยกรวิกมั้ย คนพี่ก็(น่าจะ)เป็นผี แล้วในปัจจุบันเขาจะรักกันยังไงนะ หรือมอสแค่จะกลับไปเห็นความเป็นไป หรือไม่กลับ แต่คุณทวดเป็นผีอยู่นะ งงมากแม่ แต่มันต้องมีอะไรๆๆ
    #1,083
    0
  5. #1032 MS.ALIEN (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:06
    มอสสอย่าเพิ่งตาย ตอนนี้เราสองจิตสองใจมากเลย หรือมอสจะกลับไปโผล่ในอดีตตอนจมน้ำ แง หรือมอสจะตื่นในโรงพยาบาลปัจจุบันแล้วเจอคุณหมอี่เป็นคุณทวดชาติก่อน โอ้โห ไม่รู้แล้ว อ่านต่อดีกว่า น้องอย่าตายนะะะะ
    #1,032
    0
  6. #1024 ความถี่สีชมพู (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 21:15
    น้องงงงงง
    #1,024
    0
  7. #968 pukiest (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 22:25
    อ่านเนื้อเรื่องก็ไม่งง แต่พออ่านคอมเม้นแล้วงงเฉย ฮืออออ
    #968
    0
  8. #934 PloypailinB. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 00:04
    จะได้เจอกันแล้วว กรี๊ดดดๆๆๆ
    #934
    0
  9. #930 namchii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 23:20
    บันทึกเป็นของคนพี่ที่เขียนถึงคนน้อง? คนน้องคือมอส? มอสคือทวดของทีน?
    #930
    0
  10. #911 SOUGIYA (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 10:14
    จะได้เจอกันแล้วววว
    #911
    0
  11. #879 Aoy Soothi'nie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 11:09
    ฮือออออออออออ
    #879
    0
  12. #842 Mune (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 00:08
    อ่าวว น้องงงงงง ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย ;-; ถ้าเป็นงี้แลเวจะได้ย้อนไปในอดีตรึป่าวนะ งืออ
    #842
    0
  13. #796 maielf13 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 20:28
    มอสสสสสสสส ได้กลับไปหรอรึเปล่า
    #796
    0
  14. #748 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 00:18

    เค้าจะได้เจอกันแล้วใช่มั้ย?

    #748
    0
  15. #707 Gjkcc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:21
    อ่านรอบสอง ชอบเรื่องนี้มากกกกก
    #707
    0
  16. #637 Chopoom94 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 13:12
    อย่าเพิ่งเอาน้องไปนะ มอสสสสส
    #637
    0
  17. #589 "KiHae129" (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 09:19
    ตอนแรกนึกว่าจะเป็นนิยายที่รักกันผ่านบันทึก ไม่ได้เจอกันจริงๆซะแล้วค่า 555
    #589
    0
  18. #558 `peach (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 17:17
    มอสสสสสสสสส
    #558
    0
  19. #527 xxnhhzt68 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 23:55
    หื้อออออ
    #527
    0
  20. วันที่ 9 มกราคม 2561 / 14:35
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #496
    0
  21. #414 Ceceil (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 19:28
    มอสสสสสสส ฮือออออ นิยายชวนติดตามมากค่ะคุณปิงปอง
    #414
    0
  22. #384 Teddybear_EPN (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 13:41
    ย้อนเวลาใช่หรือไม่
    #384
    0
  23. #370 mykray (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 12:04
    จะมีเหตุอะไรให้พลิกผันไหมหนออออ
    #370
    0
  24. #334 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 19:28
    มอสอย่าเป็นไรนะ ฮือออ
    #334
    0
  25. #291 เเม่หญิงกมล (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 22:09
    มอสจะได้ย้อนเวลาไปหาคุณทวดเเน่ๆเลยย
    #291
    0