แว่วเสียงการเวก [Yaoi] [จบแล้ว]

ตอนที่ 15 : เจ้านาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,851
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 215 ครั้ง
    20 มิ.ย. 61











ตกลงว่าชาวบ้านธรรมดาอย่างเธอรู้จักสปาเก็ตตี้ได้ยังไง

เขายิ้ม แต่นัยน์ตาน่ะโคตรจริงจัง

ว่าไง ตกลงจะบอกได้รึยัง

ผมฉีกยิ้มแห้งๆ ให้เขาไปหนึ่งทีก่อนจะเริ่มกระบวนการปั้นน้ำเป็นตัว

ก็...หมอต่างชาติไง ผมเคยได้ยินเขาเรียกอย่างนี้

ใบหน้าหล่อเหลานั้นฉีกยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม ทำเอาผมขนลุกซู่อย่างไม่มีสาเหตุ

สัมผัสได้ถึงความเลวร้ายบางอย่างที่กำลังจะมาเยือน

อ๋อ...

เขาเว้นจังหวะอย่างจงใจแล้วกระตุกยิ้มที่กว้างอยู่แล้วให้กว้างขึ้นไปอีก

อยากจะรู้จังเลยว่าเธอไปเจอกับหมอคนไหนมา ทั้งวิธีปฐมพยาบาลที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ทั้งความรู้เรื่องอาหารต่างชาติ และที่สำคัญ...

เขาเอื้อมตัวไปหยิบเอกสารปึกนึงที่ผมแยกไว้เมื่อครู่มาโบกตรงหน้าผม

เธอรู้ได้ยังไงว่าเอกสารอันไหนต่างกัน เพราะถ้าพูดกันตามความจริงแล้ว คงไม่มีชาวบ้านคนไหนอ่านเอกสารทางการแพทย์ที่เป็นภาษาอังกฤษออกหรอก

โอ้โห ใส่มาเป็นคอมโบยิ่งกว่าโปรโมชั่นลดราคาบุฟเฟ่มา 4 จ่าย 3

ยอมรับว่าตอนนี้ในหัวผมมันขาวโพลนและนิ่งค้างเหมือนลืมวิธีการทำงานไปแล้ว สิ่งที่ผ่านเข้ามาในหัวคือคำถามทั้งหมดของคนตรงหน้า แต่สิ่งที่ประมวลผลได้นั้นแทบไม่มี

แถวบ้านเรียกอึ้งแดกครับ

เพราะไม่มีคำแก้ตัว แถมไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง ผมเลยเลือกที่จะส่งยิ้มแหยะๆ ออกไปแล้วก้มหน้านิ่ง

หรือจะใช้วิธีทำตัวกะโหลกกะลาแล้วชิ่งหนีไปเลย?

ในขณะที่ผมกำลังนั่งคิดวิธีเอาตัวรอดอย่างคนมีสติ ก็มีเสียงถอนหายใจดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

พอผมเงยหน้ามองถึงได้เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ยิ้มร่าเริงอย่างปกติ

...เข้าโหมดจริงจังแล้วนั่น...

ผมไม่ได้จะคาดคั้นอะไรหรอกนะ ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอกหรอก

เขาวางเอกสารปึกนั้นลงที่เดิม

เพียงแต่...ถ้าจะทำงานด้วยกัน ก็ควรจะพูดความจริงต่อกันจริงไหม?

แววตาจริงจังที่ต้องสบมาทำให้ผมจำต้องพยักหน้ารับ

ก็ถูกของเขาอยู่หรอก แต่ความจริงของผมนี่พูดได้ที่ไหนกัน จะให้เริ่มต้นประโยคด้วยคำว่า จริงๆ แล้วผมคือผู้เดินทางข้ามผ่านกาลเวลาครับหรือจะเป็น สวัสดี ผมมาจากอนาคตมันก็ไม่เข้าท่าด้วยกันทั้งนั้น

ถ้างั้นก็มีวิธีเดียวที่จะรอด...

ผมจะเล่าก็ได้ แต่หมออย่าไปบอกใครนะ

ในเมื่อความจริงไม่สามารถจะเล่าออกมาได้ สิ่งที่ทำได้ก็คือการสร้างความจริงขึ้นมาใหม่ให้ดูสมจริงที่สุด

เออ โกหกนั่นล่ะ

ผมน่ะเคยแอบที่บ้านไปทำงานให้หมอฝรั่งคนนึงที่โรงหมอแถวบางรักนู้น แต่ผมก็ตามประสาเด็กหนุ่มไงหมอ ไปเถลไถลเหล้ายาปลาปิ้งนี่ลองมาหมด ทำอยู่ได้สักเดือนก็ไปเห็นว่าหมอฝรั่งเขามีชู้ แล้วผมนี่เอาไปบอกเมียเขาเพราะอยากได้เงิน พอเรื่องแดงก็เลยต้องหนีมา แล้วก็อุบที่บ้านไว้เงียบเลย กลัวพ่อแม่จะรู้ว่าไปเถลไถลด้วย กลัวหมอฝรั่งจะตามมากระทืบด้วย

เล่าเป็นตุเป็นตะไม่พอ ยังทำมือทำไม้ สีหน้าท่าทางประกอบเพื่อความสมจริงเข้าไปด้วย ทำให้การเล่าเรื่องและท่าทางของผมลื่นไหลราวกับเป็นของจริง

อานิสงส์ที่ไปลงเรียนวิชาแอคติ้งมา แม่ต้องภูมิใจในค่าเทอมของผม

คงเพราะความสมจริงมากๆ ทำให้คนที่เอาแต่ทำหน้าจริงจังตั้งแต่เมื่อครู่ผ่อนคลายลงก่อนจะกลับมาคลี่ยิ้มกว้างเหมือนเดิม

เธอเองก็ทะโมนเหมือนกันนะ

ผมพยักหน้ารับเบาๆ ด้วยท่าทางเสแสร้งแกล้งรู้สึกผิด

สมัยนั้นผมซนมาก ทำพ่อแม่ลำบากใจอยู่บ่อยๆ เหมือนกัน คิดแล้วก็ไม่น่าทำ

ใครก็ได้ เอาชื่อมอสเข้าชิงสุพรรณหงส์ที

มันผ่านไปแล้วก็ย้อนกลับแก้อะไรไม่ได้ ทำตัวเองทุกวันนี้ให้ดีขึ้นดีกว่า

ไม่ว่าเปล่ายังเอาฝ่ามือใหญ่นั้นมาลูบหัวผมราวกับจะปลอบใจ

สัมผัสนุ่มนวล อ่อนหวานนั้นทำให้ผมต้องเงยหน้าสบตาเขาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นในอก ที่น่าแปลกคือเขาก้มหน้ามองผมอยู่แล้ว

...นัยน์ตาสีฟ้าเข้มนั้นส่งความแว่วหวานมาให้ผมอยู่ก่อนแล้ว....

หัวใจของผมกำลังเต้นถี่รัว เดาได้ว่าหน้าของผมคงกำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

ฝ่ามือใหญ่นั้นค่อยๆ ไล้จากหัวของผมลงตามโครงหน้าลงมาจนถึงปลายคาง เขาลูบคางผมไปมาแล้วไม่ได้พูดอะไร

พวกเราสบตากันอยู่อย่างนั้น สบตาจนผมรู้สึกเหมือนถูกอัญมณีสีน้ำเงินนั้นดูดเข้าไป

อีกแค่นิดเดียวผมก็จะถูกดูดเข้าไปอยู่แล้ว ถ้าผมไม่เบี่ยงหน้าออกมาเสียก่อน

ใช่ อีกนิดเดียว

ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดอยู่บริเวณริมฝีปากทำให้รับรู้ได้ว่าพวกเราอยู่ใกล้กันมากแค่ไหน

เขานิ่งค้างอยู่อย่างนั้น ผมก็หลบตาเขาอยู่อย่างนั้น แต่ในอกมันเต้นรัวจนเจ็บไปหมด

เป็นบ้าอะไรนะมอส

พวกเรานิ่งค้างกันอยู่หลายอึดใจก่อนที่ผมจะรู้สึกถึงความอุ่นชื้นที่กดลึกลงบนแก้ม

ไม่ใช่การกดแล้วผละออกมา

เขาแช่มันค้างอยู่อย่างนั้นหลายวิ กดย้ำๆ จนผมรับรู้ได้ทุกสัมผัส

การจู่โจมอย่างกะทันหันทำให้ผมนิ่งค้างยิ่งกว่าเดิม คงเพราะเห็นผมจิตหลุดไปแล้วและคงไม่มีสติมากพอจะทำความเข้าใจกับอะไรต่อ อีกฝ่ายจึงเคลื่อนที่เข้าหาใบหูของผมแล้วกระซิบเบาๆ

“Good night kiss น่ะ

...บ้า...ชะมัดเลย...

 





ไอ้กร วันนี้เอ็งเป็นอะไร ร้องผิดท่อนเดิมมาสามรอบแล้วนะ

ขอโทษจ้ะครู เมื่อคืนผมนอนไม่ค่อยหลับ เลยไม่ค่อยสบายน่ะจ้ะ

เอ้าๆ เช่นนั้นก็ไปพักดื่มน้ำดื่มท่ากันก่อน

สิ้นเสียงร้องบอกของครูบุญ เหล่าลูกศิษย์ลูกหาที่มารวมตัวกันเป็นวงมโหรีประจำบ้านของคุณเปมทัตก็พลันสลายตัวไปพักผ่อน เหลือเพียงผมกับไอ้มั่นที่เดินเข้ามาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ

ไม่สิ ยังมีอีกคน

ไม่สบายรึ

น้ำเสียงห่วงใยที่ทอดส่งมาทำให้ผมหน้าเห่อร้อนอย่างไม่มีสาเหตุ

ผมพยักหน้าเบาๆ แล้วไม่ได้ตอบอะไรออกไป ผมได้ยินเขาสั่งให้มั่นไปเอาน้ำท่ามาให้ผมแล้วก็เงียบไป

ผมนึกว่าเขาจะเดินจากไปแล้ว ถ้าไม่เห็นว่าเขาค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งข้างๆ

โอย ใจผม ช่วยเต้นเบาลงหน่อยได้ไหม

เมื่อวาน ไม่ได้โดนปีเตอร์ทำอะไรแปลกๆ เข้าใช่ไหม

นี่คุณทวดมีตาทิพย์ใช่ไหมครับ บอกมอสที

คำถามของเขาทำให้ภาพเหตุการณ์เมื่อวานไหลกลับเข้ามาในสมองเป็นฉากๆ

นัยน์ตาสีฟ้าเข้มที่ห่างกันแค่ปลายจมูก

ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะกับริมฝีปาก

ความอุ่นชื้นที่ฝังลงบนแก้ม

ไอ้เหี้ย กูเขิน

ในระหว่างที่ผมกำลังนั่งหน้าแดงอ้าปากพะงาบๆ ไอ้มั่นก็เดินกลับมาพร้อมกับขันน้ำพอดี ยังไม่ทันที่ผมจะเอื้อมมือไปรับ คนข้างๆ ก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อน

มั่น บอกครูบุญด้วยว่ากรไม่สบาย เดี๋ยวเราจะพาไปหาหมอ ให้ซ้อมคนอื่นต่อไปได้เลย

คนถูกฝากฝังพยักหน้ารับคำอย่างงุนงง ในขณะที่คนถูกพูดถึงอย่างผมก็งง แต่ดูเหมือนคุณเปมทัตจะไม่ปล่อยให้พวกผมยืนไร้สติกันนานนัก เจ้าตัวลุกขึ้นยืนแล้วกระตุกข้อศอกให้ผมลุกขึ้นตาม จากนั้นก็กึ่งลากกึ่งจูงผมออกจากบ้านครูบุญไปแบบมึนๆ

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก มอสงง มอสตามไม่ทัน

ดะ เดี๋ยวครับคุณเปมทัต

ท่าทางรีบเดินเหมือนแม่ใช้ให้มาซื้อน้ำปลาแล้วลืมซื้อของเขาทำให้ผมต้องรั้งเอาไว้

รีบอะไรขนาดนั้นล่ะพ่อคุณ

เปรม

ฮะ?

อะไร อะไรของเขาน่ะ

ใบหน้าคมเข้มนั้นฉายแววหงุดหงิด มันดูงุ่นง่านและร้อนรน

เป็นอะไรล่ะนั่น อากาศร้อนเหรอ

เรียกเราว่าเปรม คุณเปรมก็พอ

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง

ผมพยักหน้ารับกับคำบอกนั้นแต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเขาจะดูหงุดหงิดอะไรขนาดนั้น

หรือจะถึงวัยเลือดจะไปลมจะมาแล้วนะ?

ไม่สิ อย่าเพิ่งหลุดประเด็น

ผมไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องไปหาหมอก็ได้

เอ้อ นี่แหละที่อยากบอก

เขาปรายตามามองผมแว่บนึงแล้วหันกลับไป

ไปหาที่คุยกันเถอะ

หาที่คุย? หาทำไมกันล่ะ

เราอยากรู้ว่าเมื่อคืนปีเตอร์ทำอะไรเธอ

 เกลียดคำถามนี้จัง เพราะทุกครั้งที่ได้ยิน ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดก็จะฉายกลับเข้ามาในหัวทุกที

แต่ก็ต้องตีเนียนไว้ครับ

เขาก็ไม่ดะ...

อย่าโกหก

นัยน์ตาสีดำที่จ้องเขม็งมาทำให้ผมค่อยๆ หุบปากแล้วก้มลง

...ต้านทานคนๆ นี้ไม่ได้เลยให้ตาย...

ผมได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างคนหงุดหงิดก่อนจะถูกจับมือแล้วลากให้เดินอีกครั้ง แต่คราวนี้แทนที่จะมุ่งมั่นเดินออกจากบริเวณบ้านครูบุญ กลับเปลี่ยนเป็นเดินไปด้านหลังแทน เสียงพูดคุยโหวกเหวกของผู้คนค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ จนเงียบหายไปเมื่อเดินมาจนถึงหมู่เรือนด้านหลัง

กระท่อมชั้นเดียวทอดตัวเรียงรายต่อกันต่างจากด้านหน้าที่เป็นบ้านทรงไทยสวยใหญ่โต ด้านหลังมีผู้คนอยู่บ้างประปราย หนึ่งในนั้นก็คือน้าผ่องที่ผมคุ้นหน้าคุ้นตา

อ้าว คุณเปมทัต มาถึงโรงครัวมีอะไรหรือคะ

พอดีกรไม่สบายน่ะครับ เลยอยากจะมาถามว่าพอจะมียาอะไรบ้างไหม หากไม่มีก็คงต้องพาไปหาหมอซึ่งก็คงจะเสียเวลาซ้อมไปใหญ่

น้าผ่องมีท่าทีหนักใจ

เอ น้าเองก็ดูยาไม่เป็นด้วยสิคะ ตาเกิดแกก็กลับไปปากน้ำโพ ไม่มีคนดูยาเป็นเลย

คนข้างกายผมฉีกยิ้มสุภาพบางๆ

ผมรู้สึกได้ว่าเจ้าตัวกำลังหัวเราะฮึๆ อยู่ในใจ

เช่นนั้นจะให้เราเข้าไปดูได้ไหม เราพอจะมีความรู้อยู่บ้าง หากไม่มีจริงๆ จะได้พาไปหาหมอ

ได้สิคะ

น้าผ่องยิ้มแย้มให้อย่างคนซื่อแล้วเดินนำไป

น้า อย่าไปเชื่อมัน ไอ้นี่มันปีศาจ

น้าผ่องเดินนำมาจนถึงกระท่อมหลังไกลที่สุดก่อนจะหยิบกุญแจขึ้นมาไข ทันทีที่บานประตูถูกเปิดออก กลิ่นอับปนกลิ่นสมุนไพรก็พวยพุ่งเข้าใส่หน้าจนผมไอไม่หยุด น้าผ่องจึงหันมาช่วยลูบหลังแล้วเอ็ดเบาๆ

โธ่ ป่วยได้อย่างไรล่ะเอ็ง จะต้องทำงานอยู่แล้ว

ผมไม่ได้ป่วยครับน้า แต่ไอ้กลิ่นสมุนไพรที่พุ่งเข้าหน้านี่ทนไม่ได้จริงๆ

ยังไม่ทันที่ผมจะตอบอะไร คนตัวสูงก็พุ่งตัวเข้าไปในกระท่อมหลังนั้นแล้วเรียกให้ผมเข้าไปช่วยหา ยาสมุนไพรพลางรับปากน้าผ่องว่าจะปิดประตูให้เมื่อหาเสร็จแล้ว

ไม่น่าไว้ใจอย่างแรง

ทันทีที่น้าผ่องจากไป ประตูกระท่อมหลังน้อยก็ถูกดึงปิดลง

กระท่อมมืดๆ อับๆ ร้อนๆ กับผู้ชายตัวโตๆ สองคน

โคตรน่าหงุดหงิดเลยครับ

เธอโดนปีเตอร์ทำอะไรบ้าง

ทันทีที่ปิดประตูเจ้าตัวก็เริ่มเข้าประเด็น จนถึงตอนนี้เองที่ผมเพิ่งจะถึงบางอ้อว่าเขาเป็นอะไร

หึงนี่เอง

คงเพราะท่าทีหึงซื่อๆ นั่นล่ะ ทำให้ผมอยากแกล้งเขาต่ออีกหน่อย

ทำไมล่ะครับ...

ผมเว้นจังหวะอย่างจงใจ

หึงเหรอ

ฝ่ามือใหญ่เอื้อมมาบีบจมูกผมเบาๆ

ทะเล้นนักนะ

ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอามือตัวเองกุมมือของอีกฝ่าย

ไอ้เหี้ย เขิน

ผมพยายามหายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อคุมการเต้นของหัวใจตัวเอง แต่กลิ่นสมุนไพรในห้องปิดตายนี้ดูจะไม่เอื้ออำนวยสักเท่าไหร่

ช่างเถอะ

ผมลูบมือที่กุมเอาไว้ช้าๆ

ผม...โดนเขาหอมแก้มล่ะ

เมื่อรับรู้ได้ว่ามือที่กุมไว้เครียดเกร็งขึ้นเล็กน้อย ผมจึงคอยลูบปลอบไม่ห่าง

ยอมรับว่าผมก็ตกใจ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนะ

อันนี้โกหกครับ ความจริงก็เขินอยู่

อีกฝ่ายไม่ได้พูดตอบอะไร ส่วนผมเองก็ไม่มีอะไรจะพูดต่อ สภาพของพวกเราในตอนนี้เลยกลายเป็นการยืนกุมมือกันแล้วลูบหลังมือกันไปมาเท่านั้น

ผมยืนลูบหลังมือเขาอยู่อย่างนั้นจนอีกฝ่ายขืนมือออกไป ผมจึงต้องเงยหน้ามอง

ไม่อยากให้ผมลูบมือแล้วเหรอ

แสงในกระท่อมที่ปิดทั้งหน้าต่างและประตู อาศัยเพียงแสงอ่อนๆ จากช่องลมนั้นเลยคำว่าสลัวไปไกลโข มันมืดจนแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลยด้วยซ้ำ

ผมมองไม่เห็นสีหน้าของเขาเลย

หลังมือใหญ่นั้นไล้แก้มของผมแผ่วเบา

เขาหอมแค่แก้มหรือ

ผมพยักหน้ารับ

แค่นั้นครับ

ผมมองไม่เห็น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังทำสีหน้าแบบไหน

เขาจะรังเกียจผมไหมนะ

พอคิดได้แบบนั้นในอกก็รู้สึกปวดหนึบจนต้องหลับตาลงอย่างช่วยไม่ได้

ถ้าโดนเกลียดก็คงทำอะไรไม่ได้

ถ้าโดนถอยห่างออกไป ก็คงต้องทำใจ

ถ้า...

ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดบนริมฝีปากทำให้ผมชะงักความคิดของตัวเองแล้วลืมตาโพลง แม้ว่ามันจะไม่ช่วยอะไรก็ตาม ลมหายใจอุ่นร้อนที่ประทะลงบนผิวหน้าทำให้ผมรู้ว่าเราอยู่ใกล้กันมากแค่ไหน แต่ก็เพราะอยากรู้ถึงได้ลองยื่นหน้าออกไปอีกหน่อย

ปลายจมูกชื้นเหงื่อที่สัมผัสกันชวนให้รู้สึกดี ภาพเหตุการณ์เมื่อวานไหลกลับเข้ามาในสมองอีกครั้ง

ตอนนั้น ผมเบี่ยงหน้าหลบ แต่ถ้าเป็นตอนนี้....

...ถ้าเป็นคุณเปรม...

ลมหายใจที่ใกล้เข้ามาเป็นสัญญาณเตือนว่ามันกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง ถ้าเบี่ยงหลบตอนนี้ก็ยังทัน...

...แต่จะหลบไปทำไม ในเมื่อไม่มีเหตุผลอะไรให้หลบ....

ผมค่อยๆ หลับตาลง ปล่อยให้ความอุ่นชื้นทาบทับลงบนริมฝีปาก

มันทั้งหวาน ทั้งหอมจนไม่อยากละออกมา

เหมือนกับทองหยิบที่ดูเผินๆ เหมือนจะหวานจนแสบลิ้น แต่เมื่อได้ลองกินจึงพบว่าเราหยุดตัวเองไม่ได้

แล้วผมก็ปล่อยให้ทุกอย่างมันไหลไปอย่างที่มันควรจะเป็น

ปล่อยให้ร่างกายทำในสิ่งที่หัวใจอยากจะทำ...

ในตอนนั้นเองที่ผมเพิ่งจะตระหนักได้ว่า...

...ผมชอบเขาจริงๆ.....

 





กว่าพวกเราจะออกมาจากกระท่อมเก็บสมุนไพร ร่างของเราสองคนก็เปียกโชกราวกับลูกหมาตกน้ำ

หยุดความคิดหื่นกามไว้เพียงเท่านั้น ทุกอย่างเกิดขึ้นที่จูบและจบลงที่การจูบ ส่วนเหงื่อที่ไหลออกมาเป็นลิตรก็เพราะอากาศร้อนอบอ้าวในกระท่อมที่ไม่มีทางระบายต่างหาก

พวกเราเดินกลับไปหาน้าผ่องแล้วบอกว่าหายาสมุนไพรไม่เจอ ท่านทำหน้าเห็นอกเห็นใจในสภาพของพวกเราก่อนจะเดินไปหาน้ำหาท่ามาให้ดื่มพร้อมกับผ้าขาวม้าให้ซับหน้า

คนข้างกายผมอมยิ้มน้อยๆ อยู่ตลอดเวลาเหมือนคนพี้กัญชาแล้วยังไม่สร่าง

เห็นแล้วโคตรหมั่นไส้

หลังจากพักจนเนื้อตัวเริ่มแห้ง พวกเราก็เดินกลับไปที่เรือนด้านหน้า เสียงดนตรีไทยคุ้นหูที่แว่วมาตามลมทำให้ผมได้ฉุกคิดบางอย่าง

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมเอาแต่ซ้อมร้อง ซ้อมเล่นโดยไม่ได้ใส่ใจเนื้อหาของบทเพลงเลยสักนิด

ใช่ ผมลืมไปเลยว่าเพลงแต่ละเพลงก็มีเนื้อหาความหมายในแบบของมัน

เพลงที่ทุกคนกำลังเล่นอยู่ตอนนี้ ถ้าจำไม่ผิดก็คงเป็นลาวดวงเดือน...บทเพลงของชายแด่หญิงสูงศักดิ์ผู้เป็นที่รักที่ไม่อาจเคียงคู่กัน บทสรุปของความรักครั้งนี้คือการจากไปของพระองค์เจ้าเพ็ญพัฒนพงศ์ทั้งๆ ที่ยังไม่สมหวังในรัก

เป็นบทเพลงที่อบอวลไปด้วยความรักอย่างล้ำลึกและอ่อนหวาน ถ่ายทอดความรักทั้งหมดของชายคนหนึ่งแด่ เจ้าดวงเดือน...

คนที่ได้รับความรักมากมายขนาดนี้มันจะรู้สึกยังไงกันนะ แล้วคนที่รักคนๆ นึงได้มากขนาดนี้ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่อาจเคียงคู่กันจะรู้สึกยังไงกันนะ

คิดอะไรอยู่น่ะ

เสียงร้องทักที่ดังขึ้นทำให้ผมสะดุ้งโหยง

โว้ย คนกำลังเพลิน

แน่นอนว่าผมก็ต้อง...

เปล่าครับ

ไม่สู้คนครับ ไม่สู้คน

เขาฉีกยิ้มให้กับคำตอบของผม

จะยิ้มทำไมล่ะ...มันน่ารักนะ

ชอบเพลงลาวดวงเดือนรึ

คราวนี้เป็นผมเองที่ต้องหันมองเขาขวับ

จู่ๆ มาถามแบบนี้มันก็แปลกอยู่นะ

ถามทำไมเหรอครับ

เขาหัวเราะน้อยๆ

ก็แค่ถามดู

นัยน์ตานั้นมันวิบวับจนชวนใจเต้นจริงๆ เลยให้ตายสิ

เย็นไว้มอส เย็นไว้

ก็ชอบครับ...ผมว่ามัน...

ฉิบหาย แล้วกูจะไปอยากอธิบายเขาทำไมล่ะ

...เอาเถอะ...

มันเป็นเพลงที่แสดงให้เห็นความรักของคนๆ หนึ่งได้เป็นอย่างดีเลยครับ มันน่าแปลกใจนะครับที่ใครสักคนจะรักคนอีกคนได้มากมายขนาดนี้

เขาพยักหน้ารับเหมือนเข้าใจ ท่าทางแบบนั้นทำให้ผมยิ้มตอบแล้วหลบตา

การหลบตาคู่สนทนาเป็นหนึ่งในนิสัยเสียที่แก้ไม่หาย ผมไม่ชอบสบตาคนโดยธรรมชาติ แม้จะรู้ว่าเสียมารยาทก็จะเผลอหลบตาอยู่เสมอ ยิ่งเป็นการสนทนาที่มีกันเพียงสองคนผมยิ่งต้องบังคับตัวเองให้ไม่หลบตา แต่ไม่รู้ทำไม พอเป็นเขาผมก็รู้สึกว่าผมสามารถเป็นตัวของตัวเองได้โดยไม่ต้องพยายาม ถ้าอยากหลบตาก็แค่หลบตาได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะโดนตำหนิ

แย่จริงๆ เขากำลังทำให้ผมเสียนิสัย

เธอไม่เคยมีความรักมาก่อนหรือ

คำถามที่ดังขึ้นบังคับให้ผมต้องเงยหน้าสบตากับคนถาม

ถามอะไรของเขากันนะ

ผมเคยชอบ แต่ไม่เคยรักครับ

สิ้นคำตอบของผมริมฝีปากได้รูปก็เหยียดยิ้มเอ็นดู

ทำไมกันล่ะ

ไม่เคยรักแล้วรู้ได้อย่างไรว่าชอบกับรักไม่เหมือนกัน

...นั่นสิ...

ผมจมอยู่กับความคิดของตัวเองครู่หนึ่ง อีกฝ่ายก็ดูไม่ได้เร่งรัดเอาคำตอบ

ชอบก็คงเหมือนเวลาที่เราชอบกินทองหยิบ ถ้ากินทุกวันก็คงเบื่อ แต่ถ้ารักก็คงเหมือนข้าว ที่กินได้เรื่อยๆ ไม่มีเบื่อล่ะมั้งครับ

เขาหัวเราะน้อยๆ กับคำตอบของผมก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง

มันเป็นยิ้มที่กว้างที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น ดวงตาของเขาก็สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น

ทำไมถึงยิ้มกว้างขนาดนั้นนะ

ช่างเปรียบเปรยจริงนะ

เขาเอาฝ่ามือใหญ่นั้นขยี้ผมของผมไม่เบานัก

ความรักคือสิ่งที่หอมหวานและตราตรึง ไม่มีวันแปรผัน ส่วนความชอบนั้นแปรผันได้ตามกาลเวลา จำเอาไว้

ท่าทางของเขาตอนนี้เหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังสั่งสอนเด็ก

น่าหมั่นไส้

...แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าน่าฟัง...

ผมเงยหน้าสบตาเขา

แล้วคุณเคยรักใครไหมครับ

นัยน์ตาสีดำนั้นปรากฏแวววูบไหวอยู่แว่บหนึ่งก่อนจะหายไป เหลือเพียงภาพของผมที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น

อะไรกันนะ

เคยชอบจนเกือบจะรัก แต่ความรักมันไม่ได้เกิดขึ้นง่าย ต้องอาศัยปัจจัยหลายอย่าง เมื่อปัจจัยไม่ครบ ก็ไม่รัก

ไม่เห็นจะเข้าใจเลย...

สักวันเธอจะเข้าใจ

พวกเรายืนสบตากันนิ่งก่อนที่ผมจะเป็นฝ่ายหลบตาก่อน เขายืนนิ่งอยู่อย่างนั้นชั่วอึดใจแล้วเริ่มออกเดินอีกครั้ง ทิ้งผมไว้ข้างหลังกับเสียงดนตรีไทยแผ่วระเรื่อยผสานกับกลิ่นการเวกที่เริ่มโชยกรุ่นไปทั่วสวน

เสียงเครื่องดนตรีที่กำลังบรรเลงเพลงลาวดวงเดือนทำให้เนื้อเพลงค่อยๆ ไหลกลับเข้ามาหัวตามจังหวะดนตรี

พี่นี้รักเจ้าหนอ ขวัญตาเรียม

ความรักช่างเข้าใจยาก

จะหาไหนมาเทียม โอ้เจ้าดวงเดือนเอย

ถ้าวันหนึ่งหัวใจมีรัก ก็คงจะเข้าใจเอง

จะหาไหนมาเทียม โอ้เจ้าดวงเดือนเอย

หรือสุดท้ายแล้ว เราอาจจะไม่เข้าใจอะไรเลย

ความรักนี่มันยุ่งยากจริงๆ











**************************************************************************************************************

[เกร็ดความรู้]



[ประวัติของเพลงลาวดวงเดือน]

"เมื่อพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเพ็ญพัฒนพงศ์ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดมได้เสด็จไปนครเชียงใหม่ และเกิดชอบพอกับเจ้าหญิงชมชื่น พระธิดาองค์โตของเจ้าราชสัมพันธวงศ์และเจ้าหญิงคำย่น ณ ลำพูน โปรดให้ข้าหลวงใหญ่มณฑลพายัพเป็นเถ้าแก่เจรจาสู่ขอ แต่ได้รับการทัดทาน ไม่มีโอกาสที่จะได้สมรสกัน ทำให้พระองค์โศกเศร้ามาก และได้ทรงพระนิพนธ์เพลงนี้ขึ้น เมื่อใดที่ทรงระลึกถึงเจ้าหญิงชมชื่น ก็จะทรงดนตรีเพลงลาวดำเนินเกวียน (ลาวดวงเดือน) เพลงนี้ หรือให้มหาดเล็กเล่นให้ฟัง มาตลอดพระชนม์ชีพ และสิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุได้เพียง 28 พรรษา ด้วยโรคปอดเรื้อรัง ซึ่งบ้างก็ว่าทรงตรอมพระทัยเพราะความอาลัยรัก"

อ้างอิง: ลาวดวงเดือน




.
















B
E
R
L
I
N
       

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 215 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,164 ความคิดเห็น

  1. #1151 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 22:23
    โง้ยยยยยย
    #1,151
    0
  2. #1091 Earn0624 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 01:34
    พอมีเพลงนี้ด้วยแล้วกลัวตอนจบขึ้นมาเลย
    #1,091
    0
  3. #1040 MS.ALIEN (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:58
    เขินแล้วก็กลัวตอนจบด้วย แง หมอปีเตอร์เป็นใรรกันเนี่ยยย เข้ามาทำอะไร้
    #1,040
    0
  4. #975 pukiest (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 02:34
    คุณเปรมน่ะน่ารักจริงๆเลยนะ ถ้าเป็นมอสก็คงสู้ไม่ไหวเหมือนกัน
    #975
    0
  5. #952 chompu_y (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 21:37
    หรือจริงๆแล้ว คุณเปรมกับหมอเคยกิ๊กกันค่ะ แล้วจบไม่สวยงี้ อาจจะตกลงกันไม่ได้ว่าใครจะรุกจะรับดี 55555 หยอกๆ
    #952
    0
  6. #937 PloypailinB. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 23:02
    โอ้ยยยยยยยยย เขินนนนนนนนฮืออออ อะไรขนาดนั้น ทั้งคุณหมอ ทั้งคุณเปรม ฮื่อๆๆๆ ส่วนเพลงคือแบบลึกซึ้งมากๆเลย แงๆๆๆ
    #937
    0
  7. #931 namchii (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 12:43
    กร หรือ มอส ดีอ่ะ ชอบคนง่ายไปหมดเลย ใจเต้นแรงไปกับทุกคนเลยหรอ?
    #931
    0
  8. #916 SOUGIYA (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 16:08
    กรี๊ดดดด คุณทวดดดดดดดดด ทีมคุณทวดค่ะ><
    #916
    0
  9. #900 yunjaelife (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 17:45

    เขินนนนนนน

    ปล.ประวัติเพลงเศร้ามากเลย

    #900
    0
  10. #880 Aoy Soothi'nie (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 06:56
    เขินนนนนนนน
    #880
    0
  11. #868 Bam is all around (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 20:40
    น้องห้ามเป็นนางวันทองเด็ดขาดเลยน้ะะะะะ555555555555
    #868
    0
  12. #850 Mune (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 01:40
    หมอหอมแก้ม คุณเปรมไม่ยอมค่ะ จูบน้องเลย 555555555 รุนแรงกับใจเหลือเกิน
    #850
    0
  13. #804 maielf13 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 22:38
    เขินกับจูบแล้วมาเศร้ากับประวัติเพลงเฉยเลยแงงงงงงง
    #804
    0
  14. #753 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 19:07
    ประวัติของเพลงเศร้าจนน้ำตาจะไหลเลยค่ะ
    #753
    0
  15. #708 Ap_Fortune (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:45
    ดีจัง กำลังจะไปหาประวัติเพลงอ่านพอดี
    #708
    0
  16. #701 love bb lava (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 22:44
    เคยเรียนเพลงลาวดวงเดือนตอนม.5 ตอนนั้นก็ไม่ได้สนใจประวัติความเป็นมา พอมาอ่านจากในนี้ก็รู้สึกอินกับเพลงขึ้น ความรักนี่มันมีหลายเงื่อนไขจัง แค่คนสองคนรักกันแค่นั้นก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่หรอ
    #701
    0
  17. #679 เรา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 17:46
    เขินนนนนน เขาจูบกันแล้วค่ะ ฮืออออ

    หมอน่ารักกก
    #679
    0
  18. #647 Chopoom94 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 23:22
    อ่านไปใจเต้นตึกตักไปด้วย หมอแค่หอมแก้ม คุณเปรมได้จูบน้อง ว้าย เขิลลลลลล
    #647
    0
  19. #593 "KiHae129" (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 15:34
    คุณเปรมมม ไวเว่อร์
    #593
    0
  20. #566 `peach (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 20:19
    แงงง๊ คุณหมอแค่หอม แต่คุณเปรมนี่จูบเลย เขินว้อยยย
    #566
    0
  21. #531 xxnhhzt68 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 00:35
    คุณเปรมมม
    #531
    0
  22. วันที่ 9 มกราคม 2561 / 16:50
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #505
    0
  23. #400 Teddybear_EPN (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 15:31
    มอสเธอร้ายนะ
    #400
    0
  24. #396 mykray (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 15:02
    เราหลงความมอสอ่ะ แต่อีกไม่นานเราจะหลงความคุณเปรมแล้วค่ะ
    #396
    0
  25. #341 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 20:56
    เกือบแล้วว เกือบโดนคุณหมอปีเตอร์ซื้อตัวไปแล้ว ดีนะคุณเปมทัตกลับมากูชาติทัน หวานจริงพ่อคุณ 55
    #341
    0