คอร์ฟจังไดอารี่ฉบับสี่

คอร์ฟจังไดอารี่ ฉบับสี่

วันนี้ข้าแปลกใจเหลือเกินที่เจ้าหนูสีน้ำตาลตัวนั้นมันหายไป เพราะทุกวันเจ้าตัวจ้อยนั่นมักจะปีนขึ้นมาวิ่งเล่นบนตัวของข้า จะว่าไปก็รู้สึกเหงาอยู่เหมือนกันเลยให้ดาม่อนลองเดินหาดู เจ้านั่นเจอหนูสีน้ำตาลนอนนิ่งอยู่ข้างที่นั่งของข้านี่เอง นังเด็กน้อยลองเอาไม้เขี่ยสองสามครั้งมันก็ยังเฉย ข้าเลยสั่งให้ดาม่อนหยิบมันไปโยนทิ้งนอกปราสาท แต่มาคิดดูอีกทีเจ้าพวกโจรนั่นดูจะอดอยาก เลยเปลี่ยนเป็นจับมันไปย่างแทนเสียเลย

เจ้ามนุษย์นั่นหายไปพักใหญ่ มันวิ่งเข้ามาหาข้าด้วยหน้าตาตื่นตกใจพร้อมกับบอกว่าเจ้าหนูตัวจ้อยนั่นโดดออกจากกองไฟและวิ่งไล่กัดลูกน้องของมันจนหนีกระเจิง ข้ามองดูรอยแผลบนตัวของดาม่อนแล้วนึกขันจนต้องหัวเราะออกมา รอยฟันเล็กๆเหมาะสมดีกับหน้าของมันเสียเหลือเกิน อย่างน้อยก็ทำให้หน้าโหดๆของเจ้าดาม่อนน่ามองมากขึ้นกว่าเดิม

นั่งมองหน้าของเจ้าดาม่อนแล้วทำให้ข้ารู้สึกหิวขึ้นมาเสียแล้วสิ คงต้องแอบนังเด็กน้อยนั่นลงไปที่ห้องใต้ดินสักหน่อย หาเด็กอ้วนขาวหน้าตาน่ารักมากินสักสองสามคนเป็นของว่างรองท้อง

ข้าไปดีกว่า