คอร์ฟจังไดอารี่ฉบับสาม

คอร์ฟจังไดอารี่ ฉบับสาม

วันนี้นังเด็กน้อยเกิดร้องไห้ขึ้นมาเสียเฉยๆ ข้าทั้งรำคาญทั้งหงุดหงิดจนต้องลงไปหาเด็กเนื้อนุ่มกิน แต่ก็ยังไม่หายโมโห ยังดีที่เจ้าดาม่อนเสนอให้ข้าออกไปล่าพวกจอมเวทที่แอบซ่อนอยู่ตามหุบเขาเล่น ไม่เลวเหมือนกันเพราะเสียงกระดูกแตกเวลาที่ข้าหักคอพวกมันช่างไพเราะเสียจริง น่าเสียดายที่ข้าไม่เจอเจ้าจอมเวทผมเงินคนสวยนั่น ไม่อย่างนั่นคงสนุกกว่านี้แน่

การไล่ล่าเจ้าพวกมาร์วัลลัสช่างสร้างความเพลิดเพลินใจให้กับข้าจริงๆ วันหนึ่งผ่านไปโดยไม่รู้ตัวเลย ดีที่เจ้าดาม่อนคอยเตือนข้าให้รีบกลับแซฟเวจย์ เจ้ามนุษย์คนนี้ช่างรู้ใจข้าไปเสียทุกอย่าง มันคัดเลือกเด็กตัวอ้วนขาวไว้รอข้าสองสามคน หึหึ กินอาหารหลังออกกำลังกายนี่ ดีจริงๆ

ดีจริงที่นังเด็กน้อยไม่ร้องไห้แล้ว แต่นังหนูนั่นกลับบังคับให้ข้าไปล้างตัวในบ่อด้านล่างของปราสาท นางบ่นว่าตัวข้าเหม็นกลิ่นเลือดจนแทบทนไม่ได้ เฮอะ! เสียดายแท้ มันหอมสดชื่นจะตายไป ว่าแต่ ทำไมข้าต้องทำตามที่นังเด็กนั่นขอด้วยนะ

กว่าจะล้างตัวเสร็จก็เสียเวลาไปนานพอดู ข้าทั้งเหนื่อยทั้งเพลียจนอยากจะนอนเต็มทีแล้ว แต่นังหนูนั่นดันให้ข้ามานั่งเขียนอะไรบ้าๆนี่อีก แล้วยังเจ้าหนูตัวจ้อยสีน้ำตาลที่วิ่งมาเลียหูข้า แถมมุดเข้าไปในต้นคออีกด้วย หนอย!เจ้านี่เห็นข้านิ่งเฉยทำได้ใจ

ไม่ไหว! ข้าไม่เขียนแล้ว ง่วง! พอแค่นี้ล่ะ! ข้าตาลายจนมองเห็นหนูตัวเล็กนั่นกลายร่างเป็นผู้หญิงแล้ว แถมนางยังส่งยิ้มน่าสยองมาให้ข้าอีก น่ารังเกียจชะมัด ถ้านางเข้ามาใกล้อีกสักนิดข้าจะจับฉีกกินเสีย คอยดู!