บทสัมภาษณ์ตัวละครใน ศาสตราแห่งเดราเนียร์

บทสัมภาษณ์พิเศษ นักแสดงจากนิยายเรื่อง

ศาสตราแห่งเดราเนียร์

          หลายท่านที่ได้อ่าน ศาสตราแห่งเดราเนียร์ คงมีตัวละครที่ชื่นชอบอยู่ในใจบ้าง และคงอยากทราบว่าพวกเขามีความคิดเห็นอย่างไรกับเพื่อนของเขา ข้าพเจ้า คอนด้า ผู้สื่อข่าวพิเศษจะตามไล่สัมภาษณ์เหล่านักแสดงทั้งหมดและอาจจะมีพาดอกพาดแขนบ้างกับตัวละครหนุ่มๆบางคน หึๆ

            หลังจากเดินวนไปวนมาอยู่ในฉากมอร์เซลพักใหญ่ คอนด้าก็ได้พบแม่ทัพหนุ่มผู้มีร่างกายกำยำแข็งแรงสมเป็นนักรบกล้า สองขารีบวิ่งเข้าไปหาเขาโดยไม่รอช้าทันที

            "ท่านโซลย์...ย์...ย์"

            เสียงเบรกรองเท้าดังพรืดเมื่อแม่ทัพแห่งมอร์เซลชะงักกึกและหันมามองพร้อมเลิกคิ้ว(ว้าว เท่ห์ว่ะ)

            "มีธุระอะไร" เขาถามเสียงห้าว (อุแม่เจ้า เสียงทุ้มกังวานดีจริง สาวๆมองข้ามไปได้ไง)

            "คือ มาจากนิตยสารแบล็คอนาคอนด้า จะมาขอสัมภาษณ์ท่านแม่ทัพสักนิดค่ะ"

            "อะไรนะจะมาพาดตัวข้า เจ้าบังอาจมากเลยนะที่กล้าพูดออกมาแบบนั้น" โซลย์พูดเสียงดุและเคาะด้ามดาบที่เอวสองสามครั้ง เขาหัวเราะเสียงดังเมื่อเห็นหน้าคอนด้าเริ่มซีดเหลือสองนิ้ว

            "ฮ่ะๆ ข้าล้อเล่น เอ้า!มีอะไรก็ว่ามา"

            "คือ" คอนด้ากลืนน้ำลายลงคอพลางชำเลืองมองดาบอย่างไม่ไว้ใจ "คำถามแรกเลยก็แล้วกัน รู้สึกยังไงกับบทแม่ทัพโซลย์"

            "ก็ดี" โซลย์ลูบเคราตัวเอง "ได้ใส่ชุดเกราะเท่ห์ๆ ขี่ม้าฟันดาบ แถมได้เข้าฉากหวานๆกับผู้หญิงด้วย" ประโยคสุดท้ายเขาทำสีหน้าอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ คอนด้าเกาหัวแกร่ก

            "ฉากหวานๆ กับใครเหรอ"

            "กับ......"โซลย์กระตุกยิ้ม "ข้าว่าเจ้าไปตามอ่านเองจะดีกว่า"

            'งกเป็นบ้า' คอนด้าคิดในใจ

            "งั้น" เสียงกระแอมพร้อมกับยื่นไมค์ออกไปจ่อที่ปากโซลย์ "แล้วคิดยังไงกับนักแสดงคนอื่น"

            "หือ" โซลย์ทวนคำในลำคอ "เจ้าหมายถึงใครบ้างล่ะ"

            "ก็....."คอนด้าทำท่าคิด "อย่างเช่น โมได ฟอร์เซ็ตติ จอมมาร ลินซ์ ดาม่อน "

            "อ้อ" แม่ทัพแห่งมอร์เซลครางแล้วพยักหน้า "จะว่าไปพวกเขาก็เป็นเพื่อนที่ดีทุกคนนะ ยกเว้นเจ้าหนูโมไดปากสว่างนั่น เผลอเป็นไม่ได้ชอบมาขโมยอาหารกล่องข้าไปกินจนเรียบทุกที แถมบางครั้งยังแกล้งเหลือก้างปลาทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าด้วย ครั้งต่อไปข้าว่าจะลองเอาเกลือโรยไว้ซักขวด  เอาให้วิ่งหาน้ำดื่มเสียให้เข็ด"

            คอนด้ากลืนน้ำลายดังเอื้อก ก่อนขยับไมค์เข้าไปอีกครั้ง "แล้วคนอื่นล่ะท่าน"

            "คนอื่น" โซลย์ทวน "ฟอร์เซ็ตติไม่ค่อยมีอะไร ดูเหมือนเขาจะยิ้มลูกเดียว ขนาดโดนเจ้า

โมไดแกล้งแรงๆหลายครั้งนะ อ้อจริงสิ!เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งเจ้าหนูนั่นเกือบโดนหักคอตายเพราะดันไปแอบถักเปียแต่งหน้าให้เขาตอนหลับ พอฟอร์เซ็ตติตื่นขึ้นมา โลกแทบระเบิดเลย" โซลย์ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาดังๆ คอนด้าทำหน้าย่นเมื่อนึกภาพจอมเวทกำลังอาละวาดไล่ฆ่าโมได

"สมน้ำหน้ามัน" เสียงใครคนหนึ่งลอยมาตามลม เงาผ้าสีดำไหววูบผ่านไป คอนด้ามองตามด้วยความสงสัย

"จอมมารน่ะ" โซลย์เฉลย "หมอนี่ไม่ชอบให้ใครไปยุ่งวุ่นวายนัก อย่าได้ไปถามอะไรซอกแซกเชียว"

"แล้วคนอื่นล่ะ"

"ลินซ์น่ารักดี คุยสนุก เป็นคนดียวที่นั่งคุยกับเขาได้ทั้งวันโดยไม่โดนฆ่าตาย" โซลย์บุ้ยใบ้ไปทางคอร์ฟคาคาร์สที่กำลังเขย่าคอเสื้อผีดิบตัวหนึ่งจนหัวหลุด

"ส่วนดาม่อนก็เงียบๆไม่ค่อยมีอะไร"

เสียงตะโกนโหวกเหวกดังมาจากอีกด้าน โซลย์หันไปโบกมือให้โมไดก่อนหันกลับมาทางคอนด้า

"ข้าต้องไปแล้ว จะสัมภาษณ์ใครก็ตามสบาย แต่อย่าไปกวนเวลาทำงานของพวกเขาก็แล้วกัน"

โซลย์วิ่งออกไปทันที นักข่าวคอนด้าหันรีหันขวางอยู่พักใหญ่จึงตัดสินใจเดินไปหาคนที่กำลังนั่งว่างๆอยู่

เขาคนนั้นคือใคร คอยติดตามอ่านในครั้งหน้า

สวัสดี