เล่ห์ร้ายบำเรอรัก/Touch Publishing

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4 ข้อตกลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 มิ.ย. 53

 ตอนที่ 4 ข้อตกลง

 

นี่เรา...เป็นอะไรในสายตาของผู้ชายคนนี้กันนะ...

วารินเพียงตั้งคำถามให้ตัวเองขณะที่สายตาของเธอจับจ้องใบหน้าที่เย็นชาของเมธาวิน

 มันน่าจะเป็นงานถนัดของคุณไม่ใช่รึไง แค่ครั้งเดียวก็จ่ายหนี้ได้หมด

เพี๊ยะ!

แรงจากฝ่ามือเล็กปะทะเข้าที่แก้มซ้ายทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของเมธาวินหันไปอีกทางทันที

 ฉะ ฉัน...

วารินยืนอึ้งอย่างทำอะไรไม่ถูกเมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอทำอะไรลงไป

เมธาวินค่อยๆ หันหน้ากลับมาอย่างช้าๆ มุมปากของเขามีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลากระดากขึ้นเมื่อความโกรธของเมธาวินกำลังปะทุ

 แสดงเก่งดีนี่

สายตาดุดันของเมธาวินจ้องมองใบหน้าหวานที่หวาดกลัว มือใหญ่คว้าข้อมือเรียวบางกุมไว้ก่อนจะบีบมันเพื่อระบายอารมณ์ที่เดือดพล่าน

 กับผมทำไมถึงเล่นตัวนัก ที่ไอ้แก่นั้นคุณตามมาสนองมันให้ถึงที่ เพราะผมเป็นผู้บริหารโรงแรมรึไงคุณถึงต้องแสดงให้สมบทบาทมากเป็นพิเศษ

คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเมธาวินสร้างรอยแผลมากมายขึ้นในใจของหญิงสาว การกล่าวหาของเขาทำให้วารินได้แต่กล่ำกลืนฝืนทนรับมันอย่างเจ็บปวด

 ฉัน..ไม่ได้เป็น..แบบนั้น

วารินคร่ำครวญพร้อมๆ กับพยายามยื้อข้อมือเล็กจากฝ่ามือใหญ่

 งั้นแสดงให้ผมดูสิว่าคุณเป็นแบบไหนกันแน่

เมธาวินดันร่างบางเข้ากระแทกกับประตูห้องสูทก่อนจะโถมตัวเข้าไปกักตัววารินไว้เพื่อกันไม่ให้เธอได้หนี เมธาวินก้มหน้าลงจ้องมองนัยน์ตาที่สั่นไหวและคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ห่างจากปลายจมูกของวารินเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น

 ผมไม่ใช่เจ้าหนี้ที่ดีเท่าไหร่ และเมื่อคุณเป็นลูกหนี้คุณก็ต้องชดใช้อย่างสาสม...ได้ยินชัดมั้ย?”

ปลายจมูกโด่งของเมธาวินปัดผ่านจมูกเล็กของหญิงสาวราวกับจงใจสัมผัสเธอ ก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ซึ่งอำนาจจนวารินไม่อาจปฏิเสธ

วารินหน้าแดงวาบเมื่อความใกล้ชิดทำให้เธอเกิดความรู้สึกแปลกๆ วารินเบือนหน้าหนีพร้อมกับหลับตาลงอย่างหวาดหวั่น ใบหน้าหวานร้อนผะผ่าวสีชมพูระเรื่อของเลือดฝาดลามไปถึงแก้มและใบหู

 พรุ่งนี้มาที่นี้เก้าโมงตรง แล้วผมจะสอนให้คุณรู้ว่าวิธีการชำระหนี้ในแบบของผมมันเป็นยังไง

ประตูห้องสูทที่ด้านหลังวารินถูกเปิดออก เมธาวินเบี่ยงตัวหลบร่างบางที่ยืนตัวแข็งทื่อของหญิงสาวก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพร้อมๆ กับปิดประตูลงโดยไม่หันมาสนใจวารินอีก

มือบางยกขึ้นมากุมหน้าอกของตัวเองก่อนที่ร่างที่ไร้สิ้นเรี่ยวแรงของวารินจะทรุดลงไปนั่งกับพื้น ความหวาดหวั่นที่เมธาวินสร้างเอาไว้เมื่อครู่ยังไม่จางหายไป รวมทั้งความใกล้ชิดที่ทำให้วารินรู้สึกแปลกๆ ก็ยังคงอยู่

หยาดน้ำตารินไหลเมื่อความกดดันมาถึงจุดจบ วารินได้แต่ร้องไห้ออกมาเงียบๆ อย่างเดียวดาย เธอไม่มีแม้โอกาสจะร้องขอความจริงแก้ต่างให้กับตัวเอง เมธาวินไม่ได้มองว่าเธอเป็นผู้หญิงเดินดินคนหนึ่ง...เขาเห็นเพียงแค่เศษธุลีที่ควรทำลายและเหยียบย้ำเท่านั้น

เมื่อรู้ว่าเธอไม่อาจหนีความจริงที่ต้องเผชิญได้วารินก็มีแต่ต้องเตรียมใจของตัวเองให้เข้มแข็งขึ้น หลังจากความรู้สึกแน่นหน้าอกที่มีอยู่ค่อยๆ หายไป วารินก็ยืดยัดขึ้นอีกครั้ง ดวงตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำใสมองบานประตูที่ปิดตายของเมธาวินด้วยความเศร้าหมอง ในเมื่อเธอรับเงินของเขาไปจริงๆ วารินก็ยินดีที่จะชดใช้คืนให้

........................................

 ต้องกินยานี้สม่ำเสมอนะครับ...

 ฉัน...จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนคะ...

 .....

 หรือคะ...คงไม่นานสินะคะ

 อุ๊บ!” ร่างบางนอนบิดไปบิดมาอยู่บนเตียงนอนหลังเล็ก เหงื่อเย็นๆ ไหลโทรมกายจนชื้นไปหมด แม้ความเจ็บปวดจะมากมายแค่ไหน หญิงสาวก็ไม่ปริปากร้องออกมาสักคำ สองมือเรียวเล็กกุมหน้าอกที่กำลังร้าวรานอย่างพยายามที่จะหยุดยั้ง หากแต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้อาการที่กำลังกำเริบอยู่ดีขึ้นมาได้เลย

พ่อคะ...แม่คะ...หนูขอโทษ...

หยาดน้ำตาไหลรินก่อนที่เปลือกตาของวารินจะปิดสนิท คราบน้ำตาเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันถึงร่องรอยแห่งความทุกข์ทรมาน หลังจากความเจ็บปวดหายไปวารินก็หลับใหลอย่างหมดเรี่ยวแรง

 ลูกกินยาตามที่หมอสั่งรึเปล่า?”

 เรียบร้อยแล้วค่ะ

 อย่าลืมพกยาไปกินตามเวลานะลูก

 ค่ะแม่

ยามเช้าที่เริ่มต้นเหมือนเดิม วารินโบกมือลาแม่ของเธอพร้อมกับรับกระเป๋าสะพายที่แม่ส่งให้มาถือไว้

 อย่าลืมกินยาตามหมอสั่งนะลูก

รัตติกามองลูกสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

 ไม่ต้องห่วงค่ะแม่

วารินส่งยิ้มให้แม่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกจากบ้านมา

รถเมย์สายประจำจอดตรงป้ายและรับผู้โดยสารหลายคนที่กำลังเร่งรีบ และหนึ่งในนั้นก็มีวารินรวมอยู่ด้วย เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าที่เธอออกจากบ้านเพื่อไปยังโรงแรมเธียรบุรินทร์(กรุงแห่งปราชญ์) โรงแรมใหญ่ระดับห้าดาวที่เธอเป็นพนักงานอยู่เพื่อที่จะเข้างานตอนแปดโมงตรง

วารินลงจากรถเมย์และเดินตามทางเข้าของพนักงานไปพร้อมกับคนอื่นๆ ก่อนจะแยกไปยังส่วนของตัวโรงแรมที่เป็นห้องพัก วารินเดินไปยังห้องซึ่งถูกจัดไว้เป็นห้องรวมของพนักงานแม่บ้าน เครื่องตอกบัตรกำลังถูกใช้งานวารินจึงยืนต่อแถวเข้าคิวโดยไม่ทันจะได้มองว่าที่ข้างๆ เครื่องตอกบัตรมีใครบางคนกำลังยืนคอยเธออยู่

 ว่าไงน้องสาว

เสียงทักทายที่ดังขึ้นทำให้วารินที่กำลังจะตอกบัตรเข้างานชะงักทันที

 พี่นารี?”

วารินเรียกชื่อของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

 ดีค่ะ พี่เอง เรามีเรื่องต้องคุยกันตอกบัตรเสร็จแล้วตามพี่ออกมาข้างนอกนะ” โดยไม่รอให้วารินรับคำ พอพูดจบนารีก็เดินแหวกพนักงานคนอื่นๆ ออกจากห้องรวมของเหล่าแม่บ้านไปทันที วารินไม่มีเวลาให้ยืนอึ้งมากนักเพราะที่ด้านหลังเธอยังมีเหล่าพนักงานอีกหลายคนรอตอกบัตรอยู่

 เอ่อ...พี่นารีคะ

หลังจากที่ตอกบัตรเสร็จวารินก็เดินตามนารี เปรมประมุขหรือที่วารินรู้จักในฐานะหัวหน้าฝ่ายบุคคลของโรงแรมออกมาที่หน้าห้องรวมของเหล่าแม่บ้าน

นารีที่ได้ยินเสียงเรียกหันมามองหญิงสาวที่อายุอ่อนกว่าเธอไม่กี่ปีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเรดาร์จับผิด

 เมื่อวานมีคนตามหาเรา

นารีเอ่ยขึ้นหลังจากที่มองสำรวจวารินเสร็จสิ้นแล้ว

 ใครหรือคะ? เมื่อวานวารินไม่เจอใครเลยค่ะ วารินตอบไปตามความจริงก่อนจะทำหน้าคิดหนักว่าใครกันจะมาตามหาตัวเธอในเวลางาน

 อ้าว! เมื่อวานไม่เจอใครหรอ?”

คราวนี้เป็นนารีที่ขมวดคิ้วเข้าให้มั้ง ก่อนจะพึมพำอะไรบ้างอย่างอยู่คนเดียว

 ค่ะ เมื่อวานไม่เจอใครเลยค่ะ

นอกจากผู้ชายคนหนึ่งที่มาช่วยตอนกำลังล้ม เอ๋? แต่เขาก็เป็นแขกที่พักอยู่ในชั้นนั้นไม่น่าจะเกี่ยว...

วารินพยายามนำถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานทั้งหมดแต่แล้วสุดท้ายเธอก็ไม่พบคนที่ตั้งใจมาหาเธออย่างนารีบอกแม้แต่น้อย

 งั้นช่างเถอะๆ เอาเรื่องวันนี้ก่อนแล้วกัน วันนี้เราไม่ต้องไปทำความสะอาดชั้นห้าแล้วนะ

 ทำไมละคะ?”

เมื่อนารีพูดจบวารินก็ร้องออกมาอย่างตกใจทันที หน้าที่ประจำของเธอคือดูแลชั้นห้าร่วมกับแม่บ้านอีกสามคน หากว่าเธอไม่ไปทำงานนั้นก็แปลได้ว่าเธอโดนไล่ออกหรือไม่ก็โดนย้ายไปที่อื่น แต่สำหรับวารินแล้วเธอคิดว่าอย่างหลังไม่น่าจะเกิดขึ้นกับเธอ ฉะนั้นสีหน้าของวารินจึงเครียดทันทีเมื่อเธอคิดว่าตัวเองกำลังจะโดนไล่ออก

 มีคำสั่งลงมา พี่ก็ไม่รู้หรอก แต่ที่รู้ๆ คือต่อไปนี้เรามีหน้าที่ทำความสะอาดห้องพักของคุณเมธาวินกับชั้นนั้นทั้งชั้นคนเดียว เข้าใจแล้วหรือยัง

 อะไรนะคะ!”

วารินแทบไม่อยากจะเชื่อหูว่าเธอโดนย้ายไม่ได้โดนไล่ออก แต่ทว่าการที่เปลี่ยนให้เธอขึ้นไปทำชั้นบนที่เป็นห้องสูททั้งหมดนั้นคนเดียวก็แทบจะเป็นการฆ่าเธอเลย ถึงแม้ว่าว่าชั้นนั้นจะมีห้องพักอยู่แค่เจ็ดห้อง แต่ทว่าขนาดของแต่ละห้องก็กินพื้นที่มากมาย แล้วเธอคนเดียวจะไปทำไหวได้ยังไงกัน

นี่มัน...เกิดอะไรขึ้นกันนะ

 

หลังจากที่ได้ฟังพี่สาวที่มีตำแหน่งเป็นถึงหัวหน้าฝ่ายบุคคลชี้แจ้งรายละเอียดเกี่ยวกับหน้าที่ใหม่วารินก็ได้แต่เดินคอตกขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นบนสุดของตึกใหญ่ โรงแรมเธียรบุรินทร์แห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางกรุงเทพมหานครและสามารถมองออกไปเห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยาที่สวยงาม โดยเฉพาะเมื่อมองจากชั้นบนสุดยิ่งเห็นทิวทัศน์สองฝากฝั่งแม่น้ำได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นเมื่อลิฟท์เคลื่อนมาถึงยังที่หมาย ตัวเลขที่แสดงอยู่บนหน้าจออิเล็กโทรนิกบ่งบอกว่าวารินขึ้นมาจนถึงชั้นที่สี่สิบแล้ว และตอนนี้ก็เป็นเวลาแปดโมงครึ่งซึ่งเหลืออีกไม่ถึงชั่วโมงที่วารินจะต้องไปใช้หนี้ให้กับเมธาวินตามที่เขาต้องการ

ประตูลิฟท์เลื่อนเปิดออก ในขณะที่วารินจะก้าวเท้าออกไปเธอก็ได้เห็นว่ามีเงาร่างของใครอีกคนยืนอยู่ตรงหน้า วารินเบี่ยงตัวหลบให้แขกของทางโรงแรมโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองว่าใคร

 เรา...พบกันแต่เช้าเลยนะครับ

เสียงทักทายที่ดังขึ้นเรียกสีหน้าแปลกใจของวาริน

 อ่ะ...คุณ

วารินหันกลับไปมองเจ้าของคำทักทาย ก่อนจะตกใจเล็กๆ ที่เธอได้พบเขา

 เอ่อ...สวัสดีค่ะ

วารินก้มหัวลงอย่างเงอะๆ งะๆ ใบหน้าหวานของวารินแต้มไปด้วยสีชมพูระเรื่ออีกครั้ง ในขณะที่เธอรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้ากำลังจ้องเธออยู่

 ผมว่าวันนี้ผมต้องดวงดีมากแน่เลย คุณว่ามั้ย?”

พิธานจ้องมองแม่บ้านคนใหม่พร้อมด้วยรอยยิ้ม เขาไม่นึกเลยว่าวันนี้ตื่นเช้ามาเขาจะได้เจอเธอเป็นคนแรก

 ไม่ทราบสิค่ะ

เพราะคำถามของชายหนุ่มตรงหน้าไม่มีที่มาวารินก็เลยไม่รู้ว่าจะตอบคำว่าอย่างไร

 ผมว่าผมโชคดี

พิธานแย้มยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อวาริมมองหน้าเขาด้วยสายตาแปลกๆ

 ผมไม่ได้บ้านะ ฮ่าๆๆๆ

คำพูดของพิธานทำให้วารินได้แต่ยิ้มออกมาอย่างเก้อๆ

 ตื่นเช้าดีนี่

ประโยคทักทายของบุคคลที่สามดังขึ้น วารินจำน้ำเสียงทุ้มของผู้มาใหม่ได้ทันทีว่าเขาคือใคร โดยที่เธอไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมอง

 อ้าวคุณเจ้าของโรงแรม ตรวจงานตอนเช้ารึไงครับ

พิธานเอ่ยทักทายเพื่อนสนิทที่อยู่ๆ ก็โผล่มา

 วันนี้มีเรื่องที่ต้องทำ ว่าแต่นายกำลังทำอะไร

เมธาวินใช้น้ำเสียงปกติคุยกับพิธานโดยไม่สนใจวารินที่กำลังยืนหวาดหวั่นอยู่ท่ามกลางคนทั้งสอง

 แค่ทักทายคุณแม่บ้านเอง ยังไงวันนี้ฝากทำความสะอาดห้องผมด้วยนะครับ ฉันไปก่อนนะวินแล้วเย็นๆ เจอกัน

พิธานหันมายิ้มให้กับวารินก่อนจะหันไปโบกมือลาเมธาวินแล้วเดินเข้าลิฟท์ที่เลื่อนขึ้นมาพอดิบพอดี

การจากไปของพิธานสร้างความเงียบที่น่ากระอักกระอ่วนขึ้น วารินยังคงยืนตัวแข็งอยู่ที่เดิมอย่างก้าวขาไม่ออก ในขณะที่เมธาวินกำลังจับจ้องร่างบางของหญิงสาวในชุดพนักงานแม่บ้านของโรงแรมด้วยสายตาเย็นชา

 ตามมา!” เมธาวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอารมณ์หงุดหงิด ก่อนจะหันกายเดินกลับไปที่ประตูห้องของเขาและใช้คียร์การ์ดเปิดมัน

ติ๊ด!

เสียงปลดล็อกดังขึ้น วารินเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูก่อนจะค่อยๆ หันหน้าไปมองใบหน้าหล่อเหลาของเมธาวินที่กำลังจ้องมองเธออย่างเย็นชา

เข้าไปสิ

แรงผลักจากมือใหญ่ดันประตูห้องสูทสุดหรูให้เปิดกว้าง วารินจ้องมองระยะห่างของบานประตูที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ ด้วยหัวใจที่เต้นตึกตัก เธอมีความทรงจำที่ไม่ดีเลยกับห้องๆ นี้ และเธอก็หวาดหวั่นที่จะก้าวเท้าเข้าไปในห้องอีกพร้อมๆ กับคนที่เคยทำร้ายเธอเมื่อครั้งก่อน

 หรือว่างานพวกนี้มันหนักเกินไปแล้ว สำหรับคนที่หาเงินได้ง่ายๆ อย่างคุณ

คำถามพร้อมกับสายตาเย้ยยันถูกส่งให้วาริน

หญิงสาวได้แต่ยืนนิ่งไม่โต้ตอบ ริมฝีปากบางสีชมพูสวยเม้มเข้าหากันแน่น ข่มกลั้นความน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้ วารินรู้ดีว่าในสายตาของเขาเธอไม่มีค่าเลย

 ผมไม่ชอบให้ของใช้อยู่ผิดที่ จัดการทำความสะอาดให้เรียบร้อย คำสั่งอย่างวางอำนาจของเมธาวินดังขึ้น จากนั้นชายหนุ่มก็เดินจากไปปล่อยทิ้งให้วารินได้แต่มองตามแผ่นหลังของเขาไปด้วยสายตาหม่นหมอง

วารินได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรมที่แสนเจ็ดปวด เธอไม่ได้หวังให้คนอย่างเขามาสนใจหากแต่วารินก็เพียงหวังว่าเขาจะปฏิบัติกับเธอเหมือนเช่นคนๆ หนึ่ง ไม่ใช่ด้วยการดูถูกและเหยียดหยามราวกับเธอเป็นเศษดินแบบนี้

รถเข็นของแม่บ้านถูกเข็นมาจอดไว้หน้าห้องสูทซึ่งเป็นที่พำนักชั่วคราวของประธานบริหารโรงแรมเธียรบุรินทร์ เมธาวินยืนมองร่างบางที่เคลื่อนไหวอยู่ภายในห้องด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ความไม่พอใจของชายหนุ่มเกิดขึ้นเมื่อเขาออกจากห้องและพบกับวารินที่ยืนคุยอยู่กับพิธาน เมธาวินไม่พอใจจนถึงขนาดต้องออกไปแสดงตัวให้ทั้งสองคนได้เห็น หลังจากที่พิธานจากไปเขาก็ใช้อำนาจสั่งให้วารินทำความสะอาดห้องเขาเอง แถมยังใช้คำพูดดูถูกเธออีกด้วย

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผู้หญิงที่ชื่อวารินเข้ามามีอิทธิพลกับอารมณ์และความรู้สึกของเขา เมธาวินได้แต่ยืนมองร่างบางที่จัดการทำความสะอาดห้องของเขาอยู่ด้วยสายตากึกๆ ไม่แน่ใจ เพียงแค่หญิงสาวคนหนึ่งที่เขามองเธอพลาดไปก็เท่านั้น แต่ทำไมเธอถึงได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความรู้สึกของเขามากมายขนาดนี้เมธาวินก็พยายามหาคำตอบให้กับตัวเอง

 อ่ะ!”

วารินที่กำลังตั้งสมาธิอยู่กับการทำความสะอาด ต้องสะดุ้งตกใจเพราะอยู่ๆ มือใหญ่ของใครบางคนก็ยื่นมาโอบเอวพร้อมกับรวบตัวเธอเข้าไปกอด

 คุณ!” วารินมองใบหน้าหล่อเหลาของเมธวินอย่างแตกตื่น หากแต่ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอได้พูดเพราะทันทีที่วารินหันหน้ามาเมธาวินก็ก้มลงมาจูบวารินอย่างรวดเร็ว ร่างบางของวารินแข็งทื่อเมื่อเจอกับการจู่โจมที่คาดไม่ถึง นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างอย่างตื่นตะลึง ก่อนที่สติจะเรียกร้องให้วารินผลักเจ้าของอ้อมกอดที่กำลังข่มเหงเธออยู่ออก

เพียงเพราะอยากจะลงโทษที่เธอทำให้เขาต้องเสียความรู้สึกเมธาวินจึงเดินตรงเข้าไปคว้าร่างบางของวารินมากอดไว้ ร่างเล็กถูกดันไปจนติดผนังด้านหนึ่ง สองมือเรียวที่พยายามทุบแผ่นหลังกว้างไม่มีผลอะไรแม้แต่น้อย แขนซ้ายของเมธาวินยังคงกอดรัดเธอแน่นฝ่ามือใหญ่รวบเอวบางไว้ไม่ยอมปล่อย ส่วนมืออีกข้างก็รั้งใบหน้าหวานของวารินบังคับให้เธอไม่อาจหันหนี อีกทั้งริมฝีปากของเมธาวินยังคงรุกรานเธออย่างเร้าร้อนไม่ยอมอ่อนข้อต่อความไม่ประสีประสาในรสจูบของวาริน

ยิ่งนานวารินก็เริ่มที่จะหมดแรงต้านทาน ความรู้สึกแปลกๆ กำลังทำลายปราการที่วารินสร้างไว้จนหมด ริมฝีปากของเมธาวินจูบไล้ลงมาที่ซอกคอขาว ก่อนจะเลื่อนไปกลับไปจูบใบหูเล็กๆ และกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

 กับคนอย่างคุณห้าแสนมันดูจะแพงเกินไป 

ความเย็นชาที่แฝงมากับน้ำเสียงของเมธาวินทำให้วารินได้สติ

 ก่อนที่ผมจะได้ถอนทุนคืนจากคุณ ผมจะสอนให้รู้ว่า...

เมธาวินขบกัดติ่งหูของวารินเบาๆ อย่างหยอกล้อ ริมฝีปากของชายหนุ่มลากไล้ผ่านพวงแก้มที่แดงเรื่อก่อนจะหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบางๆ ของวาริน

เมธาวินจ้องมองนัยน์ตาที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆ วูบหนึ่งที่เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังทำผิด แต่ทว่าเขาก็ไม่คิดที่จะอ่อนข้อแม้แต่น้อย

 ผมจะสอนให้รู้ว่า...วิธีเป็นนางบำเรอที่ดีมันต้องทำกันยังไง

รอยยิ้มเย้ยยันประดับอยู่ที่มุมปากบนใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังจ้องมองเธออยู่ หยาดน้ำตาที่วารินพยายามกลั้นเอาไว้ไหลออกมา แต่ทว่าสายตาที่เมธาวินใช้มองเธอกลับเต็มไปด้วยความดูแคลน

นี่เราทำผิดอะไร...

ริมฝีปากหนาบดจูบอย่างเร้าร้อนลงบนเรียวบางของวารินอีกครั้ง ความปรารถนากระตุ้นให้เมธาวินตักตวงเอาความหอมหวานจากหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ริมฝีปากบางถูกบังคับให้เผยขึ้นเพื่อเปิดรับ ก่อนที่ปลายลิ้นอุ่นๆ ของเมธาวินจะแทรกผ่านเข้าไปดื่มด่ำลิ้มรสความสุขที่เขาต้องการจากตัวเธอ

 ตอบรับสิ... เสียงกระซิบแหบพร่าอย่างวางอำนาจของเมธาวินแทบจะพรากเอาลมหายใจของวารินไป หญิงสาวผู้ไม่ประสีประสาพยายามตอบรับอย่างที่เขาบอกตามสัญชาตญาณ และเมื่อวารินพยายามจูบตอบอย่างที่เขาต้องการเมธาวินก็ถึงกับครางออกมาอย่างพึงพอใจ

ปฏิกิริยากล้าๆ กลัวๆ ของวารินทำให้สติของเมธาวินแทบจะเตลิด ร่างกายที่เคยควบคุมได้ดีของเมธาวินกำลังร้อนรุ่มเพราะอากัปกิริยาไร้เดียงสาที่วารินแสดงออกมา มือเล็กที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นโอบกอดรอบคอของเขา แม้จะดูเหมือนเงอะๆ งะๆ แต่วารินก็กำลังกอดเขาอยู่

มือหนาของเมธาวินปลดเปลื้องกระดุมที่เสื้อทำงานของหญิงสาว หน้าอกอวบอิ่มที่ห้อหุ้มด้วยบราเซียร์ตัวสวยอวดโฉมให้เมธาวินได้เห็น ผิวเนื้อนวลขาวผุดผ่องดึงดูให้ชายหนุ่มไม่อาจละสายตา และวารินก็ต้องร้องออกมาอย่างแตกตื่นเมื่อเมธาวินกำลังหันไปเล่นกับของเล่นชิ้นใหม่

เมธาวินค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากมาที่ซอกคอขาวของวาริน มือของเขากำลังสัมผัสหน้าอกของเธอพร้อมๆ กับบีบเค้นมันอย่าหนักหน่วง ร่างกายของวารินร้อนผ่าวราวกับถูกไฟเผา แต่แล้วทุกอย่างก็หยุดนิ่งเหมือนว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เป็นเพียงสถานการณ์ที่ถูกสร้างขึ้นมา

ก่อนที่คุณจะได้ใช้หนี้ คุณต้องเป็นของเล่นจนกว่าผมจะพอใจ

สายตาเย็นชาและคำพูดที่ร้ายกาจคือสิ่งเดียวที่วารินได้รับจากเมธาวิน ร่างกายของวารินยังคงร้อนรุ่มจากการถูกสัมผัส หากแต่ว่าน้ำตาของวารินก็กำลังรินไหลเพราะคำพูดของเขาอีกเช่นกัน

 เมธาวินผละออกจากร่างบางของวารินทำราวกับของเล่นที่แสนไร้ค่า ชายหนุ่มหันกายจากไปทิ้งไว้แต่รอยยิ้มเยาะที่ออกมาจากมุมปากของเขา

เมื่อร่างสูงใหญ่ของเมธาวินเดินออกไปจากห้องวารินก็ได้แต่ทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง วารินได้รู้ถึงสถานภาพของตัวเองต่อจากนี้แล้ว ว่าสุดท้ายสิ่งที่เธอจะได้พบเจอในข้อตกลงครั้งนี้คือการตกเป็นนางบำเรอจนกว่าที่เมธาวิน วงษ์วฤทธิ์เดชาจะพอใจ




"""""""""""""""""""""""""
มีแก้ไขตอนบนนิดหน่อยค่ะ...
เลยขอลงใหม่เลยนะคะ...
ขอโทษที่ให้คอยนานค่ะ...
อย่าลืมเมนต์ๆ โหวดๆ เป็นแรงใจนะคะ....

คนเขียนเรียก มูน หรือ ศศิ ก็ได้ค่ะ...(แต่ช่วงนี้ติดมูนไปแล้วค่ะ -*-)
เนเฟอร์ตีติ กับ อนัคซูนามุน คนเดียวกันค่ะ...^^
มีสองนามปากกาค่ะ สองไอดีด้วย...บางคนรู้แล้ว... (โดนแฟนคลับจับได้ 555+)

ฝากงานค่ะ...แนวรักแบบเดียวกันค่ะ(อาจจะแรงกว่า)...อย่าลืมไปติดตามนะคะ...^^

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Eternal-Yunho (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2553 / 22:06
    ใจร้ายเจงๆๆ
    #2
    0