เพียงเสี้ยวรัก (ตอน 8 อัพ 100%)

ตอนที่ 6 : Love all I Wanted : Session 4 < Up 100% >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 พ.ย. 55

Love all I Wanted :

Session 4  

วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ทำให้คนที่เพิ่งจะได้ผละไปนอนตอนตีสองหลับลึก แล้วก็กระเด้งตัวตื่นเมื่อสมองสั่งเตือน ต้องตื่นแล้ว!

หญิงสาวยังงัวเงีย เธอลุกขึ้นแต่นั่งแช่บนฟูกหนาที่คลุมด้วยผ้าปูที่นอนสีเขียวอ่อนซึ่งวางอยู่กลางห้อง เรียวตาคู่สวยเบิกโพลงเมื่อสำนึกได้ว่ายังมีบุรุษแปลกหน้าอยู่ในบ้านของเธออีกคน อัยย์ลดาปัดผมเผ้าให้เข้าที่ เหลือบมองนาฬิกาหัวเตียงที่บอกเวลาเก้าโมงกว่าๆ แล้ว หลับยาวไปได้อย่างไรนะ?

ร่างโปร่งเพรียวในชุดเมื่อคืนลุกขึ้นเดินสะโหลสะเหลเข้าห้องน้ำซึ่งมีประตูเปิดถึงจากห้องนอน ก่อนจะออกมาพบอันดาอีกครั้ง ชายหนุ่มไม่ได้นอนอยู่ที่โซฟา เธอจึงก้าวต่อไปในครัวและระเบียงบ้านตามลำดับ ที่สุดท้าย...จึงได้เห็นร่างสูงใหญ่นั่งเอกเขนกที่ชานพักของบ้าน นั่งมองน้ำในลำคลองพร้อมจิบกาแฟร้อนด้วยท่าทีเนิบนาบ สบายใจ

อ่ะแฮ่ม” เจ้าของบ้านกระแอมกระไอขึ้น เรียกสายตาคู่นั้นให้หันกลับมามองเธอ อันดาเผยยิ้มกว้าง เขานี่ก็กระไรทำตัวคุ้นเคยเสมือนอยู่บ้านตนเองเสียอย่างนั้น นี่มันบ้านของเธอนะ แล้วนั่นก็แก้วกาแฟของเธอ

ดื่มกาแฟด้วยกันไหมครับ หอมจัง ซื้อจากที่ไหนน่ะ” เขาถาม เสียง ‘หึ’ เกิดขึ้นในลำคอของผู้ฟัง

นี่เขานั่งจิบกาแฟของฝากจากเพื่อนเธอสบายอารมณ์ไปแล้ว ยังจะมีหน้ามาถามอีก เรียวตาสวยคมจึงตวัดใส่ด้วยความหมั่นไส้

ผมขอโทษนะ ที่ถือวิสาสะเข้าครัวของอัยย์” อันดาออกตัวเมื่อเห็นสายตาหมิ่นๆ

อัยย์ลดายักไหล่บางกับคำขอโทษ แต่จะว่าเขาได้อย่างไร ก็เธอหลับเป็นตายเขาคงจะกล้าปลุกมาขออนุญาตหรอก แค่ต้มน้ำชงกาแฟ แขกอย่างเขาบริการตัวเองได้อยู่แล้ว

ดื่มสิ หลิวกับแดนซื้อมาฝาก”

เจ้าของร่างแบบบางเสยเรือนผมที่ยังดูยุ่งน้อยๆ ก่อนรวบตอบคำถามของเขาด้วยถ้อยคำแสนสั้น ทำเอาอันดายิ้มกริ่มขึ้นอีก ท่าทางเป็นกันเองขึ้นของหญิงสาวน่าประทับใจผู้มายือนไม่น้อย ไม่ว่าเหตุที่เกิดขึ้นนั่นเพราะเขาเมาจริงหรือเมาหลอกก็ตาม รอยยิ้มบนรูปหน้าขาวสะอาดยังไม่จางเมื่อสังเกตเห็นว่าอัยย์ลดายังอยู่ในชุดเมื่อคืน ชุดลำลองใส่ง่ายๆ ดูสบายตัวทำให้หญิงสาวดูแปลกตาน่ามองไปอีกแบบ แต่ยังน้อยกว่าตอนใส่กางเกงทหารเท่ห์ๆ นั่นนิดหนึ่ง

อันดาเผลอมองนาน คิดนานและกำลังคิดไปไกล เขาชอบดวงตากลมโตคู่นั้น เรือนผมดูนุ่มน่าสัมผัสนั่นอีก ร่างอ้อนแอ้นแต่สร้างเกราะให้ตัวเองดูแกร่ง รวมไปถึงใบหน้าเวลางอนง้ำและค้อนใส่ ทุกอย่างนั่นน่ามองในสายตาเขา

นี่นาย!” เสียงห้าวๆ เอ่ยขัด มองซะเขม็งจนอีกฝ่ายหน้าชาได้เหมือนกัน ตาคนนี้นี่!

เอ้อ น้ำร้อนยังมี เดี๋ยวผมชงกาแฟให้ ผมชงเก่งนะ” อันดารีบบอกหลังจากทำหน้าเหลอหลาอยู่เสี้ยววินาที มองนานก็โดนเข่นเขี้ยวทางสายตาอีก ผู้หญิงอะไรดุจริง!

บ้านคุณสวยจัง ผมชอบ อยากมีบ้านอยู่ริมน้ำแบบนี้บ้าง” อันดารำพึงรำพันไปเรื่อย ขณะที่นั่งดื่มกาแฟยามสายพร้อมๆ กับชมสายน้ำไหลเอื่อย ในใจคิด...ถ้าอยากมาที่นี่อีก เจ้าของจะว่าอะไรไหม

อย่างนายไม่เหมาะหรอก เป็นถึงลูกเจ้าลูกนายนี่นะ” ปลายเสียงนั้นค่อนตอนท้าย บ้านของเธอ คนที่ไม่รู้อาจคิดว่าอยู่ต่างจังหวัดทั้งที่จริงๆ ก็แค่ชานเมืองเท่านั้น อย่าง .. อันดา กีรติวัช หรือจะเหมาะ เสียงหัวเราะห้าวๆ ลอดดังคำว่า ‘ลูกเจ้าลูกนาย’

นี่อัยย์ลดามองเขาอย่างนั้นหรือ...? อันดาส่ายหน้าไปมา

ผมไม่ได้อยู่ในวังนะคร๊าบ ผมอยู่บ้านแล้วก็หลังเล็กๆ ด้วย ตอนเรียนก็อยู่หอ หอชายแคบๆ รกๆ น่ะ ไม่เห็นจะต่างจากคนอื่นเลย”

อันดาอธิบายเสร็จสรรพ เขาไม่ใช่แบบที่เธอคิดแน่นอน ไม่ได้สำอาง ไม่ได้เดินไม่ติดพื้นอย่างไฮโซในวงสังคมที่ได้ยินข่าวบ่อยๆ คนฟังแค่ยักไหล่บางภายใต้เสื้อกล้ามบ่งบอกว่าไม่เชื่อนัก แต่มันก็เรื่องของเขาไม่ใช่หรือ ส่วนคนที่ถูกเข้าใจผิดอยากแก้ความเข้าใจผิดนั้นเต็มประดา เขาไม่ต้องการให้อัยย์ลดามองเขาผิดๆ บิดเบือนไปอีก

ฮื่อ เรื่องรกๆ สกปรกๆ น่ะผู้ชายถนัด ฉันเข้าใจ แต่ที่บอกว่านายเหมือนคนอื่นๆ น่ะฉันว่า ไม่ หรอก” หญิงสาวพูดรวนๆ

อัยย์เองก็ยังไม่เหมือนคนอื่นเลยนี่ครับ คิดแปลก ทำตัวแปลก ไม่เห็นเหมือนผู้หญิงทั่วๆ ไปเลย” อันดาแย้งบ้าง คราวนี้คนถูกว่าว่าแปลกเลิกเรียวคิ้วโค้งสวยขึ้นข้างหนึ่ง อะไรนะ!

อันดา นายหมายความว่ายังไง?” ชื่อของเขาถูกคำรามเรียกในลำคอระหง บอกไม่ถูกว่าจะกลัวดีไหมแต่ชายหนุ่มก็ก้มหน้าลง ทำนองขอโทษ นัยน์ตาคนจะพูดตาวาววามขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาที่ปรกด้วยเรือนผมยาวอย่างผู้หญิงมีรอยยิ้มพราว จ้องมองอัยย์ลดากับแววตาเอาเรื่องอย่างไม่กริ่งเกรง แน่นอนว่าอีกฝ่ายรอคอย...หากพูดไม่ถูกหูโดนดีแน่ๆ

คุณไม่ได้ชอบผมนี่ ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นก็ตรงนี้แหละ”

คำนั้นทำให้มือที่ถือแก้วกาแฟแทบร่วง แววตาคาดโทษเมื่อครู่วูบไหวเมื่อถูกเขาตอกย้ำ ใช่! เธอไม่ได้ชอบเขา คำนั้นชี้ชัดดี

ก็ ก็ถูกแล้วนี่ อย่าหลงตัวเองนักได้ไหม การที่ฉันไม่ได้ชอบนายเหมือนคนอื่นๆ ไม่ได้หมายความฉันแปลกเสียหน่อย บ้าชะมัดเลย”

           อัยย์ลดาบ่นในตอนท้าย คนหลงตัวเอง เผยรอยยิ้มขันบนดวงหน้า มองคนหน้าเบ้ที่ผุดลุกขึ้นเลี่ยงไปอีกทางอย่างไม่มีเหตุผล หญิงสาวยังคงบ่นอุบอิบตอนเดินเอาแก้วกาแฟไปเก็บในครัว

ช่วงบ่ายวันนั้นอันดาขอตัวกลับเขาส่งยิ้มกว้างก่อนเดินไปขึ้นรถเต่าสีเหลืองแปร๋นด้วยอาการเป็นปกติดังเดิม อัยย์ลดาลอบพ่นลมหายใจเมื่อรถคันเล็กถอยหลังออกแล้วแล่นไปตามทางซึ่งเป็นเส้นถนนเล็กๆ ผ่านข้างทางซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่น้อยกับพงหญ้าชอุ่ม อันดามองกลับไปยังหญิงสาวร่างโปร่งบางที่ออกมายืนตรงรั้วเตี้ย คล้ายมองส่งเขา รอยยิ้มผุดพรายขึ้นวาดหวังจะกลับมาที่บ้านริมน้ำหลังนี้อีกให้ได้

ยิ่งได้อยู่ใกล้ชายหนุ่มยิ่งมั่นใจว่าเขาชอบ และพอใจอัยย์ลดา แม้จะไม่ได้รับคำพูดคำจาที่หวานหูสักครั้งตั้งแต่พบหน้า แต่หญิงสาวหน้าหวานก็มีอะไรดึงดูดหัวใจราวแม่เหล็ก ในวันนี้หัวใจรักที่เคยมอบให้ลลนาไปจนหมดถูกเรียกคืนกลับมาเพื่อฝากไว้กับเจ้าของบ้านไม้หลังเล็กๆ เสียแล้ว

อัยย์ลดาหมุนตัวจะกลับเข้าบ้าน เสียงทักทายของเพื่อนบ้านก็ดังขึ้น เธอชะงักฝีเท้าซ่อนลมหายใจที่กำลังจะพ่นทิ้ง มาแล้ว...

แฟนเหรอจ๊ะ หนูอัยย์?” คนถามใคร่รู้จริงจังเพราะยังยื่นหน้ายื่นตามองตามรถเต่าที่กำลังจะแล่นลับหาย

อ่า ไม่ใช่หรอกค่ะ นั่นเพื่อนที่ทำงาน” รู้ว่าบอกนางหรือจะเชื่อ แต่อัยย์ลดาก็เลือกพูดความจริง อีกฝ่ายส่งรอยยิ้มนิดๆ ที่มุมปาก แววตายิ่งแล้วไปใหญ่ไม่เชื่ออย่างเปิดเผยจนคนตอบถอนใจเซ็งๆ

เพื่อนหรือจ๊ะ นึกว่าดาราเสียอีก”

ไม่ใช่ค่ะ เป็นเพื่อน” เธอย้ำแน่นหนัก อันดาไม่ใช่ทั้งแฟน ไม่ใช่ทั้งดารานั่นแหละ

คนอ่อนวัยกว่าตอบอย่างสุภาพก่อนจะขอแยกตัว เผ่นแผล็วเข้าบ้านไป ข้อดีของสังคมเมืองผุดขึ้นมาให้คิด อย่างหนึ่งก็คือไม่มีใครสนใจใครมากเกินไปอย่างที่นี่ อย่างคนละแวกบ้านเดียวกัน ชายคาติดกัน ถือว่ารู้จักมักคุ้นจนถามไถ่กันได้ซึ่งบางทีก็เกินพอดี ความที่เป็นสาวสมัยใหม่ อัยย์ลดาจึงไม่ชอบที่คนเหล่านี้เก็บเรื่องของเธอไปซุบซิบ บ้างก็ว่าเธอมีแฟนหลายคนเพราะมีเพื่อนผู้ชายมาที่บ้านบ่อยๆ ตอนเรียนแถมยังเปลี่ยนหน้า ก็แค่ปากหอยปากปูหญิงสาวไม่คิดถือสา ส่วนเรื่องของอันดาก็คงจะอื้ออึงกันไปทั้งซอย ก็ชายหนุ่มที่มาในวันนี้หน้าตาธรรมดาเสียที่ไหน แต่ข่าวลือก็เป็นข่าวลือไม่นานหรอกก็จะมีเรื่องใหม่ให้ผู้คนสนใจ คล้ายๆ กับเธอที่จะเลิกใส่ใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้เช่นกัน

 

         ห้องประชุมภายในของบริษัทโปรเจกต์ วัน ถูกใช้ประชุมเครียดทันทีที่โชติรสรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับอัยย์ลดา สีหน้าของเขานิ่งขรึม และส่อแววดุดันทันตา ส่วนผู้เสียหายนั่งหน้าเคร่งเพราะกำลังโดนคาดคั้นให้เล่าเหตุการณ์ของวันก่อนซ้ำๆ หญิงสาวเหลือบมองผู้อยู่ในเหตุการณ์อีกคนที่ยังนั่งนิ่ง แววตาจริงจังไม่ต่างจากผู้ฟังทั้งสอง

อันดานั่งฟังเงียบๆ ทอดกายสูงใหญ่เอนพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำวางมือประสานบนโต๊ะกระจก เวลาไม่ทะเล้นเขาก็ดูเป็นชายหนุ่มขรึมๆ ที่เดาทางความคิดได้ยากเช่นกัน อัยย์ลดามองสบตาผู้ร่วมสถานการณ์อย่างอันดาที่ดูใจเย็นนักอย่างขอความช่วยเหลือ เธอไม่อยากเอ่ยถึงก้องภพอีก เพราะจะทำให้โชติรสยิ่งกังวลแล้วเรื่องนี้ก็อาจจะถึงหูพี่ชายของเธอ

           เฮ้อ’ โชติรสผ่อนลมหายใจเมื่ออัยย์ลดาเล่าจบ แววตาของเขาแลห่วงใยพนักงานสาวจนอันดารู้สึก

บอสหนุ่มสบตาทฤษฎีชายหนุ่มรุ่นน้องอีกคน กำลังครุ่นคิดถึงความผิดพลาดที่ปล่อยอัยย์ลดาไปพบก้องภพ ทั้งที่พอรู้แบ็คกราวน์ความเป็นเสือผู้หญิงของลูกค้า แต่หญิงสาวไม่คิดว่าเป็นความผิดของใคร เธอโชคร้ายเองที่เจอคนแบบก้องภพ แต่คนที่พลาดมารับเรื่องนี้แทนคือ อันดาต่างหาก โชติรสหันไปหาสบตาอันดาตรงๆ

ขอบใจนายมากนะ อันดา” โชติรสเอ่ยจริงจัง

ใบหน้าคมเข้มเงยขึ้นมองครีเอทีฟหนุ่มที่ร่วมทางและช่วยเหลืออัยย์ลดาเอาไว้ทันด้วยสายตาบางอย่าง อีกฝ่ายรับเอาคำขอบคุณนั้นไว้ด้วยการผงกศีรษะขึ้นลง เอ่ยว่า ครับ แต่สงสัยว่าทำไมโชติรสต้องขอบคุณเขาด้วย ทำอย่างกับว่าอัยย์ลดาเป็นคนสำคัญของตัวเอง อันดาลอบมองแววตาอาทรห่วงใยของเจ้านายหนุ่มที่ส่งไปยังครีเอทีฟสาว หรือทีท่าแบบนี้จะแปลว่าคนทั้งคู่คบหากัน ใจแกว่งทีเดียวเมื่อคิดอย่างนั้น

เรื่องมันผ่านไปด้วยดีแล้วน่ะ ถือว่าฟาดเคราะห์ก็แล้วกันว่ะ อัยย์” คนพูดเป็นโปรดิวเซอร์หนุ่ม

ฮื่อ อัยย์ก็ว่างั้นแหละพี่เท็ด คนแบบนั้นปล่อยให้ธรรมชาติลงโทษเหอะ” อัยย์ลดาเออออ พยายามไม่ให้ทุกคนซีเรียสเกินไปโดยเฉพาะโชติรส

แต่เรียวตาคมของชายหนุ่มอีกสองคนกลับฉายแววแตกต่าง ทั้งโชติรสและอันดาไม่คิดว่าเพียงพอ เป็นเพราะเรื่องนี้เกิดกับหญิงสาวที่เขาทั้งคู่แคร์ ชายหนุ่มที่อาวุโสกว่าประสานเรียวแขนแกร่งกอดแน่นที่ด้านหน้าแผ่นอกหนา น่าจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อสั่งสอนคนอย่างก้องภพ แต่งานกับเงินยังค้ำคอทำให้โชติรสคิดหนัก

พี่โช อัยย์ว่า...” หญิงสาวพยายามไกล่เกลี่ย แต่ดูเหมือนชายหนุ่มอีกสามคนจะคิดเห็นตรงกันว่ามัวนั่งรอกรรมตามสนองคนแบบก้องภพอาจช้าไป

อัยย์ไม่ต้องห่วงหรอก เรื่องนี้พี่ เท็ดกับอันดาจะจัดการเอง อัยย์ออกไปทำงานต่อเถอะ”

บอสหนุ่มเอ่ยปากอนุญาตให้หญิงสาวกลับออกไปก่อน เพราะพวกเขาต้องการคุยกันต่อ เรียวตาสวยหวานหรี่ลงนิดๆ เมื่อโดนกีดกันทำอย่างกับจะประชุมลับงั้นแหละ

พวกผู้ชายนี่ก็กระไร ทำตัวมีความลับทั้งที่เรื่องนี้มันเกี่ยวกับเธอโดยตรงไม่ใช่หรือไง’

อันดาหันกลับมาสบนัยน์ตาโชติรสเมื่อร่างโปร่งเพรียวพ้นออกไปจากห้องประชุมเพื่อพูดคุยกันต่อ ทันได้เห็นแววตาห่วงใยอัยย์ลดาฉายชัด ยามที่เขามองตามหญิงสาวตอนเธอก้าวออกไปจากห้อง ในใจอยากรู้จริงๆ ว่าโชติรสคิดอย่างไรกับลูกน้องคนสนิทคนนี้

 

ประกายวิบวับในเรียวตาสีเข้มภายใต้แพขนตาที่งอนราวสตรีมองสบดวงหน้าสวยหวาน ลอบยินดีเมื่อพบว่าอัยย์ลดากำลังรอคอยเขาอยู่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะกลับออกมาจากห้องประชุม เธอเดินวนไปเวียนมาที่หน้าโต๊ะทำงานของตัวเองหลายรอบจนพื้นแทบสึก คนอยากรู้จนเก็บไว้ไม่ไหวก้าวเร็วๆ มาถึงตัวอันดาเรียบร้อย เงยดวงหน้าหวานขึ้นจ้องมองใบหน้าคมคายที่ลอยเด่นอยู่สูงกว่าระดับสายตาด้วยแววตาคาดคั้น

พวกนายตกลงจะทำยังไงกับเรื่องนี้ เล่ามาให้หมดเลยนะ” เธอถามแกมบังคับ

แถบคิ้วสีเข้มเลิกขึ้นคล้ายว่าไม่รู้ไม่ชี้ เขาไหวไหล่หนาน้อยๆ ไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่เดินไปหยิบกุญแจรถที่โต๊ะทำงาน

ว่ายังไงอันดา นายอย่ามาตีรวนแบบนี้สิ” หญิงสาวแหววใส่

เที่ยงแล้วนะครับ ตอนนี้ผมหิวจัง เรากินไปคุยไปได้ไหมครับ?” ชายหนุ่มต่อรอง พลางชูกุญแจรถให้หญิงสาวดู

คำพูดเมื่อกี้มันหมายถึงชวนเธอออกไปทานอาหารกลางวันด้วยกัน แล้วเขาจึงจะยอมเล่าเรื่องในห้องประชุมให้เธอฟัง อัยย์ลดาเบ้หน้า สะดุดกับคำชวนแบบนี้ มันดูธรรมดาเหลือเกินสำหรับเขาแค่ชวนผู้หญิงสักคนไปทานข้าวด้วย แต่คนถูกชวนกลับคิดหนัก เธอไม่อยากเป็นขี้ปากพนักงานสาวคนอื่นๆ ในบริษัท แล้วอันดาก็เป็นคนที่เธอไม่ควรอยู่ใกล้

ว่ายังไงครับ แค่ไปทานข้าวกับผมไม่ถึงชั่วโมง อัยย์คงไม่ได้กลัวหรอกนะ” อันดาปรามาส รู้ว่าอัยย์ลดากำลังคิดอะไรเรื่องที่เธอไม่ชอบคนเจ้าชู้เขารู้จากหัสนัยแล้ว คนถูกหาว่า ‘กลัว’ เม้มริมฝีปากอิ่มสนิทแทบเป็นเส้นตรง ใครว่ากลัว!

จะไปก็ไปสิ อย่าช้า!” เสียงหวานดัดห้วนใส่คนตรงหน้า พร้อมดวงตาคมตวัดใส่ ‘ใครกลัวนายกัน นายอันดา’

 

รถเต่าสีเหลืองแปร๋นถอยไปจอดสนิทที่หน้าร้านอาหารที่ขึ้นชื่อเรื่องสลัดกับผักสด ที่การันตีว่าสด สะอาดเพราะปลูกเองโดยเจ้าของร้าน อัยย์ลดาเหลือบมองหน้าร้านร่มรื่น ทางเข้าเล็กๆ นั้นเป็นซุ้มประตูไม้สีเอิร์ทโทนจัดแต่งด้วยไม้ใบสีเขียวสบายตาทำให้หญิงสาวพอใจอยู่ไม่น้อย ที่นี่เป็นร้านเอาท์ดอร์เปิดรับอากาศโปร่งโล่ง และสีเขียวขจีของต้นไม้ คนทั้งคู่เลือกนั่งที่โต๊ะสีขาวสำหรับสองที่ เปิดเมนูสั่งอาหารทันทีที่บริกรมารับออร์เดอร์

อัยย์เคยมาร้านนี้ไหมครับ?” เธอส่ายหน้าไปมา เคยได้ยินชื่อมาบ้างแต่ยังไม่เคยมาสักครั้ง

ผมมาบ่อยๆ น่ะ ชอบน้ำสลัดที่นี่ กลมกล่อมดี”

อ้อ! คงจะชวนสาวๆ มาทานบ่อยๆ ล่ะสิ

อัยย์ลดาค่อนแคะในใจ เธอหลิ่วดวงตาสวยคมมองเขาเล็กน้อยอย่างคาดคะเน

รูปลักษณ์หล่อเหลา เพียบพร้อมทั้งหน้าตาและคุณสมบัติขนาดนี้ แถมยังสร้างความสนิทคุ้นเคยกับคนแปลกหน้าง่ายดายโดยเฉพาะผู้หญิง ร้อยทั้งร้อยไม่มีใครไม่ชอบใจที่จะควงชายหนุ่มไปด้วยแน่ แล้วเธอล่ะ ความคิดหยุดกึ่ก...แต่นั่นต้องไม่ใช่เธอ

ใบหน้าขาวสะอาดส่งยิ้มพราย จ้องมองดวงหน้าของคนที่อยู่ในห้วงความคิดของตนเอง อัยย์ลดากำลังคิดอะไรถึงได้ขมวดเรียวคิ้วมุ่นขนาดนั้น พอดวงตากลมโตมองสบรอยยิ้มของเขาเธอก็เมินใบหน้าหนีด้วยความหมั่นไส้

อร่อยไหมครับ ถ้าชอบผมจะพามาอีก” คนถามใส่ใจต่อความรู้สึกชอบ ไม่ชอบของเธอ แต่ท้ายประโยคนี่สิมันคล้ายการนัดเดทครั้งต่อไปอย่างไรอย่างนั้น อัยย์ลดาพยักหน้าส่งๆ แทนคำตอบว่า อร่อย แต่ไม่ได้ตั้งใจจะมากับเขาอีกแน่ จบวันนี้ก็คือจบกัน

ตกลงว่านายจะเล่าได้หรือยัง?” หญิงสาววกกลับเข้ามาเรื่องก้องภพ ที่ทำให้เธอต้องตกกระไดพลอยโจนมานั่งอยู่ตรงหน้าอันดาเวลานี้ ข้อต่อรองไม่ได้ยิ่งใหญ่ แต่อัยย์ลดาไม่ชอบมีอะไรคั่งค้างในใจ

ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ เราหาวิธีรับมือคนแบบนี้ได้สบาย” อันดาพูดขึ้นพร้อมกับดื่มกาแฟเย็นในแก้วใส

ถ้าไม่ไปหลงกินอะไรของเขานะ” ประชดใส่

อันดายิ้มหัวกับคำนั้น จะให้บอกได้อย่างไรว่าถึงจะกินก็ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก นัยน์ตาคนถูกค่อนแคะพราวไปด้วยแววเจ้าเล่ห์ที่หญิงสาวตามไม่ทัน อัยย์ลดาแค่รู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าเจ้าชู้เข้าไส้ แต่ยังมีอีกหลายอย่างที่เธอยังไม่ได้เรียนรู้ ทั้งฉลาด เจ้าเล่ห์ร้ายเป็นที่หนึ่ง เธอไม่มีวันรู้ว่าอันดาไม่ได้สะทกสะท้านไปกับฤทธิ์สาเกอย่างที่เธอเข้าใจ

จะว่าไปแล้วหญิงสาวกำลังหลงเล่นอยู่กับไฟร้อนที่ไม่ต่างไปจากก้องภพนักหรอก คนฟังยิ้มน้อยๆ กับดวงตาตวัดค้อนน่ามองคู่นั้น

ผมจะรับงานนี้ต่อจากอัยย์ คุณจะได้ไม่ต้องไปพบนายก้องภพนี่อีก”

แล้วถ้าเขาไม่ยอมล่ะ งานนี้งบประมาณไม่ใช่น้อยๆ ฉันไม่อยากให้พี่โชเดือดร้อนแล้วเสียงานนี้ไป” หญิงสาวเอ่ย ห่วงความรู้สึกและผลกระทบต่อบอสหนุ่มแห่งโปรเจกต์ วัน จนอันดาขัดใจไม่น้อย

ถ้าเป็นอย่างนั้น...อัยย์ก็ต้องไปพบนายก้องภพนี่กับผมทุกครั้ง ห้ามไปคนเดียว ผมจะเคลียร์กับหมอนั่นเอง” คำพูดนั้นหนักแน่นและจริงจังต่างจากแววตาวาวเวลากวนเธอลิบลับ

เคลียร์อะไร?” อัยย์ลดาเอ่ยถามไม่เข้าใจ

รอยยิ้มตรงมุมปากทรงเสน่ห์ผุดขึ้นประดับใบหน้าขาวสะอาด เรียวตาคมเข้มน่ามองสะท้อนลึกให้เห็นแววมุ่งมั่นในรอยตา

เคลียร์สถานะของเรา จะบอกว่าอัยย์เป็นแฟนผมครับ เขาไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับแฟนผม”

อันดาเน้นย้ำคำว่า ‘แฟน’ จนคนฟังหน้าร้อน

ใครเป็นแฟนนายกัน นี่นายกับพี่โช พี่เท็ดบ้าไปแล้วสิเนี่ย” หญิงสาวอุทานหงุดหงิดกับทางออกที่สามหนุ่มคิดขึ้น นั่นมันใช่วิธีแก้ปัญหาตรงไหนกัน ใบหน้าเบ้แสดงอาการไม่เห็นด้วยอย่างมาก แต่อันดาไม่สนใจ

ไม่บ้าหรอกครับ ผมเต็มใจเป็นแฟนกำมะลอให้อัยย์ แต่ถ้าวันไหนอัยย์อยากเปลี่ยนสถานะให้กลายเป็นเรื่องจริงก็บอกนะครับ ผมยินดี” คนพูดๆ ด้วยรอยยิ้มกริ่ม ไม่สะทกสะท้านสายตาจิกใส่ของหญิงสาว

นี่มันอะไร! หนีเสืออีกตัวมาเจอราชสีห์ที่ร้ายกว่าหรือเปล่านี่ ยัยอัยย์เอ้ย’

 

ฉันอิ่มแล้ว” คนพูดรวบช้อน พร้อมดื่มน้ำเปล่าอึกใหญ่

อันดาถึงกับหน้าเหวอ คนพูดๆ จบปุ๊บก็ลุกขึ้นปั๊บ มือเรียวบางคว้ากระเป๋ายีนใบเก๋ขึ้นสะพายข้างตัว โดยไม่ได้ใส่ใจสักนิดว่าผู้ร่วมโต๊ะอาหารจะอิ่มอย่างเธอไหม...

ที่สำคัญคนถูกชวนมาไม่ยอมควักกระเป๋าจ่ายค่าอาหารแน่ๆ คนชวนก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบเป็นเจ้าภาพไปตามระเบียบ เพราะมัวแต่นั่งมองอัยย์ลดา ไม่ก็แทะเล็มอีกฝ่ายด้วยคำพูดหวานๆ สลัดผักในจานตรงหน้าอันดาจึงยังไม่พร่อง เรียกได้ว่าแตะไปคำสองคำเท่านั้น ยังไม่ทันได้ทักท้วงอัยย์ลดาก็เดินลิ่วออกไปแล้ว

ร่างสูงใหญ่มองเธองงๆ จำต้องผุดลุกขึ้นตาม เขากวักมือเรียกบริกรมาเก็บเงินแล้วรีบร้อนก้าวตามอัยย์ลดาที่มายืนรอเขาที่รถแล้ว อันดาส่ายหน้าน้อยๆ เรียวตาคมวาววับจำกัดสายตาอยู่แค่เบื้องหลังบางของคนที่เจ้าเล่ห์พอตัว เขาเผลอมองนานไปนิดก็เพราะใบหน้าสวยได้รูป ดวงตา

คมหวาน รูปร่างโปร่งบางอ้อนแอ้นแม้จะสวมใส่เสื้อยืดตัวโคร่งพรางไว้เท่าใดก็ตาม เรือนผมยาวสลวยละไหล่บางพริ้วน้อยๆ ตามแรงลม เขาจึงละสายตาไปได้ยาก

อัยย์ครับ”

เสียงห้าวทุ้มที่จะเอ่ยเรียกอัยย์ลดาไม่เต็มคำนัก เมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังคุยโทรศัพท์กับใครสักคน ด้วยท่าทีสนิทสนมและเป็นกันเอง

ใครว่าอัยย์ลืมล่ะ ไม่มีทางหรอกค่ะ อัยย์คิดถึงพี่ธานนะคะ” บทสนทนากระทบโสตประสาทคนแอบฟัง คำว่า ‘คิดถึง’ อะไรเถือกนี้กระทบใจคนฟังเต็มๆ จนในอกออกจะรวนๆ เล็กน้อย ชื่อนั้นไม่ใช่โชติรส แต่ก็อาจเป็นชายหนุ่มในรูปที่เขาเก็บได้จากโต๊ะของครีเอทีฟคนก่อนก็เป็นได้

อันดาชะงักฝีเท้าทันที แอบเงี่ยหูฟัง รู้สึกร้อนหูขึ้นมาทั้งที่ไม่ได้มีสิทธิ์ แต่หัวใจของเขาใคร่รู้เรื่องต่อจากนี้ 

กำลังพูดกับใครถึงได้ออดอ้อน และอ่อนหวานน่าฟังได้เท่านี้ หากเป็นเขาเมื่อใด อัยย์ลดาจะพูดจาห้วนๆ ห้าวๆ ใส่อย่างไว้ตัวตลอด’

แม้อันดาจะเริ่มชินกับกริยาห้าวๆ ทั้งที่ดวงหน้าหวานหยดซึ่งต่างจากรูปลักษณ์ภายนอกอย่างชัดเจน แต่ก็อยากได้ยินถ้อยคำเพราะๆ หวานๆ เช่นนี้มากกว่าความแข็งกระด้างที่ได้รับ ในใจอดค่อนและอิจฉาไม่ได้ 

เขาไม่ได้จะเสียมารยาทนะ แต่แค่อยากรู้’ อันดาคิดเข้าข้างตัวเอง เมื่อสนใจคนปลายสายมากเข้า

ค่ะที่สัญญาไว้ อัยย์จะลืมได้ยังไงล่ะคะ อย่าขี้งอนน่า นะคะเชื่ออัยย์”

“......” อึ้ง!

อย่าบอกนะ ว่านี่เป็นแฟนตัวจริง’

แค่คิดเองเออเองได้เท่านั้น นัยน์ตาสีเข้มก็สลดวูบเพราะเพิ่งจะแอบอ้างตนเป็นคนรักของอัยย์ลดาอยู่แหม่บๆ ฝันก็มาสลายแค่ไม่กี่นาทีผ่าน โดยเฉพาะเมื่อได้ยินประโยคถัดมาหลายๆ ประโยคที่ตีความได้ว่าอัยย์ลดาสนิทกับใครคนนั้นมากเพียงใด คำพูดน่ารัก ออดอ้อนฟังอย่างไรก็บาดหูพาลให้หงุดหงิด ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มหงิกงอโดยไม่รู้ตัว

ร่างโปร่งเพรียวหันกลับมาเบื้องหลังเมื่อรู้สึกว่ามีใครสักคนกำลังจับจ้อง แล้วก็เผชิญหน้ากับอันดาซึ่งกำลังมองเขม็ง ความคิดบางอย่างจุดขึ้นฉับพลันเมื่อเห็นสีหน้าของเขา หรือว่าเขาจะได้ยินที่เธอคุยกับพิธาน

หึ ก็ดี’ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากหยักสวยฉาบขึ้น อุบายบางอย่างพลันแล่นปราดในสมองอันชาญฉลาดของอัยย์ลดา

เอาพี่ชายเป็นไม้กันหมานี่แหละ’

ทั้งอันดาและชายหนุ่มปลายสายอาจเดาใจไม่ถูกว่าอัยย์ลดากำลังมีแผนการณ์อะไร แววตาของเธอถึงได้ซุกซน เจ้าเล่ห์เพทุบายนัก

พี่ธานก็...คุยกันอยู่บ้อยบ่อยยังจะบ่นคิดถึงอัยย์อยู่ได้ อัยย์รู้ค่ะ รู้ว่าคิดถึง อัยย์ก็เหมือนกันค่ะ คิดถึงแทบจะทุกลมหายใจเลย”

คนพูดจักจี้หูกับคำพรรณนาที่สรรหามากรอกใส่พิธานเสียเอง คนเป็นพี่ถึงกับงง จากคำพูดหวานเลี่ยนพร้อมน้ำเสียงเชื่อมน้ำตาลทำให้พิธานเริ่มขมวดเรียวคิ้วคมเข้มกับคำพูดแปร่งหูของน้องสาว แต่อึดใจก็เดาออก

อะไรของเราน่ะ อัยย์

เดี๋ยวคืนนี้อัยย์แวะไปหานะคะ จะได้ไม่ต้องบอกกันทางโทรศัพท์ไงล่ะค่ะ อืม นัดที่เดิมนั่นแหละค่ะ” อัยย์ลดายังคงพูดต่อ ซึ่งก็เป็นคนละเรื่องกันไปที่พิธานพูดกลับมา แถมดวงหน้าสวยหวานที่มักบึ้งตึงใส่เขายังเคลือบยิ้มอยู่ตลอดเวลาที่พูดคำหวาน

ทำไมพูดแบบนี้กับพี่ สยิวว่ะ หรือว่ามีใครมาตามจีบเราอีก” พิธานเอ่ยถาม ฟังอยู่ประเดี๋ยวก็จับความได้ น้องสาวตัวดีมีวิธีปราบชายหนุ่มที่เข้าแถวมาจีบเธอด้วยอ้างว่าเขาเป็นคู่รัก แผนเก่าๆ นี่เขาคุ้นเคยตอนที่อัยย์ลดาเข้ามหาวิทยาลัยนี่แหละ

ค่ะ ถูกต้องเลย” อัยย์ลดาตอบคำ เมื่อพิธานจับจุดถูกแล้วความจริงก็กระจ่าง

หมอนั่นเป็นใคร?”

อาการหวงน้องสาวขึ้นหน้า พิธานจึงถามต่อโดยที่คนถูกถามปลายสายตาไปมองอันดาที่เวลานี้ก้าวพ้นตัวเธอไปที่รถแล้ว เขาไม่อยากฟังบทสนทนาเสียดแทงให้หงุดหงิดต่อ อันดาเคยคิดว่าอัยย์ลดาคบหากับโชติรส บอสหนุ่มแห่งโปรเจกต์ วัน แต่ตอนนี้เธอกลับกำลังทำหวานหว่านใส่ชายหนุ่มอีกคน หรือว่าเขาจะมองหญิงสาวคนนี้ได้ไม่ทะลุปรุโปร่งอย่างทุกครั้ง อัยย์ลดาเหลือบนัยน์ตาคู่สวยมองอันดาที่พาตัวเองเข้าไปนั่งรอเธอในตำแหน่งของสารถีเรียบร้อยด้วยท่าทางขัดใจ

หึ’ รอยยิ้มสวยสะใจที่ทำเขาเข้าใจผิดซะได้ 

ขอบคุณค่ะพี่ธาน ที่เหลืออัยย์จัดการต่อเอง แค่นี้ก่อนนะคะ” คนเป็นน้องเอ่ยบอก

อัยย์ลดาไม่ได้ขยายความถึงชายหนุ่มนิรนามที่มาจีบเธอกับพี่ชาย แต่กดวางสายขณะก้าวเข้าไปนั่งเคียงข้างชายหนุ่มซึ่งแปรสีหน้ามู่ทู่กับความผิดหวังไม่น้อย ต่างคนต่างเงียบเป็นสัญญาณที่ดีเพราะอัยย์ลดาคิดว่าอันดาจะเลิกล้มความตั้งใจที่มีเกี่ยวกับตัวเธอซะ

อัยย์...”

เขาเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางเบือนใบหน้าน่ามองกลับมาหาเธอ ส่งกระแสสะท้านให้คนที่ลืมเตรียมภูมิคุ้มกันความหล่อในบางเวลา จนหัวใจเผลอเต้นแรงเต็มพิกัด 

หืม...อะไร”

คุณมีแฟนแล้วจริงๆ เหรอครับ” คำถามนั้นตรงไปตรงมา ขวานผ่าซากเสียจนอัยย์ลดาหน้าเหวอ

ตานี่ จะอยากรู้อะไรนักหนา ที่เธอพูดอยู่นานสองนานไม่ได้เข้าหัวให้เขารู้ว่าเธอมีคู่รักแล้วหรือยังไง?’

ก ก็มีสิ ฉันไม่ได้ขาดแคลนคนสนใจนี่ ถึงฉันจะแปลกๆ อย่างที่นายว่าก็เถอะ” อัยย์ลดาประชดเข้าให้ ทำอย่างกับว่าเธอไม่มีคนสนใจงั้นแหละอันดาถึงได้ทำหน้าไม่เชื่อถือ แท้ที่จริงแล้วเขารู้สึกแตกต่าง ไม่ใช่ไม่เชื่อแต่ไม่อยากเชื่อ และอยากให้เธอไม่มีใครสนใจมากกว่า

อืม เป็นใครครับ ถ้าไม่ใช่พี่โชแล้วเขาเป็นใคร?”

น้ำเสียงคนถามราบเรียบแต่แววตามุ่งมั่น คนถูกคาดคั้นถึงกับกอดอกแน่นชักจะไม่พอใจเมื่อโดนซักขึ้นมา อัยย์ลดาปรายเรียวตาคมดุกลับมาหาอันดา ตำหนิว่าเขากำลังละลาบละล้วงเรื่องส่วนบุคคลมากเกินไป แล้วก็พบกับสายตาที่รอมองสบเธออยู่จริงๆ จังๆ เห็นทีเลยพาลขนลุกเกรียว

คุณยังไม่ได้ตอบผมเลยนะครับ” เขาประท้วง หญิงสาวเม้มริมฝีปากสนิทชักเหลืออด 

เอาไว้ถ้านายเป็นแฟนคนต่อไปของฉัน ค่อยมาถามก็แล้วกัน”

ฮื้ย’ อันดาถึงกับส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ไม่ตอบแถมยังส่งหน้าตายียวนใส่เขาอีก

ได้ครับ ผมจะเป็นแฟนคนต่อไปของคุณให้ได้ ถึงวันนั้นอัยย์ช่วยบอกทุกอย่างกับผมด้วยละกัน” อันดาพูดอย่างมั่นใจ

แววตาวิบวับเมื่อครู่แปรเป็นมาดมั่น จะทำให้ใครสักคนรักมันไม่ยากเท่าไหร่หรอก อันดาเชื่อมั่นอย่างนั้น ส่วนคนถูกมาดหมายสะบัดหน้าพรืดหนี เธอขึ้นชื่อว่าจีบยากที่สุดในกลุ่มตอนเรียนมหาวิทยาลัย ส่วนอันดาก็เชื่อมั่นและจะลองดูกันสักตั้ง

ฮึ อย่าคิดเชียวว่าจะง่าย” อัยย์ลดาเบ้หน้า หมั่นไส้คนหน้าเป็นที่แสนเชื่อมั่น

ก็ไม่แน่หรอกมั้งครับ ของอย่างนี้ต้องลองดู” ต่อปากต่อคำไม่แพ้กัน 

ถ้านายเลิกกับกิ๊กกั๊กนับสิบของนายได้เมื่อไหร่ก็บอกด้วย ส่วนนิสัยเจ้าชู้หว่านเสน่ห์สูญพันธุ์ไปจากตัวนายตอนไหน นายถึงจะมีวันนั้นนายอันดา” อัยย์ลดาตอกย้ำเสียงเย็น คิดว่าเหนือกว่าเพราะไม่คิดหรอกว่าเขาจะทิ้งนิสัยเดิมได้ โดยเฉพาะความเจ้าชู้มากรัก บางคนซึมซาบเข้ากระดูกดำไปแล้ว อันดาลอบยิ้มที่มุมปาก ใบหน้าคมคร้ามไม่สะทกสะท้านคำท้าทายนั้นเลย

อัยย์ลดาไม่รู้ชะตากรรม ไม่รู้เลยว่าคำพูดในวันนี้จะมัดตัวเธอเองในวันหนึ่งข้างหน้า...

 

           แค่สารถีพารถเต่าเข้าจอดเทียบ ร่างโปร่งระหงที่เคียงคู่มาด้วยนั่งหน้าตูมตลอดเส้นทางที่อันดาขับรถกลับบริษัท เธอไม่รอช้าเร่งก้าวลงจากรถไปหยัดยืนตัวตรง หันมองซ้ายที ขวาทีอย่างระมัดระวัง ภาวนาอย่าให้ไม่มีใครเห็นเธอมากนักไม่อย่างนั้นเรื่องที่เธอไปกับอันดาคงถูกนำไปลือหนาหู คิดแล้วก็หงุดหงิดหากต้องตกเป็นขี้ปากชาวบ้านโดยไม่จำเป็น

เดี๋ยวสิครับ อัยย์” อันดายังเรียกรั้งเธอไว้ หญิงสาวหันกลับมามองเหนื่อยใจ ดวงหน้าเล็กเอียงมองเขาอย่างเอาเรื่องจนอันดายกมือทั้งสองขึ้นทำนองยอมแพ้ ปล่อยให้ร่างบางก้าวฉับๆ เข้าบริษัทไป ทันได้สวนกับพนักงานหญิงคนหนึ่งคงจะดีไม่น้อยถ้านั่นไม่ใช่เออีสาวที่หมายตาอันดาไว้

เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้าวยาวๆ ตามมาทำให้วรรธมณหันกลับไปมองอัยย์ลดาอีกครั้ง แววตาคู่สวยเรืองวาบแฝงแววริษยาอยู่เต็ม ไม่ต้องบอกก็ดูออกว่าอันดากับอัยย์ลดาออกไปและกลับเข้ามาพร้อมกัน

อันดา!”

จิ๊บเอ่ยเรียก ทำให้อันดาต้องปล่อยให้อัยย์ลดาก้าวห่างออกไป เขาจำต้องหยุดยืนสนทนากับวรรธมณด้วยไมตรีและรอยยิ้ม คนที่เดินคล้อยหลังไปแล้วไม่วายได้ยินเสียงคุยกันกระจุ๋งกระจิ๋ง ใบหน้านวลเนียนเบ้หน้า ยังไม่ทันข้ามวันหรือเรียกได้ว่าข้ามชั่วโมงเสียด้วยซ้ำ อันดาก็ยังไม่ทิ้งลาย ฉะนั้นอัยย์ลดามั่นใจกับคำพูดที่ว่า ‘ไม่มีทางเสียล่ะ’ ของเธอขึ้นอีกร้อยเท่าพันเท่า

หัสนัยสะกิดศรุจี เมื่ออัยย์ลดากลับเข้ามาในห้อง ข่าวว่าหญิงสาวออกไปกับอันดาแพร่สะพัดไปก่อนที่อัยย์ลดาจะกลับมาซะอีก ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนสนิทที่รู้มาว่าอัยย์ลดาไม่ปลื้มครีเอทีฟหน้าหล่อเท่าไหร่ แต่ที่ออกไปเดทด้วยนี่มันตีความได้ว่าความคิดเปลี่ยนไปแล้ว สายตาใคร่รู้ของใบหลิวสื่อสารชัดว่าคิดอย่างไร ร่างบางผุดลุกขึ้นก้าวเข้ามาหาอัยย์ลดาที่ตรงเข้าไปทรุดลงนั่งที่เก้าอี้ ภายในพื้นที่ทำงานส่วนตัวเซ็งๆ

แกไปไหนมาน่ะอัยย์ รู้ไหมว่า...”

รู้สิ กลายเป็นขี้ปากคนทั้งออฟฟิศไปแล้วใช่ไหม เซ็งชะมัด” อัยย์ลดาสบถ บ่นงึมงำหน้าเครียด

ฮื่อ” ใบหลิวพยักหน้ารับ

ฉันออกไปเพราะจำเป็น ไม่ใช่เพราะพิศวาส แกก็รู้ว่าฉันเกลียดคนแบบนี้จะตาย” อัยย์ลดาพูดอย่างไม่เกรงใครจะได้ยิน หรือถ้าได้ยินไปแล้วแทบสะอึกเธอก็ไม่สนใจหรอก ศรุจีส่ายหน้าไปมาในความห่ามของเพื่อนสาว ดูจากแววตาท่าทีแล้วเธอเชื่อว่าอัยย์ลดาออกไปกับอันดาเพราะธุระจำเป็นจริงๆ เพราะนัยน์ตาคู่สวยฉายชัดว่าขัดใจ แล้วเพื่อนสาวก็ดูง่ายยามที่เป็นมิตรหรือศัตรูกับผู้ใดก็ตาม

เออๆ ฉันรู้น่า” ศรุจีพยักพเยิด จากที่ตั้งใจจะมากระเซ้าอัยย์ลดาเสียหน่อย เลยไม่กล้าเปิดปากเย้าแหย่เมื่อเจออาการขัดใจของเพื่อนสาว ซึ่งไม่รู้เลยว่าขัดใจเรื่องใดระหว่างตกเป็นเรื่องเม้าท์ หรือว่าเพราะเห็นวรรธมณเฉียดกายเข้าไปใกล้อันดา

ที่ร้ายกว่านั้น อัยย์ลดากลับหงุดหงิดตัวเองเสียมากกว่า...ที่หาคำตอบให้เรื่องนี้ไม่ได้

ไม่! ต้องไม่ใช่อย่างหลัง หัวใจไม่ยอมรับเด็ดขาด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #28 tungkn4841 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 20:33


    มีใจแบบไม่รู้ตัวแล้วซิ ....อียย์

    รอไรเตอร์มา up ต่อ
    #28
    0
  2. #27 Buay (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2555 / 22:43
    หรือว่าเริ่มสนใจอันดาแล้ว
    #27
    0
  3. #26 nuri (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 15:26
    นั่นสิ ขัดใจเรื่องไหนกันแน่นะ
    #26
    0