เล่ห์มาร (ตีพิมพ์สนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 5 : ตอน 4 กรงพันธนาการ < Re run 100% ka >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,049
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    12 มี.ค. 55

ตอน 4

กรงพันธนาการ

            ภาพเบื้องหน้ากระชากก้อนเนื้อในอกให้ดิ้นพล่าน พาจมดิ่งสู่เบื้องลึกซึ่งปราศจากอากาศหายใจ!

เจ็บ ที่เห็นอีกฝ่ายหนึ่งเจ็บ หากแต่ เขา ไม่มีสิทธิ์คร่ำครวญเพราะฐานะเป็นเพียงลูกจ้าง ผู้ซึ่งคอยดูแลกานต์พิชาตามคำสั่งนาย

หัวใจบูชิตเจ็บแปลบเมื่อรู้ว่าหญิงสาวที่เขาเฝ้าแอบมองพบเจอมรสุมร้ายปางตาย ตลอดมาเลขานุการหนุ่มคนสนิทของพิรภพไม่กล้าออกหน้าแสดงตนเกินพอดี จึงทำแค่มองหญิงสาวอยู่ห่างๆ ทั้งที่หัวใจอยากชิดใกล้ เวลานี้ไม่อาจหักห้ามเมื่อหล่อนตกอยู่ในอันตราย ทว่าเขาไม่อาจรู้ได้ว่ากานต์พิชาพบเจอเรื่องใดมาบ้าง ร้ายแรงเพียงไหนถึงขนาดร่างกายแหลกยับ หัวใจเปราะบางบอบช้ำถึงขั้นคิดปลิดชีวิตตนเอง

เฮ้อ ทำไมคุณกานต์คิดอย่างนั้น ทำไมเลือกตัดปัญหาโดยการจากไปล่ะครับ’

ผู้ซึ่งอยู่ในวังวน ครุ่นคิดแล้วทอดถอนใจ ไม่มีผู้ใดสร้างความกระจ่างได้เท่าหญิงสาวที่นอนหายใจรวยระรินตรงหน้า ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง?

เมื่อครั้งบูชิตกับลูกน้องตามไปพบตัวน้องสาวของผู้เป็นนาย กานต์พิชาอยู่ในสภาพสาหัส เพราะการพยายามทำร้ายตัวเองภายในเซฟเฮ้าส์ของอรรถพ่อค้าอัญมณี หล่อนอยู่ในอาการมึนเมา ทุบบานกระจกตรงโต๊ะเครื่องแป้งจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ใช้เศษแหลมคมกรีดลึกยังข้อมือจนเลือดอาบ และหญิงสาวจะไม่มีลมหายใจเช่นวันนี้หากว่าเขาไปไม่ทันกาล

คิดถึงตรงนี้...บูชิตกลืนของเหลวเหนียวข้นผ่านลำคออย่างยากลำบาก ไม่อยากคิดถึงเหตุการณ์ต่อจากนี้สักวินาทีเดียว

คุณกานต์ครับ ทำไมคุณถึงได้คิดสั้นอย่างนี้’ บูชิตคร่ำครวญ แววตาเจ็บปวด

ทั้งที่ทนเก็บอาการของหัวใจมาได้เป็นนาน รู้ว่าผิดมหันต์ที่แอบมีใจปฏิพัทธ์ต่อน้องสาวเจ้านายจึงเลือกเก็บงำ ปล่อยรักลึกซึ้งนอนนิ่งยังก้นบึ้งมหาสมุทรลึกกว้าง วันนี้ถูกฉุดกระชากออกตีแผ่ เพราะห่วง เพราะเจ็บปวดแทนเกินจะกลั้น

ใบหน้าเรียวยาวคงเค้าหนุ่มไทย คมเข้มทุกกระเบียดเบือนดวงตาสีเข้มเจือความอ่อนโยนมองกานต์พิชาครั้งแล้วครั้งเล่า ยามอยู่ตามลำพังเขาไม่ต้องปิดบังความรัก ความห่วงใยที่ล้นอก บูชิตก้าวเบาฝีเท้าเข้าไปใกล้หยุดลงข้างเตียง พลางเอื้อมมือไปแตะแก้มซีดขาวของกานต์พิชาเบาๆ หลังแพทย์ช่วยชีวิตไว้ได้ แต่หญิงสาวยังคงสลบไสลกระทั่งเช้าวันนี้ เกือบหนึ่งวันเต็มๆ แล้ว

ชายหนุ่มลากเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ คงอีกนานกว่าที่หญิงสาวจะฟื้น และออกจากวังวนนรกได้ เขาจึงรอต่อไป...

คุณกานต์ครับได้โปรดฟื้นขึ้นมา คุณภามกับทุกคนรอคุณอยู่นะครับ ผมเองก็...” เสียงเบาโหวงในลำคออ้อนวอน คำว่า ‘รอ’ จางหาย

หวังอีกฝ่ายได้ยิน และเมตตาเขาบ้าง ชายผู้ต่ำต้อยเฝ้ามองแทบจะทุกนาที ทุกอิริยาบทของนายสาวที่กระตุกเบาๆ คล้ายตอบรับแต่แล้วกลับนิ่งไปอีก บูชิตปราดมองคราบน้ำตายังคลอ แม้กานต์พิชาหลับสนิท ฤทธิ์ยาคุมให้หล่อนพักผ่อนยาวหลังออกจากห้องฉุกเฉิน ชายหนุ่มจ้องมองนิ่งทอดสายตาห่วงหาไปยังร่างแบบบาง

เจ้านายสั่งให้ดูแลน้องสาวของเขาประหนึ่งชีวิต แต่ชายหนุ่มทำยิ่งกว่านั้น โดยไม่ต้องร้องขอ...ด้วยหัวใจ ขอเพียงเธอผู้นี้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเป็นพอ บูชิตสะดุ้งเมื่อผล็อยหลับ มือเล็กกลับกระตุกเบาๆ หวังคลายอาการตึงล้าเมื่อถูกกุมทับด้วยมือใหญ่อบอุ่น หรือจะเป็นพี่ชาย?

พี่ภาม พี่ภามช่วยน้องด้วย” เสียงแหบพร่าเบาหวิว เรียกสติบูชิตกลับมาเต็มร้อย นัยน์ตาของเขาเบิกโพลง

คุณกานต์!”

ผู้เฝ้าไข้ทะลึ่งพรวด ยืนเต็มความสูงพลางโน้มร่างโปร่งไปใกล้จนชิด เงี่ยหูฟังถ้อยคำละเมอแผ่วของกานต์พิชา เขาเขย่าร่างน้อยซึ่งมีผ้าห่มสีเบจคลุมถึงอกเบามือหวังเรียกสติ ดวงหน้าขาวโพลนคลอนไปมายามที่หญิงสาวพลิกหน้า แค่ละเมอ...

คุณกานต์ครับ คุณกานต์ได้ยินผมไหม?” น้ำเสียงคนถามสั่นพร่า ตื่นเต้นประหม่าไปพร้อมกัน บูชิตคาดหวังไกล ใกล้ความจริงที่หล่อนจะฟื้นแต่แล้วก็นิ่งเงียบไปเช่นเดิม ร่างสูงทรุดนั่งลงหงอยๆ กุมขมับ ขบกรามจนปูดโปน

 

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนชายหนุ่มอีกคนปรากฏตัว จังหวะเดียวกับที่บูชิตถอนมือออกห่างจากกานต์พิชา แต่ยังช้ากว่านัยน์ตาสีเข้มของธนภูมิ ซึ่งดิ่งตรงมาที่โรงพยาบาลทันทีที่กลับถึงกรุงเทพฯ เขามองบูชิตแปลกๆ แวบหนึ่ง สีหน้า ท่าทางเก้อเขินสะดุดใจ

คุณภูมิ สวัสดีครับ” ผู้มีฐานะด้อยกว่าผงกศีรษะน้อยๆ ทักทายธนภูมินอบน้อม ให้ความเคารพชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันซึ่งมีฐานะเป็นเจ้านายอีกคนของบ้านนฤปนาถ

            บูชิตยังตีสีหน้าปกติทั้งที่ภายในร้อนวาบ แววตาคมหลุกหลิกคล้ายเด็กแอบทำผิด ธนภูมิพยักพเยิดทักตอบแล้วก้าวเข้าไปใกล้คนบนเตียง ทอดสายตาอ่อนโยนไปยังน้องสาวนอกไส้ ความใกล้ชิดเอ็นดูล้นปริ่มเพราะถูกเลี้ยงดู เติบโตเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาสามคน มีพิรภพ เขาและกานต์พิชา ธนภูมิจึงห่วงใยรู้สึกเจ็บใจคนที่ทำร้ายน้องสาวไม่ต่างไปจากพิรภพ แต่เขาไม่ได้ใช้ความโกรธแค้นอย่างบ้าระห่ำอย่างพี่ชาย

น้องกานต์เป็นอย่างไรบ้าง?” หันไปถามคนเฝ้า ซึ่งถอยไปยืนห่างจากเตียงคนไข้หลายก้าว

สุ้มเสียงถามปกติ แต่ธนภูมิปราดมองบูชิตนิ่งคิด ท่าทีเมื่อครู่ของคนสนิทสะกิดใจ หรือว่าเจ้าบูชิตจะคิดอะไรกับ...น้องสาวของเขา เสี่ยงเอาคอมาขึ้นเขียงเสียจริง ทำเสมือนไม่รู้ว่าพิรภพรัก หวงห่วงกานต์พิชาแค่ไหน ตัวเขาเองไม่ใช่ไม่ห่วง ห่วงแต่ไม่หวงกับไม่คิดก้าวก่ายสิทธิส่วนตัว  ส่วนพิรภพพี่ชายทางสายเลือดมีสิทธิ์เต็มๆ ที่จะกลั่นกรองทุกคนที่เข้าใกล้น้องสาวแสนรัก แล้วบูชิตก็รนหาที่!

คุณกานต์เสียเลือดมากครับ เธอกรีดข้อมือ แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว” ตอบเบา พลางเบือนสายตาห่วงใยไปทางหญิงสาว 

เรื่องมันเป็นมายังไงน่ะ ทำไมน้องกานต์ถึงอยู่ในสภาพนี้?” ธนภูมิถามจริงจัง

ผมพบคุณกานต์ที่เซฟเฮ้าส์ของนายอรรถ เธอ เอ่อ เธอพยายามฆ่าตัวตายด้วยการกรีดข้อมือผมรู้เท่านั้นครับ เพราะไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลยนอกจากคุณกานต์” นั่นยังเป็นเรื่องที่ค้างคาใจ จนกว่ากานต์พิชาจะฟื้นขึ้นมาบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมด ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนทำร้ายเธอ

ขอบใจมากนะบูชิต นายน่าจะกลับไปเปลี่ยนชุดเสียหน่อย ท่าทางเหมือนไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยนี่” คนพูดยิ้มเย็น

เอ้อ ผม...” อึกอัก เขาก้มลงมองตัวเอง เห็นจะจริงที่เขาลากสังขารโดยไม่ยอมหลับสักงีบมาถึงชั่วโมงนี้

คนเป็นพี่ชำเลืองมองกานต์พิชาอีกครั้ง โล่งที่หล่อนพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่บุรุษตรงหน้านี่ต่างหากที่อาจเข้าข่ายวิกฤตหากพิรภพรู้ความในใจของเขา ธนภูมิยื่นมือไปแตะบ่าหนากว้างของเลขาฯ หนุ่ม ตบปุเบาๆ

อ้อ! แล้วที่ทำอยู่เนี่ยระวังพี่ภามหน่อยก็แล้วกัน รายนั้นหูตาเป็นสับปะรดเดี๋ยวนายจะไม่ได้อยู่ดูแลน้องกานต์อีก หวังว่าคงเข้าใจที่ฉันพูดนะ” ธนภูมิเตือน ตอนท้ายเขายิ้มนิดๆ ประสาผู้ชายด้วยกัน ชายหนุ่มไม่คิดทำตัวเป็นปราการอีกด่าน พิรภพเพียงคนเดียวเป็นด่านที่หินพออยู่แล้วสำหรับบูชิต คนฟังชะงักไปตะลึงงัน ‘นี่ธนภูมิเห็น’ คำตอบคือ ‘ใช่’ เห็นเต็มสายตา

คุณภูมิครับ เอ้อ ผม...” อึกอัก เมื่อเห็นผู้เป็นนายยิ้มกว้างจึงรีบค้อมศีรษะให้

ขอบคุณมากครับคุณภูมิที่เข้าใจผม” ชายหนุ่มเอ่ยจริงใจ ธนภูมิพยักหน้าน้อยๆ

 

เกาะแสงจันทร์

เสียงสะอื้นฮักแผ่วลงจนแหบหายไปในที่สุด...

เรือนร่างอ่อนไหวสั่นเทาเพราะระบมร้าวทั่วทุกอณูกายสาว ความรุนแรงแทรกลึกที่พิรภพก่อไว้จารทั่ว เสร็จสิ้นชั่วโมงกามารมณ์ หล่อนกลายเป็นเพียงเศษผ้าขี้ริ้วที่ถูกทิ้งขว้าง ยับเยินขาดวิ่นจนยากผสานเนื้อเดิม

ฮึกๆๆ’ ร่ำไห้กระซิก ระบายความเจ็บช้ำร้าวรวดจากกายบางสู่หัวใจ

อรอินทุ์ปรือตาโพลงอยู่ในท่านอนหงาย จ้องมองเพดานห้องสีขาวห้อยต่องแต่งด้วยโคมไฟคริสทัลเหม่อลอย ร่างเปล่าเปลือยถูกคลุมไว้ด้วยผ้าห่มหมิ่นเหม่อวดเนื้อกายแดงช้ำที่ตรามลทินแก่เธอ ความเคืองแค้นทั้งหมดถูกระบายลงที่ร่างกายของอรอินทุ์ ผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อย่างไร้ความปรานี

แม่ขา บัวไม่อยากอยู่แล้ว บัว...ฮึกๆๆ”

ใบบัวไร้แล้วซึ่งกำลังใจ แค่ลุกขึ้นนั่งหล่อนยังไร้แรงฮึด จึงนอนทิ้งลมหายใจอยู่เช่นนั้นนานนับชั่วโมง อ่อนล้าและสิ้นหวัง

ผืนที่นอนโล่งกว้างยุ่งเหยิง หมอนกับผ้าปูที่นอนถูกทึ้งอย่างไร้ทิศทางราวเกิดพายุลูกใหญ่ไปหมาดๆ ผืนฟูกสีขาวปราศจากร่างสูงใหญ่ที่กระทำตนเป็นมัจจุราชเมื่อหลายชั่วโมงก่อน เหยียบย่ำ ตีค่าหญิงสาวเป็นดั่งตุ๊กตาไร้ชีวิตจิตใจ อรอินทุ์ปล่อยน้ำตาไหลพราก หยุดแล้วเอ่อท้นมาใหม่ ซ้ำซากจนบ่อภายในกายแห้งผาก

ปัง! เสียงโครมไล่หลังดังแว่วเมื่อเขาจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียง ซาก ร่างกายไร้วิญญาณของอรอินทุ์

ภายในห้องหนังสือ...

เพียงเห็นใบหน้านิ่วๆ ของแม่นุ่มกับแววตาตำหนิติเตียนชายหนุ่มก็เบือนหนี เพราะสิ่งที่เขาทำมันผิดแต่ก็ทำลงไปแล้ว เหยียบย่ำเพศแม่โดยไร้ความปรานีเพราะโทสะสั่งสมตัวเดียว พิรภพกระแทกกายหนายังเก้าอี้นวมบุหนัง หมุนไปมาหงุดหงิดอารมณ์ ยิ่งร่างเล็กตามเข้ามาจะต่อว่า ดวงตาสีเทาเข้มยิ่งขุ่นข้น เขาไม่ต้องการคำปลอบประโลม คำทักท้วงตักเตือนเขาให้มีมโนธรรมในใจ

เมื่อแม่นมเริ่มขยับปาก มือหนาก็ยกขึ้นห้าม แววตาดุดันสั่งการให้หยุดทุกคำพูดนั้นไว้จนแม่นุ่มระอาแต่จำต้องทำตาม

ผมยังไม่พร้อมจะฟัง ขอล่ะครับแม่นุ่ม ผมอยากอยู่คนเดียว” พิรภพกัดฟันกรอดๆ ยามข่มสุ้มเสียงให้เรียบที่สุดก่อนเปล่งออกไป

เรื่องของกานต์พิชาสุมความแค้นให้ลุกโชน จึงเลือกไปลงที่ลูกสาวของนายอรรถตามสัตย์สาบาน น้องสาวของเขาเป็นอย่างไรอรอินทุ์ต้องโทษเช่นนั้น หญิงสูงวัยกดใบหน้าอ่อนโยนลงเล็กน้อย จำใจต้องพูดก่อนคนที่นางรักกลายเป็นซาตานจนกู่ไม่กลับ

แม่นุ่มรู้ค่ะเพราะมันร้ายแรงเกินจะห้าม และคุณภามก็ตัดสินใจทำไปแล้ว แม่นุ่มเป็นแค่คนแก่ในบ้านคนหนึ่งที่ไม่มีเสียงจะเตือนคนที่แม่นุ่มรักที่สุดหรอกค่ะ” ประชดประชัน พิรภพสะอึก

ใครว่าเขาไม่สนใจกันเล่า แต่ตอนนี้จนใจปวดหัวยุ่บยั่บกับการกระทำของตน เมื่อครู่เขาป่าเถื่อนยิ่งกว่าสัตว์ป่า รุนแรงชนิดที่อรอินทุ์แทบรับไม่ไหว ไม่มีการออมแรงจนร่างกายกับหัวใจ เหยื่อ แทบแตกละเอียดไปพร้อมกัน คนฟังขบเม้มเรียวปากหยักสวย เก็บกดบางอารมณ์ก่อนเงยใบหน้าเครียดขึงขึ้นสบ กระแสบางอย่างในแววตาสีเข้มฉายวาบแล้วหม่นลง แม่นุ่มขมวดคิ้วเรียวบางยังตามไม่ทันคนที่นางเลี้ยงดูมาแต่อ้อนแต่ออก อีกฝ่ายจะมาไม้ไหน?

พิรภพไปไกลเกินกว่า ความคิดของเขาแยบยล ซับซ้อนและมาดร้ายกว่าที่คนสนิทจะเดาได้ ไม่เว้นแม้แต่มารดาคนที่สองอย่างนาง

แม่นุ่มครับผมรู้ว่าผมทำอะไรอยู่ ผมเลวผมยอมรับแต่ผมต้องทำเพื่อยัยกานต์” เสียงอ่อนลงกว่าครึ่ง

นั่นไม่ใช่วิธีการที่ถูกนี่คะคุณภาม คุณใบบัวเธอเป็นลูกสาวคนชั่วก็จริง แต่เธอไม่ใช่ต้นเหตุที่ทำให้คุณหนูกานต์บาดเจ็บ” เหตุผลถูกขุดขึ้นมาเพื่อเกลาจิตใจไร้มโนสำนึกของชายหนุ่ม แต่จะแทรกซึมเข้าไปไหม...ไม่รู้ได้ รอยตาคมเหยียดหยันเล็กน้อยก่อนสงบลงดั่งผิวน้ำในทะเลสาบที่มักนิ่งแต่ลึก ตกลงไปเป็นจมมิด

ถ้าผมจะกลับตัวกลับใจ แม่นุ่มว่า...จะทันไหมครับ?” พิรภพเอ่ยถามเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มนิ่งลึก 

รอยตาที่ประทุรอยอาฆาต กร้าวโกรธเยือกเย็นลง พราวด้วยแสงวูบไหวแห่งความสำนึก เป็นผลให้แม่นุ่มโล่งในอกที่คุณหนูของนางคิดได้ แม้จะในวินาทีนี้ก็ตาม “ทันสิคะ คุณภามต้องปล่อยคุณใบบัวไปนะคะ อย่ากักตัวเธอไว้รองรับอารมณ์เลยค่ะ สงสารเธอเถิด” รีบสำทับ

แม่นุ่มอ้อนวอนอีกระลอก ใจชื้นที่เห็นชายหนุ่มซึ่งเป็นดุจลูกชายคนโตเกิดสำนึก ถึงมันจะช้าไปสักหน่อยแต่การยุติเรื่องนี้เป็นทางออกเดียวที่นางคิดออก พิรภพนิ่งไปก่อนพยักหน้าขึ้นลง ว่าง่ายกระนั้นหรือ...

จู่ๆ เขาก็คิดใหม่ ทำใหม่ ยินยอมปล่อยตัวเชลยสาวตามคำขอ แม่นุ่มโล่งใจรีบเข้าไปกุมไม้กุมมือพิรภพ บีบเบาๆ เป็นการบอกว่าถูกต้องแล้วอย่างที่สุด ชายหนุ่มเปิดยิ้มเย็นยามอยู่ใกล้แม่นุ่มมีความอ่อนโยน เพราะทั้งรักและเคารพนางจากใจ 

คืนนี้ผมจะปล่อยผู้หญิงคนนั้นไป ส่วนจะออกไปพ้นจากเกาะแสงจันทร์ ข้ามน้ำข้ามทะเลกลับไปได้ไหมนั้นผมจะไม่ยุ่ง”

ชายหนุ่มบอกเสียงเย็น ต่อให้ข่มใจแค่ไหนคิดกลับตัวกลับใจแล้วก็ตามที แต่หัวใจน้ำแข็งไม่คิดดูดำดูดีคนที่ตนเองลักพามา แม่นุ่มรีบพยักพเยิดตอบรับ ขอเพียงพิรภพยอมปล่อยมือ หนทางอื่นนางจัดการเองได้

ไม่ต้องห่วงค่ะ แม่นุ่มจะพาคุณใบบัวกลับไปอย่างปลอดภัย” อาสา

ตามใจแม่นุ่มเถิดครับ” เสียงอ่อนลงราวกับเป็นคนละดีเอ็นเอ จึงได้รอยยิ้มอาทรตอบกลับ

พิรภพก้าวอาดๆ ออกไปจากห้องหนังสือ หลังสร้างความเบาใจให้อีกฝ่าย แต่ไม่ได้กลับเข้าไปในห้องนอนซึ่งกลายเป็นนรกนั่นอีก ชายหนุ่มผินหลังก้าวเข้าไปในห้องนอนอีกห้องจัดการชำระกาย เปลี่ยนชุดใหม่ แม่นุ่มเองก็รีบไปจัดการเรื่องของตน หวังจะส่งหญิงสาวกลับไปที่ที่หล่อนพลัดหลงมา คืนนี้!

หึ! ภายใต้แววตาสำนึกรู้ ผิดชอบชั่วดี แฝงไปด้วยแววกร้าว ฟุ้งไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมที่แม่นุ่มไม่มีโอกาสได้เห็น พิรภพแสยะยิ้ม เรียวตาคมพราววับ จากนี้เกาะแสงจันทร์หรือ กรง ที่เขากักขังอรอินทุ์ไว้จะถูกเปิดชั่วคราว สุดแท้แต่ว่าเหยื่อสาวจะโชคดีหลุดรอดไปได้หรือไม่ คืนนี้คืนเดียวเท่านั้นที่เจ้าหล่อนจะมีโอกาส และนั่นคือโอกาสสุดท้ายของชีวิต

 

ร่างสะบักสะบอมงอตัวเมื่ออาการเจ็บแปลบพุ่งเสียดแทงท้องน้อย หล่อนคู้ตัวแทบติดหัวเข่าเมื่อเรียวขาเพรียวยาวอ่อนแรงพับลงไปเฉยๆ

อรอินทุ์ทรมานหนักจนต้องฟุบใบหน้าเคล้าน้ำตากับขอบเตียง อ่อนแรงเกินกว่าจะพยุงร่างน้อยขยับไปทางใด เนื้อกายขาวผุดผาดก่อเกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆ จากการกด บีบรัดรุนแรงด้วยน้ำมือซาตาน ดวงหน้าซีดเผือดเงยขึ้นมองโคมไฟคริสทัล เหม่อลอย...อยู่นาน

อึดใจหนึ่งหญิงสาวฮึดสู้ กัดริมฝีปากแห้งผากแน่น พยุงร่างโปร่งบางไปยังขอบหน้าต่าง แสงเหลืองนวลจากนีออนสว่างไสวในทุกที่ ตั้งแต่ห้องนอนหรือเรียกได้ว่าทั่วทั้งเกาะเพื่อจับตาคนคิดหนี ดวงตาหม่นไหวระริกมองไกล ปะทะเข้ากับยอดสูงของดวงไฟคล้ายประภาคาร รอบข้างเป็นผืนน้ำทะเลมืดคล้ำกว้างสุดลูกหูลูกตา เสียงคลื่นแว่วมาไกลๆ จนจับทิศทางไม่ถูก เนื่องจากคฤหาสน์สีหมอกหลังนี้ตั้งอยู่ลึก ต้องเดินผ่านป่าชุกกับน้ำตกเข้ามา จะทำอย่างไรจึงจะพ้นจากสภาพนี้ได้ หล่อนต้องเลือกระหว่างตายทั้งเป็นที่นี่ ไม่ก็หนีไปตายเอาดาบหน้าโดยที่ไม่รู้ทิศทาง

อรอินทุ์กลืนของเหลวเหนียวๆ ที่ติดคอให้ไหลย้อน ตัดสินใจเลือกอย่างหลังเพื่อศักดิ์ศรี เพื่อชีวิตที่ไม่ได้ถูกครอบครองด้วยน้ำมือผู้ชายซึ่งปราศจากหัวใจมนุษย์ อย่างพิรภพ

พรึ่บ!

ไฟทุกดวงที่แย่งกันส่องสว่างเมื่อครู่ดับวูบลงพร้อมกัน ดวงตากลมโตเบิกโพลงจนตาขาวกินพื้นที่เกือบทั้งหมด อรอินทุ์เด้งตัวหยัดยืนขึ้นกลางห้อง หมุนคว้างทั้งที่ในช่องท้องกำลังประท้วง เจ็บจนยืดตัวตรงไม่ได้ เรียวเท้าบอบบางฝืนลากพาสังขารสะโหลสะเหลไปยังทิศทางของประตูภาวนาให้ไม่ได้ล็อก และมันเป็นเช่นนั้น พิรภพคงย่ามใจทิ้งหล่อนไว้โดยลืมป้องกันหล่อนหลบหนี

หญิงสาวยอบตัวหลบวูบที่หน้าประตูเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ใจหายจนลมหายใจปั่นป่วนจนกระทั่งเสียงนั้นห่างออกไป เป็นโอกาสแล้วที่คฤหาสน์ทั้งหลังดับมืด ตกอยู่ในแสงเงาสลัวที่ทำหน้าที่โดยซีกพระจันทร์เสี้ยว ปลอดคนจนนึกสงสัยแต่อรอินทุ์ไม่มีเวลาเอะใจกับทางโล่งสะดวก หล่อนก้าวเดินบ้างหยุดบ้างจนผ่านพื้นปูนสู่ผิวดินแตกระแหงที่ขึ้นคลุมด้วยหญ้ารก พ้นเขตป่านี้ไปได้หล่อนอาจรอด เรือที่ธนภูมิเคยพูดถึงจะมารอเมื่อครบเจ็ดวัน ถึงแม้จะไม่รู้ว่าหล่อนผ่านวันผ่านคืนโหดร้ายมานานแค่ไหน ก็ขอให้ได้ลองเสี่ยง

เสียงดังระงมของแมลงกลางคืนกับใบไม้พัดลู่โยกเอนสั่นประสาท แต่ไม่มีอะไรน่าสะพรึงกลัวเท่าคน ยามที่ไร้สติกับมโนธรรม อรอินทุ์ขบเม้มริมฝีปากเมื่อโหย่งฝ่าเท้าหนีก้อนหินคมๆ ที่ร่วมใจกันบาดลงฝ่าเท้าขาวโพลน เลือดไหลซึมตามทางแต่ยังลากขาเดินต่อ ปฏิญาณจะไม่อ่อนแอยอมแพ้ตกเป็นทาสชีวิตของพิรภพเป็นแน่

รอยยิ้มแสยะบนใบหน้าที่จมอยู่ในความมืด มีแสงไฟจากตะเกียงส่องให้เกิดเงาของรูปหน้าคมคายซีกหนึ่ง งดงามแต่แฝงไว้ด้วยรอยตาพยาบาทกราดเกรี้ยว พิรภพกำมือเข้าหากันแน่น ภายในห้องหนังสือมีเพียงเขาที่ปล่อยใจล่องลอย คอยเวลาหากไม่กักบริเวณตัวเองอยู่แต่ห้องนี้ เขาคงเผ่นโผนไปลากตัวอรอินทุ์กลับมา ชายหนุ่มจึงฝังร่างสูงกับเก้าอี้นวม เอนกายพิงมันสุดตัว เปลือกตาบางปิดลงข่มใจให้ดิ่งลึก

ใช่ว่าเจ้าหล่อนหนีไปจากเกาะแสงจันทร์ได้แล้วทุกอย่างจะจบ ยังมีอีกหลายวิธีนักที่จะทำลายทั้งอรรถ ทั้งอรอินทุ์ ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นสมบัติของเขาตลอดกาล เสียงหัวเราะกลั้วเบาๆ ในลำคอกึกก้อง ผยองลำพองในสิ่งที่ตนคิด

ตรงกันข้ามกับความพยายามที่จะหนีของหญิงสาว หล่อนพร้อมจะตายตกแต่ไม่ใช่ในอ้อมกอดของมารร้ายอย่างเขา สุดหน้าผาเป็นที่ที่อรอินทุ์ชะงักฝีเท้า ก้าวล้ำไปเพียงครึ่งก้าวคงตกลงไปยังสายน้ำหลากไหล จะทำอย่างไรต่อดีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่ที่ตบเท้ามาทางนี้ พวกเขาจะต้องรู้แล้วว่าหล่อนหนี และนั่นคือการไล่ล่า ชั่วอึดใจหญิงสาวตัดสินใจเด็ดเดี่ยวกระโดดจากผาสูง ร่วงลงสู่ผิวน้ำกรากเชี่ยวที่ไม่รู้ว่าจะพัดพาร่างน้อยไปสู่ที่ใด ตูม!

ผู้หญิงจมหายไปแล้ว!” เสียงของคนบนบกเซ็งแซ่

ไม่ได้นะต้องไปช่วย ปลายน้ำตกอยู่ตรงไหนไปดักรอ อย่างไรต้องช่วยคุณใบบัวให้ได้” แม้จะเป็นเสียงของสตรี แต่ทรงอำนาจและเป็นถึงหญิงซึ่งชุบเลี้ยงเจ้านายของตนทำให้นายชาติผงกศีรษะนอบน้อม รับคำสั่ง นางบ่ายหน้ามองตามแสงไฟฉายที่นำทางชาติกับลูกน้องอีกสองคนไป  ก่อนเช้าอรอินทุ์จะต้องถูกส่งขึ้นเรือที่มารอรับตามความต้องการของนาง

ขอให้รอดเถิดคุณใบบัว คุณจะเอาชีวิตมาทิ้งที่เกาะแสงจันทร์ไม่ได้’

 

ร่างบอบช้ำขยับกายเพียงนิดเป็นต้องร้องครวญ อรอินทุ์เจ็บระบมไปทั่วกายซ้ำยังปวดตุบที่ศีรษะ แผลเดิมยังบวมเป่งใต้ผ้าพันแผลสีขาวที่ถูกเปลี่ยนใหม่ ดวงตากลมโตเต้นหลุกหลิกใต้เปลือกตาดำคล้ำเป็นสัญญาณว่าหล่อนกำลังจะตื่นมารับรู้ความเป็นจริงในไม่ช้า

อรอินทุ์ร้องโอดโอยยกมือเรียวบางแตะศีรษะที่มาของอาการปวดแปล๊บดุจเข็มแทง ไม่ช้าจึงปรือเปลือกตาตามด้วยกะพริบถี่ ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวจนไม่อยากเชื่อในคราวเดียวว่านี่คือห้องนอนของเธอ ภายในบ้านกุลพิธาน์ หญิงสาวจำต้องเบิกดวงตาสีน้ำตาลกระจ่างกว้างขึ้น หันมองไปรอบๆ ขณะที่ร่างน้อยจมอยู่บนเตียงกว้าง

ไม่ผิดแน่! อรอินทุ์ตื่นขึ้นมาท่ามกลางวันใหม่ที่ทุกอย่างกลับตาลปัตร กลับสู่ที่ทางของเธอ เป็นไปได้อย่างไรกันแล้วเรื่องราวร้ายๆ กับผู้ชายคนนั้นล่ะ!

เสียงเคาะประตูเรียกหญิงสาวออกจากภวังค์ ยังไม่ทันเอ่ยปากอนุญาตคนที่ก้าวเข้ามาก็ทำให้อรอินทุ์หน้าซีดเผือด ร่างสูงโปร่งของคนเป็นคู่หมั้นถือวิสาสะก้าวเข้าใกล้ ที่ตามมาติดๆ เป็น ยุวดี เพื่อนสาวของทั้งคู่

บัว รู้สึกยังไงบ้างครับ?” สุ้มเสียงอาทรของราเมศมาพร้อมกับการดึงฝ่ามือของแฟนสาวไปกุมทับปลอบโยน อรอินทุ์ยังเบลอจับต้นชนปลายไม่ถูก จึงเฝ้าถามตัวเองว่าหล่อนกลับมาบ้านจริงๆ ใช่ไหม จึงได้พบหน้าราเมศกับยุวดี

ราม!” น้ำเสียงแหบพร่าเอื้อนเอ่ย หยดน้ำใสๆ ปริ่มไหล หญิงสาวโผเข้ากอดคนรัก หาที่พึ่งพิงทางใจจากความหวาดกลัวที่ประสบ ทำให้ยุวดีลอบพ่นลมหายใจมองชายหนุ่มปลุกปลอบแฟนสาวเงียบๆ ราเมศกอดปลอบ ลูบเรือนผมยาวสลวยเบามือ เขาโล่งอกที่พบตัวอรอินทุ์ในวันสุดท้ายของสัปดาห์ของการตามหา เพราะเขาเกือบจะยอมแพ้

คู่หมั้นสาวผู้เคราะห์ร้ายนอนสลบแน่นิ่งอยู่ในรถยนต์ซึ่งประสบอุบัติเหตุชนเข้ากับหินผาข้างทาง การนำตัวอรอินทุ์ออกมาได้ถือเป็นโชคดีก่อนที่รถคันนั้นจะลื่นไหลตกหน้าผาไป พื้นที่ที่พบอรอินทุ์อยู่ไกลจากกรุงเทพฯ มาก ราเมศกับยุวดีทราบข่าวเป็นคนแรก ไปถึงที่เกิดเหตุทันทีแทนที่จะเป็นอรรถผู้เป็นบิดาของหญิงสาว

โชคดีนะที่บัวแค่หัวแตกกับขาหัก บัวจำอะไรได้อีกไหม? ทำไมไปอยู่ที่นั่นได้?” ยุวดียืนกอดอกนิ่ง ยิงคำถามใส่เพื่อนสาว

ที่ไหน? บัวอยู่ที่ไหน?” หญิงสาวผละจากอกราเมศเอ่ยถาม แถบคิ้วโค้งสวยขมวดเข้าหากัน งุนงง

ทางไปจังหวัดตาก บัวจำได้ไหมว่าไปกับใคร?” ยุวดีคาดคั้น

คนเจ็บส่ายหน้าไปมา ภาพรางๆ ของชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่พุ่งเข้ามาในมโนนึก รวมไปถึงนโมสัมผัสที่ลูบไล้เรือนร่างของเธอจนขนอ่อนๆ ลุกเกรียว อรอินทุ์สะบัดใบหน้าจนศีรษะคลอน ต้องการปลดเปลื้องซึ่งความทรงจำเลวร้าย

ไม่รู้ บัวจำไม่ได้ รามคะบัวกลัว” เส้นคิ้วของอรอินทุ์กระตุกกลายเป็นผูกโบว์เมื่อรู้ว่าภาพรางๆ นั้นคืออะไร แต่ข่มไว้ในเบื้องลึก

ครับ ยังไม่ต้องคิดให้วุ่นวายใจหรอกครับบัว ยุก็น่าจะเห็นว่าบัวกำลังเจ็บ พักผ่อนเสียดีกว่านะ นอนลงเถอะ”

ราเมศบอกอ่อนโยน ขัดเพื่อนสาวซึ่งๆ หน้าทำให้ยุวดีตวัดสายตาค้อนใส่ เธอจึงเดินลงส้นเท้าออกไปจากห้องนอนของเพื่อนสาวที่ได้ชื่อว่าสนิทประดุจพี่น้อง ด้วยเวลานานปีที่คบหาเรียกได้ว่าตั้งแต่วัยเยาว์ แต่มาห่างกันตอนที่อรอินทุ์ไปเรียนต่อต่างประเทศหลายปี

แต่บางอย่างที่ยุวดีแสดงออกนั้นไม่ได้บ่งบอกนักว่าเธอยินดีกับการกลับมาของอรอินทุ์ ในเมื่อยุวดีริษยาต้องการเป็นคนรักแทนที่ในใจของราเมศ หนามเล็กๆ ที่ยุวดีคิดว่าถูกกำจัดไปแล้วกลับผุดขึ้นมาทิ่มแทงหัวใจอีกครั้ง เมื่อจัดท่าให้คนรักนอนลงห่มทับด้วยผ้าห่มอุ่นหนาราเมศอยู่เป็นเพื่อนอรอินทุ์อีกครู่หนึ่งจึงขอตัว เดินตามยุวดีลงมาชั้นล่างของคฤหาสน์

ยุจะกลับล่ะค่ะ ถ้าคุณจะอยู่ต่อก็ตามใจ” สุ้มเสียงเอาแต่ใจ ส่งให้ชายหนุ่มมองมาอย่างอดทน

ผมคิดว่าจะกลับเหมือนกันนั่นแหละ แต่ทำไมยุต้องทำท่าทีอย่างนั้นด้วย เก็บอาการหน่อยไม่ได้หรือไง” ราเมศตำหนิ

ปรายนัยน์ตาคมดุใส่ยุวดี หญิงสาวหน้าบึ้งตึงกระแทกส้นเท้าตึงๆ จะพ้นออกไปจากบ้านกุลพิธาน์ ราเมศตามไปคว้าแขนเรียวบางเอาไว้ได้ทัน กระตุกทีเดียวร่างเล็กก็เซมาติดอกแกร่ง ใบหน้าหล่อคมลอยอยู่เบื้องบนพ่นลมหายใจยาวเหยียด

เป็นอะไรไปล่ะครับยุ ถ้าผมพูดแรงไปผมขอโทษ” ปลายเสียงอ่อนลงกลายเป็นแง่งอน นัยน์ตาฉ่ำหวานพาให้หัวใจของยุวดีหวั่นไหว

ก็ยุหึงคุณ ยุไม่ชอบที่คุณทำดีกับบัวมากเกินไป เห็นใจยุบ้างสิคะ” หญิงสาวเงยใบหน้าขึ้นมองตอบ เอ่ยความจริงในใจจนราเมศนิ่งอึ้ง

กี่ครั้งแล้วที่เขาแพ้สายตาออดอ้อน จริตมารยาหญิงที่อรอินทุ์ไม่มี ฝ่ายนั้นเป็นคนจริงใจคิดตรงพูดตรงกันเสียทุกอย่าง อีกทั้งยังรักนวลสงวนตัวจนเขาไม่อาจแตะต้อง แต่กับยุวดีหล่อนเป็นหญิงสาวสมัยใหม่ กล้าได้กล้าเสียแม้กระทั่งกับ แฟนเพื่อน

ไปคุยกันที่อื่นเถอะยุ” ราเมศกึ่งจูงกึ่งลากร่างบอบบางไปที่รถของเขา

คล้อยหลังคนรักกับเพื่อนสาว อรอินทุ์รู้สึกโล่งใจกว่าหล่อนไม่ต้องการโป้ปด แต่ไม่อาจเปิดเผยเรื่องร้ายที่พบเจอกับใครทั้งนั้น ร่างน้อยสั่นเทาภายใต้ผ้าห่มคลุมกาย มือเล็กทั้งสองขยุ้มผ้าผืนนั้นจนยับคามือ หญิงสาวรอดพ้นเงื้อมมือฆาตกรมาแล้วก็จริง แต่ตราบาปฝังลึกยากลบเลือนจะยังตอกย้ำว่าหล่อนแปดเปื้อนโดยน้ำมือชายผู้นั้น

เอาผิดกับเขาสิอรอินทุ์ จับหมอนั่นเข้าตะรางรับกรรมให้สาสมกับความชั่วช้า’

กลีบปากบอบบางถูกขบเม้มจนขาวเผือด หล่อนอยากทำอย่างนั้น คิดจะเปิดโปงโจรชั่วโดยไม่คิดอับอายผู้คนที่หล่อนโดนทำร้าย แต่จะทำอย่างไรได้เมื่อไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ชื่ออะไรและหลักฐานที่ถูกข่มขืนก็ยากจะหารอย ทางนิติเวชเสื้อผ้าอาจนำมาใช้เป็นหลักฐานได้ แต่หล่อนถูกลอกคราบเปลี่ยนชุดใหม่จนทุกอย่างหายไปหมด เหลือเพียงเรือนกายย่อยยับป่นปี้นี่เท่านั้น

ตลอดเวลาที่ถูกคุมขัง อรอินทุ์ไม่พบใครนอกจากธนภูมิซึ่งไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร ชายหนุ่มเรียกผู้ชายคนนั้นว่า เจ้าของเกาะแสงจันทร์ แล้วเกาะนั่นมีอยู่จริงหรือไม่บนแผนที่ประเทศไทย เปลือกตาอ่อนบางเริ่มหนักอึ้งหลังจากคิดกลับไปกลับมา ร่างกายไม่อำนวยให้ทำอะไรตอนนี้กระทั่งใช้ความคิด ร่างอ่อนแรงจึงกระถดกายต่ำลงหนุนใบหน้าแนบหมอนแล้วหลับไปในที่สุด

 

ยัยกานต์!”

เสียงห้าวที่เรียกชื่อกานต์พิชาสั่นจนต้องข่มไว้ เมื่อร่างเล็กของน้องสาวถูกจับวางบนเตียง ระโยงระยางด้วยสายมากมาย

พิรภพคาดว่าน้องสาวต้องเจ็บปวด เสียเลือดไปกับการทำร้ายตนเองครั้งนี้ซึ่งเกือบพรากหล่อนไปจากเขา เมื่อคนเจ็บเห็นพี่ชายเต็มตาร่างน้อยโผเข้ากอดเขาแน่น สะอึกสะอื้นตัวโยน

พี่ภาม...” กานต์พิชาพ้นขีดอันตรายแล้ว หญิงสาวถูกอารักขาใกล้ชิดจากบูชิต เลขานุการหนุ่มในคราบบอดี้การ์ดของพิรภพ และพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลแห่งนี้ได้สามวันแล้ว พิรภพจึงออกจากเกาะแสงจันทร์มาเยี่ยมน้องสาว บูชิตกับธนภูมิอยู่พร้อมหน้าจึงเป็นการเข้าเยี่ยมที่พร้อมเพรียงด้วยชายหนุ่มคนสนิทถึงสาม

กานต์พิชาใจชื้นขึ้นเมื่อรู้สึกปลอดภัยอย่างที่สุด อย่างน้อยพี่ชายคนนี้จะไม่ยอมให้หล่อนเป็นอะไรไปอีกแน่ แต่ที่ผ่านมากานต์พิชาโง่งมที่หลงเชื่อผู้ชายคนนั้น เพราะความหลงใหลได้ปลื้ม หล่อนกลั้นสะอื้นไม่อยู่เมื่อคิดถึงภาพของใครบางคนที่นำพาความตายมาใกล้ตัว หลังเชยชมความสาวของหล่อน

ใครมันกล้าทำกับกานต์อย่างนี้ บอกพี่สิ พี่จะจัดการมันเอง” เสียงกัดฟันกรอดลอดแนวโหนกนูนของซีกหน้าด้านข้าง พาให้คนรอบข้างขวัญผวาไปตามๆ กัน เจ้าของอารมณ์ร้อนอย่างร้ายกาจข่มไว้ในอกขณะกอดน้องสาว มิเช่นนั้นอาจออกแรงจนอีกฝ่ายกระดูกกระเดี้ยวหัก กานต์พิชาสะดุดลมหายใจตัวเองพลางเบือนใบหน้าคละน้ำตาไปอีกทาง ทั้งที่ชายหนุ่มทั้งสามจดจ่อรอฟังชื่อของมันผู้นั้น ดวงหน้าเผือดซีดก้มลงช้าๆ กะพริบไล่น้ำตาที่แปรเป็นม่านน้ำอาบใบหน้าหวาน

พี่ภามคะกานต์ไม่อยากพูดถึงตอนนี้ ขอร้องเถิดค่ะ กานต์...กานต์ทำใจไม่ได้” ร้องขอเสียงอู้อี้ขึ้นจมูก กานต์พิชาเบี่ยงหน้าหนีทั้งน้ำตา

ยัยกานต์ ถ้าน้องไม่บอกแล้วพี่จะไปจัดการลากคอไอ้คนผิดมาลงโทษได้อย่างไร” เสียงเข้มเริ่มกร้าว ลุกโชนไปทั้งดวงตาคมกริบ

กานต์ไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้อีกค่ะพี่ภาม กานต์เหนื่อย บูชิตฉันอยากได้ยานอนหลับ” หญิงสาวหันไปบอกคนสนิทของพี่ชาย

การสอบสวนจึงยุติลงโดยที่พิรภพยังครั่นคร้ามในใจ มือหนาทั้งสองกำแน่นพร้อมเป็นกำปั้นป่ายปัดระบายอารมณ์ที่ใบหน้าของใครก็ได้ ร่างสูงของบูชิตคล้อยหลังไปตามหาพยาบาล ส่วนธนภูมิเข้าไปแตะต้นแขนพี่ชายเป็นเชิงเรียกสติ พร้อมเอ่ยเบาแสนเบา

กลับกันก่อนเถอะครับพี่ภาม ให้น้องกานต์ได้พักผ่อนผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันนะครับ”

อืม..มม งั้นไปเจอกันที่บ้าน”

บ้าน ที่พิรภพพูดถึงคือคฤหาสน์ขนาดใหญ่ของตระกูลนฤปนาถ บนพื้นที่กว้างขวางหลายพันตารางเมตร ภายในเขตรั้วเดียวกันยังมีบ้านพักหลังย่อมตั้งเรียงรายอีกหลายหลังคล้ายหมู่บ้านเล็กๆ อีกชั้นหนึ่ง หนึ่งในนั้นเป็นที่พำนักอาศัยของธนภูมิซึ่งจัดไว้เป็นสัดส่วนยามที่อยู่กรุงเทพฯ ส่วนคฤหาสน์หลังใหญ่โตสีงาช้างซึ่งตั้งเด่นตระหง่านด้านหน้าเป็นของพิรภพกับกานต์พิชา สองหนุ่มก้าวเข้ามาถึงห้องรับแขกของบ้านใหญ่แทบจะพร้อมๆ กันหลังสั่งให้บูชิตดูแลกานต์พิชา พร้อมกับบอดี้การ์ดอีกสองคนที่เฝ้าระวังระไวภัยจากหน้าห้องคนไข้พิเศษ

นายมีอะไรรึนายภูมิ” เสียงของพิรภพยังติดห้วน ยากนักจะปัดทิ้งซึ่งความก้าวร้าว

ผมรู้จากแม่ว่าพี่ภามปล่อยตัวคุณใบบัวแล้ว เราจะจบเรื่องนี้แล้วใช่ไหมครับ?” คนซึ่งทำใจดีสู้เสือเอ่ยปาก เสือหนุ่ม เมินใบหน้าดุดันมาสบ แววตาไร้ซึ่งความปรานีแทนคำตอบว่า...

ไม่มีวันเสียล่ะ ในเมื่อกานต์พิชายังนอนแหมบปางตายเช่นนี้’

น้ำเสียงนอบน้อมของน้องชายต่างสายเลือดเรียกสายตาคมวับตวัดกลับ พิรภพแสยะยิ้มหยัน ความคิดในใจพร่างพราย เป็นไปไม่ได้ล้านเปอร์เซ็นต์

ยังหรอกนายภูมิ ฉันแค่ยื่นหมูยื่นแมวกับไอ้อรรถ ยัยกานต์กลับสู่อ้อมอกฉันก็ใจดีปล่อยคนของฝ่ายนั้น แต่มันจะจบไม่ได้ถ้าไม่ได้เอาเลือดของไอ้อรรถมาชดใช้” พิรภพคำรามกร้าว แววตาขึ้งเครียดสาบานจะทำอย่างที่พูดแน่นอน

คนฟังถอนใจเฮือกใหญ่ ธนภูมิรู้มารดาของเขาจะต้องไม่สบายใจอย่างมากหากพิรภพยังอาฆาตแค้น ทั้งที่ได้ทำร้ายอรอินทุ์ ใบหน้ากับความกังวลฉายชัดทำให้ญาติผู้พี่ตีความเป็นอย่างอื่น

นายเองก็อย่าบอกอะไรแม่นุ่มมาก ฉันไม่อยากให้ไม่สบายใจ เข้าใจใช่ไหม?” ดักคอ

คนเป็นพี่สำทับเสียงขรึม รู้ว่าน้องชายทำตัวเป็นลูกชายที่ดีด้วยการรายงานเรื่องของเขาแก่มารดาทุกเรื่อง แต่เวลานี้ต้องหุบปากให้สนิทเท่านั้น ธนภูมิจำต้องพยักหน้าแต่ดวงตาสีเข้มเปี่ยมไปด้วยรอยกังวล จนใจต่อการเกลี้ยกล่อมคนอย่างพิรภพจิตแข็งขนาดที่ไม่เคยมีใครเปลี่ยนแปลงความคิดของเขาได้ แต่เล็กแต่น้อยไม่ใช่น้องชายจะไม่รู้

ฉันมีวิธีของฉัน สำหรับไอ้อรรถกับผู้หญิงคนนั้น รับรองว่าจากนี้ต้องสนุกแน่” รอยยิ้มเหยียดเยาะเรียกอาการขนลุกเกรียวให้ธนภูมิ เขาถอนใจหนักหน่วง ห้ามปรามพิรภพก็ไม่ได้ทนมองดูพี่ชายทำเรื่องผิดด้วยจิตใจเฉยเมยก็รู้สึกผิดมหันต์ พิรภพปรายนัยน์ตาคมวับมองสำรวจธนภูมิล้วงลึกไปในใจของอีกฝ่ายเมื่อเริ่มระแคะระคาย

ถ้าเป็นเรื่องคุณใบบัว พี่ภามอยากให้ผมทำอะไรก็บอกนะครับ ผมยินดีช่วย” บอกเสียงอ่อน

หึ! ฉันหวังว่านายจะช่วยเพราะสงสารยัยกานต์ ไม่ใช่เพราะไปหลงรักผู้หญิงคนนั้นหรอกนะนายภูมิ” คำทิ้งท้ายของพิรภพแทงใจจนธนภูมิจุกแทบกระอัก แม้จะยังไม่ใช่...แต่หัวใจชายหนุ่มเอนเอียงโดยมีความสงสารชักนำ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

588 ความคิดเห็น

  1. #152 minmin25 (@minmin_atom25) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2553 / 13:35
     คุณพ่อของหนูใบบัวทำอะไรไว้กับพระเอกนะ
    แต่หนูกานต์พิชารก็น่าสงสารจังค่ะ
    ยังไงก็ถนอมนางเอกหน่อยนะค่ะ
    #152
    0
  2. #86 เดือนเพ็ง (@deuanpeng) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2552 / 01:33
    ถึงจะร้ายก็รักนะคะคุณดาลัน โฮะๆๆ และแล้วเราก็ตามมาหลงรักพระเอกใจร้ายในนิยายของคุณดาลัน อีกรอบ โฮะๆๆ
    #86
    0
  3. #55 4um4im~* (@blueberrylove) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2552 / 12:34
    สงสารบัว

    #55
    0
  4. #49 แป๊ด (@naowarat_epp) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2552 / 00:00
    นายภามเนี้ยมีเรื่องอะไรแค้นกับนายอรรถหรือป่าว นายอรรถเอาตัวกานต์พิชาไปทำร้าย แล้วนายภามเอาตัวใบบัวมาทำร้ายอีก
    ต้องมีเรื่องแค้นกันก่อนแน่ๆ ( แอบเดาอีก ) แต่น่าสงสารผู้หญิงสองคนนี้มากกว่านะ ที่ไม่รู้เรื่องอะไรต้องมาโดนระบายความแค้น
    กันแบบนี้
    #49
    0
  5. #46 ρiиocchio (@aiipz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2552 / 00:39

    นางเอกช้ำพอดี

    #46
    0
  6. #43 กระปุกออม (@kasinee2526) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2552 / 21:36
    แนวนี้ชอบจังหุหุ
    #43
    0
  7. #36 โอเล่รสส้ม (@prarotna) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2552 / 14:54
    ยังตัดสินไม่ได้ว่าใครเลวกว่าใคร
    เพราะการกระทำของภามก็ไม่ต่างกับนายอรรถ
    เพียงแต่ที่มาของการกระทำต่างกันไป
    ไม่รู้ว่าเพราะอะไรกานต์ถึงเจอเหตูการณ์แบบนั้น
    แล้วนายอรรถทำจริงรึเปล่า
    มาอัพต่อเร็ว ๆ นะ กำลังหนุก
    #36
    0
  8. #35 yuechan (@yuechan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2552 / 11:07
    เห้อ คนที่ไม่รู้เรื่องต้องมารับกรรม ความแค้นไม่จบสิ้น ทำไมไม่เดินเรื่องทำลายอย่างอื่นเล่า
    #35
    0
  9. #34 **~Mink~** (@minkkiez) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2552 / 07:55
    สงสารอรอินทุ์ค่ะแต่ว่าสงสารกานต์พิชามากกว่า
    อย่างน้อยคุณภามแกก็เป็นพระเอกง่ะ แต่ว่ากานต์พิชาเนี่ยสิ โดนอะไรมาบ้างก็ไม่รู้
    แล้วนายอรรถกับกานต์พิชาไปรู้จักกันได้ยังไง ทำไมกานต์พิชาไปอยู่ต่างประเทศ
    อันนี้ยังไม่รู้ทีมาที่ไปเลยนะคะ อยากรู้จังเพราะจะได้นำมาประกอบข้อมูล
    ว่านายอรรถเลวจริงหรือเปล่า เลวแค่ไหน.แล้วคุณภามมีเหตุผลในการแค้นจริงหรือเปล่าอ่ะค่ะ
    สู้ๆ นะคะ
    #34
    0
  10. #33 กระปุกออม (@kasinee2526) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2552 / 06:49
    เอากำลังใจมาฝากค่ะ
    #33
    0
  11. #32 โอเล่รสส้ม (@prarotna) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2552 / 14:03
    คุณภามใจร้ายยยยยยยยย
    สงสารน้องบัว
    มาอัพต่อเร็ว ๆ นะ กำลังหนุก
    #32
    0
  12. #29 yuechan (@yuechan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2552 / 10:32
    เหอะ สรุปแล้วนายมันก็ต่างอะไรไปจากคนที่นายเกลียดหรอก
    #29
    0
  13. #28 **~Mink~** (@minkkiez) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2552 / 10:20
    สงสารบัวเหมือนกันค่ะ แต่ก็มองเห็นอยู่แล้วว่ายังไงก็ไม่น่าจะรอดมืออะ
    ผู้หญิงผู้ชายใกล้ชิดกันขนาดนี้ ยังไงสักวันมันก็ต้องมีการตบะแตกเกิดขึ้น
    เพียงแต่มันเร็วมากสำหรับใบบัว ตั้งตัวไม่ทันเลยที่จะต้องเสียตัวให้คนแปลกหน้า
    มันก็คงต้องเสียใจมากเป็นธรรมดา ก็ขอให้คุณภามเมตตาหน่อยก็แล้วกัน
    ว่าแต่สาวน้อยอีกคนอ่ะคะ กานต์พิชาล่ะ คนนั้นจะมีชะตากรรมเป็นอย่างไรบ้าง
    แล้วหายไปไหนกันแน่ยังไม่รู้เลย หวังว่าคงไม่โชคร้ายกว่าใบบัวนะคะ
    #28
    0
  14. #26 ~sarin~ (@sarin0325) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2552 / 09:42

    สงสารบัวจังเลย

    #26
    0