เพลิงรักมายา (ตีพิมพ์กับสนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 23 : ทางสองแพร่ง < up 100% ka >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    22 มิ.ย. 52

                เพียงแค่กะพริบตา หยดน้ำใสๆ ก็รินไหลซ้ำอาบแก้มนวล ขอบนัยน์ตาแดงช้ำไม่อาจกลั้นทำนบน้ำตาเอาไว้ได้ ณัฐมณเบือนดวงหน้าแดงก่ำเพราะต้องเก็บกลั้นอารมณ์ไปอีกทาง กดดวงตาเศร้าซึ้งลงต่ำหลบเลี่ยงทุกภาพของเขาที่กำลังเข้าทำร้าย คงจะดีถ้าบรูคส์กับศรันยาพาเธอออกไปพ้นจากคฤหาสน์หลังนี้เสียได้ อย่างน้อยภาพของอชิระกับคนรักคงไม่กรีดลึกลงสู่หัวใจเช่นนี้
            หลายคนอยู่พร้อมหน้าหากแต่เป็นเวลาที่ไม่เหมาะไม่ควร เรียวตาสีเทาเข้มของอชิระเบิกกว้างเมื่อคุ้นเคยกับพาหนะคันงามที่จอดอยู่คู่กับรถของบรูคส์  นั่นมันรถที่เมย่าใช้เป็นประจำ สำทับด้วยร่างแบบบางของนางแบบสาวยืนจับสายตามายังอดีตคนรัก เน้นย้ำให้ชินรู้ว่านี่คือความจริง คนซึ่งเฝ้าเพ้อหามาอยู่ ณ ที่นี่แล้ว ใบหน้าหล่อคมสีน้ำผึ้งแปลกปร่า ตีความไม่ได้จู่ๆ เขาก็กวาดสายตาไปยังณัฐมณ หญิงสาวที่ผลุนผลันเข้าไปในรถแล้วเก็บตัวเงียบ เรียวขายาวต้องชะงักกึกเมื่อเมย่ามาถึงตัวเขาเสียก่อน คนรักเก่ามองสบนัยน์ตาสีเทาเข้มพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวานอย่างที่อชิระไม่มีวันลืม โดยไม่เข้าใจว่าตนเองเข้ามาแทรกกลางในเวลาที่ไม่ควร
ชินคะเมขอเวลาชินเดี๋ยวเดียวเท่านั้น นะคะ  เสียงหวานๆ เอ่ยขอร้อง เหนี่ยวรั้งอชิระซึ่งกำลังจะก้าวไปหาหญิงสาวอีกคน
                เอ่อ เดี๋ยวนะเมย่า ผมมีเรื่องต้องทำ  อชิระบอกปัด ก่อนก้าวอาดๆ ไปยังรถคันหรูของพี่ชาย แต่ร่างสูงใหญ่ของบรูคส์เข้ามาขวางหน้าเสียก่อน ฝ่ามือหนายันแผงอกแข็งๆ ของน้องชายให้ออกห่างจากประตูรถฝั่งที่ณัฐมณนั่งอยู่  
นายจะทำอะไรชิน อย่าทำให้อะไรๆ มันแย่ไปกว่านี้เลย กลับไปหาเมย่าซะเขารอนายอยู่ ส่วนเรื่องของเน็ทค่อยว่ากันอีกที
บรูคส์กีดกันการพูดจาครั้งสุดท้ายของชินกับณัฐมณ ด้วยรู้แก่ใจว่าหญิงสาวไม่พร้อมพบหน้าหรือเจรจาเรื่องราวใด อชิระฮึดฮัดกับคำพูดนั้น เขาต้องปล่อยผู้หญิงของเขาไปง่ายๆ อย่างนั้นน่ะหรือ...ไม่มีวันเสียล่ะ นัยน์ตาดุดันฉายแววโกรธไม่เว้นแม้แต่พี่ชาย
ทั้งที่คิดว่าอชิระจะเข้าใจ คนเป็นพี่ชายจึงผละไปขึ้นนั่งประจำที่พร้อมกับศรันยาที่เบาะหน้า แท้จริงแล้วไม่ใช่! คนเป็นน้องขบกรามแน่น ไม่ยินยอมปล่อยมือณัฐมณง่ายๆ ตามคำสั่ง เขาปราดเข้าไปจนติดประตูรถด้านหลัง กระชากมันออกหมายจะพูดกับณัฐมณเสียให้รู้เรื่อง
เสียงกึ่กๆ ของประตูรถที่ถูกล็อคยิ่งทำให้อีกฝ่ายอาละวาดหนัก เขาทุบกระจกสีชาแรงๆ จนคนซึ่งอยู่ภายในสะดุ้ง หน้าเสีย!
เปิดเซ่ เปิดสิโว้ย!”  ชินโวยวายลั่น บรูคส์เหลือบมองหญิงสาวที่เบาะหลัง เธอสบนัยน์ตาเขาขอร้อง ก่อนที่ผู้ซึ่งทำหน้าที่สารถีจะตัดสินใจหักดิบด้วยการสตาร์ทเครื่องยนต์จนดังกระหึ่ม
บรืน..นน
อชิระใจหายวาบเมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์ที่บรูคส์เป็นผู้บังคับ แล้วกระชากตัวออกไปจากพื้นที่ด้วยความเร็ว ชายหนุ่มวิ่งตามแม้จะพยายามเท่าใด อชิระรู้ว่าไม่เป็นผลเพราะมันห่างไกลจนไม่เห็นฝุ่น...
ผู้มาเยือนโดยไม่ได้บอกกล่าวถึงกับตะลึงงันในการกระทำของอชิระ เขาน่ะหรือที่วิ่งตามหญิงสาวที่ซ่อนกายอยู่ในรถคันนั้น หัวใจของเมย่ากระตุกวูบก่อนล่วงลงสู่พื้นล่าง เพียงไม่นานหัวใจของอชิระก็ถูกครอบครองโดยหญิงสาวคนอื่นเสียแล้ว การกลับมาครั้งนี้จึงอาจไม่มีความหมาย เมย่าซ่อนรอยเจ็บช้ำลงลึกอย่างทำใจ ทุกอย่างมันสาย...และหมดเวลาของเธอโดยไม่ต้องถามไถ่แล้วสินะ  
            ชินคะ เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ
หญิงสาวเม้มริมฝปากสีกุหลาบแน่นยามที่ต้องอดกลั้น ก่อนตรงเข้าไปพยุงร่างหนาที่ล้มคะมำลงไปคุกเข่าอยู่กับพื้นทราย 
 
            ความร้อนแห้งแล้งจากดินแดนทะเลทราย ส่งลำแสงกล้าแผดเผาสู่รถคันงามที่กำลังวิ่งฉิว ฝ่าเปลวแดดในเวลากลางวัน สายลมโชยพัดพาลมร้อนไม่ต่างไปจากหัวใจของใครคนหนึ่งที่ร้อนรุ่มซุกตัวอยู่ข้างประตูรถเงียบๆ ณัฐมณมิได้ปริปากสักคำเดียวหลังจากคนทั้งสามออกเดินทาง ดวงตาดำขลับปิดลง บางจังหวะดิ้นขลุกขลักภายใต้เปลือกตาอ่อนบาง ตื่นตามิได้หลับสนิทตลอดเส้นถนนทอดยาวที่หาจุดจบไม่เจออย่างที่ผู้นั่งอยู่เบาะหน้าเข้าใจ
ภาพของเมย่าติดตรึงนัยน์ตา หญิงสาวคนนั้นกลับมาหาอชิระแล้ว ส่วนณัฐมณเลือกเดินจากมาให้ห่างจากชายหนุ่มที่ร้อนแรงเป็นดั่งไอแดดร้อนจัดที่แผดเผาหัวใจจนละลาย ไม่นานดวงตาเศร้าซึ้งคู่นั้นปรือขึ้นรับแสงแดดอ่อนๆ อีกครั้ง พบว่าบรูคส์กับศรันยาหยุดพักรถและยืนพูดคุยโดยไม่ได้รบกวนการพักผ่อนของณัฐมณที่พบเจอเรื่องราวหนักหนา เลขานุการสาวรุ่นพี่ส่งยิ้มสวยเมื่อเหลือบไปเห็นณัฐมณขยับตัวนั่งในท่าใหม่เพื่อปัดไล่อาการเมื่อยขบ
เป็นยังไงบ้างคะคุณเน็ท หิวไหม?” น้ำเสียงเอื้ออาทรถามไถ่ อีกฝ่ายยิ้มบาง
ไม่หิวเลยค่ะพี่โรส เน็ททานอะไรไม่ลงจริงๆ ณัฐมณตอบตามตรง เวลานี้ลำคอของเธอแห้งผากเป็นผง ที่กระหายคงเป็นน้ำดื่มเท่านั้น
ภาพที่เห็นผ่านกรอบหน้าต่างรถค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป จากทะเลทรายแห้งแล้งเข้าสู่พื้นที่ที่ร่มรื่นขึ้น ต้นไม้สีเขียวกับทุ่งหญ้าโล่งกว้างทำให้เจริญตามากกว่าพยับแดด เจ้านายหนุ่มพาหญิงสาวทั้งสองออกห่างจากประเทศสหรัฐเม็กซิโกตามความต้องการของณัฐมณ เหลือก็แต่การเดินทางกลับบ้านเกิดเมืองนอนแท้จริงที่ณัฐมณโหยหาและคิดถึงเป็นที่สุด ที่นั่นยังมีเกษรา เพื่อนสาวคนสนิทที่คอยห่วงใยมิใช่ครอบครัวบริบูรณ์วัฒน์อย่างที่ควรจะเป็น
งั้นดื่มน้ำเยอะๆ นะคะ เราผ่านเขตร้อนมากๆ มาแล้ว เดี๋ยวร่างกายขาดน้ำล่ะแย่เลย ศรันยาเอ่ยด้วยความหวังดี
คนฟังพยักหน้าหงึกๆ ทั้งที่ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากเป็นสีเข้มกว่าปกติเพราะอากาศร้อนระอุ
อีกแววตาหนึ่งซึ่งฉาบสีสวยราวอัญมณี จ้องมองณัฐมณอ่อนโยนระคนเมตตา หลังจากที่พาหญิงสาวออกห่างจากภาวะที่เรียกว่า ขุมนรก มาได้ ในขณะบรูคส์ยังสองจิตสองใจว่าเขาตัดสินใจผิดหรือไม่ที่จงใจพรากภรรยามาจากน้องชาย ณัฐมณมองตอบเจือรอยยิ้มบางบนใบหน้าเซียวซีดให้เขากับศรันยา
ทั้งหมดนี่ถูกแล้ว เพื่อการเริ่มต้นของหนึ่งชีวิต
เป็นความตั้งใจอย่างแรงกล้าของบรูคคส์ที่จะหยิบยื่นสิ่งดีๆ ให้ณัฐมณบ้าง เพื่อเป็นการไถ่โทษแทนน้องชาย ซึ่งเขาต้องเริ่มต้นเสียตั้งแต่วันนี้ บรูคส์มองสบนัยน์ตาเศร้าซึ้งของ น้องสะใภ้ เขายิ้มบางๆ เป็นกำลังใจให้เธอผ่านพ้นเพื่อก้าวสู่วันใหม่โดยปราศจากการกระทบจิตใจโดยน้องชายของเขา ด้วยการพาณัฐมณจากประเทศสหรัฐอเมริกา ลัดฟ้าสู่ประเทศไทยตามสัญญาลูกผู้ชาย...
 
สนามบินสุวรรณภูมิ ประเทศไทย
            ร่างอวบของเพื่อนสาวที่ยืนชะเง้อชะแง้อยู่ข้างๆ ร่างสูงโปร่งของแฟนหนุ่ม ตื่นเต้นนักหนาเมื่อใกล้เวลาที่เครื่องบินจะลงจอด เกษราฉีกยิ้มแก้มแทบปริพร้อมโบกมือไหวๆ เมื่อแลเห็นร่างผอมบางของเพื่อนสาวออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้าจากต่างประเทศ ทั้งที่เพิ่งจะห่างกันไม่นานแต่ก็เรียกความคำนึงถึงได้มาก น้ำตาของณัฐมณกับเกษราเอ่อไหล กอดกันกลมจนอภิชาติอดแซวไม่ได้ คนต่อมน้ำตาตื้นจึงหันมาค้อนขวับใส่
อ้าวๆ ขี้แยกันเข้าไป โตๆ กันแล้วทั้งสองคนเลย ไม่อายคนเขาหรือ นายอ้นกระเซ้าแฟนสาวกับณัฐมณแต่ก็ยิ้มกับภาพนั้นเพราะคุ้นเคยความอาทรของเพื่อนสาวคู่นี้  
ก็คนมันคิดถึงนี่ นายไม่ซึ้งด้วยก็ไม่ต้องเลยนะ ไปไกลๆ เลยไป้นายอ้น เกษราแหวใส่
ณัฐมณปาดน้ำตาบนผิวแก้มทั้งสองข้าง ระบายยิ้มบางๆ ให้อภิชาติที เกษราที เพื่อนทั้งสองของเธอยังรักกันดีแม้จะมีบางทีเป็นคู่กัดกันมากกว่าคู่รักก็ตามที  
                ที่นู่นเขาเลี้ยงแกไม่ดีหรือยังไงน่ะเน็ท ผอมลงนะเนี่ย หน้าตาก็ดูซูบๆ ชอบก้ล เกษราบ่นงึมงำ จับร่างแบบบางหันซ้ายที ขวาที สายตาขุดคุ้ย
            ไปถึงก็ไม่สบายเลย ที่นั่นหนาวมากๆ ส่วนอีกที่ก็ร้อนมากๆ ณัฐมณแบ่งปันประสบการณ์จากที่ที่เธอเหยียบย่างไปถึงก่อนที่จะต้องระหกระเหินไปอีกประเทศหนึ่งโดยไม่ทันตั้งตัวให้เกษราฟังด้วยรอยยิ้มแห้งๆ  
                อ๋อเหรอ เดี๋ยวนั่งรถไปคุยกันไปดีไหม เริ่มจะหิวแล้วด้วย ยัยปิ่นเป็นคนชักชวน
คนถูกมารับถึงที่สนามบินพยักหน้ารับ แล้วเดินไปพร้อมกันกับเกษรา ส่วนอภิชาติก็เข็นสัมภาระตามหลังไปตามระเบียบ เพื่อนรักที่ห่างกันไปเกือบสองเดือนคุยกันกระหนุงกระหนิงตามประสาหญิงสาว ซึ่งชายหนุ่มเพียงคนเดียวก็ไม่ขัด
ฮื่อไปสิ คิดถึงเมืองไทยกับพวกแกจะแย่แล้ว ณัฐมณพูดยิ้มๆ เป็นจริงอย่างนั้นเธอคิดถึงที่นี่แทบขาดใจ และอยากหลงลืมอดีตที่คล้อยห่างมาแค่ไม่กี่ชั่วโมงนั่นเสีย  
 
หลังจากเพื่อนสนิททั้งสามไปนั่งรับประทานอาหารร่วมกันที่ร้านแห่งหนึ่ง ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบในวันที่ห่างกันไปจนหนำใจ อภิชาติก็พาเกษรากับณัฐมณไปส่งที่คอนโด ซึ่งคงเป็นที่พำนักเดียวที่หญิงสาวคิดว่าปลอดภัยที่สุด เมื่ออยู่กันตามลำพังณัฐมณก็รื้อข้าวของ เสื้อผ้าจากกระเป๋าเดินทางออกมาพับเก็บเรียบร้อย อาการเงียบๆ นัยน์ตาหม่นเศร้าของเพื่อนสาวไม่อาจเล็ดลอดสายตาของเกษราไปได้ มันคล้ายมีอะไรสักอย่างที่ทำให้ณัฐมณเปลี่ยนไป
เน็ทลาออกจากที่ทำงานแล้วเหรอ?”
เอ่อ ก็ทำนองนั้น งานนี้ไม่เหมาะกับเน็ทน่ะ ไม่อยากฝืน ตอบเลี่ยงๆ ด้วยเสียงที่ปรับให้เฉยชาอย่างที่สุด แต่ก็ยังไม่วายสะกิดใจยัยปิ่นอยู่ดี คนช่างสังเกตมองเพื่อนสาวชั่งใจ รายนี้ถ้าอยากพูดก็จะพูดออกมาเอง หากไม่อยากคาดคั้นอย่างไรก็ไม่ได้ความ เกษราจึงคิดจะรอต่อไปวันหนึ่งเพื่อนของเธอคงพร้อม หญิงสาวร่างท้วมเอียงใบหน้าอวบๆ มองเพื่อนรัก จับจ้องดวงตาเศร้าที่เคลิ้มฝันกว่าก่อนเพราะเหม่อลอยเป็นระยะๆ ชวนคุยต่อ
น่าเสียดายงานดีๆ แล้วก็เจ้านายหน้าหล่อของแกนะ แล้วนี่มิต้องโดนพี่แนทลากกลับไปทำงานด้วยเหรอ?” เกษราเอ่ยอ้างถึงงาน กับบุคคลที่มีตัวตนพาให้ณัฐมณสะดุด สีหน้าเรียบๆ ร้อนฉ่าขึ้นมา ก่อนตั้งสติแล้วส่ายหน้าไปมา เสียดายงานน่ะใช่ ส่วนเจ้านายหนุ่มหญิงสาวไม่มีความคิดเห็นเรื่องนี้
ก็คงต้องหางานใหม่ทำ ปิ่นถ้าเน็ทจะขอพักที่คอนโดด้วยจะได้ไหม ที่กลับมาคราวนี้คุณแม่กับพี่แนทยังไม่รู้ ไม่อย่างนั้นคงโดนเรียกตัวกลับบ้านแล้วก็บังคับต่างๆ นานา ยังเหลือเวลาอีกสองปีกว่าๆ ที่เน็ทจะทำตามใจตัวเอง ณัฐมณพูดเสียงอ่อน เกษราพยักพเยิดว่าเข้าใจก่อนฉีกยิ้มให้อีกฝ่ายสบายใจ  
ได้อยู่แล้ว แกจะอยู่นานแค่ไหนก็ได้ไม่เห็นต้องคิดมากเลย เลิกทำหน้ายุ่งเถอะน่าแกกลับมาก็ดีแล้ว ฉันคิดถึง
หญิงสาวร่างท้วมกว่ากดมือบางลงบนบ่าของเพื่อนรักที่มีกระดูกโปดโปนขึ้นเพราะร่างกายผอมบางจนน่าจะแตกเปราะได้ง่าย เกษรายิ้มบางเอื้อมรั้งร่างของเพื่อนสาวมากอดปลอบใจ และตั้งใจอย่างยิ่งยวดที่จะขุนให้เพื่อนสาวกลับมาน้ำมีนวลในเร็วๆ นี้
เฮ้อ! งานก็ไม่มีทำ บ้านก็ไม่มีอยู่ ฉันคงต้องเกาะแกกินไปวันๆ แล้วล่ะปิ่น
คนพูดดูผ่อนคลายขึ้น แต่เรื่องที่กระเซ้าทั้งหมดไม่ต่างจากความจริงนัก รอยยิ้มบางๆ ประดับดวงหน้า หัวเราะขื่นๆ กับตัวเอง ณัฐมณไม่มีแล้วซึ่งทุกอย่างกระทั่งบ้าน เดินหนีทุกอย่างกลับมาตั้งต้นใหม่ให้ชีวิตที่ซวนเซไปพักหนึ่ง แล้วเกษราก็มีไอเดียแนะนำ
งานน่ะมีให้แกทำอยู่แล้ว ว่าแต่จะทำไหมพี่กรณ์ต้องการผู้จัดการรีสอร์ทน่ารักๆ อย่างแกแน่ ฉันรับรอง
ปาย  สถานที่ในความทรงจำ เมืองในสายหมอกล่องลอยเข้ามาในความคิด ทางเลือกหนึ่งของการก้าวไปสู่วันใหม่
พี่ชายฉันคงดีใจจนเนื้อเต้นถ้ารู้ข่าวนี้ ตกลงนะเน็ท นะๆ
เกษราเริ่มรุกผสมลูกอ้อน ไม่นานก็ได้รับคำตอบที่พาให้ลิงโลดจากเพื่อนสาวเมื่อณัฐมณพยักหน้าตกลง กามเทพตัวกลมกำลังทำหน้าที่ของเธออย่างไม่ยิ่งหย่อน สมควรแก่การตบรางวัลจากพี่ชายแน่ๆ  
 
ประเทศสหรัฐเม็กซิโก
เมืองที่กรำแดดร้อนระอุอย่างมอนเตร์เรย์ สะสมอุณหภูมิร้อนฉ่าในเวลากลางวันและคลายลงในเวลากลางคืน ร่างสูงใหญ่เดินวนไปวนมาจนน่าเวียนหัวภายในห้องนอนที่มิได้ใช้ประโยชน์ เขานอนไม่หลับเพราะเมื่อใครคนหนึ่งจากไปแล้ว ที่นี่ไม่มีใครอีกนอกจากตัวเขา เนฮาร์และคนรับใช้อีกสองสามคน คฤหาสน์ใหญ่โตสงัดเงียบเป็นใจให้ฟุ้งซ่านจนกู่ไม่กลับ
อชิระตรงเข้าไปในครัวเข้าไปควานหาเบียร์มาดื่มแก้กลุ้ม พบเนฮาร์ที่ยังไม่หลับไม่นอนเช่นกัน เด็กสาวรั้งท่อนแขนของพี่ชายให้ออกห่างจากสุราด้วยแววตาตำหนิ ก็เขากลัดกลุ้มที่ไม่อาจทำอะไรได้อย่างใจจึงหาทางออกให้ตัวเอง
ทำอะไรที่มันมีประโยชน์ต่อตัวเองและคนอื่นหน่อยดีไหมคะ ทำอย่างนี้จะมีใครกลับมาหาหรือ...”
เนฮาร์ค่อนแคะ เด็กสาวค้อนขวับจนดวงหน้าคมขำลอยเด่น
จะทำยังไงได้เล่าเนฮาร์ ฉันมันไร้ค่าจะตาย คนพูดแล้งไร้ปนสมเพชตัวเอง อีกฝ่ายพ่นลมหายใจเอือมๆ พร้อมกับดันหลังกว้างๆ ของชายหนุ่มให้กลับออกไปจากห้องครัว ห่างไกลจากของเหลวที่จะพาให้สติสตังค์หดหายไปมากกว่าเดิม
ไปพักผ่อนเถอะค่ะคุณชิน แล้วพรุ่งนี้ค่อยคิดใหม่ว่าจะทำยังไงต่อดี ถ้ายังไม่เลิกล้มความตั้งใจ ก็ช่วยพาคุณคนนั้นกลับมาที่นี่อีกครั้ง เนฮาร์ชอบเธอค่ะ เด็กสาวเอ่ยเป็นกำลังใจได้เท่านี้ ต่อจากนั้นก็สุดแท้แต่อชิระที่จะใช้สติคิดเป็น
 
เน็ท... เสียงแผ่วพร่านั้นคร่ำครวญทั้งน้ำตา
ชายหนุ่มโดนพิษรักเล่นงานรุนแรงสมดังที่ครั้งหนึ่งเคยต้องการหลอกล่อให้อีกฝ่ายรัก สุดท้ายทุกอย่างย้อนมาสนองให้หลงรักผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่บังอาจปลิดความรู้สึกรักทั้งหมดจากหัวใจด้านชาของเขา
คนต้องคิดพ่นลมหายใจหนักหนา พยายามยิ่งยวดที่จะปัดไล่ความฟุ้งซ่านที่มีอยู่เต็มหัวใจออกไป เพราะพรหมลิขิตกระมังที่พาให้เขามาพบณัฐมณ แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อเมื่อชีวิตที่ถูกลิขิตให้มาใกล้กันเพียงแค่ชั่ววูบ แค่เสี้ยวหนึ่งของลมหายใจทอดผ่าน แล้วลากดึงออกจากกันตลอดกาล เป็นเรื่องราวที่อชิระคิดวกวน
เวลานี้ในหัวของเขามีเพียงภาพของณัฐมณมารบกวนจิตใจ รอยน้ำตา คำตัดพ้อและภาพการกระทำร้ายๆ ไร้มนุษยธรรมพร่างพรายในมโนสำนึก อชิระมีมากมายถ้อยคำที่อยากเอ่ยกับเธอผู้นั้น แต่จำต้องเก็บไว้บอกคนที่ควรต้องบอก คนที่เขาต้องขอโทษ ชดใช้...
แม้จะต้องเอาหัวใจชดใช้หัวใจก็ตามที
 
เรียวตาสีอ่อนที่ชำเลืองมองเจ้านายสาวแค่ปลายตาส่งให้เมย่าสะดุดลมหายใจตัวเอง หญิงสาวออกคำสั่งกับโคล บอดี้การ์ดหนุ่มให้พาเธอออกจากคฤหาสน์ของอชิระในตอนเย็นวันนั้นทันทีที่เสร็จธุระ เพราะไม่อาจทนอยู่หลังจากต้องมารับรู้เรื่องราวของอชิระโดยที่ไม่ได้ทำใจมาก่อน ชายหนุ่มแค่มองหญิงสาวแล้วปรายเรียวตาเฉยชากลับไปยังท้องถนน แค่นั้นก็ทำให้เมย่าร้อนรนถึงความคิดของเขา
โคลจะมองเธออย่างไรกัน...
นายกำลังนึกสมเพชฉันใช่ไหม?” ปลายเสียงพูดสั่นน้อยๆ
สิ่งที่เธอทำลงไปตามคำแนะนำของบิดากำลังกัดกินความรู้สึกเมย่า ผู้ซึ่งบากหน้ามาถึงประเทศเม็กซิโกเพื่อขอความช่วยเหลือจากคนรักเก่า เกิดความละอายจนดวงหน้าเล็กร้อนผ่าวทั้งที่ผ่านเหตุการณ์นั้นมาเป็นชั่วโมงแล้ว ผู้ซึ่งเป็นทั้งบอดี้การ์ด ทั้งสารถีพาเมย่ามาที่นี่เบือนใบหน้าเรียวยาวกลับมา พ่นลมหายใจกับคำถามของนายสาว
ผมไม่ได้คิดอย่างนั้นสักนิด ถ้ามันเป็นทางที่คุณเลือกแล้วไม่ว่าผมหรือใครๆ ก็ไม่มีสิทธิ์ว่าคุณหรอก
โคลตอบประโยคนั้นของเมย่าด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ยิ่งบาดลึกลงในใจคนฟัง คนที่เบาะหลังก้มหน้าลงกำแผ่นกระดาษเล็กๆ ในมือแน่น กระดาษที่มีตัวเงินตามที่เมสันต้องการ หญิงสาวได้มันมาง่ายดาย ชินยินดีช่วยเหลือเธอในฐานะคนเคยรัก แววตาสีหม่นของเขายังมองเธอ ส่งความอาทรมาถึง แต่ไม่ได้มีสายใยแห่งรักดังเก่า เขาไม่ได้ปริปากใดๆ หลังจากฟังธุระของเธอ แล้วตกลงเซ็นเช็คให้โดยไม่ต้องคิดมาก
ชายหนุ่มแค่ยินยอมพบหน้า รับฟังและช่วยเหลือเพียงเท่านั้น...
ชินคะคุณจะไม่ถามเหรอว่าเมเอาเงินนี่ไปทำอะไร  เมย่าเป็นคนเอ่ยขึ้นเสียเองด้วยความอึดอัด
อชิระซึ่งกลับเข้ามาถึงภายในคฤหาสน์ทรุดกายสูงใหญ่นั่งลงที่ชุดรับแขกอ่อนล้า หลังจากผ่านภาพเหตุการณ์แห่งการสูญเสียมาหมาดๆ ชายหนุ่มเงยใบหน้าคมคร้ามที่ประดับดวงตาหม่นหมองขึ้นมอง เวลานี้เขาไม่มีแก่ใจใดๆ กับหญิงสาวตรงหน้าต่างกันลิบลับจากเมื่อก่อนที่หายใจเข้าออกเป็นเธอคนนี้ ทุกอย่างแปรเปลี่ยนไปโดยที่ตัวเขาเองยังต้องแปลกใจ
ไม่ถามหรอก ผมให้เมแล้วก็คือให้ เมคงต้องใช้มันถึงได้มาหาผมที่นี่ ว่าแต่คุณสบายดีนะ  น้ำเสียงที่ปกติห้วนแข็ง อ่อนลงในทีราวกับเหน็ดเหนื่อยนักจนเมย่าไม่กล้าซักไซ้ต่อ เพียงแค่ชินยังมีมิตรภาพ และช่วยเหลือเธอซึ่งเป็นเงินจำนวนมหาศาล แค่นั้นก็น่าจะซึ้งใจพอแล้ว
ขอบคุณนะคะที่ชินช่วยเม ถึงแม้ตอนนี้หัวใจของชินจะไม่ได้มีไว้เพื่อเมอีกแล้ว  คนพูดน้ำตาคลอ สะท้อนใจความปวดปร่าในอก
เอ่อ ผม...
คนที่ถูกตัดพ้อทางแววตาสลดวูบ รู้สึกผิดที่เผลอส่งอาการชาเฉยไปสู่เมย่าจนเธอเสียใจ เรียวตาสีเทาเข้มสั่นไหวไม่ต่างกัน แต่เวลาเนิ่นนานพาให้เรื่องที่เคยยิ่งใหญ่ในใจลดลงซึ่งความสำคัญ จนกระทั่งกลายเป็นธรรมดา
เมเข้าใจค่ะชิน ว่าเราสองคนกลับไปเหมือนเดิมไม่ได้อีก ทั้งหมดนั่นก็เพราะเม แต่ยังดีใจที่ชินจะมีความสุขกับเธอคนนั้น  เมย่าตัดสินใจเอ่ยออกไปอย่างนั้น หญิงสาวยอมเข้าใจว่า...
วันเวลาพาให้ความรักของเธอกับเขาแปรผัน หลงเหลือแค่ฝุ่นผงความทรงจำเท่านั้น แต่ก่อนลาจากยังมีมิตรภาพของชายหนุ่มล้นเหลือก็พาให้น้ำตาเจ้ากรรมกลั้นไม่ไหว ตื้นตันใจจนต้องหลั่งรินอาบใบหน้านวล ส่วนเรื่องที่เมย่าเอ่ยยินดีล่วงหน้ากับเขามันช่างเลือนรางในความรู้สึกของอชิระนัก
ความสุขที่จะเกิดขึ้นระหว่างเขากับณัฐมณ มันจะมีหรือ...
ผมเองก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มันก็เป็นอย่างที่เมพูดจริงๆ  ปลายเสียงห้าวๆ แผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปในลำคอ อชิระยอมรับว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นหัวใจของเขาเปลี่ยนไปแล้วเพราะหญิงสาวคนหนึ่ง ริมฝีปากอิ่มสวยของคนฟังเม้มสนิท เธอพยักหน้าน้อยๆ ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้มอบความรักบริสุทธิ์ในเธออีกต่อไปแล้ว ถึงแม้จะน่าอาลัยอาวรณ์มากมายเพียงไหนก็ตาม ร่างโปร่งบางผุดลุกขึ้นช้าๆ จากโซฟาตัวตรงข้าม กำหนดลมหายใจไม่ให้สั่นนัก
ลาก่อนค่ะชิน เมไปนะคะ
อชิระสวมกอดร่างแบบบางเอาไว้แนบแน่นเป็นครั้งสุดท้าย ร่ำลาแล้วส่งหญิงสาวขึ้นรถที่มีโคลรออยู่ เสียงทอดถอนหายใจยาวเหยียด บางเรื่องที่เคยคั่งค้างมีผลในใจถูกลบเลือน ความโกรธแค้น ความผิดหวังที่เกิดขึ้นเพราะความรักจางลงเมื่อเปิดใจยอมรับฟังเหตุผล หลงเหลือก็แต่ภาพความหลังเก่าๆ ที่จะถูกเก็บลงสู่เบื้องลึกในจิตใจของเขาและเธอ
ลาก่อน เมย่า
 
สำนักงานใหญ่ตึกเวลล์ กรุ๊ป
ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทมาปรากฏตัวที่ห้องทำงานของผู้บริหารใหญ่ พาให้เกิดความฉงนสงสัยขึ้นกับบรูคส์ แถบคิ้วสีน้ำตาลอ่อนเลิกขึ้นมองหน้าน้องชายคนรองนิ่งๆ ชั่วครู่ เพียงสองวันหลังจากส่งณัฐมณกลับเมืองไทย อชิระก็มาที่นี่ราวกับร้อนรนจนทนไม่ได้ น่าแปลกนักที่น้องชายตัวดีพาตัวเองออกจากความทุรนทุรายด้วยรักทำร้ายได้เร็วกว่าตอนที่ช้ำรักจากเมย่า ชายหนุ่มมีสติกลับมารวดเร็วกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มาก ซึ่งก็ถือเป็นสัญญาณที่ดี แต่ผู้เป็นพี่ชายก็ยังทำเสมือนไม่ใส่ใจอาการร้อนใจของเขา
ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีน้ำเงินนั่งเอนกายหนาพิงพนักเก้าอี้บุนวมประจำตำแหน่ง ปรายนัยน์ตาสีเหลืองอำพันมองน้องชายชาเฉย
นายมีอะไรก็ว่าไป พี่กำลังจะเข้าประชุม น้ำเสียงของพี่ชายแล้งไร้ ขาดการสนใจต่อเรื่องร้อนของเขา ใบหน้าหล่อคมจึงมู่ทู่
บรูคส์ฟังผมหน่อยสิ ผมต้องการที่อยู่ของเน็ท ผมรู้ว่าพี่รู้
อชิระพูดแทบจะเป็นขู่เข็นใส่บรูคส์ เพราะอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ คนเป็นพี่ปรายนัยน์ตากลับมาจ้องเขม็งใส่อชิระแล้วมองต่อไปยังศรันยา คู่หมั้นของเขาหาตัวช่วยในการตัดสินใจ แล้วก็พบว่าไม่ควรใจอ่อนง่ายๆ โดยไม่ได้ดัดนิสัยอชิระเลย อีกคนคือวัชระที่ยืนสงบก้มใบหน้าลงเมื่อเจ้านายทั้งสองกำลังสนทนากัน
จะว่ารู้ก็รู้ แต่นายจะเอาไปทำไม พี่บอกแล้วไงว่าให้เว้นช่องว่างหน่อย ตอนนี้ใครเขาจะอยากพบหน้านายล่ะ น้ำเสียงเย็นๆ เอ่ยถาม
แล้วผมต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ ที่เมืองไทยมีคนสนใจเขาอยู่ตั้งเยอะ พี่จะให้ผมอยู่เฉยได้ยังไง นั่นมัน...
คำว่า เมีย  ถูกกดกลืนลงลำคอแห้งผากเมื่อสำเหนียกว่าไม่ควรพูดให้หญิงสาวเสียหายมากไปกว่านี้ บรูคส์เอียงใบหน้าที่ประกอบด้วยไรเคราสีอ่อนมองสบ อชิระรู้จักยับยั้งชั่งใจก็เป็นหรือ ปกติปากร้ายๆ นั่นไม่ปรานีใครอยู่แล้วแต่เขากลับเก็บมันไว้ได้ทั้งที่ร่างกายสั่นเทิ้ม
นายต้องอดทนไง รอก่อนแล้วนายจะได้ไปพบเขาแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้เพราะนายยังมีหน้าที่ที่ต้องทำ บรูคส์เอ่ยเสียงเข้ม
ผู้บริหารหนุ่มแห่งเวลล์ กรุ๊ปคิดว่าตนเองใจดีมากแล้วที่ปล่อยให้อชิระทำตามใจ ไม่มาทำงาน แถมยังไปทำร้ายใครต่อใครจนต้องตามแก้ปมที่ชายหนุ่มผูกจนพันกันยุ่งเหยิงเช่นนี้ คนฟังสลด แววตาวูบไหว ส่วนหญิงสาวอีกคนปรากฏรอยยิ้มพอใจที่มุมปากเมื่อบรูคส์ตัดสินใจได้ตรงใจของเธอ
แม้ว่าหัวใจจะเร่าร้อนเท่าใด เพราะกลัวการสูญเสียและแย่งชิงคนที่เขารัก แต่ไม่อาจทำอะไรได้มากไปกว่ารอคอยช่วงเวลาอย่างที่บรูคส์พูด ชินพ่นลมหายใจหนักๆ ก่อนตัดสินใจ
ผมต้องทำอะไร พี่ถึงจะพอใจ คนเป็นน้องเอ่ยถาม ปลายเสียงขุ่นๆ นั่นพยายามไม่ให้ห้วนนัก บรูคส์เลิกเรียวคิ้วกับคนซึ่งเอาจริงขึ้นมา
อชิระยินยอมรับข้อเสนอนั้นถ้าหากต่อจากนี้บรูคส์จะช่วยเขาให้ได้ณัฐมณคืนมา รอยยิ้มจุดขึ้นบนใบหน้าค่อนข้างขาวของบรูคส์พอใจ อชิระจะยอมทำทุกอย่างจริงหรือ...
แล้วการกำหนดกะเกณฑ์ก็เกิดขึ้น บรูคส์ออกคำสั่งกับอชิระซึ่งอีกฝ่ายก็รับปากจะทำทั้งที่ขัดใจนัก เขาจะไม่มีสิทธิ์พบณัฐมณจนกว่าจะกลับมาทำงานในฐานะรองผู้บริหารของเวลล์ กรุ๊ป ตั้งใจทำงานทำตัวเป็นผู้เป็นคนมากกว่านี้ จนกว่าจะเป็นที่ยอมรับของกรรมการบริษัทที่ยังไม่เชื่อมือนักบริหารอ่อนวัยอย่างเขา อชิระต้องมีผลงาน ต้องสร้างความเชื่อมั่นให้เกิดกับตัวเองและกลับมาอยู่ในสายตาของพี่ชายที่คฤหาสน์สีขาวในนครชิคาโกเท่านั้น ทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องที่ชินหลีกเลี่ยงมาตลอดวัยหนุ่ม แต่สุดท้ายคำตอบที่ดังในลำคอก็คือ ตกลง
ผมขอเวลาสามเดือน พี่คอยดูก็แล้วกัน ระหว่างนั้นพี่กับคุณศรันยาก็ช่วยเตรียมงานแต่งงานเอาไว้เลย เพราะผมจะแต่งงานกับเขาทันทีที่ข้อตกลงนี้จบลง อชิระเอ่ยมาดมั่น
อะไรที่เขาวาดหวังยังมีแสงสว่างรำไร โดยไม่ได้รู้ว่าแสงนั้นกำลังมอดดับไปตามกาลเวลาที่เลยผ่าน หัวใจอ่อนบางของใครอีกคนที่ปลายฟ้ากำลังพยายามที่จะลบเลือนชายหนุ่มที่แฝงเรียวตาร้ายกาจไปจากใจ โดยการเปิดหัวใจเริ่มรักใครคนอื่นอีกครั้ง
 
สองเดือนผ่านไป
บรรยากาศหนาวเหน็บพัดกรูมาพร้อมลมหนาวยะเยือก เป็นเวลาสองเดือนแล้วที่ณัฐมณพาตัวเองกับสัมภาระน้อยชิ้นมาพำนักที่นี่
อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ดินแดนแห่งขุนเขาที่เธอเผลอหลงเสน่ห์แม้จะมาเยี่ยมเยือนเพียงแค่ครั้งเดียวในชีวิต หญิงสาวตัดสินใจย้ายมาพักอาศัยและทำงานในฐานะผู้จัดการสาวคนใหม่ของ บ้านริมปาย เกสท์เฮ้าส์ขนาดกลางของกรณ์ตามคำชวนของเกษราเพื่อการเริ่มต้นใหม่หลังจากพัดหลงเข้าไปในมรสุมร้าย
วันนี้ณัฐมณกลับมาสดใส ภายใต้การดูแลของพี่ชายของเพื่อนรักซึ่งหลงรักหญิงสาวแต่ไม่กล้าเอ่ยปากตรงๆ แต่การกระทำนั้นแสดงออกชัด และยังเป็นที่พอใจของ คุณแก้ว กับ คุณมาลีนี บิดามารดาของชายหนุ่มอีกด้วย ความที่หญิงสาวเพียบพร้อมไปด้วยความอ่อนโยน อ่อนหวานทั้งยังเป็นเพื่อนสนิทของเกษรา ลูกสาวคนเล็กของบ้านทำให้ณัฐมณได้รับการปฏิบัติอย่างดีเสมือนบุตรหลานในบ้านหลังนี้
ทำอะไรน่ะครับ น้องเน็ท แล้วนั่นยกไหวหรือ...
เสียงทุ้มนุ่มนวลเอ่ยถามกระเซ้า เมื่อเห็นร่างอ้อนแอ้นก้มลงจะยกกระถางกุหลาบพันปีที่ใหญ่ไม่เบา ดวงหน้าเล็กที่แต้มสีระเรื่อข้างผิวแก้มเพราะไอหนาวยิ้มแหยพร้อมส่ายหน้า หญิงสาวอยากจะย้ายกระถางนี้ไปอีกที่เพื่อตกแต่งบริเวณกระท่อมใหม่ที่เพิ่งปลูกสร้างเสร็จ คนถามตรงเข้ามายกมันไปเสียเองเพราะเกรงมือเรียวบางจะหยาบเสียก่อน
เดี๋ยวพี่ทำเองครับ ตัวผอมอย่างกับขี้ก้างจะไปยกไหวอะไร นู่นเลยไปหาต้นเล็กๆ เถอะครับ เจ้าของดวงตายาวรีสีเข้มอย่างอาตี๋ชี้ไป ลอบยิ้มบางให้หญิงสาวที่ส่งหน้ามุ่ยๆ ซึ่งมองกี่ทีก็อดจะระบายยิ้มไม่ได้
กรณ์ไม่ยินยอมให้ผู้จัดการสาวทำอะไรเกินตัว ริมฝีปากนุ่มอิ่มจึงเม้มเข้าหากันนิดๆ ตอนแรกคิดว่าเธอจะยกไหวแต่เอาเข้าจริงๆ ก็ต้องอาศัยแรงผู้ชายช่วย ณัฐมณเห็นว่ากรณ์เหนื่อยมาจากงานไร่มาแล้วเธอจึงอยากทำอะไรด้วยตัวเองในช่วงกลางวันที่ไม่ได้วุ่นวายกับการเตรียมอาหารสำหรับแขกที่มาเข้าพัก
โดยปกติแล้วที่บ้านริมปายจะมีแขกทั้งคนไทยและต่างชาติเข้าพักตลอดทั้งปี จะมากหน่อยก็ช่วงเดือนตุลาคมถึงกุมภาพันธ์ซึ่งเป็นฤดูหนาว ปายจึงคึกคักเป็นพิเศษ จังหวัดเล็กๆ ซึ่งซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาสูงสลับจึงเป็นทางเลือกแรกๆ ของนักท่องเที่ยวที่ต้องการสรรหาความเป็นธรรมชาติกับสายหมอกขาวๆ หน้าที่ของผู้จัดการสาวของเกสท์เฮ้าส์แห่งนี้ คือ การรับจองที่พัก และรับรองแขกเมื่อเข้าพัก อำนวยความสะดวกเรื่องอาหารการกินกับแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวหากแขกต้องการ นอกจากนั้นยังมีทริบพิเศษพาเที่ยวชมไร่ของกรณ์ที่เพิ่งเริ่มเมื่อต้นปีที่ผ่านมา
ทุกอย่างกำลังไปได้ดีในสายตาของณัฐมณ หญิงสาวคนหนึ่งที่ผ่านความเป็นไปที่โหดร้าย และคงจะดำเนินชีวิตอย่างสุขสงบถ้าใครบางคนเลือกที่จะลืมเธอไปจากหัวใจเช่นกัน...

มาส่งแล้วค่ะ เอาใจช่วยใครดีล่ะ?
"นายชิน" คนมันรู้ตัวช้า ก็ต้องโดนอย่างนี้แหละเนอะ
ฝากเม้นท์กันไว้ได้นะคะ แก้เหงาจ้า
                                     ดาลัน    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

731 ความคิดเห็น

  1. #570 กระปุกออม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2552 / 13:13
    อ่านกี่ทีก็เม้นน้า
    #570
    0
  2. #366 พี่แป๊ด (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 21:32
    เน็ทจะลืมคุณชินจริงๆอ่ะ ไปอ่านต่อก่อน
    #366
    0
  3. #354 กระปุกออม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 12:57
    เม้นให้กำลังใจจ้า
    #354
    0
  4. #343 Focheur (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 21:05
    ตอนนี้ไม่สนใจอชิระแล้ว อยากจะทำอะไรก็ทำเถอะ ชิส์ๆๆ

    แต่ปราบของเค้า..... เอาไปหมกไว้ที่หนายค๊าาาาา ใจร้ายมากๆ จะไม่ยอมให้ผู้ชายจนๆแต่สุดแสนจะน่ารักน่าเอ็นดูคนนี้ ได้ออกมาโลดแล่นอย่างเริงร่า หรือมีอะไรดีๆในชีวิตมั่งเหรอคะ

    แล้วก็อยากรู้ความในใจของโคลด้วยค่ะ
    #343
    0
  5. #342 สาวลูก2 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 20:22

    แบบว่าใจอ่อนสงสารชินแล้วอ่ะ

    #342
    0
  6. #339 Ampy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 19:23
    อานะ

    จะเป็นไรไหม

    ถ้าจะบอกว่า

    เราชอบพี่ชินอชิระมากมายยยยยย





    แฟนคลับอชิระ

    กฎ ข้อหนึ่งรักพี่ชินมากมาย

    ข้อสอง ร้ายขนาดไหนก็รัก

    อ๊ากกจะบ้าตายอยากให้พี่ชินมีตัวตนจังเลย
    #339
    0
  7. #338 super_p (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 16:35
    ปราบไปไหนอ่ะ หายเงียบเลย



    #338
    0
  8. #337 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 16:23
    ยังไงก็เชียร์ชิน คนมันเพิ่งอกหักก็นะเป็นธรรมดาที่จะแผลงฤทธิ์พอมาเจอคนดีก็รู้ตัวช้าให้อภัยเหอะ
    #337
    0
  9. #334 นางมารร้าย (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 12:24
    หนูเน็ท กำลังจะเริ่มรักพี่กรณ์รึค่ะ เอาใจช่วยค่ะ เบื่อนายชิน อยากรู้สึกตัวช้านัก แถมแต่แรกก็แค่อยากหลอกเขาไว้เท่านั้น ช่วงนี้ต้องเอาคืนให้สาสมหน่อย อยากมาทำให้หนูเน็ทร้องไห้หลายรอบแล้ว



    แต่คนแต่งน่ารักที่สุด เพราะอัพที่เหลือได้ไวไว มาม่า ยำยำ มากๆ



    ตอนต่อไปก็อย่าช้านะ อยากอ่านช่วงเอาคืน 3 เดือนที่ผ่านมา นายชินจะเปลี่ยนไปได้ขนาดไหน ยังไม่ทันง้อเขาได้ ดันให้เตรียมงานแต่งงาน ใครจะแต่งด้วยรึจ๊ะ นายชินจ๋า
    #334
    0
  10. #333 yuechan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 12:23
    5555 สะใจวุ้ย

    หึ ให้มันเสียหน้าซะบ้าง เป็นไงล่ะ ทุบให้ตายเขาก็ไม่เปิด แถมยังพ่นควันใส่หน้าจากไปอย่างไม่แยแส ปล่อยให้คร่ำครวญซะบ้าง แล้วนั่น น้ำตา โธ่เอ้ย จะมาเสียทำไม คนอย่างแกร้องไห้เป็นด้วยหรอ จงนอนจมอยยู่กับความทุกข์ซะให้พอ เพราะสิ่งใดที่แกหวัง มันคงไมง่ายอย่างที่คิดแน่
    #333
    0
  11. #330 โอเล่รสส้ม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 11:55
    ก็เอาใจช่วยเน็ทก่อน
    เพราะตอนนี้ยังให้อภัยนายชินไม่ได้
    ร้ายเกินทน ขอดูนาน ๆ ก่อน
    #330
    0
  12. #329 **~Mink~** (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 10:50
    ไม่เอาค้า หนูเน็ทจะรักคนอื่นได้จริงๆ เหรอ
    มิ้งไม่ยอมอ่ะ ไม่ย้อมมมมมม ไม่ยอม
    มิ้งทำใจไม่ด้ายยยยยยยยยยยยยยยย
    #329
    0
  13. #328 a-mi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 10:40
    น่านสิ เอาใจช่วยใครดี..???? แบบบังเอินว่าเป็นคนใจอ่อนอ่ะ 55+
    #328
    0
  14. #327 ฮันนี่ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 09:33
    รีบมาอัพไว ๆ นะ รออยู่อ่านอยู่ สนุ๊กดี ชอบ! ชอบ!
    #327
    0
  15. #325 สาวลูก2 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2552 / 21:59
    ไอบ้าชิน
    #325
    0
  16. #324 ฟ้าหม่นเดียวดาย (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2552 / 20:52
    ช้าไปหน่อยนะนายชิน แต่คงไม่สายเกินไปถ้าสำนึกผิดจริงๆ
    #324
    0
  17. #323 vodka ka (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2552 / 19:04
    ชินสู้ๆๆๆ
    #323
    0
  18. #322 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2552 / 16:43
    เจ็บละสิชินสม แต่ก็แอบเชียร์นะ
    #322
    0
  19. #321 พี่แป๊ด (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2552 / 12:56
    คุณชินเริ่มสำนึกแล้ว แต่ก็น่าสงสารตอนวิ่งไล่ตามรถ แล้วเมย่าคุยอะไรกัยคุณชินน๊า
    ในใจเน็ทรักคุณชินแล้ว น่าสงสารทั้งคู่เลย
    #321
    0
  20. #320 กระปุกออม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2552 / 11:08
    เม้น ให้กำลังใจจ้า
    #320
    0
  21. #319 **~Mink~** (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2552 / 09:51
    เกือบลืมค่ะ
    ว่าแต่ว่า....แล้วเมย่าล่ะคะ จบกับคุณชินจริงๆ เสียทีแล้วหรือยัง
    คุณชินพูดอะไรไปมั่งอ่ะ อยากรู้จัง
    คนนี้ก็น่าสงสาร..ชีวิตที่เลือกไม่ได้ และสายเกินกว่าจะหันหลังกลับ
    #319
    0
  22. #318 **~Mink~** (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2552 / 09:48
    สงสารทั้งสองคนง่ะ
    ถ้าหนูเน็ทไม่รักคุณชินเลยแม้แต่น้อยก็คงได้แต่สมน้ำหน้ามั้ง
    แต่นี้มันก็เจ็บด้วยกันทั้งคู่ ไม่มีใครไม่เจ็บ
    คุณชินเจ็บหนักเพราะทำเขาเอาไว้เยอะ
    แต่ดันมีสำนึกไง ถ้าคนเราไม่มีสำนึกมันจะไม่เจ็บแบบนี้หรอก
    ที่ทำไปทำเพราะไม่มีสติ พอสติมาปัญญาเกิด
    หัวใจก็ใฝ่ดีตามมา เพราะฉะนั้นมันก็เจ็บปวดด้วยประการฉะนี้แล
    ส่วนเน็ทก็เจ็บเพราะยังคิดอยู่ว่าเขาไม่รักไม่แคร์
    แต่เน็ทก็ยังรักเขาอยู่ดี เพราะถ้าไม่รักก็คงไม่เจ็บเหมือนกัน
    เฮ้อ..ความรัก ขออย่าได้เกิดเรืองแบบนี้กับตัวเองเลยละกัน
    เอาใจช่วยทั้งคู่นะคะ
    #318
    0
  23. #317 แก้วใส (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2552 / 02:06
    ดีจังที่นางเอกกลับเมืองไทยได้แล้ว
    #317
    0
  24. #2 Ampy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 19:32
    อื้มมมมมมมถึงเจ้าของเรื่องเงามายานะคะ

    นี่เป็นเรื่องแรก

    ที่เม้นท์ให้ เพราะเรื่องอื่นมีแต่อ่านแล้วก็ไม่เม้นท์

    ถ้าได้ตีพิมพ์อย่าลืมบอกด้วยละ

    จะซื้ออออออจริงๆๆๆๆ(ปกติงกมาก)
    #2
    0
  25. #1 Ampy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 19:32
    อื้มมมมมมมถึงเจ้าของเรื่องเงามายานะคะ

    นี่เป็นเรื่องแรก

    ที่เม้นท์ให้ เพราะเรื่องอื่นมีแต่อ่านแล้วก็ไม่เม้นท์

    ถ้าได้ตีพิมพ์อย่าลืมบอกด้วยละ

    จะซื้ออออออจริงๆๆๆๆ(ปกติงกมาก)
    #1
    0