เพลิงรักมายา (ตีพิมพ์กับสนพ.สมาร์ทบุ๊ค)

ตอนที่ 24 : ลมร้ายในสายหมอก < up 100% ka >

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,058
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    23 มิ.ย. 52

สายลมร้อน : อชิระ คนเอาแต่ใจ ปะทะ

สายหมอกหนาวเยือก : กรณ์ พ่อหนุ่มชาวไร่ อะไรจะเกิดขึ้น...


                หนึ่งในความรู้สึกโล่งอกที่ณัฐมณไปจากประเทศสหรัฐอเมริกาเสียได้เป็นของปราบ ผู้ซึ่งยื่นมือเข้าช่วยเหลือแต่กลับได้รับรู้ในภายหลังว่าตั๋วเดินทางกลับประเทศไทยที่เขาอุตส่าห์ไปสืบเสาะหามานั้นไม่ได้ใช้ประโยชน์เพราะอชิระไปพบเสียก่อน ส่วนเรื่องราวหลังจากนั้นยิ่งบั่นทอนจิตใจจนบอดี้การ์ดหนุ่มซึมเซาลงอย่างเห็นได้ชัด คนที่เอือมระอากับอาการของลูกน้องหนีไม่พ้นหัวหน้าบอดี้การ์ดอย่างวัชระ เพราะปราบนั่งเป็นเบื้อเป็นใบ้เสียดายหญิงสาวจับใจ
คนเป็นลูกพี่ส่ายหน้าไปมา เมื่อปราบลืมตัวเฝ้าแต่คิดถึงสาวไทยผู้มีเจ้าของคนนั้น...
                ไอ้ปราบจะไปไหม เฮ้ย! ไอ้นี่ทำเป็นหูหนวก เดี๋ยวกูไม่รอนะ เสียงนั้นเป็นของรอน ที่ทั้งกัดทั้งจิกยามที่เพื่อนร่วมอาชีพแสดงท่าว่าอกหักจนน่าหมั่นไส้ ร่างสูงใหญ่ไล่เลี่ยผุดลุกขึ้นแทบจะพร้อมกันยกเว้นปราบที่ยังทำตัวรากงอกไม่ยอมผละไปไหน
                กูไม่ไป ขี้เกียจ ปราบตอบเสียงเนือย รอนกับยิ่งใหญ่มองตากันเมื่อปราบเป็นเอามากทั้งที่ชายหนุ่มต้องจากกับณัฐมณมาเป็นเวลาถึงสองเดือนแล้ว แต่ก็ยังไม่วายทำท่าอาลัยอาวรณ์จนคนมองอ่อนใจ เพื่อนทั้งสองจึงส่ายหน้าไปมา เซ็งชะมัด!
                ถามจริงเถอะ มึงจะเฝ้าฝันถึงผู้หญิงของเจ้านายไปถึงไหน มึงมีสิทธิ์เหรอในเมื่อเขาตกล่องปล่องชิ้นกันไปแล้ว
รอนตอกย้ำยอมหักด้ามพร้าด้วยเข่า ไม่เห็นแก่ใจใครแท้จริงนั้นอยากให้ปราบตื่นมารับรู้ความจริงสักที ไอ้ท่าทีหงอยเหงาแบบนี้มันทำให้วงเหล้าของเขาขาดความสนุกไปจริงๆ
เสียง เฮอะ เล็ดลอดดังในลำคอ ปราบตวัดเรียวตาสีเข้มดุๆ ใส่รอน ทั้งคู่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่เริ่มเข้าทำงาน ยิ่งใหญ่จึงเห็นจนชินตา หาใครจะยอมใครก่อนนั้นยากราวงมเข็ม
ก็แล้วทำไมจะคิดไม่ได้ นั่นน่ะรักแท้ของกูเลยนะโว้ย กูชอบเขาเข้าใจไหมมึงอย่ามาขัด
เสียงห้าวๆ ของปราบดังขึ้นทุกทีจนร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทแบบเดียวกันปรากฏตัวพร้อมเรียวตาดุๆ วัชระปราดมองลูกน้องทั้งสามเรียงตัวแล้วปรามด้วยสายตา หากเจ้านายคนใดมาได้ยินเข้าปราบมีหวังโดนเด้งไปไหนสักแห่ง โดยเฉพาะถ้านั่นเป็นอชิระเรียกได้ว่าไม่มีการอุทธรณ์
ไอ้ปราบ แกยังอยากทำงานต่อไหมถ้าใช่ก็เงียบๆ ซะ อย่างที่เจ้ารอนพูดก็ถูกผู้หญิงของเจ้านายยังจะกล้าคิด ระวังหัวจะหลุดจากบ่า
หัวหน้าบอดี้การ์ดขู่เข็น พอจะทำให้ปราบกับรอนเงียบสนิทมองสบตากันปอดๆ จนยิ่งใหญ่ซึ่งยืนร่วมวงสนทนากลั้นหัวเราะใส่เสือหนุ่มทั้งสองที่กลายเป็นลูกแมวขู่ฝ่อใส่กัน ชายหนุ่มทั้งสองยินยอมปรองดองขึ้นมาในทันทีแล้วตกลงปลงใจไปหาเหล้าดื่มแก้กลุ้ม กับดับอาการหนาวเหน็บของหัวใจหนุ่มโสด
แม้ว่าปราบจะคิดว่านั่นคือ รักแท้ ที่ครั้งหนึ่งจะผ่านเข้ามาแต่เขากลับเอื้อมไปไม่ถึง เพราะชายหนุ่มเป็นได้แค่ เพื่อน ซึ่งคอยช่วยเหลือประคับประคองความรู้สึกของหญิงสาว อีกทั้งข่าวว่าอชิระต้องการเตรียมงานหมั้น พร้อมงานแต่งงานใหญ่โต ความหวังลมๆ แล้งๆ ยิ่งดับวูบ ต่อให้ปราบแกล้งหลอกตัวเองเท่าไหร่ เขาก็รู้ว่ามันไกลเกินจะฝันจริงๆ
 
อิสราทาวเวอร์
ที่ตั้งของบริษัทเวลล์ เอ็นจิเนียริ่ง คอร์ปอเรชั่น หนึ่งในธุรกิจในเครือเวลล์กรุ๊ปถือเป็นบริษัทลูกซึ่งมีความสำคัญเพราะดำเนินธุรกิจด้านหุ้นในประเทศไทย บรูคส์ เวลล์เนอร์ ผู้บริหารใหญ่แห่งเวลล์ กรุ๊ปตัดสินใจมอบหมายงานสำคัญให้รองผู้บริหารหนุ่มย้ายมาประจำสาขาที่เมืองไทยอย่างเต็มตัว พร้อมภาระหน้าที่เต็มรูปแบบแบบที่ผู้บริหารพึงกระทำ ในฐานะผู้บริหารคนใหม่
โดยมีผู้ติดตามมาด้วย คือ บอดี้การ์ดประจำตัวอย่างวัชระ กับศรันยาหญิงสาวซึ่งรั้งตำแหน่งเลขานุการส่วนตัวของบรูคส์ ทั้งยังมีฐานะเป็นคู่หมั้นของพี่ชาย ตามคำสัญญาที่อชิระกลับตัวกลับใจมาบริหารงานอย่างเต็มที่ ละทิ้งเรื่องส่วนตัวและนิสัยใจร้อนเอาแต่ใจลงบ้าง แล้ววันนั้นก็มาถึงวันที่บรูคส์ยินยอมให้น้องชายทำตามใจ เดินทางกลับมาประเทศไทยพร้อมกับผู้ช่วยมือฉมังทั้งสอง เพื่อตามหาหัวใจที่ครั้งหนึ่งเคยเผลอทำลายด้วยมือตนเอง
                ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ศรันยาจะก้าวเข้ามาพบอชิระ เจ้านายหนุ่มอยู่กับวัชระกำลังง่วนกับการเตรียมเข้าประชุมกับฝ่ายบริหาร แต่การมาของเธอก็หยุดทุกความสนใจได้ เพราะสิ่งที่ต้องการของชินอยู่ในมือของศรันยา สิ่งที่เขาขอร้องให้หญิงสาวจัดการให้
ร่างโปร่งเพรียวของเลขานุการสาวที่ครั้งหนึ่งเคยมองอชิระอย่างฝ่ายตรงข้ามนั่งลงตรงหน้า หญิงสาวกลับมาร่วมมือตามคำขอร้องของเจ้านายใหญ่เพราะเห็นแก่ความตั้งใจที่อชิระมี ชายหนุ่มแสดงให้เห็นว่าเขาทำตัวให้เป็นที่ยอมรับต้องกรรมการบริหารระดับสูงของเวลล์ กรุ๊ปก่อนเวลาที่กำหนดไว้ด้วยซ้ำ ศรันยาจำต้องยอมรับว่าชินมีความตั้งใจแน่วแน่
แต่ในตอนนี้...ตอนที่เวลาเนิ่นนาน เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าณัฐมณจะรู้สึกอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น 
          “นี่ค่ะสิ่งที่คุณต้องการ คุณเน็ทไปทำงานที่อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน อยู่กับพี่ชายของผู้หญิงคนนี้ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกันค่ะชื่อคุณเกษรา ศรันยารายงานข้อมูลทั้งหมดแบบละเอียดยิบที่เธอนำมาได้ด้วยน้ำเสียงฉะฉาน อชิระพยักหน้าน้อยๆ ตั้งใจฟังและจดจ่อเรียวตาคมกริบไปที่ภาพถ่ายล่าสุดซึ่งนักสืบเอกชนมีชื่อแห่งหนึ่งจับภาพมาได้ หญิงสาวในภาพถ่ายคือคนที่เขาตามหา...อยากพบมากที่สุด
ปาย...” น้ำเสียงห้าวครางเบาๆ
นัยน์ตาสีเทาเข้มของคนฟังลุกวาว ณัฐมณไปอยู่ที่นั่นจังหวัดที่อยู่เหนือระดับน้ำทะเลแทบจะสูงสุดของประเทศไทยรวกับจะหนีหน้า แต่จะไปอยู่ไกลแค่ไหน หรือออกนอกประเทศไปแล้ว อชิระก็ไม่ย่นย่อที่จะตามหา เขาไม่มีวันยอมแพ้กับขวากหนามที่ว่าอย่างไรก็ต้องได้ตัวหญิงสาวกลับมาให้ได้
ฉันจะไปที่นั่น ชินพูดขึ้นหลังจากฟังเรื่องของณัฐมณทั้งหมด
เขาจะไม่รอคอยอะไรอีก ศรันยาหันไปสบนัยน์ตาวัชระคิดว่าคงจะกะทันหันเกินไปหากอชิระจะเดินทางไปที่ปายในเวลานี้ แต่ใครเล่าจะห้ามปรามได้ คนที่คำพูดพอมีน้ำหนักก็ไม่อยู่เสียด้วย บรูคส์ยังดูแลงานอยู่ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ผู้ช่วยทั้งสองจึงแค่รับฟังคำของเจ้านาย
งั้นให้ผมตามคุณชินไปที่นั่นด้วยนะครับ วัชระอาสา ไหนเลยจะกล้าปล่อยเจ้านายไปตกระกำลำบากคนเดียว แต่อีกฝ่ายส่ายหน้า
ฉันจะไปคนเดียว วัชกับคุณโรสอยู่ที่นี่แหละ มีอะไรจะส่งข่าวมาบอก
อชิระตัดสินใจรวดเร็ว แค่ได้รู้ว่าณัฐมณอยู่ที่ใดเขาพร้อมจะไปหาเธอให้เร็วที่สุด เพราะที่ต้องอดทนรอ และรักษาสัญญานั่นถ่วงเวลาราวลูกตุ้มเหล็กนานเกินพอแล้ว พูดจบชายหนุ่มก็ยิ้มบางๆ ให้คนทั้งสอง
นะครับ คำอ้อนวอนเบาๆ ที่หลุดลอดผ่านใบหน้าหล่อเหลา ซึ่งน้อยครั้งที่จะได้ยินคำขอร้องจากผู้ชายแสนทระนงอย่างอชิระ แต่ตั้งแต่ช่วงของเวลาปรับตัวเกิดขึ้น คนรอบข้างรับรู้ได้ว่าชายหนุ่มเปลี่ยนไปไม่มากก็น้อยในเรื่องคำพูดคำจา วาจาที่เคยร้ายกาจราวมีดโกนถูกลับจนคมกริบ แต่เก็บซ่อนไว้มากกว่าจะพูดพร่ำเพรื่อจนเหวี่ยงไปทำร้ายใครได้อีก
ก็ได้ค่ะพวกเราจะรอคุณชินอยู่ทางนี้ ศรันยายอมเข้าใจความต้องการที่ปนไปด้วยหัวใจร้อนรนของเขา
ฝากจัดการเรื่องจองที่พักด้วยนะคุณโรส อชิระรบกวนหญิงสาวอีกครั้งก่อนพาตัวเองออกไปทำหน้าที่ผู้บริหารด้วยหัวใจที่มีกำลังใจที่เต็มเปี่ยม
 
เช้าวันใหม่...
กลุ่มเมฆสีขาวเกาะตัวล่องลอยแหวกว่ายในม่านบรรยากาศ ยามที่อชิระทอดสายตาคมๆ ส่งอารมณ์ผ่อนคลายออกไปยังนอกกระจกใสเล็กๆ  ใช้เวลาเพียงไม่นานเครื่องบินลำเล็กก็นำพาเขาจากจังหวัดเชียงใหม่มุ่งตรงสู่พื้นที่ที่ณัฐมณพำนัก หัวใจที่แฝงความปรารถนาเต้นไม่เป็นส่ำ อชิระเฝ้าคิดถึงภาพการได้พบหญิงสาวที่พลิกหัวใจของเขาอีกครั้ง มีทั้งความกังวล โหยหาและคำนึงถึงทุกวินาที
เพียงแค่เหยียบย่างลงสู่ผืนดิน อำเภอเล็กๆ ที่สวยงามในความรู้สึกและไม่ผิดหวังเลยเมื่อภาพต่างๆ ยังคงเดิม นี่เป็นครั้งที่สองที่ชายหนุ่มเดินทางไกลมาที่นี่ หลังจากครั้งแรกนั้นเกิดขึ้นโดยความบังเอิญเพียงเพื่อหนีความเบื่อหน่ายมาพักผ่อน ส่วนครั้งนี้เป็นความตั้งใจอย่างยิ่งยวด ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดตัว กางเกงยีนส์ตัวพร้อมกระเป๋าสัมภาระหนึ่งใบมองหาคนจากเกสท์เฮ้าส์
ผมมาจากบ้านริมปายครับ คุณใช่คุณอชิระไหมครับ?”
สำเนียงท้องถิ่นของชายวัยกลางคนที่พยายามจะสื่อสารกับชินเป็นภาษาอังกฤษทำให้ฟังยากอยู่สักหน่อย สุดท้ายชายหนุ่มก็ยอมพูดภาษาไทยกับเขา อีกฝ่ายถึงกับงงงันอยู่พักใหญ่เพราะผิวพรรณหน้าตาก็บ่งบอกอยู่แล้วว่าคนที่เขามารับไม่ใช่คนไทย จากนั้นสารถีกับแขกของเกสท์เฮ้าส์ก็คุยกันถูกคอ แม้จะเป็นระยะทางสั้นๆ ไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงที่พัก
รถกระบะสีน้ำเงินเก่าคร่ำคร่าพาอชิระมาถึงบ้านริมปายในที่สุด ชายต่างวัยก้าวลงจากรถ ส่วนผู้มาเยือนหันมองไปรอบๆ นัยน์ตาสีเข้มเป็นประกาย
ขอบใจ ชายหนุ่มเอ่ยพลางส่งสินน้ำใจใส่มือชายคนนั้น แล้วเดินดุ่มเข้าไปบริเวณบ้านหลังใหญ่หมายจะพบใครบางคน แต่คนที่ออกมาต้อนรับเป็นเจ้าของผืนดินตัวจริงนั่นก็คือ คุณแก้วกับคุณมาลีนี ที่จำแขกของตนเองได้แม้ว่าอชิระจะทิ้งห่างช่วงเวลาไปหลายเดือน ชายหนุ่มโค้งนิดๆ ให้คนสูงวัยกว่าเป็นการทักทาย ไม่วายกวาดนัยน์ตามองหา...
เป็นไงล่ะคุณ การเดินทางสะดวกดีไหม?” คุณแก้ว บิดาของกรณ์เป็นคนเอ่ยถาม อีกฝ่ายยิ้มบางก่อนตอบ
ครับ ไม่ติดขัดอะไร เอ่อ ผมขอพักบ้านหลังเดิมได้ไหมครับ อชิระถามขึ้น
ชายหนุ่มถูกใจบ้านเรือนกระจกหลังนั้น ที่แรกที่เขาได้พบกับณัฐมณโดยความบังเอิญเมื่อหลายเดือนก่อน
ได้ซีคุณ เดี๋ยวจะให้เด็กไปเปิดบ้านให้ เอ ว่าแต่เจ้ากรณ์กลับมาหรือยังก็ไม่รู้สินะ คุณแก้วหันไปพูดกับภรรยา ที่ถามหาลูกชายคนโตเพราะจะให้ไปเปิดบ้านให้ชายหนุ่ม แต่อชิระอยากให้เป็นผู้จัดการสาวแห่งบ้านริมปายต่างหากที่มาดูแลความเป็นอยู่ของเขา
อยู่กันแค่นี้เหรอครับ แล้ว... เกือบจะเผลอถามออกไปเพราะความใจร้อน แต่ก็ยับยั้งเอาไว้แค่ริมฝีปากหยักสวย
อะไรล่ะพ่อ คุณจะถามถึงใคร ลูกชายผมน่ะไปไร่ยังไม่กลับเลย
เปล่าครับ ผมว่าขอกุญแจไปเปิดเองก็ได้ครับ พอดีรู้สึกเพลียๆ อยากพักสักงีบ อชิระบอกเลี่ยงๆ ไป
อชิระอยากถอยออกมาตั้งหลักเสียหน่อย เมื่อมาจนถึงที่แล้วไม่คิดว่าต้องรีบร้อนใดๆ อีก เพราะตั้งมั่นในใจไว้แล้วว่าจะอยู่ที่นี่ไปจนกว่าจะได้บรรลุความตั้งใจ คุณมาลีนีเ เจ้าบ้านหญิงชาวเหนือยิ้มละมุนเป็นกันเองส่งกุญแจบ้านพักให้อชิระ ร่างสูงใหญ่หมุนตัวกลับในทันทีหมายจะมุ่งตรงไปยังเรือนกระจกซึ่งมองเห็นในกรอบสายตา แต่ร่างไหวๆ ของคู่หนุ่มสาวที่กำลังเดินเคียงกันมาพาให้ลมหายใจของเขากระตุกวูบ
เพราะนั่นคือหญิงสาวที่เขาถวิลหาทุกค่ำคืน ตั้งแต่วันที่ต้องห่างกัน
ภาพที่อชิระเคยคิดไว้มลายไปสิ้น เพราะไม่ตรงสักอย่าง ร่างแบบบางตรงหน้าดูจะอ้อนแอ้น ผิวแต่เดิมที่ค่อนข้างขาวกลับขาวจัดอมชมพู ดวงหน้าอ่อนหวานจับตายิ้มเยือนขณะเดินพูดคุยกับชายหนุ่มซึ่งอชิระคุ้นหน้า กรณ์ยื่นเรียวแขนไปโอบบ่าบอบบางของณัฐมณบ่งบอกความสนิทสนมที่พาให้มือหนาสั่นจนต้องซุกเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง
ลมหายใจติดๆ ขัดๆ พาให้ตบะที่ชายหนุ่มสั่งสมมาเกือบสามเดือนเต็ม กำลังจะหมดลง!

อาการอ่อนเพลียที่มีก่อนหน้านี้หายเป็นปลิดทิ้งยามที่เห็นณัฐมณกับกรณ์ควงคู่ กริยานั้นคล้ายการโอบประคองที่พาให้เรียวตาคมเข้มดุจัด และเกินกว่าจะต้านทานแรงหงุดหงิดภายในใจ ใบหน้าสีน้ำผึ้งบึ้งตึงส่งกระแสกร้าวมายังคนทั้งสองก่อนเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบลงในบัดดล ใบหน้าซึ่งคุ้นนัยน์ตา และเคยชิดใกล้ในระยะประชิดส่งให้เรียวเท้าของณัฐมณชะงักงัน แถมยังอ่อนปวกเปียกกะทันหันจนต้องยึดมือท่อนแขนของกรณ์ไว้แน่น
หนุ่มหน้าตี๋เงยใบหน้าสะอาดสะอ้านด้วยรูปหน้าเรียวยาว รับทรงผมตัดสั้นแบบสกินเฮดขึ้นมอง พลางส่งนัยน์ตาดำขลับเล็กหยีทักทายแขกของเกสท์เฮ้าส์ด้วยรอยยิ้ม ต่างจากณัฐมณที่ยืนทื่อแทบจะกลายเป็นหินผา และเอาแต่ก้มหน้าลงต่ำราวกับต้องการหาของมีค่าที่ตกหล่นอยู่รายทาง
หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัว ไม่คิดฝันว่าจะต้องพบพานกันอีกครั้ง สีหน้าจึงตกตื่น
มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ?” กรณ์เป็นฝ่ายเอ่ยถาม
บรรยากาศรอบๆ ดูทะแม่งชอบกล อชิระเผยยิ้มพรายทำตนปกติได้แนบเนียนทั้งที่เข่นเขี้ยวกรณ์ในใจ ปรายสายตาดุกราดจ้องมองชายหนุ่มที่ถือวิสาสะแตะต้องเนื้อนวลของณัฐมณ กรณ์อาจไม่รู้สึกแต่หญิงสาวหน้าร้อนกับสายตาของเขา จะมองให้ทะลุและกัดกินความรู้สึกกันเลยหรือไง
กรณ์เอื้อมมือไปแตะไหล่กลมกลึงของร่างบางอ่อนโยน พาณัฐมณก้าวเข้าไปใกล้แขกของบ้านริมปายอีกนิด ความสนิทสนมกลมเกลียวเกินพอดีในสายตาของอชิระพาให้ภายในกายชายหนุ่มพลุ่งพล่าน โกรธจนสมองหมุนติ้วยามที่เห็นมือหนาใหญ่กำลังจับมือเล็กของหญิงสาวมากุมไว้ สอดประสานปลายนิ้วราวกับผูกพันชนิดไม่เห็นหัวเขาซึ่งลึกซึ้งมากกว่าหลายขุม คนหวงของกวาดเรียวตาดุๆ ไปหยุดที่ดวงตากลมโตแวบหนึ่ง แค่นั้นก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกร้อนวูบวาบที่แผ่นหลังบาง
ณัฐมณกลืนก้อนแข็งๆ ที่มาจุกจนอึดอัด ผ่านลงลำคอระหงแล้วเบือนดวงหน้าไปอีกทาง การสบตาที่ทรงอำนาจนั่นตรงๆ พาให้อ่อนล้าทั้งตัว และหัวใจ อชิระมองกรณ์ครู่หนึ่งชายหนุ่มไม่ได้เห็นความสำคัญของคนซึ่งติดตามประคบประหงมใกล้ชิดณัฐมณ บอกตัวเองว่าเขาจะเขี่ยกรณ์ออกไปจากสายตาให้เร็วที่สุด
เมื่อสักครู่นี่เอง สวัสดีครับคุณกรณ์ คุณเน็ท อชิระตอบเรียบ แล้วเบนสายตาร้อนๆ วกกลับไปหาหญิงสาวที่แทบจะก้มหน้างุด ณัฐมณหลบเรียวตาร้อนแรงของเขาอยู่ตลอดอย่างจงใจ อชิระไม่ได้ปิดบังการรู้จักกันมาก่อนของเขาและเธอ ซ้ำยังต้องการให้กรณ์ได้รู้ด้วยซ้ำว่าเขานี่แหละ คือ อดีตเจ้านายของณัฐมณ เจ้าของเกสท์เฮ้าส์หนุ่มเริ่มรู้สึกถึงสายตาแปลกปร่าของนักท่องเที่ยวหนุ่มที่คล้ายจะปรายมองหญิงสาวข้างกายเขาไม่เว้นวาง แต่อดีตของความเป็นเจ้านายกับลูกน้องทำให้เขาไม่ติดใจเรื่องนี้
                สวัสดีค่ะ เอ่อ พี่กรณ์ เน็ทขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ ณัฐมณบอกแล้วหลบเลี่ยงไป
หญิงสาวไม่อาจทนอยู่ต่อในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะยังตั้งตัวไม่ทันที่พบอชิระที่ปาย หลังจากกลับจากไปไร่กับกรณ์ทำให้เสื้อผ้าของหญิงสาวชื้นเหงื่อซึ่งก็กลายมาเป็นข้ออ้างได้พอดี อชิระไม่อาจรั้ง เขารู้ดีว่ายังไม่ใช่เวลาที่จะไล่บี้เอากับคนที่กำลังตื่นตระหนก พลันสายตาอ่อนโยนของกรณ์ที่ทอดมองตามร่างโปร่งบางไปทำให้เสียงคำรามในลำคอกระหึ่ม แต่มิได้ส่งไปถึงคู่สนทนา อชิระเก็บกดมันเอาไว้ทั้งความไม่พอใจ ทั้งรอยตากร้าวโกรธที่กรณ์บังอาจมาถูกเนื้อต้องตัวคนซึ่งเขาคิดว่าเป็นเจ้าของทางพฤตินัยทุกกระเบียดนิ้ว
สองหนุ่มวัยไล่เลี่ยยังคงยืนพูดคุยกันต่อตรงลานด้านหน้าของเรือนหลังใหญ่ซึ่งเป็นที่พักของครอบครัวจันทร์มณี ทั้งยังเป็นบริเวณรับประทานอาหารด้วย ในขณะที่ณัฐมณก้าวเร็วแบบขาแทบขวิดกลับที่พักของตนเพื่อชำระกาย เปลี่ยนชุดใหม่อย่างที่บอกกรณ์
หัวใจอ่อนๆ กำลังยวบไหวราวต้นไม้เล็กๆ ที่ลู่เอนตามแรงลม เพียงแต่ลมร้อนที่พัดพามาในครานี้ แรงราวพายุมากกว่าจะมาชโลมหัวใจให้เย็นฉ่ำ เสียงพ่นลมหายใจผ่อนออก ร่างโปร่งบางทรุดตัวลงนั่งบนเตียงเดี่ยวที่รองรับด้วยฟูกสีอ่อนอย่างทำใจ
 
ทำไมนะคุณชิน ทำไมต้องมาเจอกันอีก
ร่างแบบบางผลุบหายเข้าไปในกระท่อมหลังน้อย ที่หญิงสาวใช้เป็นที่พักอาศัยแทนการอยู่ที่เรือนหลังใหญ่ในขณะที่ทำหน้าที่ผู้จัดการของบ้านริมปาย หรืออีกนัยหนึ่งก็คือผู้ช่วยของกรณ์ ซึ่งมีงานไร่เพิ่มขึ้นมาให้รับผิดชอบ ชีวิตที่เคยดำเนินมาราบรื่นหลังจากกลับมาถึงเมืองไทยกำลังจะเกิดหลุมบ่อเพราะอชิระ และไม่ว่าจะคิดหาเหตุผลเท่าใด หญิงสาวกลับสรุปได้ว่ามันเป็นแค่ความบังเอิญที่ชายหนุ่มมาที่ปาย มิใช่การมาเพื่อพบเธอแต่อย่างใด
จากวันนั้นถึงวันนี้...มันเนิ่นนาน
นานเกินพอที่ณัฐมณจะคิดไปว่า เธอไร้ค่าเกินกว่าจะตกอยู่ในห้วงหัวใจของใครสักคน รอยน้ำตาแห่งความปวดปร่า อ่อนไหวท่วมท้นเข้าแทรกหัวใจที่คิดว่าสร้างเกราะแข็งแกร่งกว่าเดิม ไม่เลยณัฐมณไม่ได้เข้มแข็งขึ้นหญิงสาวแค่เพียงบอกตัวเองว่าต้องเป็นเช่นนั้นเพื่อการสร้างชีวิตใหม่เท่านั้น หากโชคชะตาไม่โหดร้ายจนเกินไป ณัฐมณวอนขอให้ไม่มีความบังเอิญนี้เลยจะดีกว่า
ณัฐมณผลัดเปลี่ยนชุดใหม่ เป็นกางเกงเลสีฟ้าสด กับเสื้อยืดคอวีสีขาว พันทับด้วยผ้าพันคอไหมพรมสีม่วงให้ต้นคออบอุ่น หญิงสาวถือโอกาสเก็บตัวเงียบใช้เวลาพักผ่อนส่วนตัวเพราะในช่วงสุดสัปดาห์นี้มีแขกเข้าพักแค่สองราย นั่นก็คืออชิระกับชาวต่างชาติอีกคนหนึ่ง ดวงหน้าหวานที่เกลี่ยไล่รอยน้ำตากับกลบเกลื่อนผิวแก้มด้วยการเติมแป้งบางๆ ปกปิดรอยช้ำสำรวจความเรียบร้อยอีกครั้ง ก่อนสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ดึงพลังกายพลังใจที่พอมีออกมาต่อสู้กับความเป็นจริงอีกครั้ง ณัฐมณเฝ้าบอกตัวเองให้อดทน และต้องทนไหว
อีกไม่นานหรอก อชิระจะจากไปราวสายลมวูบหนึ่ง
ดวงไฟรอบเกสท์เฮ้าส์พร้อมใจกันส่องสว่างขึ้นตอนพลบค่ำ รวมถึงบริเวณด้านหน้ากระท่อมที่พักของผู้จัดการสาว แสงนวลตาส่องให้พอแลเห็นทางเดินซึ่งเป็นแผ่นหินทอดยาวคู่ขนานไปกับแนวต้นไม้เตี้ยๆ ที่กรณ์กับณัฐมณช่วยกันปลูก ประมาณยี่สิบเมตรจึงจะถึงตัวบ้านหลังใหญ่ มีโคมไม้ไผ่นำทางปักอยู่เป็นระยะ สายตาซึ่งคุ้นชินกับพื้นที่ทำให้หญิงสาวก้าวไปช้าๆ โดยไม่ต้องพึ่งพาไฟฉาย แต่ก็ต้องระวังงูเงี้ยวเขี้ยวขอ
แสงวาบจากไฟฉายวับแวมผ่านความมืด กระทบนัยน์ตาจนณัฐมณต้องหลบวูบ!
ว๊าย!”
เงาสูงใหญ่ที่วูบไหวอยู่เบื้องหน้าทอดความมืดทะมึนทาบทับร่างเล็กบอบบางจนน่ากลัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อจู่ๆ มีใครบางคนโผล่ออกมาขวางทาง ร่างบางผงะหงายไปข้างหลังในขณะที่กำลังจะชนพลั่กเข้ากับแผ่นอกแข็งๆ เจ้าตัวเซหลุนเป็นผลให้มือหนาของอีกฝ่ายเกี่ยวกระหวัดรัดเอวคอดบางไว้ทันท่วงที หญิงสาวหน้าเหวอผละออกห่างสุดตัว ลมหายใจอ่อนๆ ที่เป่ารดสะท้านไปถึงหัวใจเมื่อพบว่าเป็นอชิระ
ปล่อยนะคุณชิน ปล่อยได้แล้ว หญิงสาวแหวใส่ในความมืด ดวงตาตื่นตระหนกพยายามอย่างยิ่งที่จะทรงตัวไว้
ใบหน้าอ่อนใสซีดเผือด ยังดีที่แสงของดวงจันทร์ไม่ได้เปิดเผยสีหน้า รอยตาเศร้าซึ้งของหญิงสาวให้ประจกษ์ มีเพียงน้ำเสียงกระด้างแสดงให้รู้ว่าเธอตกใจ และต้องการออกห่างจากเขาทันที ราวกับเข็ดขยาดหวาดกลัว ไม่ก็รังเกียจเสียเต็มประดา อชิระยังคงนิ่งในท่าเดิมทำหูทวนลม พร้อมกับโน้มใบหน้าคมเข้มลงมาใกล้ซอกคอระหงในความมืด กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ละมุนละไม หวนให้ระลึกถึงเรือนร่างบางที่คยตกอยู่อ้อมกอดครั้งนั้น
                เน็ท... คนเอ่ยเรียกหวามไหว ยามจ้องมองณัฐมณใกล้ชิด
แต่คนในพันธนาการเริ่มออกแรงดิ้น ไม่ยินยอมตกอยู่ใต้ท่อนแขนแข็งแรงโดยดี ริมฝีปากอิ่มได้รูปเม้มเข้าหากันพร้อมจะสู้ยิบตาและปฏิเสธความอ่อนไหวของหัวใจที่เข้ากระหน่ำซ้ำเติม
คุณชิน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ออกไปไกลๆ เลยนะ เสียงหวานอู้อี้ไม่เป็นคำ เมื่ออีกฝ่ายกดใบหน้าพร้อมลมหายใจร้อนๆ ลงมาใกล้ผิวแก้มนวลเนียนจนหัวใจสั่นไหว หญิงสาวออกแรงผลักไสเต็มแรงแล้วเป็นอิสระได้ในที่สุด ดวงหน้าขาวผุดผาดแดงก่ำ น้ำตาใสๆ เอ่อคลอที่ขอบนัยน์ตายามที่จ้องมองอชิระมาดร้ายก่อนจะวิ่งจากไป ทิ้งไว้ก็ร่างสูงใหญ่ท่ามกลางความมืดสลัว  
เสียงหัวใจยังเต้นระทึก ดวงหน้าอ่อนใสซีดจางหลังวิ่งจากมาด้วยความเหนื่อยหอบ เรียวปากบอบบางสั่นระริกด้วยไอเย็นที่เข้าแทนที่ความอุ่นร้อนจากกายหนาเมื่อครู่ เพียงแค่อยู่ใกล้ร่างกายที่เย็นสุดขั้วเพราะอุณหภูมิลดต่ำลงใกล้สิบองศากลับร้อนราวไฟลน ณัฐมณส่ายหน้าไปมาปัดไล่ภาพของคนร้ายๆ ที่กลับมาตอกย้ำ ทั้งรอยจูบกับอ้อมกอดนั้น อยากให้มลายหายไปจากมโนนึกสักที
น้องเน็ท มาทำอะไรตรงนี้?” เสียงของกรณ์ดึงหญิงสาวให้กลับมาสู่ความเป็นจริง

            ณ บ้านหลังใหญ่
คนทั้งสองเข้าไปร่วมโต๊ะอาหารที่มีอชิระกับแขกอีกคนรอท่า คุณแก้วกับคุณมาลีนีช่วยกันจัดเตรียมอาหารพื้นเมืองหลายอย่างตั้งโต๊ะพร้อมสรรพ กรณ์แยกตัวไปช่วยมารดาในครัว ทิ้งไว้ก็แต่ณัฐมณที่อยากไปช่วยแต่กรณ์ห้ามไว้ด้วยเห็นสีหน้าของหญิงสาวไม่ค่อยดีนัก เรียวตาสีเทาเข้มปราดมองดุๆ มายังคู่หนุ่มสาวแล้วหยุดลง สีหน้าเรียบๆ ไม่ปรากฏความหมายใดให้ตีความ ต่างจากณัฐมณที่ดวงหน้าร้อนฉ่า ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ซึ่งกว่าจะสงบลงก็ใช้เวลาเป็นนาที แล้วอย่างนี้เธอมิถูกปั่นหัวจากอชิระตลอดเวลาหรือ ณัฐมณคลอนศีรษะไม่ยอมรับ
แววตาของหญิงสาวขุ่นข้องไม่น้อย เมื่อนัยน์ตาดำขลับตวัดไปพบเรียวตาสีเข้มของอชิระเข้าอย่างจัง
อาหารตกถึงท้องน้อยนิดส่งให้กรณ์ออกอาการห่วงใยออกนอกหน้า นอกจากจะคะยั้นคะยอให้ณัฐมณทานอีกสักหน่อย และคอยเอาใจใส่ไม่ห่าง ทั้งกระชับผ้าพันคอสีสวยให้อบอุ่นด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายจะไม่สบาย ทั้งคอยถามไถ่ว่าหนาวไหมจนน่าหมั่นไส้ แต่อชิระทำแค่มองแล้วเมิน เขายังคงรับประทานอาหารต่อด้วยสีหน้านิ่งๆ หาได้มีใครรู้ว่าชายหนุ่มคิดอะไร และความขุ่นใจพุ่งขึ้นมาสูงในระดับใดแล้ว
หากเปรียบชินเป็นดังเปลวไฟร้อน มันคงแผดเผาทุกอย่างที่ขวางหน้าวอดวายในพริบตา
 
เวลายี่สิบนาฬิกา...
พี่กรณ์ หญิงสาวเอ่ยรั้งชายหนุ่มเอาไว้ หลังจากกรณ์เดินมาส่งที่หน้าบ้านพัก
หญิงสาวเอื้อมมือเรียวบางไปจับมือของชายหนุ่มไว้มั่น ใบหน้าเรียวค่อนข้างขาวหันมาสบ มอบดวงตาอ่อนโยนส่งมาเป็นคำถาม เพราะเห็นแววตาเป็นกังวลของคนตรงหน้า
มีอะไรหรือเปล่า เน็ท ความห่วงใยพุ่งขึ้นมาจนต้องกุมมืออีกฝ่ายบีบเบาๆ ณัฐมณเงียบไปอึดใจแต่ไม่รู้จะเริ่มอย่างไรดี ถ้าหากกรณ์ไม่ช่วยเธอก็ไม่รู้จะพ้นจากเงื้อมมือของอชิระไหม ร่างบอบบางหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆ ให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ในบริเวณนั้นก่อนจะเขย่งตัวแล้วกระซิบเบาๆ ที่ใกล้หูชายหนุ่ม 
                อชิระเห็นภาพนั้นเต็มตาก่อนที่มือหนาจะกำแน่น รอยกรามขบกันนูนเป็นสันบนรูปหน้าสีเข้ม นัยน์ตาร้ายกาจลุกพราวด้วยความโกรธเมื่อกรณ์ก้าวตามณัฐมณหายเข้าไปในกระท่อมหลังนั้น
ฮึ่ม..มม
คงไม่มีใครได้ยินเสียงคำรามได้ดังเท่าเจ้าตัว กายหนาสั่นเทิ้มที่ต้องทนเห็นภาพบาดตา กรีดลึกลงสู่หัวใจที่เคยคิดว่าแข็งกร้าวราวเหล็กกล้า แท้จริงแล้วมิใช่...แต่เป็นก้อนเนื้อที่เจ็บเป็น 

ภาพบาดตาบาดใจนายชินมาแล้ว ได้เวลาเอาคืนแบบเจ็บๆ คันๆ แล้วจ้า
เอาใจช่วยกันหน่อยค่ะ ใครอยู่ฝ่ายไหนกันหนา ชินหรือพี่กรณ์หน้ามน?
ท่าทางนายชินจะสะบักสะบอมหน่อย ก็ทำเขาไว้เยอะนี่นา
อย่าลืมให้กำลังใจคนเขียนบ้าง เห้อๆ 
                                                       ดาลัน   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

731 ความคิดเห็น

  1. #571 กระปุกออม (@kasinee2526) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2552 / 13:14
    สมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #571
    0
  2. #489 bananakikujung (@555porja) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2552 / 18:20
    สนุกมากๆเลยค่ะ

    บางตอนสงสารนางเอกน้ำตาจะไหล- -
    #489
    0
  3. #472 p@d@w@n (@boubou77) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2552 / 04:54
    เจ็บมั๊ยๆ
    #472
    0
  4. #381 Nuza (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2552 / 21:09
    ชินสุดหล่อโดนเข้าเเล้วๆ
    #381
    0
  5. #367 พี่แป๊ด (@naowarat_epp) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 22:23
    เน็ทเจ็บเพราะคิดว่าคุณชินไม่รัก แต่ก็น่าให้คิดอยู่หรอกคะ ร้ายใส่ตลอดเลย
    คุณชินกว่าจะรู้ใจตัวเอง กลับมาหาเน็ทช้าไปป่าวเนี้ย แถมมีพี่กรณ์มาคอยปลอบใจอยู่ข้างๆ แย่แล้ววว คุณชิน
    ยิ่งคุณชินมาเห็นแบบนี้แล้ว เข้าใจเน็ทผิดอีกแน่เลย จะรอลุ้นต่อคะว่า คุณชินจะทำอะไรต่อ
    #367
    0
  6. #365 หญิง 2 ใจ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 20:48
    เห็นด้วยกับ คห.358-359 อ่ะ



    แต่จริงๆ แล้ว เราอยากร้องเพลง อยากเก็บเธอไว้ทั้ง 2 คน อ่ะ



    เชียร์ชินตอนแรก แต่ทำเน็ทเจ็บ แล้วพี่กรณ์ก็ดีดี เฮ้อ ทำใจลำบาก



    แต่ก็อย่างว่านะ ในใจเน็ทมีแต่ชิน ถึงพี่กรณ์จะผิดหวัง แต่ก็ขอเชียร์บ้างแล้วกัน แบบว่า ให้สวีตหวานจนนายชินกระอักซะก่อน แล้วค่อยหันมาปลอบใจชินทีหลังแล้วกันนะ
    #365
    0
  7. #364 ฮันนี่ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 16:35
    ชิน...เราเชียร์นายอยู่สู้สู้!!
    #364
    0
  8. #363 **~Mink~** (@minkkiez) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 16:32
    เชียร์คุณชินคนเดียวเท่านั้นค่าาา
    เพราะมิ้งเชื่อว่าคุณชินคือคนๆ เดียวที่อยู่ในใจหนูเน็ท
    เหตุผลเดียวที่คุณชินควรได้โอกาสอีกสักครั้งก็คือ
    หนูเน็ทรักนายชินคนเดียว
    ที่เจ็บปวดก้อเพราะเฝ้ารอ...แต่เวลาที่คุณชินทำตามคำสั่งของบรู๊คส์
    มันทำให้หนูเน็ทเข้าใจผิดและจำเป็นต้องหนีจากความเจ็บปวด
    แต่มิ้งเชื่อว่าในหัวใจอ่อนๆ ของผู้หญิงคนหนึ่ง
    ยังลืมผู้ชายคนเดียวที่รักและเป็นคนเดียวที่เป็นสามีเราไม่ได้หรอก
    เพราะฉะนั้น....สโลแกนออกศึกในครั้งนี้
    เมียข้าใครอย่าแตะเหมือนกันค่ะ...เย้!!!

    คุณชินสู้ๆ คุณชินสู้ตาย คุณชินหนึ่งเดียวในหัวใจน้องเน็ท
    ต้องชิงหัวใจกลับมาพร้อมกับเจ้าตัวเด๊ออออค่ะ
     
    #363
    0
  9. #361 super_p (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 15:36
    โถ ปราบถูกตัดสิทธฺซะแล้ว อ่ะเชียร์ชินเห็นด้วยกับความคิดเห็นที่ว่า เมียข้าใครอย่าแตะ 5555
    #361
    0
  10. #360 ืืnok_ka (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 15:12
    เชียร์ชินนะ ชินสู้ๆ อย่ายอมแพ้นะ เน็ทเป็นกำลังใจให้ พยายามเข้านะ
    #360
    0
  11. #359 yuechan (@yuechan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 15:11
    เห้อ นี่หรือที่จะมาตามหาหัวใจ ในเมื่อสำนึกที่มันมียังไม่มากพอที่จะรู้ตัวเลยว่าเพราะเหตุใดกันแน่เขาถึงได้หนีหน้านายขนาดนี้ อีกทั้งการกระทำเน็ทเขาก็แสดงออกขนาดนี้ แทนที่จะใช้จิตใจที่นายมุ่งมั่นมากล่อมเกลาให้เขาหายหวดกลัว กลับใช้อารมณ์ โทสะที่มันเคยทำร้ายเขามาใช้อีก เจ็บแล้วไม่จำซะเลยนะ แบบนี้ก็อย่าหวังเลยว่าอะไรที่คิดว่าง่ายมันจะได้มาเช่นนั้น
    #359
    0
  12. #358 โอเล่รสส้ม (@prarotna) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 14:43
    เชียร์พี่กรณ์ ถึงแม้จะรู้ว่า้ต้องผิดหวัง
    แต่ไม่เป็นไร เป็นการเอาคืนนายชินแทนเน็ท
    #358
    0
  13. #356 nok_ka (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 13:40
    ชินสู้ๆ ชินสู้ตาย ตัวอย่าแพ้เค้านะ
    #356
    0
  14. #355 กระปุกออม (@kasinee2526) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 12:57
    เมีย ข้า ใคร อย่า แตะ สู้ๆชิน
    #355
    0
  15. #353 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 11:49
    สะใจแต่ก็ยังเชียร์ชิน ชินสู้ๆนะยังไงก็เมียเราอย่าไปกลัว
    #353
    0
  16. #352 สาวลูก2 (@sangrawee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 11:09
    ชิน
    ลุยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #352
    0
  17. #351 นางมารร้าย (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 09:40
    ขอแบบว่า ให้นายชินเห็นภาพบาดตาบาดใจเยอะๆ แต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่บ้าอยู่คนเดียว



    เชียร์พี่กรณ์เหมือนเดิม แม้จะรู้ว่าสุดท้ายจะต้องผิดหวังก็ตาม เพราะเราเตรียมเสียบ อิอิ
    #351
    0
  18. #350 **~Mink~** (@minkkiez) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 07:26
    ยังเชียร์คุณชินคนเดียวเหนียวแน่นเหมือนเดิมค้าาาาา
    คุณชินสู้ๆ ฉุดเลย เมียเราจะปล่อยให้คนอื่นงาบได้ไง
    โฮะ...มิ้งซาดิสม์แถมเริ่มร้ายแบบคุณชินเสียแล้วอ่ะ อิอิ
    #350
    0
  19. #349 ฟ้าหม่นเดียวดาย (@jeab51) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 02:15
    หุ..หุ..ยังไม่ได้เริ่มเลย จะพังซะแล้ว สงสัยตบะยังไม่แกร่งพอ
    #349
    0
  20. #348 อนัญญา (@ananyaa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 00:36
    ไรเตอร์ขา เขียนได้ถูกใจและสะใจคนอ่านเป็นที่ซู๊ด ยังไงขอบทลงโทษนายชินเยอะ ๆ นะค่ะ เอาให้กระอักเลือดตายไปเลยก็ไม่ว่า
    ปล. อย่าให้นายชินทำอะไรพี่กรณ์น๊า
    #348
    0
  21. #347 a-mi (@keylynn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 00:08
    หึหึหึ...ตบะกำลังจะแตกแล้วน้อ....แล้วอย่างงี้จะง้อสาวสำมะเร็จไหมเนี่ย
    #347
    0
  22. #341 นางมารร้าย (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 20:10
    เชียร์พี่กรณ์ด้วยคนค่ะ ถ้าคนแต่งจะเปลี่ยนพระเอกตอนนี้ เราก็ไม่ว่านะคะ อิอิ มันสะใจดี
    #341
    0
  23. #336 โบว์ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 15:06
    แหมพระเอกเรากลับมาแล้วหรอ อิอิ



    นางเอกเราจะว่าไงเนี่ย
    #336
    0
  24. #335 a-mi (@keylynn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 13:44
    ความสะใจของคนอ่านไงคะ 555
    #335
    0
  25. #331 โอเล่รสส้ม (@prarotna) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2552 / 11:56
    เชียร์พี่กรณ์ดีกว่า
    #331
    0