LOVE FRIENDLY รักได้ไหมผู้ชายของพี่?

ตอนที่ 33 : Chapter 16 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 ก.ย. 58




บทที่ 16 รอยร้าวที่แตก


ถอยไป!”


รอยยิ้มและสไบชะงักขานิ่งค้าง ก่อนที่ดวงตาคู่โตจะไหววูบเมื่อมองเห็นแรงบีบที่ข้อมือของฉันจากพี่อาชิ


พี่กำลังทำให้อามิเจ็บ

พี่อาชินิ่ง น้ำตาจากดวงตาคู่คมไหลออกมาอีกครั้ง ก่อนที่ปากหยักจะเม้มเข้าหากันแล้วแค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาด้วยความเจ็บปวด ฉันไม่กล้าสบตาไม่กล้ามอง ไม่อยากเห็นน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าพี่ชาย


หึ คนที่เจ็บมันคือฉันไม่ใช่หรือไง!”


อึก หัวใจของฉันกระตุกวูบเหมือนกำลังถูกใครสักคนตบหน้าฉาดใหญ่จนชาไปทั้งหน้า


หัวใจของฉันหยุดเต้น โลกทั้งโลกหยุดหมุน ทุกคนนิ่งเงียบไปทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่พี่อาชิเอ่ย ฉันเงยหน้านองน้ำตาขึ้นมองเสี่ยวหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาของพี่ชายตัวเองอย่างเจ็บปวดเช่นกัน พี่อาชิร้องไห้ออกมาทั้งๆ ที่ริมฝีปากแสยะยิ้มด้วยความข่มขื่น


ฉันต่างหากคือคนที่เจ็บมากที่สุด!”


อึก คำพูดของพี่อาชิเสียดแทงเข้ามาที่หัวใจของฉันอีกครั้ง ฉันคงอุปมาไปเองว่ามือของพี่อาชิที่กำลังบีบข้อมือของฉันอยู่กำลังกรีดมีดลงมาบนอกของฉันแล้วควักดึงหัวใจของฉันออกไปบีบ เจ็บจนจุก!


ไม่มีใครตอบอะไร ไม่มีเสียงอะไรนอกจากเสียงหายใจของเราทุกคนในห้อง เงียบ มันเงียบจนน่าใจหายนั่นเพราะคำพูดที่ออกมาจากใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตาของพี่อาชิทำให้ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง ความจริงคือเรื่องที่พี่อาชิเอ่ยออกมาคือสิ่งที่พวกเราต้องยอมรับ

ใช่ พี่อาชิคือคนที่เจ็บที่สุดเพราะเขาถูกเราทรยศ ฮืออ


ฮึก ฮือ

ฉันร้องไห้ออกมาหนักขึ้น เมื่อความรู้สึกตีบตันในอกเล่นงาน พี่อาชิปรายตามองฉันเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองคนอื่นๆด้วยสายตาตัดพ้อที่มีแต่น้ำตา ฉันยืนนิ่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นพร้อมกัดริมฝีปากกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้


พี่อาชิปรายมองทุกคนก่อนจะหยุดที่พี่เฟรนลี่แล้วแสยะยิ้มออกมาอย่างเจ็บปวดอีกครั้ง


มึงคือคนที่กูเชื่อใจมากที่สุดแต่ก็มึงนั่นแหละที่ทรยศหักหลังกูได้เจ็บปวดที่สุดไอ้เฟรนลี่


ทุกอย่างเหมือนถูกกดหยุดเวลาเอาไว้แค่นั้น ไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรออกมา ไม่มีคำพูดอะไรอีกมีเพียงความเงียบ ก่อนที่พี่อาชิจะกระชากข้อมือฉันอย่างแรงแล้วเดินออกจากห้องทันที เสียงร้องห้ามของคนอื่นดังตามมาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งตามออกมาเช่นกัน


ฮึก ฮือ


ฉันยังคงร้องไห้ไปพร้อมกับมองข้อมือที่ถูกพี่ชายบีบอย่างแรง พี่อาชิเดินเร็วๆไปที่ลิฟต์ก่อนที่คนอื่นจะตามมาทัน ภาพใบหน้าบวมช้ำที่มีแต่คราบเลือดของพี่เฟรนลี่ค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อประตูลิฟต์ปิดลง


ริมฝีปากเรียวขยับเรียกชื่อของฉัน มือของพี่เฟรนลี่เอื้อมมาที่ฉันก่อนที่ประลิฟต์จะตัดเขาออกไปจากสายตาของฉัน


อึก ความเงียบเข้าปกคลุมภายในลิฟต์จนน่าอึดอัด ฉันยังคงร้องไห้และร้องไห้หนักขึ้นเมื่อพี่อาชิสะอื้นไห้อยู่ข้างๆ ฉันรู้ว่าพี่อาชิเจ็บปวดมากแค่ไหนเพราะเขาถูกฉันทรยศหักหลัง เขาถึงได้เสียใจมากมายขนาดนี้เพราะมันเป็นฉัน ผู้หญิงที่เป็นน้องสาวที่เขารักมากที่สุด


พี่อาชิขับรถพาฉันกลับมาที่บ้านโดยไม่พูดอะไรอีกดวงตาคู่คมแดงกร่ำ แววตาที่เคยสดใสไหววูบอยู่ตลอดเวลา ฉันนั่งบีบมือกันแน่นเมื่อความรู้สึกเจ็บปวดที่อกข้างซ้ายเล่นงานทุกครั้งที่มองเสี่ยวหน้าของพี่ชายตัวเอง ฉันรู้ตัวดีว่าตัวเองมันเลว ไม่สิ สารเลว แค่ไหน

 


พี่อาชิกระชากตัวฉันลงจากรถก่อนที่จะลากตัวฉันเข้ามาในบ้านโดยไม่ผ่อนแรงลงสักนิด เจ็บ ฉันเจ็บที่ข้อมือแต่ที่เจ็บกว่าคือหัวใจ พี่อาชิร้องไห้นั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันเจ็บมากที่สุดเพราะฉันนี่แหละคือต้นเหตุที่ทำให้พี่ชายต้องร้องไห้


ตุบ!


ฉันถูกเหวี่ยงไปที่โซฟาในห้องรับแขกเต็มแรง ก่อนที่พี่ชายของฉันจะยืนจ้องมองฉันด้วยน้ำตา


ทำไมต้องเป็นแก ทำไมถึงทำกับพี่แบบนี้อามิ

น้ำเสียงตัดพ้อพร้อมหยดน้ำตาของพี่อาชิ ทำให้ฉันต้องกัดริมฝีปากตัวเองอย่างแรงเพื่อระบายความรู้สึก อึก ตอบไม่ได้! ฉันตอบไม่ได้ว่าทำไมทุกอย่างถึงลงเอยแบบนี้


ทำไม!”

เสียงตะคอกดังขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าจนฉันสะดุ้งก่อนจะปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง หัวใจเหมือนถูกเข็มนับล้านทิ่มแทงลงมาพร้อมกัน มือของพี่อาชิกำเข้าหากันแน่นแต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังบีบหัวใจของฉันอยู่ต่างหาก


พี่จะไม่เสียใจเลย ถ้าอามิเดินมาบอกพี่ว่าเรากับมันรักกันแต่นี่อามิแทงข้างหลังพี่ ทั้งๆ ที่รู้ว่าพี่กับมันคบอยู่แต่อามิก็ยังทำ อามิทำกับพี่ชายตัวเองแบบนี้ได้ยังไง!”


อึก เหมือนหัวใจของฉันถูกมีดกรีดลงไปจนลึกแล้วค่อยๆเฉือนออกมาที่ละชิ้น คำถามที่แสนเจ็บปวดของพี่อาชิเสียดแทงหัวใจของฉัน มือเท้าของฉันอ่อนแรงเมื่อสายตาตัดพ้อที่นองน้ำตาจ้องมองมาอย่างเจ็บปวด


ทำไมถึงกล้าทรยศพี่ ฮึก ฮือ

ร่างสูงใหญ่ตรงหน้าทรุดฮวบลงไปที่พื้นก่อนจะคุกเข่าร่ำไห้อยู่ตรงหน้าฉัน เสียงร้องไห้แทบขาดใจของพี่อาชิดังเข้ามาในหัวใจของฉัน ขาของฉันขยับก้าวไม่อออกมันอ่อนแรงและเย็นเชียบ มือไม้ไร้เรี่ยวแรงเมื่อเสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้าใส่หัวใจของฉันเจ็บปวดราวกับว่ามันค่อยๆแตกสลาย


ฮึก พี่อาชิ ฮือ หนูขอโทษ


หนูขอโทษ ฮืออ

ฉันถลาเข้าไปกอดพี่ชายทันทีเมื่อทนเห็นภาพตรงหน้าต่อไปไม่ไหว หัวใจบีบรัดกันแน่นจนจุก เสียงสะอื้นไห้จนตัวโยนของพี่อาชิทำให้หัวใจของฉันเหมือนถูกฉีกออกจากกันเป็นชิ้น ฉันทำร้ายความรู้สึกของพี่ชายตัวเองและฉันเองก็เหยียบหัวใจของพี่อาชิจนแหลกละเอียดเหมือนกัน ฮืออ


หนูขอโทษ พี่อาชิอย่าเกลียดหนูนะ อย่าเกลียดหนู หนูยอมแล้วทุกอย่างพี่อยากให้หนูทำอะไรขอแค่บอก หนูยินดี ยินดีทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษ

เสียงสะอื้นเงียบลงก่อนที่พี่อาชิจะเงยหน้าเปื้อนน้ำตามองฉัน สายตาตัดพ้อแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อยก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเอ่ยคำพูดที่เหมือนมีดกรีดหัวใจของฉันออกมาอีกครั้ง


เลิกยุ่งกับไอ้เฟรนลี่


อึก ฉันนิ่งอึ้งไปสักพักเมื่อได้ยินคำพูดของพี่อาชิ สายตาจริงจังที่ส่งมาพร้อมน้ำตาทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูก


เลิกยุ่งกับไอ้เฟรนลี่  

นี่สินะ สิ่งเดียวที่พี่อาชิต้องการมากที่สุดคือให้ฉันเลิกยุ่งกับแฟนของเขา ที่พี่อาชิโกรธฉัน เกลียดฉันมากมายขนาดนี้เพราะเขาเสียใจที่ถูกฉันทรยศหรือเพราะเขาเสียใจที่ถูกพี่เฟรนลี่ทรยศมากกว่ากันแน่


หึ สุดท้ายแล้วพี่อาชิก็รักคนอื่นมากกว่าฉันอยู่ดี


ได้ค่ะ อามิจะทำ อามิจะเลิกยุ่งกับพี่เฟรนลี่ตามความต้องการของพี่อาชิค่ะ


อามิ

เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาเบาหวิวจากหน้าประตูทำให้หัวใจของฉันหล่นวูบ พี่เฟรนลี่กำลังยืนมองฉันด้วยสายตาผิดหวังและเสียใจระคนกัน ฉันเม้มปากแน่นก่อนจะลุกขึ้นแล้วยกมือปาดน้ำตาบนหน้าตัวเอง


ถ้านี่คือสิ่งเดียวที่พี่คนเดียวของฉันต้องการ ฉันก็ยินดีที่จะทำแม้หัวใจของฉันจะเหมือนถูกเหยียบด้วยเท้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ตาม


พี่มาก็ดีแล้ว ต่อไปนี้อย่ามายุ่งกับหนูอีก อย่ามาวุ่นวายกับหนูอีกเพราะหนูเกลียดพี่!”


ฉันตะโกนออกไปทั้งน้ำตา แววตาเจ็บปวดจากดวงตาที่เคยนิ่งเฉยทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ พี่เฟรนลี่นิ่งค้างก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะมีน้ำตาร่วงหล่นลงมาอาบใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบเลือด หัวใจของฉันเหมือนโดนเหยียบซ้ำเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ เจ็บจนจุก เสียใจจนไม่สามารถสรรหาคำไหนมาพรรณนาความรู้สึกตอนนี้ได้ ฉันหันไปมองพี่อาชิที่นั่งคุกเข่ามองหน้าฉันด้วยสายตาอึ้งๆ ดวงตาคู่คมไหวระริก


เจ็บพอๆกัน สุดท้ายแล้วฉันก็ไม่เหลือใคร ไม่มีใครที่รักฉันเลยสักคน


พอใจแล้วใช่ไหมค่ะพี่อาชิฉันบอกเสียงพร่าก่อนจะก้าวขาแล้ววิ่งออกจากบ้านทันที


ขาของฉันก้าวออกไปอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงได้เจ็บปวดมากมายขนาดนี้ เสียใจ ผิดหวัง ทุกอย่างไหลวนกันเข้ามาในหัวจนฉันแทบจะขาดใจ ความรู้สึกเหมือนโดนใครเอามีดมาปักที่อกเวลาคิดถึงแววตาของพี่อาชิ และเหมือนกับถูกใครสักคนเอาเข็มสักล้านเล่มทิ่มแทงลงมาที่หัวใจพร้อมกันเมื่อคิดถึงใบหน้าของพี่เฟรนลี่


ฉันเจ็บปวดจนไม่สามารถบรรยายความรู้สึกออกมาได้อีกแล้ว เจ็บจนรู้สึกว่าหัวใจกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยง


ผลัก!


ฉันวิ่งมาด้วยความเร็วจนชนกระแทกกับใครสักคนจนล้ม น้ำตาที่นองหน้าทำให้ดวงตาพร่ามัวจนมองไม่เห็นว่าใครคือคนที่ฉันวิ่งเข้าไปชน ฉันไม่ได้ลุกขึ้นยืนเพราะไม่มีเรี่ยวแรงพอจะยืนขึ้นอีกครั้ง หัวใจบอบช้ำเกินกว่าจะลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองได้


เจ็บจนแทบขาดใจ นี่สินะที่เขาเรียกว่า เจ็บเจียนตาย ฮืออ


อามิ

เสียงทุ้มที่เอ่ยเรียกพร้อมมือเรียวที่ยื่นมาพร้อมผ้าเช็ดหน้าทำให้ฉันเงยหน้ามองคนตรงหน้า แม้ดวงตาจะพร่ามัวเพราะคราบน้ำตาที่เปรอะเต็มดวงตาแต่รอยยิ้มจริงใจจากคนตรงหน้าก็ทำให้ฉันต้องโผเข้าไปกอดเขาทันที


เหนื่อยล้าเหลือเกินกับทุกๆอย่างที่ปะดังปะเดเข้ามาในชีวิตตอนนี้


ฮืออ

ฉันปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างไม่คิดจะหยุดมัน ฉันกอดคนตรงหน้าแน่นเมื่อได้รับการกอดตอบและปลอบโยนด้วยการลูบหลังเบาๆ


เป็นอะไรหรอ ร้องไห้ทำไม

เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาด้วยความห่วงใยทำให้ฉันเหมือนคนจมน้ำแต่ถูกมือของใครสักคนดึงขึ้นมาทันก่อนที่จะขาดใจตาย ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบเมื่อหัวใจร้องไห้หนักพอๆกับร่างกายจนไม่สามารถตอบคำถามที่ห่วงใยของเขาได้


กลับบ้านไหม

เขาถามอีกครั้งก่อนจะผละกอดออกจากฉันแล้วสบตาอย่างขอคำตอบ ฉันส่ายหน้าออกมาอย่างแรงกับคำถามที่เสียดแทงหัวใจของฉัน ไม่กลับ นี่คือคำตอบเดียวของฉัน เขาถอนหายใจก่อนจะดึงฉันเข้าไปกอดอีกครั้ง


งั้นไปบ้านเราก่อนไหม

ฉันไม่ได้ตอบอะไรแต่ซุกหน้าเข้าไปหาอ้อมกอดของเขาแทนการตอบทุกอย่าง ฉันไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงไม่ปฏิเสธเขาแต่มันคงเพราะฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่เหลือใครอีกแล้ว ไม่มีใครที่ให้ฉันคิดถึงได้อีกแล้ว



ฉันสะอื้นไห้อีกครั้งเมื่อคิดถึง คนที่คิดถึง ไม่ได้อีกแล้ว


Cute Sprout Pot

 

ปล.หากผิดพลาดประการใดขอภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
แนะนำและสั่งสอนได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านนิยายของไรเตอร์นะคะ ^^
รบกวนนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอ่านนิยายของนักเขียนมือใหม่ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ






 

#คนไว้ใจร้ายที่สุด

สงสารใครดีล่ะตอนนี้ อามินางก็สับสน อาชินางก็เสียใจ
แต่มีคนเดียวที่ไม่สงสารอิเฟรนลี่ อ๊ากกก

ไรท์จะมาอัพนิยายได้เฉพาะวันอาทิตย์นะคะ

#อามิคุณติ่งผู้เหนือโลก




มาร่วมลุ้นและให้กำลังใจนางเอกไม่เต็มของไรท์ด้วยนะคะ อิอิ



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

174 ความคิดเห็น

  1. #148 manaporo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 23:58
    ฮืออออ น้ำตาไหลเลยยย ไรท์มาต่ออให้กน่อยยยน้าา
    #148
    0
  2. #146 CCharmmy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 19:24
    น้ำตาไหลเลยยดราม่าหนักมากกก555
    #146
    0
  3. #145 เรฟามีร์ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 18:54
    เอาตรงๆเธอก็ใจง่ายแย่งของพี่ตัวเองอะนะ สำนึกหน่อย เจ็บปวดก็ถูกแล้วว แม้แต่ผช.ของพี่ก็ไม่เว้น.
    #145
    0