LOVE FRIENDLY รักได้ไหมผู้ชายของพี่?

ตอนที่ 32 : Chapter 15 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 329
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 ก.ย. 58

 




(ต่อ)

ACHI PAST

ผมขับรถกลับมาที่บ้านหลังจากพาไอเดียไปส่งบ้านเรียบร้อยแล้ว บ้านเงียบผิดปกติ เงียบชนิดที่วังเวงจนหัวใจผมแทบหยุดเต้น อามิยังไม่กลับบ้านสินะ ผมก้มมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ เข็มสั้นชี้ที่เลข 9 เข็มยาวชี้ที่เลข 12 บอกเวลาสามทุ่มแล้วทำไมเด็กนั่นยังไม่กลับมาอีก ก็เมื่อเช้าผมเห็นสไบกับรอยยิ้มพาขึ้นรถไปด้วยกันนิ ผมแน่ใจว่ารอยยิ้มคงจะพาอามิไปที่คอนโดของเธอแต่.. อามิไม่เคยไปนอนค้างที่อื่นโดยไม่บอกผม อามิไม่เคยหายไปไหนโดยไม่บอกพี่ชายของเธอ


หึ แต่มันคงไม่สำคัญแล้วล่ะว่าเธอจะบอกผมไหมเพราะตอนนี้น้องสาวของผมเปลี่ยนไปแล้ว เธอไม่รักผมอีกแล้ว เธอรักผู้ชายคนอื่นมากกว่าผม มากกว่าพี่ชายของเธอ


กริ๊ง!


เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงดังขึ้น ผมหยิบออกมาดูหน้าจอปรากฏชื่อคนโทรเข้าที่คุ้นตา ’MOM’ ผมกดรับสายโดยไม่ลังเลทันที


ครับแม่


(อาชิหรอลูก ทำไมเสียงเป็นแบบนั้นล่ะ เป็นอะไรหรือป่าวลูก)

น้ำเสียงห่วงใยของแม่ทำให้ผมน้ำตาไหล เป็นครับแม่ ผมอยากจะพูดออกไปแบบนี้ใจจะขาดแต่ก็ได้แค่คิดมันในใจแล้วกลั้นใจตอบอีกอย่างออกไปแทน


ไม่เป็นไรครับ สบายดีครับแม่


(แล้วอามิล่ะแม่โทรหาเท่าไหร่ก็ไม่ติด ไม่รู้งอนแม่หรือป่าว)


อามินอนแล้วครับแม่ ช่วงนี้น้องเรียนหนักน่ะครับผมกลั้นใจโกหกแม่ออกไปด้วยความรู้สึกผิด


(อ่อ เอ่อ อาชิอย่าลืมเอาเงินค่าขนมให้น้องด้วยนะแม่โอนเข้าไปให้แล้ว ปู่ไม่ค่อยสบายแม่กับพ่อคงต้องอยู่ที่นี่อีกสักพักนะลูก ดูแลน้องดีๆ ด้วยนะ)


ครับแม่


ผมเอ่ยตอบและคุยกับแม่อีกสักพักก่อนที่แม่จะวางสายไป 


ดูแลน้องดีๆด้วยนะ

เสียงของแม่ดังลอดเข้ามาในมโนสำนึกของผมอยู่ตลอดเวลา หึ แม่ครับอามิคงไม่ต้องการให้ผมดูแลอีกแล้วล่ะครับ ลูกสาวของแม่ น้องสาวของผมคงอยากให้คนอื่นดูแลเธอมากกว่าแล้วล่ะครับ


ผมยังคงหน้ามองหน้าจอมือถือของตัวเองหลังจากแม่วางสายไปแล้วก่อนจะกำมันเอาไว้แน่นเมื่อนึกถึงสิ่งที่อยู่ข้างใน ความจริง บางเรื่องที่ทำให้ผมแทบกระอักเลือดตอนที่ได้รับรู้ ความเจ็บปวดที่ผมต้องเผชิญทำให้ผมเจียนตาย


อย่าไว้ใจคนใกล้ตัวให้มันมากนัก ไม่งั้นสักวันมันจะมาฉกเอาของรักของแกไป


คำพูดของไอ้ทิวสนวนกลับมาให้ผมได้คิดทบทวน มันคงรู้ ใช่ พวกมันคงรู้เรื่องพวกนั้นแล้วแต่ไม่มีใครบอกอะไรผมสักคน ทุกคนปิดบังผม ปิดบังความจริงเรื่องนั้นกับผม แม้กระทั่ง อามิ น้องสาวของผม


ติ้ง!


เสียงข้อความดังขึ้น ผมกดเข้าไปอ่านด้วยความรู้สึกวูบโหวงในอก

เบอร์


เบอร์นี่ผมจำได้ดีว่ามันคือเบอร์ของใครบางคนที่ส่งความจริงอันเจ็บปวดมาให้ผม


ผมกำโทรศัพท์ในมือแน่น ภาพความสุขที่เสียดแทงหัวใจของผมปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอเมื่อผมเปิดอ่านข้อความพร้อมแคปชั่นที่ส่งมาว่า ความสุข


ความสุขงั้นหรอ

หึ นี่สินะความหมายของคำว่าความสุขของพวกนั้น ผมอยากจะกลั้วหัวเราะให้ดังกว่าแค่การแค่นหัวเราะออกมานะแต่ผมทำไม่ได้หัวใจของผมบีบรัดกันแน่น ภาพแววตาและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขของคนสองคนในภาพที่ผมเห็นเหมือนมีใครเอามีดมากรีดลงบนหัวใจของผมแล้วฉีกมันออกเป็นเสี่ยงๆ ทำไมนะทำไม

นี่เราไม่สามารถเชื่อใจใครได้เลยหรอ แม้กระทั่งคนที่เราเรียกว่า เพื่อน ก็ยังสามารถทรยศเราได้งั้นหรอ
?


ติ้ง!


เสียงข้อความดังขึ้นอีกครั้งพร้อมรูปภาพใหม่ที่ส่งมาพร้อมแคปชั่นที่บอกว่า ความเชื่อใจ


ผมกำมือถือแน่นก่อนจะปามันเข้าไปในรถสุดแรง แล้วนั่งลงตามก่อนจะขับรถออกมาจากบ้านด้วยความเร็ว เท้าผมเหยียบคันเร่งจนสุด ความเจ็บวิ่งเข้ามาในอกจนผมจุก หัวใจผมกำลังร้องไห้ ไม่สิ ผมนี่แหละที่กำลังร้องไห้ ร้องไห้ให้กับความเชื่อในผิดๆ ของตัวเอง


ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าฉายวนกลับมาให้ผมเจ็บปวดอีกครั้ง ภาพแววตาเจ็บปวดที่อามิแสดงออกมาตอนที่ผมต่อว่าเธอ ภาพน้องสาวของผมทรุดลงไปนั่งร้องให้ที่พื้น นั่นต่างหากความเจ็บปวดที่แท้จริงของหัวใจผม ผมปวดร้าวที่หัวใจเมื่อตัวเองก้าวขาออกห่างจากเธอโดยไม่ใยดี ผมเหยียบหัวใจของอามิด้วยเท้าของผม

ไม่สิ ผมเหยียบมันเละไปแล้วตั้งแต่วันนั้น วันที่ผมเลือกอยู่ข้างไอเดีย ทั้งๆ ที่ผมรู้จักไอเดียแค่ผิวเผินแต่ผมกลับเลือกเชื่อคำพูดของเธอมากกว่าน้องสาวของตัวเอง เด็กผู้หญิงที่ผมเฝ้าดูแลและถะนุถนอมมาทั้งชีวิตเพราะความโกรธจนหน้ามืดของผมทำให้ผมทำแบบนั้นกับอามิ ผมทิ้งความเชื่อใจที่เคยมีทั้งหมดเพียงเพราะความโกรธ


รอยร้าวค่อยๆก่อตัวขึ้นในหัวใจของผมเรื่อยๆและในหัวใจของอามิก็คงเป็นแบบนั้น อามิคงกำลังสิ้นหวังเมื่อผมเลือกเชื่อคนอื่นมากกว่าเธอ


ความจริงแล้วผมกับไอเดียเคยคุยกันในฐานะเพื่อนสนิทอยู่สักพักแต่เพราะเราเข้ากันไม่ได้ในบางเรื่องทำให้ผมต้องบอกกับเธอว่าไม่อยากคุยกับเธอในสถานะแบบนี้แล้ว ผมอยากกลับไปเป็นเพื่อนกับเธอเหมือนเคย มันอาจดูเลวนะและใช่! ผมเลว แต่ความจริงคือผมขี้ขลาด

ผมกลัวการเลิกราและกลัวการสูญเสีย ไอเดียไม่ใช่ผู้หญิงสวยเธอเป็นผู้หญิงธรรมดาที่ใครๆ ก็บอกว่าไม่เหมาะสมกับผมแต่ไอเดียในตอนนั้นเธอแสนดีและน่ารักมากกว่าปัจจุบันหลายเท่า หลังจากถูกผมปฏิเสธความรักเธอก็หายไปเลย นั่นทำให้ผมรู้สึกผิดและความรู้สึกผิดนั้นเกาะกินหัวใจผมมาตลอดจนไม่นานมานี้เธอกลับมาพร้อมกับการเป็นไอเดียคนใหม่ สวยขึ้น ผอมลง และเธอไม่เหมือนเดิมผมรู้สึกได้


แต่เพราะความรู้สึกผิดที่มีอยู่ในใจทำให้ผมยอมรับไอเดียให้กลับมาเป็นเพื่อนและเริ่มต้นใหม่อีกครั้งแต่ผมบอกเธอไปแล้วว่าผมกับเฟรนลี่กำลังคบกันอยู่ ไอเดียดูนิ่งอึ้งไปแต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ ผมจึงเข้าใจไปเองว่าเธอคงรับได้ที่วันนี้ผมเปลี่ยนรสนิยมแล้ว และตอนนั้นเองที่เธอถามผมถึงการปฏิเสธหัวใจของเธอในอดีตขึ้นมา


ทำไมตอนนั้น เอ่อ อาชิถึงได้ปฏิเสธเราผมนิ่งไปสักพักก่อนจะระบายยิ้มออกมาแล้วตอบเธอ


ตอนนั้นเรายังไม่พร้อมไอเดียนิ่ง เม้มปากก่อนจะกลั้นใจถามผมกลับมา


เพราะอาชิชอบผู้ชายหรอ?

ผมกลั้วหัวเราะอย่างหนักเมื่อคิดถึงคำถามที่ได้ยินจนชินหู ผมชอบผู้ชายหรอ ผมชอบผู้ชายจริงๆหรอ? ผมเองก็อยากจะตอบความจริงออกไปนะแต่ผมทำแบบนั้นไม่ได้ ผมจึงเลือกตอบเธอไปว่า


ป่าวหรอกตอนนั้นเราชอบผู้หญิง แต่ว่าเรา…’


อยากดูแลอามิให้ดีที่สุดน่ะ


ผมตอบความจริงเท่าที่ตัวเองจะตอบได้ ความจริงแล้วการดูแลอามิไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดของผมหรอกแต่เหตุผลจริงๆของผมคือผมขี้ขลาดและหวาดกลัวการสูญเสีย ผมกลัวว่าถ้าวันนึงต้องเลิกราหรือจากกันไกล ผมจะเจ็บปวด ใช่! ความจริงแล้วผมกลัวการเจ็บปวด กลัวความเสียใจ และกลัวการทรยศหักหลังมากที่สุด


หลังจากที่ผมตอบเธอไปแบบนั้นไอเดียก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง และครั้งนี้เธอเปลี่ยนไปจนน่าใจหาย การแต่งตัว คำพูด การกระทำของเธอทั้งหมดเปลี่ยนไปจนผมไม่อยากจะเชื่อว่าเธอคือคนๆเดียวกับผู้หญิงที่มีรอยยิ้มสดใจจิตใจอ่อนโยนคนเดิมในอดีตและหลังจากนั้นไม่นานรูปภาพที่เหมือนมีดกรีดหัวใจของผมถูกส่งมาครั้งแรกในวันที่อามิโกหกผมเป็นครั้งแรกเช่นกัน วันที่น้องสาวของผมโกหกผมว่าเธออยู่กับเพื่อน ทั้งๆที่ความจริงแล้วเธออยู่กับคนที่ผมไม่เคยคิดว่าจะกล้าทรยศผม


หลังจากนั้นไม่นานภาพของอามิกับคนคนนั้นก็ถูกส่งมากรีดหัวใจผมเรื่อยๆ บางภาพคือเหตุการณ์ในวันแรกแต่มันมีหลายอิริยาบถ และล่าสุดคือภาพความใกล้ชิดของอามิและผู้ชายคนนั้นที่หน้าบ้านของผมเอง


ผมตามมาทันจนเห็นเหตุการณ์เกือบทั้งหมด ความโกรธที่มีเข้าบังตาจนผมจะทำร้ายไอ้เฟรนลี่แต่อามิกลับเป็นคนรับหมัดนั่นแทนมัน การกระทำของอามิคือคำตอบของทุกอย่าง อามิรักไอ้เฟรนลี่มากกว่าผม น้องสาวของผมรักแฟนของผมมากกว่าผมที่เป็นพี่ชายของเธอเพราะเรื่องนั้นทำให้ผมไม่คุยกับเธออีกเลย ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปดี

หลังจากวันนั้นอามิไม่ออกจากห้องอีกเลย พอเข้าวันที่สามผมเข้าไปหาเธอในห้องเพื่อจะปรับความเข้าใจแต่ก็พบว่าอามิไม่อยู่แล้ว เธอแอบหนีผมไปเรียนแต่เช้าแล้ว และเช้าวันนั้นรูปภาพก็ถูกส่งมาให้ผมอีกครั้งพร้อมแคปชั่นที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ การทรยศ ภาพของหญิงชายที่กำลังยืนจูบกันที่อาคารเก่าหลังมหาลัยทำให้มือไม้ผมอ่อนแรง หัวใจผมหยุดเต้นเมื่อภาพใบหน้าของคนสองคนฉายชัดในห้วงความทรงจำ


น้องสาวของผมกับแฟนของผม กำลังแอบคบกัน


สองคนนั้นกำลังแอบเป็น ชู้ กันลับหลังของผม

 


AMI PAST


ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดเสียงหัวเราะของทุกคน พี่ริวเซชะงักมือที่กำลังจะหยิบขนมเข้าปากแล้วเอ่ยถามทั้งๆที่มีขนมยังเต็มปากใครมาวะ


เดี๋ยวไปดูเองพี่ทิวสนไหวไหล่ก่อนจะขยับลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตู


แอ๊ด


ทันทีที่ประตูเปิดออกภาพของผู้ชายตรงหน้าทำให้เราทุกคนนิ่งค้าง พี่ริวเซปล่อยถุงขนมในมือหล่นลงพื้น รอยยิ้มและสไบที่กำลังเดินถือจานของกินที่ไปทำมาเพิ่มชะงักขาแล้วยื่นนิ่งอยู่ตรงนั่น พี่โจชัวลูกช้าๆก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูเพื่อเรียกสติของพี่ทิวสนหลังจากที่คนอื่นในห้องสูญเสียสติกันไปหมดแล้ว


ความเงียบปกคลุมภายในห้องทันที มือของฉันเริ่มเย็นเชียบ เหงื่อเริ่มซึมผุดขึ้นมาเต็มใบหน้า มือเรียวนุ่มของพี่เฟรนลี่กระชับมือที่กุมฉันให้แน่นก่อนที่เขาจะปรายตามองฉันด้วยสายตาห่วงใย ฉันนิ่งค้างมองภาพพี่ชายตัวเองที่ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาด้วยหัวใจที่เจ็บหนึบ


ร้องไห้ พี่อาชิกำลังยืนร้องไห้อยู่ตรงหน้าประตู แววตาตัดพ้อถูกส่งมาที่ฉันทั้งน้ำตา


ไอ้ อะอาชิ

พี่โจชัวละล่ำละลักเอ่ยเรียกพี่อาชิเสียงสั่นขาที่ก้าวไปยืนข้างพี่ทิวสนชะงัก เมื่อพี่อาชิตวัดสายตาตัดพ้อไปที่ทั้งคู่เช่นกัน พี่ทิวสนยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิมมือที่จับลูกบิดยังค้างอยู่แบบนั้น ทุกคนตกใจกับการมาเยือนของพี่อาชิอย่างไม่บอกล่วงหน้า ใบหน้าของทุกคนซีดเผือดเมื่อแววตาตัดพ้อนั่นส่งมาให้กับทุกคน


ผลัก!


พี่อาชิผลักร่างของพี่ทิวสนและพี่โจชัวอย่างแรงจนทั้งคู่เซล้มลงไปคนละทาง ขาคู่ยาวก้าวเร็วๆมาที่ฉันและพี่เฟรนลี่ก่อนที่พี่ชายของฉันจะกระชากแขนฉันอย่างแรงแล้วลากให้เดินตาม ฉันไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงให้ขัดขืนฉันหันหน้ากลับมามองพี่เฟรนลี่และคนอื่นๆ ด้วยน้ำตา


โอ๊ยฉันร้องออกมาเสียงหลงเมื่อพี่อาชิบีบข้อมือของฉันเต็มแรง พี่เฟรนลี่ลุกพรวดขึ้นก่อนจะรั้งขอมือของฉันเอาไว้เช่นกัน


ปล่อยอามิ

น้ำเสียงเยือกเย็นของพี่เฟรนลี่สะกดทุกอย่างให้เงียบลงไปอีก แววตาที่เคยนิ่งเรียบวาวโรจน์ขึ้นเมื่อมองเห็นข้อมือของฉันที่ถูกพี่อาชิจับแดงขึ้นเรื่อยๆ ความเจ็บปวดจากแรงบีบที่ข้อมือเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ และมากขึ้นจนฉันต้องร้องออกมาอีกครั้ง


หนูเจ็บ


ฉันบอกให้ปล่อยอามิ!”

พี่เฟรนลี่คว้าไปที่ข้อมือของพี่อาชิก่อนจะออกแรงสะบัดจนมือของพี่อาชิหลุด ทันทีที่มือของพี่อาชิหลุดพี่เฟรนลี่ก็ดึงตัวฉันให้ไปยืนที่ด้านหลังของเขา ตอนนั้นเองที่คนอื่นๆในห้องเริ่มได้สติสไบและรอยยิ้มวิ่งเข้ามาขนาบข้างฉัน รอยยิ้มกางแขนปกป้องฉันสุดแรง แล้วดึงตัวฉันให้ออกห่างจากทั้งคู่


ดวงตาของพี่อาชิลุกโชนไปด้วยความโกรธที่เต็มไปด้วยน้ำตา ดวงตาของพี่เฟรนลี่แข็งกร้าวขึ้นเมื่อทั้งคู่จดจ้องกันด้วยความรู้สึกเจ็บปวดไม่ต่างกัน


หมับ ผลัก!


พี่อาชิพุ่งตัวเข้ากระชากคอเสื้อของพี่เฟรนลี่ทันที ดวงตาวาวโรจน์จนลุกเป็นไฟแต่ถึงอย่างนั้นน้ำตาของพี่อาชิก็ไหลออกมาพร้อมกัน พี่เฟรนลี่ปรายตามองมือของพี่อาชิครู่หนึ่งก่อนที่จะออกแรงสะบัดตัวพี่อาชิออกได้ พี่อาชิกำมือแน่นก่อนจะถลาเข้ามาหาพี่เฟรนลี่อีกครั้ง


ผลัก! ตุบ!


กรี๊ด


ฉันหวีดร้องออกมาเมื่อเห็นพี่อาชิพุ่งเข้าใส่พี่เฟรนลี่เต็มแรงจนทั้งคู่ล้มลงไปที่พื้นพร้อมกัน พี่เฟรนลี่ยกมือขึ้นผลักตัวพี่อาชิออกไปแต่พี่อาชิเงื้อหมัดแล้วชกเข้าไปที่หน้าของพี่เฟรนลี่เต็มแรงโดยไม่มีความลังเลอยู่ในแววตา หัวใจของฉันบีบรัดกันแน่นเมื่อภาพเหตุการณ์รุนแรงที่เกิดขึ้นมาจากตัวฉัน


เห้ย หยุดนะเว้ย

เสียงร้องห้ามของพี่โจชัวดังขึ้น ก่อนที่คนอื่นๆ จะถลาเข้ามาห้าม พี่ทิวสนพยายามดึงตัวของพี่อาชิให้ออกจากการคร่อมตัวพี่เฟรนลี่แต่ดูเหมือนแรงของเขาจะสู่แรงที่มาพร้อมความโกรธของพี่ชายฉันไม่ได้ พี่ริวเซจึงต้องเข้ามาช่วยอีกแรงแต่มันก็ช้าเกินไป


ตุบ ตับ ตุบ ตับ


เสียงรัวหมัดของพี่อาชิกระทบใบหน้าสวยของพี่เฟรนลี่ดังลั่นเข้ามาในหัวใจของฉัน พี่เฟรนลี่ไม่ตอบโต้เพียงแค่ผลักตัวพี่อาชิออกไป ใบหน้าสวยสะบัดไปตามแรงกระทบมันเริ่มบวมช้ำและมีเลือดออก ริมฝีปากแตกจนเลือดซิบ หางคิ้วมีเลือดไหลออกมาพอเห็นแบบนั้นแล้วมันทำให้ฉันแทบขาดใจ


ฮือ

ฉันร้องไห้ออกมาก่อนจะพยายามเข้าไปห้ามแต่ถูกรอยยิ้มและสไบรั้งตัวเอาไว้ สไบพยักหน้าให้ยิ้ม ก่อนที่ทั้งคู่จะลากตัวฉันเพื่อจะพาเข้าไปในห้อง ฉันหันกลับไปมองพี่เฟรนลี่ที่นอนไอเป็นเลือดอยู่บนพื้นทั้งน้ำตา หัวใจของฉันบีบรัดกันจนแน่น ความเจ็บปวดที่อกข้างซ้ายราวกับถูกเข็มนับล้านทิ่มแทงลงมาพร้อมกันอีกครั้งทำให้ฉันร้องไห้ออกมาแทบขาดใจ


หมับ


ฉันถูกแรงกระชากจากทางด้านหลังจนตัวเองลอยถลาตามไป รอยยิ้มและสไบเบิกตากว้างก่อนจะถลาเข้ามาหาแต่ถูกหยุดไว้ด้วยเสียงดุดันของพี่อาชิ


ถอยไป!”


Cute Sprout Pot

 

 

ปล.หากผิดพลาดประการใดขอภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
แนะนำและสั่งสอนได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านนิยายของไรเตอร์นะคะ ^^
รบกวนนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอ่านนิยายของนักเขียนมือใหม่ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ






 

#คนไว้ใจร้ายที่สุด

พี่อาชิน่าสงสาร ฮือออ ถูกน้องสาวแย่งสามี แง

ไรท์จะมาอัพนิยายได้เฉพาะวันอาทิตย์นะคะ

#อามิคุณติ่งผู้เหนือโลก




มาร่วมลุ้นและให้กำลังใจนางเอกไม่เต็มของไรท์ด้วยนะคะ อิอิ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

174 ความคิดเห็น

  1. #144 Firstkrdd (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 21:17
    พี่อาชิทำกับอามิได้ไง
    เฟรนลี่ก้น่าจะหาทางเลิกกับอาชิก่อนนะ????????????
    #144
    0
  2. #143 jade cloud (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 19:12
    พี่ชายแย่อะะะะ =^= บู่วว #ทีมอามิ
    #143
    0