LOVE FRIENDLY รักได้ไหมผู้ชายของพี่?

ตอนที่ 20 : Chapter 9 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    28 มิ.ย. 58





 


(ต่อ)

อามิ


อามิ

ไอ้มิ!”

 “หา ห๊ะ!!?

ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงเข้มๆของรอยยิ้มที่ดังจนคนทั้งห้องต้องเงียบ ฉันทำหน้าเล่อหลาเมื่อเห็นประกายตาขุ่นๆของเพื่อนแล้วเอ่ยตอบ

นี่ฉันทำอะไรผิดอีกแล้วฟะ =_=


แกว่าอะไรนะ?


แกกำลังเขียนแขนฉัน!”

ฉันก้มลงมองมือที่ถือปากกาแดงของตัวเองที่ปลายปากกากำลังขีดไปที่แขนของรอยยิ้ม อ๊าก ไปขีดแขนมันทำไมฟะวอนตายแล้วไงไอ้มิ แง


ฉันดึงมือกลับทันที ก่อนจะส่งยิ้มแห้งๆให้เพื่อนเพื่อแก้ตัว ใบหน้าอ่อนวัยของรอยยิ้มนิ่งลงอีกครั้งหลังจากแดงกร่ำด้วยความโกรธ ฉันผ่อนลมหายใจเมื่อเพื่อนรักยอมลงให้แล้ว รอยยิ้มบนอุบอิบพลางใช้มือถูแขนที่มีรอยปากกาแดงของฉันเบาๆ


เห้อ นี่ฉันใจลอยอีกแล้วหรอเนี่ย วันนี้ทั้งวันฉันไม่มีสมาธิในการเรียนเลย


ช่วงนี้เป็นอะไรหรือป่าวทำไมดูเหม่อๆ แกมีอะไรบอกฉันกับไปสไบได้นะ

รอยยิ้มเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของฉัน ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยิ้มตอบเพื่อนแล้วส่ายหน้าปฏิเสธ


แง นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันโกหกเพื่อนและโกหกพี่ชาย แถมยังสตรอเบอแหลอย่างหน้าไม่อายกับความลับที่ต้องปกปิดเอาไว้ อ๊าก ฉันเกลียดความรู้สึกแบบนี้ เกลียดการโกหก และที่สำคัญฉันเกลียดการทรยศหักหลัง!


แต่ฉันก็ทำมันเองทั้งหมด ฮืออ


อามิจังขอโทษ สวรรค์อย่าลงโทษคนสวยๆน่ารักๆอย่างหนูอีกเลยนะคะ แง หนูผิดไปแล้ว T^T


หลังจากได้รับคำตอบรอยยิ้มก็ไม่ได้ถามหรือเซ้าซี้อะไรฉันอีกเพราะมันรู้ดีว่าต่อให้ทู่ซี้เอาความจริงยังไงถ้าฉันไม่บอกก็คือไม่บอกเพราะฉะนั้นมันจึงเลือกที่จะเงียบ เมื่อฉันพร้อมเมื่อไหร่ฉันคงจะเล่าให้พวกมันฟังเอง แต่ฉันจะเล่าเรื่องแบบนั้นให้พวกแกฟังได้ยังไงกันเล่า!


แง ต่อให้ตายความลับนี้ก็จะตายไปพร้อมฉัน T^T


หลังจากเลิกคลาสเรียนของวันนี้แล้ว รอยยิ้มกับฉันต้องแยกกันทันทีเพราะวันนี้พ่อของมันจะไปหาที่คอนโดมันเลยต้องรีบกลับฉันเข้าใจเพราะความสัมพันธ์ของครอบครัวยิ้มค่อนข้างซับซ้อนและฉันคิดว่ามันคงดีกว่าถ้าปล่อยให้ยิ้มได้ไปเจอพ่อให้นานขึ้นอีกสักชั่วโมง


ฉันตัดสินใจเดินไปที่โรงอาหารเพื่อไปนั่งรอสไบนางก่อนเพราะวันนี้สไบชวนฉันไปช่วยเลือกเสื้อผ้าในงานประกวดดาว-เดือนที่ใกล้จะมาถึงอีกไม่กี่สัปดาห์ ฉันเองก็คือผู้เข้าประกวดคนนึงของมหาลัยเป็นตัวแทนของคณะแต่ไอ้เรื่องเสื้อผ้าหน้าผมฉันแทบไม่ต้องห่วงเลย มีเพื่อนๆ ที่เป็นสาวประเภทสองของคณะช่วยจัดการแถมพวกนั้นให้ความมั่นใจชนิดที่ว่าฉันเริ่มหวั่นใจแทนแล้ว


อามิ!”ฉันหันไปทางต้นเสียงเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงเอ่ยทักแต่เป็นเสียงเล็กที่ไม่คุ้นหูเลย


อามิ น้องอามิใช่ไหมค่ะ

สีหน้าดีใจ ใบหน้าสวยใสที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มทำให้ฉันฉงน ผู้หญิงตัวเล็กแต่สูงกว่าฉันเล็กน้อย ใบหน้าหวานใสจิ้มลิ้ม รอยยิ้มที่มีลักยิ้มบุ๋มลึก และจมูกรั้นที่รับกับใบหน้าของเธอ สวย สวยมาก ทั้งสวยทั้งน่ารัก คนมาใหม่ยังคงยิ้มให้ฉันและเธอก็ดึงมือของฉันไปกุมเอาไว้ก่อนจะถลาเข้ามากอดฉันราวกับว่าเรารู้จักกันมาสักห้าร้อยปี!


ใครวะ!!?


คำถามเดียวที่มีให้หัวของฉัน =_=


อามิจำพี่ไม่ได้หรอ พี่เป็นฟะเอ่อ เพื่อนเก่าของอาชิไง

คำอธิบายเพิ่มเติมพร้อมรอยยิ้มของคนมาใหม่ทำเอาฉันขมวดคิ้วจนแทบจะผูกกันเป็นโบว์ได้ เพื่อนไอ้ชิวาว่าหัวหยิก คนไหนฟะ เพื่อนพี่ชายฉันนี่นับๆแล้วครึ่งประเทศ เดินไปไหนใครๆก็รู้จักมัน ขนาดปั่นจักรยานไปซื้อผักในตลาดให้แม่คนเข็นผักยังทักทายมันเลย


แล้วนี่สมองเต่าคลานอันน้อยนิดของฉันจะสามารถจดจำรายละเอียดเล็กน้อยปีกย่อยของคนรู้จักในชีวิตพี่ชายตัวเองหมดได้ยังไง ขนาดเพื่อนของฉันบางคนที่ฉันคุยด้วยนานสองนานฉันยังนึกชื่อมันไม่ออกเลยด้วยซ้ำ =_=


แล้วตกลงเธอเป็นใคร!!?


สงสัยว่าเธอจะเข้าใจความรู้สึกสงสัยของฉันผู้หญิงตรงหน้าถึงได้ยิ้มหวานแล้วเอ่ยต่อเสียงใส


พี่ชื่อไอเดียค่ะ


อ่า พี่ไอเดียนี่เอง ไอเดียไหนวะ!!? =_=

โอ๊ย นี่ไม่ได้มุกนะเห้ยแต่จำไม่ได้จริงๆ ไอเดีย ไอเดีย เพื่อนไอ้หยิก หรือจะเป็น


เป็น เป็นใครฟะ!!?


ฮ่าๆ จำไม่ได้แน่เลยเมื่อก่อนพี่ทั้งดำ อ้วน สภาพแบบนั้นคงไม่อยู่ในสายตาของใครหรอกจ้า

เสียงหวานใสที่เอ่ยออกมาอย่างคนอารมณ์ดีแต่กลับทำให้ฉันรู้สึกผิด ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น แต่คือฉันจำไม่ได้จริงๆ ว่ารู้จักผู้หญิงชื่อไอเดียมาก่อนในชีวิต


ไม่ใช่ๆ ค่ะ อามิไม่ได้คิดแบบนั้น

ฉันโบกมือปฏิเสธจนตัวโยนเพราะกลัวว่าเธอจะเข้าใจความหมายของการแสดงออกผิดไป คือฉันโง่ไง ฉันเนี่ยสมองปลาทองความจำสั้น และสมองเต่าคลานประมวลผลช้า และช้ามากๆ


ความจำสั้นไม่พอยังสมองทึบอีก
ไม่งั้นไอ้สไบไม่เรียกไอ้เอ๋อบ้าง ไอ้เต่าบ้างหรอก
T^T


ไม่เป็นไรจ๊ะ พี่เข้าใจ พี่ล้อเล่นน่ะ แล้วนี่อามิมารอพี่ชายหรอ?

พี่ไอเดียยิ้มตอบด้วยความเป็นมิตร ใบหน้าหวานใสของคนตรงหน้าทำให้ฉันรู้สึกอิจฉา เธอสวยมากเลยนะ สวยจนแบบผู้ชายเห็นคงแทบพุ่งใส่โดยเฉพาะไอ้หยิก


ป่าวค่ะอามิมารอเพื่อน

ฉันตอบด้วยรอยยิ้มเช่นกัน แต่ทันทีที่ได้รับคำตอบรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็หายไปแต่ไม่นานเธอก็กลับมายิ้มอีกครั้ง ฉันอาจจะสมองช้าไปหน่อยแต่ปฏิกิริยาจากคนรอบกายฉันจับสังเกตได้ดีมากนะ ยิ่งคนไม่รู้จักที่เข้ามาใกล้ฉันจะสังเกตมากกว่าปกติ


หรอค่ะ ถ้างั้น/ไอ้มิ!!!”


เสียงเล็กแหลมของสไบตะโกนขัดขึ้นมาก่อนที่ร่างเซ็กซี่ของเพื่อนฉันจะวิ่งโบกมือตรงมาที่ฉันตั้งแต่หน้าโรงอาหาร =_=

มันไม่อายชาวบ้านเขาหรือไงวะ รอให้มาถึงก่อนค่อยเรียกก็ได้เว้ย ไอ้เพื่อนบ้า =_=


รอนานไหมโทษทีอาจารย์ล่ำรานานไปหน่อย แล้วจะไปเลยไหม ไปที่ไหนก่อนดี?

ไอ้สไบรัวคำถามใส่หน้าฉันโดยไม่สนใจมนุษย์คนอื่นที่อยู่รอบกาย โดยเฉพาะผู้หญิงตัวเล็กที่โดนมันบังมิดด้านหลัง ฉันมองข้ามไหล่เพื่อนไปและเห็นประหายสายตาไม่พอใจในนั้นแต่มันแค่แว๊บเดียวแล้วหายไปเมื่อเธอมองสบตากับฉัน


ไอ้สไบ!”

ฉันตีแขนเพื่อนเพื่อให้มันหยุดพล่ามก่อนจะพะยับพะเยิบไปทางด้านหลังเพื่อให้มันเห็นสักทีว่ามีใครยืนอยู่ข้างหลัง


อะไร!!?

สไบนางหันไปตามสายตาของฉันก่อนที่มันจะอ้าปากเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะโค้งขอโทษพี่ไอเดียเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองยืนบังคนอื่นซะมิดแถมวิ่งมาแทรกตอนที่ชาวบ้านเขากำลังคุยกันอีก =_=


โอ๊ะ โทษทีค่ะมองไม่เห็น

สไบพูดออกไปตรงๆตามสไตล์ของมัน ทำให้คนที่ได้ยินหุบยิ้มทันที พี่ไอเดียปรายตามองสไบนางด้วยหางตา และไอ้สไบนางของฉันก็ปรายตามองด้วยหางตากลับไปเช่นกัน


ไม่เป็นไรค่ะ พี่ไม่ถือ

ใบหน้าของเธอยิ้มพร้อมคำตอบแต่สายตากลับจับจ้องเพื่อนของฉันอย่างไม่ลดละ สไบเองก็จ้องตอบตาไม่กระพริบเช่นกัน


เห้ย เดี๋ยวสิจะโกรธกันเลยหรอ แค่ยืนบังเนี่ยนะ ที่สำคัญเพิ่งจะเคยเห็นหน้ากันไม่ใช่หรือไง T^T


ฉันรู้สึกถึงกระแสไฟจากสายตาของทั้งสองคนมันแตกดังเปี๊ยะๆ แววตาของทั้งสองคนเริ่มวาวโรจน์ขึ้นในทุกที ฉันที่รู้จักเพื่อนของตัวเองดีรู้แล้วว่าสไบไม่พอใจและไม่ชอบใจเพื่อนเก่าของพี่อาชิแน่นอน


สะ สไบ

ฉันสะกิดแขนเพื่อนตัวเองเพื่อเรียกสติ แต่สไบนางยังคงนิ่งสายตาจดจ้องคู่ต่อสู้อย่างไม่ลดละ โอ๊ย วันนี้มันวันอะไรฟะ ช่วงนี้ก็ด้วยซวยซ้ำซวยซ้อนซวยซ้อนเงื่อนชะมัด T^T


ทำไมฉันรู้สึกคิดถึงรอยยิ้มขึ้นมาตงิดๆ T^T


สะ สไบนาง

ฉันสะกิดแขนเพื่อนอีกครั้งและครั้งนี้ออกแรงมากขึ้น สไบละสายตาจากพี่ไอเดียแล้วหันมาตั้งคำถามกับฉันแทน


อะไร!!?”

น้ำเสียงที่เริ่มห้วนบอกฉันว่าตอนนี้เพื่อนของฉันกำลังหงุดหงิด ฉันกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยเตือนสติเพื่อน ครั้งแรกในชีวิตตั้งแต่คบกันมาที่ฉันต้องห้ามมันเพราะทุกครั้งเวลาที่สไบนางมีท่าทีจะมีเรื่อง(ซึ่งน้อยครั้งมาก)รอยยิ้มคือคนที่จะห้าม เอ่อ อย่าเรียกว่าห้ามเลยเรียกข่มขวัญคู่ต่อสู้ด้วยสายตาจนคู่ต่อสู้หนีไปเองดีกว่า


เราต้องไปซื้อของนะ เอ่อ พี่ไอเดียค่ะอามิกับเพื่อนต้องไปธุระต่อแล้ว เราสองคนขอตัวเลยนะคะ

ท้ายประโยคฉันหันไปอธิบายกับพี่ไอเดีย อีกฝ่ายยิ้มตอบเหมือนเข้าใจ ฉันจึงได้โอกาสลากตัวไอ้สไบออกจากจุดเกือบเกิดเหตุทันที


ฉันลากตัวไอ้สไบมาจนถึงลานจอดรถของมหาลัย และทันทีที่ถึงรถของมันฉันก็ถึงกับหอบเพราะต้องออกแรงทั้งลากทั้งดึงทั้งทึงมัน ให้ตายเถอะตัวเล็กพอๆกันแต่ทำไมมันแรงเยอะกว่าฟะ T^T


แกรู้จักยัยนั่นด้วยหรอ

ไอ้สไบยืนกอดอกถาม สายตาบ่งบอกว่าจริงจังและจริงจังมาก ฉันหยัดตัวขึ้นแล้วมองหน้าเพื่อนอย่างตั้งคำถาม เอ่อ นี่ยังแค้นฝั่งหุ่นอีกหรอ


ฉันถาม!”


อะ เอ่อ ไม่อ่ะเพิ่งเคยเห็นเมื่อกี้นี้แหละ พี่เขาบอกว่าชื่อไอเดียเห็นว่าเป็นเพื่อนเก่าของพี่อาชิน่ะ

ฉันอธิบายด้วยท่าทีปกติเพราะปกติไอ้สไบนางมันก็ข่มขู่ฉันแบบนี้ประจำอยู่แล้วฉันเลยไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเพื่อนฉันเป็นคนเหวี่ยงๆ วีนๆ แต่จริง ไม่มีอะไร แม้จะยังสงสัยกับไอ้ท่าทีแปลกๆ เมื่อกี้ที่มันจ้องตาอำมหิตกับเพื่อนไอ้หยิกอยู่บ้างก็เถอะ


อย่าไปยุ่งกับมัน!”

สไบนางบอกเสียงเข้มพร้อมจ้องหน้าฉันจริงจัง ฉันเอียงหัวเมื่อไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเพื่อน ทำไมอยู่ๆไอ้สไบมันถึงเอ่ยปากห้ามเรื่องอะไรแบบนี้ล่ะ


ทำไมหรอ


ไอ้มิคนโง่ๆ ซื่อๆ หลอกง่ายอย่างแกอยู่ให้ห่างจากนังอสรพิษนั่นซะ นังนั่นนะร้ายกว่าที่แกคิดนะ เห็นสวยๆ ใสๆแบบนั้นนะข้างในนี่อย่าให้พูด!”


ฉันอ้าปากค้างเมื่อได้ยินคำพูดของเพื่อน นะ นังอสรพิษเลยหรอ? แรงไปหรือป่าว ฉันถอนหายใจแล้วมองหน้าเพื่อน


แกอะคิดมาก


คิดมาก! คิดน้อยแบบแกมีหวังโดนหลอกโดนรุมยำจนไม่เหลือชิ้นดี ไอ้เต่าฉันจะบอกแกให้นะคนเราน่ะมองกันแค่ภายนอกไม่ได้ แล้วแกน่ะเลิกทำตัวโลกสวยแสนดีกับมนุษย์โลกทุกคนอย่างกับตัวเองเป็นนางฟ้าสักที เคยได้ยินไหมโปรดสัตว์มากๆ มันจะได้บาป!”


แง เหมือนโดนหลอกด่าอีกแล้ว T^T


ฉันเบะปากเมื่อได้ยินแม่คนที่สามเทศนาธรรมเรื่องมนุษย์ให้ฟังอีกแล้ว T^T แม่คนแรกอยู่ที่บ้าน แม่คนที่สองกลับคอนโดไปแล้ว นี่แม่คนที่สามกำลังยืนเทศนาธรรมอยู่เลย


หนูกลัวแล้วค่า หนูจะเป็นเด็กดีแล้วค่า ว่าแต่นี่ฉันโดนด่าเรื่องอะไรฟะ งงนะเห้ย T^T


สไบมองหน้าฉันแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายที่ฉันคิดตามมันไม่ทัน ก็มันคิดตามไม่ทันจริงๆนี่นา T^T


แกเห็นว่าฉันเป็นคนยังไงอามิ

ไอ้สไบถามเสียงจริงจัง ฉันขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเพื่อนถามคำถามตรงๆ ของเพื่อน แล้วนี่ฉันจะตอบยังไงให้มันไม่โกรธดีล่ะ T^T


แกกำลังคิดว่าจะตอบยังไงไม่ให้ฉันโกรธแกใช่ไหม

O.O ฉันตาโตเมื่อได้ยินเพื่อนพูดในที่สิ่งฉันคิด เห้ย นี่เพื่อนฉันมีสัมผัสที่หกหรอเนี่ย


ฉันรู้เพราะสีหน้าของแกมันกังวลจนแทบจะกลั้นใจตาย แกเป็นคนที่เดาทางออกง่ายมากอามิ ไม่ว่าแกจะคิดอะไรสีหน้าแววตาท่าทางของแกจะแสดงมันออกมาหมดเลย แบบนี้คนที่มันคิดไม่ดีกับแกมันจะเอาข้อนี้ไปเป็นจุดอ่อนแล้วหาจุดตายทำร้ายแก


ฉันกระพริบตาปริบๆ ฟังสิ่งที่เพื่อนพูดอย่างตั้งใจ ที่สไบพูดก็ถูก พี่อาชิมักจะบอกสมอว่าฉันเป็นพวกเดาทางง่าย มองแว๊บเดียวก็ออก ฉันเก็บความรู้สึกไม่เก่ง คิดอะไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าท่าทางหมด แถมยังโลกสวยคิดอะไรในแง่ดีเสมอ นั่นทำให้พี่ชายฉันไม่ยอมปล่อยฉันให้ห่างสายตา


อามิคนอื่นไม่เหมือนฉันกับไอ้ยิ้มนะ

สไบนางเงียบแล้วมองหน้าฉันนิ่งก่อนจะเอ่ยต่อเสียงเข้ม


ฉันอาจจะดูแรงดูร้ายแต่ที่ทุกคนเห็นว่าฉันทั้งแรงและร้ายเพราะฉันตั้งใจแสดงออกมาไม่ได้แอ๊บใสแรดเงียบเหมือนใครบางคน


ใครบางคน?


ใครบางคน!!? ?_?


อามิไม่มีใครแสนดีและโลกสวยเหมือนแกทุกคนหรอกนะ คนบางคนซ่อนมีดไว้ข้างหลังรอจังหวะจวงแทนเราอยู่ตลอดเวลา แกอย่าไว้ใจใครง่ายๆเข้าใจไหม อย่าเชื่อใจใครง่ายๆเข้าใจหรือป่าว


ฉันเม้มปากคิดตามคำพูดของสไบนาง นี่เป็นครั้งแรกที่สไบเตือนฉันอย่างจริงจังขนาดนี้ นานแล้วที่ฉันไม่ได้เห็นประกายคมกริบจากดวงตาคู่สวยของมัน สไบนางมีข้อดีที่ฉันอิจฉานั่นคือการมองคนเป็น สไบเป็นคนเฉลียวฉลาดทักษะการเอาตัวรอดเป็นเลิศ แถมมันยังมองคนได้แบบทะลุปุโปร่งแม่นยำราวกับเป็นตัวเขาซะเอง นี่ทำให้ฉันต้องคิดตามคำเตือนของเพื่อ


แล้วตกลงมันเตือนฉันเพราะอะไร แล้วใครหรอแรดเงียบอะ อามิง๊งงง ?_?


เข้าใจไหมไอ้มิ!”


ค่า หนูเข้าใจแล้วค่ะแม่

ฉันตอบรับแบบประชดประชันจนไอ้สไบต้องส่ายหัวน้อยๆ แล้วหันไปกดรีโมทเปิดรถให้ฉัน


ทันทีที่เดินเข้ามานั่งในรถไอ้สไบก็หันมามองหน้าฉันแล้วถอนหายใจออกมาหนักๆ ฉันหันไปมองหน้าเพื่อนงงๆ ไอ้สไบนางหันมามองหน้าฉันอีกครั้งก่อนที่จะเอ่ยเตือนเสียงหนัก

 

ความตอแหลยากแท้หยั่งถึงนะมิ
 

 

 

ปล.หากผิดพลาดประการใดขอภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
แนะนำและสั่งสอนได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านนิยายของไรเตอร์นะคะ ^^
รบกวนนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอ่านนิยายของนักเขียนมือใหม่ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ






 

ตอนนี้มีตัวละครเพิ่มมาอีกแล้วนะคะ อิอิ
555 ตอนหน้าฟรุ้งฟริ้งกุ้งกิ้งกิ่งก่องแก้วนะเออ 

ไรท์จะมาอัพนิยายได้เฉพาะวันอาทิตย์นะคะ
แต่ถ้าไรท์ทำเรื่องขอใช้แอร์การ์ดในหอพักได้ ไรท์จะอัพนิยายทุกวันเลย
อย่าทิ้งกันไปไหนนะคะ

#อามิคุณติ่งผู้เหนือโลก




มาร่วมลุ้นและให้กำลังใจนางเอกไม่เต็มของไรท์ด้วยนะคะ อิอิ


=

 

 

Cute Sprout Pot

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

174 ความคิดเห็น

  1. #101 0memory0 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 21:15
    โอ๊ยยยยย สไปนี่ไอดอลเค้าชัดๆ><
    #101
    0
  2. #100 กระต่ายน้อย!!" (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 17:48
    รอจร้าาาาาาา
    #100
    0
  3. #98 Tann Tanin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 14:30
    รอๆๆๆๆๆตอนหน้าจะมุ้งมิ้งจริงป่าว รอๆๆๆ
    #98
    0