LOVE FRIENDLY รักได้ไหมผู้ชายของพี่?

ตอนที่ 21 : Chapter 10 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 ก.ค. 58

 



บทที่ 10 สัญญาอันตราย
 


"ความตอแหลยากแท้หยั่งถึงนะมิ"


คำพูดของสไบนางยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของฉันตลอดเวลา นานแล้วที่ไม่รู้สึกกังวลกับอะไรแบบนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอยู่ดีๆ ไอ้สไบมันถึงเตือนอะไรแบบนั้น ตัวฉันเองก็ไม่เคยทำร้ายใครแล้วทำไมคนอื่นจะต้องมาทำร้ายฉันอย่างที่ไอ้สไบมันกังวลด้วยเล่า!


กับบางคนแค่เราหายใจมันยังเกลียดเลยมิ คนเราถ้าเกลียดแล้วต่อให้ทำดีแค่ไหนมันก็ยังเกลียด

 


สวยไหมเต่า

อามิ

ไอ้มิ!”

ห๊ะ!!?”

ฉันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองเจ้าของเสียง ไอ้สไบยืนเท้าสะเอวมองหน้าฉันด้วยสายตาหงุดหงิด ฉันยิ้มแห้งๆ ตอบก่อนจะเดินเข้าไปหาเพื่อนในร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดัง


เป็นอะไรทำไมเหม่อ?

ฉันยิ้มตอบก่อนจะส่ายหน้าแทนคำตอบ สไบถอนหายใจก่อนจะยกชุดเดรสสีชมพูในมือให้ฉันดู


ชุดนี้สวยไหม

สไบยิ้มถาม ฉันเม้มปากก่อนจะมองชุดเดรสสีชมพูในมือของเพื่อนอย่างพิจารณา


สวยดีแต่แกใส่อะไรก็สวย

ฉันตอบด้วยรอยยิ้ม สไบยิ้มหวานก่อนจะจ้องหน้าฉันอย่างมีความหมาย


ใครว่าฉันจะใส่เอง ฉันจะซื้อให้แก ไปรีบไปลองมาให้พี่ดูหน่อยสิ

พูดจบเพื่อนของฉันก็หยัดชุดเดรสสีชมพูใส่หน้าฉันแล้วออกแรงดันตัวฉันให้เดินไปยังห้องลองชุดทันที เห้ย เดี๋ยวสิมันแพงนะเห้ย ฉันไม่มีปัญญาซื้อหรอกแก


ฉันอ้าปากเตรียมตัวจะร้องห้ามเพราะดูจากภายนอกแล้ว ชุดเดรสในมือนี่คงราคาหลายหมื่นซึ่งฉันไม่มีปัญญาซื้อแน่ แต่ไอ้สไบไม่ยอมฟังอะไร มันออกแรงผลักฉันเข้าไปในห้องรองชุดเต็มแรงก่อนจะปิดใส่หน้าฉันเรียบร้อย


เห้อ

ฉันพ่นลมหายใจออกมา เมื่อมองดูตัวเองในกระจก สไบกับฉันแตกต่างกันมากทั้งการแต่งกายและฐานะของเรา แต่เพื่อนของฉันก็มักจะซื้อเสื้อผ้าข้าวของมากมายในฉันและส่วนมากฉันคือคนปฏิเสธแต่สุดท้ายก็แพ้ลูกไม้จากยัยเพื่อนเจ้าเล่ห์ทุกที


เร็วๆด้วยนะมิมิ

เสียงร้องเตือนของไอ้สไบทำให้ฉันสุดจากภวังค์ความคิด ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดเหม่อลอยออกไป ก่อนจะมองชุดเดรสในมือด้วยรอยยิ้ม


สวย สวยมาก มันสวยจริงๆ นะ ฉันชอบนะแต่เมื่อฉันยกป้ายราคาที่ติดบนชุดมาอ่านดู ตาก็แทบจะหลุดออกมาจากเบ้า


23,000 บาท!

นี่ถามจริงๆ นะ ชุดเดรสนี่ใส่แล้วบินได้หรือไงหรือมันทำมาจากผ้าไหมที่ผลิตมาตั้งแต่ยุคไดโนเสาร์ ทำไมมันถึงได้แพงขนาดนี้ T^T


ฉันรีบรวบชุดไว้ในอ้อมกอดแล้วเปิดประตูออกมาเพื่อบอกปฏิเสธเพื่อนทันที


ผ่าง!


สไบชุดนี้มันแพงไปอ่ะ

ฉันพูดทั้งๆที่ตายังมองชุดในมือ แต่สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับรองเท้าหนังสีดำที่ดูยังไงก็ไม่ใช้รองเท้าส้นสูงสีแดงของสไบแน่นอน แล้วใครมายืนตรงหน้าฉันอยู่ตอนนี้ล่ะ


ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าทันทีเพื่อพบว่าคนที่ฉันหนีหน้ามาได้ทั้งวันมันจะไม่ยืนหัวโด่ยิ้มหวานให้ฉันอยู่ตอนนี้ T^T


อ๊าก ตามมาได้ยังไง แล้วนี่ไอ้สไบหายหัวไปไหนทำไมทิ้งฉันไว้คนเดียว
ไหนมันบอกฉันโง่ๆซื่อๆ มันไม่ห่วงฉันแล้วหรอ
T^T

อะ ไอ้ เอ้ยพะ พี่เฟรนลี่!”

ฉันละล่ำละลักเรียกชื่อคนตรงหน้าผิดๆถูกๆ เรียกว่าเกือบหลุดเรียกชื่อมันที่ฉันเอาไว้ด่าในใจออกไปดีกว่า T^T


ครับ

ไอ้หัวหงอก เอ่อ ไม่หงอกแล้วงะ ผู้ชายสวยตรงหน้าของฉันหัวดำแล้ว! ไอ้หัวหงอก เอ้ย พี่เฟรนลี่หัวดำแถมตัดผมสั้นแล้วด้วย ไปตัดตอนไหนเมื่อเช้าตอนหนีมันขึ้นรถภูพิงค์ยังเห็นหัวขาวๆหงอกๆ อยู่เลยคงเพราะฉันจ้องหัวของเขานานเกินไป คนตรงหน้าถึงได้ยกมือขึ้นจับหัวตัวเองเขินๆแล้วยิ้มอายๆตอบ


พอดีอากาศร้อนพี่เลยไปตัดผมแล้วก็เลยถือโอกาสเปลี่ยนสีผมด้วยเลยน่ะครับ

ฉันอ้าปากอึ้งๆเมื่อเห็นคนตรงหน้าแก้มแดงปลั่งเพราะความเขิน ใบหน้าสวยหวานของเขายิ่งดูสวยหวานขึ้นไปอีก ผู้ชายอะไรสวยยิ่งกว่าผู้หญิง


แล้วนี่ฉันจะมาเพ้อถึงเขาในใจทำไมฟะ สติค่ะอามิ สติ!


อะ อ่อ เอ่อ แล้วทำไม?


อ่อ พอดีพี่มาทำผมร้านถัดไปไม่กี่ร้านเองครับ เห็นอามิกับน้องสไบกำลังเดินเข้าร้านนี้พอดี พอทำผมเสร็จพี่ก็เลยเดินตามเข้ามาหานี่แหละครับ


เขาอธิบายยืดยาวโดยไม่รอให้ฉันถามจบประโยคด้วยซ้ำ ฉันกระพริบตาปริบๆมองคนตรงหน้างงๆ ไหนสไบนางมันบอกว่าผู้ชายหน้าสวยตรงหน้าฉันเนี่ยเป็นคนเงียบๆ นิ่งๆ ไม่ค่อยพูดหรือสุงสิงกับมนุษย์โลกไง


พี่เฟรนลี่นะเหรอนิสัยดี เป็นคนเงียบๆ นิ่งๆ สุขุมเป็นผู้ใหญ่แต่ไม่ค่อยพูดหรือสุงสิงกับคนที่ไม่สนิทด้วยนะ


แล้วนี่อะไรพูดเป็นต่อยหอยเลย =_= ฉันถามยังไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำนะ


อะเอ่อแล้วสไบล่ะค่ะ

ฉันถามพลางมองหาเพื่อนตัวเอง แต่มองหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ไอ้สไบมันหายหัวหายตัวไปไหนเนี่ยT^Tทำไมทิ้งเพื่อนไว้คนเดียว แง


อ่อ ตอนพี่เดินเข้ามาเห็นน้องสไบเดินออกไปกับผู้ชายคนนึงนะ รู้สึกว่าน่าจะเป็นพี่หมอภัทรลูกชายคนรองของคุณหญิงแพรวพรรณนะ พี่จำได้เพราะเคยเห็นบนนิตยสารบ่อยๆ ^^”


ไอ้พี่เฟรนลี่บอกรายละเอียดเรื่องที่ฉันสงสัย ฉันอ้าปากค้างเมื่อได้ยินสิ่งที่คนตรงหน้าบอก ออกไปกับผู้ชายชื่อ หมอภัทร นั่นมันว่าที่คู่หมั้นของไอ้สไบนี้ แล้วทำไมออกไปด้วยกันได้ เห้ย ไม่ใช่ว่าเพื่อนฉันฆ่าพี่หมอภัทรตายด้วยปากไปแล้วหรอ มันยิ่งเกลียดพี่เขาเข้าไปในกระดูดำทะลุเข้าไปในกระแสเลือดขนาดนั้น


แล้วนี่ป่านนี้ไม่ใช่ว่าเพื่อนของฉันวีนแตกห้างพังแล้วหรอ T^T ไอ้สไบแกอย่าฆ่าใครตายนะเฟ้ย


ชุดนี้สวยดีนะครับ


ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มที่เริ่มคุ้นหูของเขา ฉันก้มหน้ามองชุดเดรสสีชมพูในมืออีกครั้งก่อนจะถอยหายใจออกมาดังๆเพราะนึกถึงราคาแล้วอามิอยากตาย T^T 23,000 นั้นเงินเดือนของพ่อทั้งเดือนเลยนะ


สวยค่ะแต่มันแพง หนูกำลังจะเอาไปเก็บพอดี

ฉันบอกก่อนจะเบี่ยงตัวเพื่อจะเดินหลบเขาแล้วเอาชุดสองหมื่นในมือไปเก็บ จับนานเดี๋ยวสึกหมด T^T


หมับ


ฉันชะงักขาที่กำลังจะก้าวเมื่อคนตรงหน้ารั้งแขนเอาไว้ แง นี่ไอ้เกย์บ้ากามกำลังจะลวนลามฉันกลางห้างอีกแล้วหรอ กรี๊ด ทำไมคิดถึงเรื่องบ้าๆแบบนั้นแล้วต้องร้อนหน้าด้วยเล่า แง T^T


ลองให้พี่ดูก่อนสิครับ

เขาบอกก่อนจะมองตาฉันอย่างขอร้อง ดวงตาคู่สวยจ้องมองฉันอย่างไม่มีเลศนัย แววตาของเขาจริงจังและไม่ได้ต้องการแกล้งหรืออะไร ทำให้ฉันต้องก้มลงมองชุดในมืออีกครั้ง


แต่มันแพงหนูไม่มีตังค์ซื้อหรอกค่ะ

ฉันเงยหน้าบอกคนตรงหน้า แง ก็มันแพงจริงๆ นี่นา อยากได้มันก็อยากได้แต่มันแพงเกินไป T^T


แค่ลองไม่มีใครว่าอะไรหรอกครับ ลองให้พี่ดูหน่อยนะ

พี่เฟรนลี่มองหน้าฉันด้วยรอยยิ้ม เขายกมือขึ้นมาลูบผมฉันเบาๆ หัวใจดวงน้อยของฉันเต้นรัวขึ้นมาทันที

อ๊าก ทำไมทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้ไอ้หัวใจไม่รักดีมันจะต้องทำงานหนักด้วย แล้วนี่ทำไมฉันยิ้มตอบเขาล่ะ

อ๊าก ยิ่งเห็นรอยยิ้มอบอุ่นที่เขาส่งมาให้ทำไมฉันใจเต้นแรงขึ้นอีกล่ะ


นี่พี่สะใภ้นะอามิ พี่สะใภ้ท่องไว้ พี่สะใภ้! T^T


พี่เฟรนลี่ออกแรงดันตัวฉันกลับเข้าไปด้านในของห้องลองชุดก่อนที่เขายิ้มละลายใจครั้งสุดท้ายแล้วปิดประตูให้ฉัน แง ชุดราคาสองหมื่นถ้าลองใส่แล้วมันสึกเขาจะคิดค่าสึกหรือป่าวเนี่ย T^T

ฉันยืนมองตัวในกระจกพลางคิดว่าจะลองดีหรือไม่ลองดีแล้วถ้าลองแล้วพนักงานคิดค่าลองจะยังไง แง ฉันจะทำยังไงดี ฉันกลัวลองแล้วชุดมันจะสึกเกิดพนักงานเก็บเงินทำไงทั้งตัวอามิมีแค่ 200 นะคะ

ลองดีไม่ลองดี ลองไม่ลอง ลอง ไม่ลอง ลอง
!


สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจลองชุดเดรสสีชมพูที่สไบเลือกให้สักที ยอมรับว่าสับสนและคิดหนักเพราะราคาของชุดมันตั้งครึ่งห้าหมื่นเลยนะ แต่พอมาคิดๆดูแล้วก็อยากลองใส่ชุดราคาแพงๆ บ้างสักครั้งครั้งละ 5 นาทีก็ยังดี T^T


แอ๊ด


ฉันค่อยๆเปิดประตูห้องลองชุดแล้วโผล่หัวออกมาสอดส่ายสายตามองหาคนที่เคยยืนรออยู่ด้านหน้า แต่ยังไม่ทันมองหาทั่วเสียงทุ้มที่เริ่มคุ้นหูของเขาก็ดังมาจากด้านข้าง


เสร็จแล้วหรอ


หนูว่ามันดูไม่เหมาะกับหนูเลย

ฉันบอกพลางกัดปากเมื่อคิดว่าตัวใส่ชุดราคาแพงๆ ไม่เหมาะเลย มันดูเป็นลูกเป็ดขี้เหล่ ฉันไม่มั่นใจในตัวเองเลย T^T


ไหนเดินออกมาให้พี่ดูหน่อยสิครับ


ฉันชั่งใจสักพักก่อนจะแง้มประตูแล้วเดินมาให้เขาดูตามที่เขาบอก


หนูว่าหนูไม่เหมาะกับมันเลย

ฉันบ่นอุบตามประสาคนไม่มั่นใจในตัวเอง แต่เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากคนตรงหน้าฉันก็เลยต้องเงยหน้ามองเขา แต่เมื่อมองเห็นสีหน้าและแววตาของเขาใบหน้าของฉันก็ร้อนฉ่าขึ้นมาทันที -///-


ผู้ชายสวยตรงหน้าของฉันยิ้มและยิ้มหวานมาก ใบหน้าสวยของเขาแดงระเรื่อดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเล็กน้อยและค้างอยู่แบบนั้นจนทำให้ฉันรู้สึกอายขึ้นมา

เขากำลังตะลึงหรอ? นี่ฉันไม่ได้มโนไปเองใช่ไหม
>//<


พะ พี่เฟรนลี่ฉันเอ่ยเรียกสติของตัวเองและของคนตรงหน้า เมื่อรู้สึกว่าตัวเองโดนเขาจ้องนานเกินไปแล้ว บ้าชะมัด เขินทำไมเนี่ยไอ้อามิ!


คะ ครับ


หนูว่าหนูไม่เหมาะกับมันเลยฉันบอกเสียงอ่อน เมื่อคิดถึงราคาของชุด 23000 แพงกว่าค่างวดรถพี่อาชิอีกนะนั่น T^T


ใครว่าล่ะ พี่ว่ามันเหมาะกับอามิมากเลยนะครับ

เขาบอกก่อนจะดึงแขนของฉันไปยืนใกล้ๆ ใบหน้าสวยของเขาลดลงมาใกล้ๆ ฉันหลับตาทันทีเพราะไม่กล้าสบตากับเขา พี่เฟรนลี่หัวเราะเบาๆ ขำอะไรเล่าถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกแต่มันก็เขินนะเฟ้ย T^T


คุณครับเอาชุดนี้ แล้วก็ช่วยเอาเสื้อผ้าพวกนี้ใส่ถุงให้ด้วยนะครับ


พี่เฟรนลี่ดึงชุดนักศึกษาในมือของฉันไปเขาส่งมันให้พนักงานผู้หญิงสวยๆ ที่ยืนยิ้มให้เรา เธอรับชุดไปก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ แล้วส่งยิ้มมาทางฉันบ้าง


แต่หนูไม่มีตังค์ซื้อนะคะ

ฉันพยายามประท้วงสิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกไป แต่คนตรงหน้ากลับอมยิ้มแล้วก้มลงมากระซิบข้างหูฉันเบาๆ ลมหายใจอุ่นๆของเขาทำให้ใยหน้าของฉันร้อนขึ้นไปอีก อ๊าก เขากำลังจะทำให้ฉันแก้มแตก


พี่ซื้อให้ครับ


ฉันเงยมองคนตรงหน้าด้วยสายตางงๆ คนที่บอกว่าจะซื้อให้ยิ้มตอบก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือของฉันแล้วออกแรงดึงเพื่อตรงไปยังเคาร์เตอร์จ่ายเงิน ฉันไม่ได้ขัดขืนหรือพยายามขัดขืนด้วยซ้ำ น้ำเสียง สีหน้า และแววตาของเขาตอนที่พูด

พี่ซื้อให้ครับ

มันยังวนเวียนอยู่ในหัวของฉันรวมไปถึงดังก้องอยู่ในหัวใจของฉันแล้วตอนนี้!


อ๊าก เขากำลังทำให้ฉันบ้า

ทั้งๆ ที่ควรจะรู้สึกไม่ดีแต่ไอ้หัวใจไม่รักดีกลับตะโกนว่ารู้สึกดีสุดๆ นี่ฉันกำลังก้าวขาเข้าไปรับตำแหน่ง ชู้ ของพี่เฟรนลี่จริงๆแล้วใช่ไหม ฉันควรต้องรู้สึกแย่หรือไม่ก็เจ็บปวดเหมือนก่อนหน้านี้บ้างสิแต่ทำไมตอนนี้พอเห็นรอยยิ้มอบอุ่นของเขาหัวใจของฉันถึงได้ชุ่มชื้นและอิ่มเอมไปด้วยล่ะ

ฉันกำลังเป็นอะไรกันแน่เนี่ย
T^T
 

 

 

ปล.หากผิดพลาดประการใดขอภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
แนะนำและสั่งสอนได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านนิยายของไรเตอร์นะคะ ^^
รบกวนนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาอ่านนิยายของนักเขียนมือใหม่ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังให้ด้วยนะคะ






 

หนูเขินแก้มจะแตกแล้วนะ >///<

ฟรุ้งฟริ้งกุ้งกิ้งกิ่งก่องแก้วป่ะ
พี่ลี่มาทำคะแนน งานน่ารักต้องมา 555

ไรท์จะมาอัพนิยายได้เฉพาะวันอาทิตย์นะคะ
แต่ถ้าไรท์ทำเรื่องขอใช้แอร์การ์ดในหอพักได้ ไรท์จะอัพนิยายทุกวันเลย
อย่าทิ้งกันไปไหนนะคะ

#อามิคุณติ่งผู้เหนือโลก




มาร่วมลุ้นและให้กำลังใจนางเอกไม่เต็มของไรท์ด้วยนะคะ อิอิ


=


Cute Sprout Pot

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

174 ความคิดเห็น

  1. #107 0memory0 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 21:32
    ตอนจบจะเป็นยังไงน้าาาา~~~
    #107
    0
  2. #106 แว่นพลาสติก (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 14:33
    พี่สะใภ้ อามิ นั้นพี่สะใภ้!!!!
    #106
    0
  3. #105 กระต่ายน้อย!!" (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 10:45
    รอน๊าาาาาาาา
    #105
    0