คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย FFXV: SOMNUS II [Gladio x Prompto] FFXV: SOMNUS II [Gladio x Prompto] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
SOMNUS II
Gladiolus x Prompto






เรื่องนี้เป็นพาร์ทต่อของ SOMNUS นะคะ (ยังไม่ได้อ่านเหรอ? >>จิ้ม
หลังจากตอนแรกเขียนแบบเมาๆ ลงไป 55+
มีคนบอกว่างง ก็งงจริงๆ ละนะ เพราะจริงๆ ยังอยากเขียนให้ยาวกว่านั้น แต่อารมณ์ร้อน ตัดจบลงโลด
หวังว่าพาร์ทนี้จะเป็นตัวคลายปมของตอนก่อนหน้านี้นะคะ








หวังว่าจะชอบค่ะ



cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ก.ค. 60 / 17:24


                สวนไม้แสนงดงามแห่งซิทาเดลประดับด้วยดอกลิลลี่สีขาวละลานตา กลีบของมันร่วงโรยยามต้องลมจนปกคลุมผืนหญ้าสีเขียวให้จมดิ่งภายใต้สีขาวนวลดุจงาช้างของมัน โลงไม้แกะสลักสีขาวตั้งตระหง่านอยู่กลางสวน ล้อมรอบด้วยสมาชิกแห่งราชวงศ์ลูซิส ขุนนางชั้นสูง และทหารคราวน์การ์ด ที่พากันร่วมรำลึกถึงบุคคลที่จากไป



                ชายหนุ่มผมบลอนด์กำลังนิทราอย่างเป็นสุขพร้อมดอกไม้ที่เจ้าตัวโปรดปราน รอยกระแดงบนใบหน้าซีดเผือดกลืนไปกับสีของโลงไม้และชุดทหารนิฟเฟลไฮม์ที่สวมใส่ นอคทิสก้มลงวางกล้องถ่ายรูปคู่ใจของพรอมพ์โต้ไว้ในมือสหาย ดวงตาเรียวพยายามจดจำใบหน้ามิตรเพียงคนเดียวที่มีด้วยความโศกเศร้าก่อนจะลุกเดินจากไป



                ชายหนุ่มหยุดมองราชาเรจิสที่เข้าร่วมในงานไว้อาลัยครั้งนี้ สีหน้าเยือกเย็นของชายชรายิ่งทำให้เจ้าชายคับแค้นใจที่ตัวเขาไม่อาจทำสิ่งใดได้ไปมากกว่าการเฝ้ามอง เมื่อนอคทิสเดินไปสมทบกับอิกนิสที่อยู่เบื้องหลัง ราชันย์แห่งลูซิสจึงหันมามองบุตรแห่งเคลลัสที่ยืนนิ่งอยู่



                กลาดิโอลัสโค้งคำนับฝ่าบาทเมื่อได้รับพระราชานุญาติ ชายหนุ่มก้าวตรงไปหาร่างไร้วิญญาณของคนรักที่รออยู่ มือหนาวางปืนไว้ในมือข้างที่เหลือของพรอมพ์โต้ก่อนจะเหลือบมองหน้าหวานอันเป็นที่รักยิ่ง เขาลูบปอยผมบลอนด์แบบที่เคยทำ ปลายนิ้วไล้ไปตามจมูกและพวงแก้มที่เย็นเฉียบ



                ความเจ็บปวดแล่นร้าวขึ้นมาในอกจนองครักษ์หนุ่มแทบทรงตัวไม่อยู่ ภาพความทรงจำและคำพูดมากมายฉายย้อนกลับมาอีกครั้งเพื่อตอกย้ำในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น กลาดิโอ้พยายามประคองสติให้หนักแน่นแต่ก็ไม่อาจคุมน้ำตาที่หยดลงบนหน้าของพรอมพ์โต้พอดิบพอดี




                “..รักนายเหมือนกัน”




                ชายหนุ่มกล่าวคำสุดท้ายก่อนจะตัดใจหันหลังกลับมา ปล่อยให้ฝาโลงถูกปิดผนึกไปตลอดกาล กลาดิโอลัสหยุดยืนอยู่ข้างอิกนิสโดยไม่ยอมหันหลังกลับไปมองสิ่งที่ตนเดินจากมาแม้แต่น้อย ท่าทีขึงขังหนักแน่นทำให้เจ้าชายนอคทิสและอิกนิสทำได้แต่ยืนซัพพอร์ตอยู่เคียงข้าง


                ศิลาหินอ่อนถูกอันเชิญมาหลังจากสิ้นสุดพิธีฝัง ความวิจิตรงดงามของมันบ่งบอกถึงเกียรติที่ผู้ตายได้รับ ข้อความที่แกะสลักไว้บนแผ่นหินคือถ้อยคำสุดท้ายที่ราชันย์แห่งลูซิสต้องการบอกแก่ผู้พบเห็น



โลหิต แห่ง นิฟเฟลไฮม์, บุตร แห่ง ลูซิส

             


   .................



                “ฝ่าบาท!!


                นอคทิสรีบรั้งตัวบิดาที่กำลังจะจากไป หลังจากที่เขาทนกับความสงสัยอีกไม่ไหว ต้องตามเสด็จออกมานอกงานเพื่อพูดคุยเป็นการส่วนตัว ราชาเรจิสเหลือบมองบุตรชายก่อนจะหยุดเดิน


                “ได้โปรดอธิบาย ทำไมฝ่าบาทต้องสังหารพรอมพ์โต้?”


                สายตานิ่งเฉยคือสิ่งที่เจ้าชายได้รับกลับมา ความผิดหวังคือสิ่งที่เขารู้สึก แม้จะเข้าใจว่ากษัตริย์ย่อมมีเหตุผลและต้องเด็ดขาดในทุกการกระทำ แต่การสังหารสหายของลูกชายโดยไร้ซึ่งคำอธิบายนั้นเกินทนกว่าที่เขาจะรับได้


                “อาร์เจนทัมเป็นผู้สังหารคิงส์เกลฟส์อันเป็นกำลังสำคัญแห่งลูซิส”


                “ขออภัยที่กระหม่อมขัดจังหวะ แต่หากเป็นเช่นนั้นจริงเหตุใดจึงต้องจัดพิธีศพให้พรอมพ์โต้ด้วย”


                ราชเลขาอาศัยจังหวะกราบทูลถามสิ่งที่หลายคนค้างคาใจ ทั้งสองสบตาราชาเรจิสเพื่อรอคำตอบ แต่ทว่าพระองค์กลับหันหลังเดินจากไป ทำให้เจ้าชายไม่พอใจเป็นอย่างมาก


                “ท่านช่างขี้ขลาดนัก!! ราชาเรจิส!!


                คำพูดท้าทายดังขึ้น ราชเลขารีบปรามองค์ชายที่กำลังตะโกนสุดเสียงด้วยความเสียใจ และนั่นก็ทำให้ชายชราหยุดหันกลับมามองบุตรชายอีกครั้ง แสงสีฟ้าปรากฏขึ้นพร้อมกับดาบโรยัลอาร์มพุ่งไปหาเจ้าชายอารมณ์ร้อนในทันที แรงกระแทกของมันทำให้นอคทิสกระเด็นไปกระแทกกำแพงจนแทบจุก


                “คนขี้ขลาดนั้นคือเจ้า!! นอคทิส!!


                “แม้แต่เพื่อนรักเจ้ายังไม่อาจช่วยเขาได้ แล้วเช่นนี้จะช่วยเหลือประชาชนได้ยังไง?”


                เจ้าชายหลับตาลงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา สิ่งที่บิดาพูดนั่นช่างทิ่มแทงหัวใจอย่างถึงที่สุด หากเขาไม่ลังเลที่จะช่วยพรอมพ์โต้ในตอนนั้น เรื่องคงไม่จบลงเช่นนี้



...........



                กลาดิโอ้รวบรวมความกล้าหันกลับไปอีกครั้ง ภายในสวนแห่งนี้ที่เหลือเพียงเขาและแผ่นป้ายหลุมศพนั้น สายลมที่พัดมาเย็นเยียบราวกับจะโอบกอดเขาให้สั่นสะท้าน เขาอ่านข้อความที่จารึกบนป้ายนั้นอีกครั้งเพื่อรำลึกถึงร่างที่กำลังนิทรา แม้จะไม่เข้าใจความหมายของมันนัก แต่นับว่าเป็นสิ่งที่ราชาเรจิสพระราชทานข้อความให้ด้วยองค์เอง ย่อมเป็นเกียรติแด่คนรักของเขา


                กลิ่นดอกลิลลี่โชยมาพร้อมกับภาพของพรอมพ์โต้ รอยยิ้มสดใสและน้ำเสียงร่าเริงที่เป็นเอกลักษณ์นั่นไม่อาจหาใครมาแทนที่ได้ เหมือนกับความรู้สึกในใจที่หายไป ความหนักแน่นมั่นคงในตัวเองได้สูญเสียไปกว่าครึ่ง แม้จะยังใช้ร่างกายและชีวิตเพื่อปกป้องว่าที่ราชันย์ แต่เขาจะใช้หัวใจไปปกป้องใครได้อีก..นอกจากพรอมพ์โต้ อาร์เจนทัม




                “ดูเหมือนจะมาช้าไปสินะ”


                เสียงของบุคคลแปลกหน้าทำให้องครักษ์หนุ่มตื่นตัว ร่างของคนที่ไม่คิดว่าจะได้พบยืนอยู่เบื้องหลังศิลาหินอ่อนตรงหน้าเขา ใบหน้ากวนประสาทช่วยย้ำเป็นอย่างดีว่านี่คืออาร์ดีน อินซูเนีย ชายผู้ที่สมควรจะอยู่ในปรภพมากกว่าที่นี่


                “อาร์ดีน!!


                “เสียใจด้วยที่ฉันยังไม่ตายอย่างที่หลายๆ คนคาดไว้ ก็เหมือนกับพรอมพ์โต้นั่นแหละนะ”


                รองเท้าหนังทรงประหลาดนั่นพาดอยู่บนแผ่นป้ายหลุมศพอย่างไม่เกรงใจ กลาดิโอลัสเรียกอาวุธคู่กายของตนขึ้นมาด้วยความโกรธเคือง ตัวต้นเหตุแสร้งทำท่าตกใจก่อนจะยกเท้าของตนลงกับพื้น


                “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมแกยังไม่ตาย?”


                “แล้วทำไมไม่ลองถามคนที่นอนอยู่ใต้เท้าฉันนี่ล่ะ? อ้ะ ลืมไป ราชาเรจิสคงไม่ได้ปล่อยให้พวกนายร่ำลากันก่อนสินะ”


                องครักษ์หนุ่มตั้งท่าเตรียมต่อสู้ แต่อาร์ดีนกลับยิ้มเยาะอย่างสะใจ นิ้วเรียวดีดนิ้วให้เกิดเสียงสัญญาณ ฉับพลันภาพของสวนแห่งซิทาเดลก็แปรเปลี่ยนเป็นฐานทัพทหารแห่งนิฟเฟลไฮม์ซึ่งเต็มไปด้วยแคปซูลของเหลวมากมาย ทว่าในแคปซูลเหล่านั้นกลับมีร่างของคนที่หน้าตาคล้ายพรอมพ์โต้อยู่เต็มไปหมด


                ไม่นานก็ทหารมาจิเทคกลุ่มหนึ่งก็ได้คุมตัวชายหนุ่มคนที่กลาดิโอลัสมั่นใจว่าเป็นพรอมพ์โต้คนรักของเขา  หนุ่มน้อยถูกจับให้คุกเข่าลงต่อหน้าชายอีกคนหนึ่ง ชายผู้สวมชุดขุนนางของนิฟเฟลไฮม์ คนที่อ้างตนเองว่าเป็นผู้ให้กำเนิด แม้เจ้าตัวจะปฏิเสธเพียงไร แต่หลักฐานที่ข้อมือก็บ่งบอกชัดเจนว่าพรอมพ์โต้เคยเป็นหนึ่งในทหารมาจิเทคที่สืบสายเลือดของชายผู้นี้


                “ไม่จริง..ฉันไม่ใช่พวกเดียวกับแก!!” หนุ่มน้อยปฏิเสธแม้จะรู้ดีว่ามันคือความจริง


                “ฉันเองก็ไม่สนว่าแกจะคิดยังไง แต่แกยังมีหน้าที่ที่ต้องทำ!!” ชายผู้เป็นบิดาตวาด


                “ในเมื่อแผนยกสัญญาสงบศึกมาอ้างดันล้มเหลว คงจะมีแต่แกที่จะเข้าไปทำลายแหล่งพลังคริสตัลในซิทาเดลได้”


                “ฉันเป็นคนลูซิส ไม่ใช่..”



                ผัวะ...


                หน้าหวานหันตามแรงที่อีกฝ่ายฟาดกระบอกปืนใส่ รอยแดงช้ำปรากฏชัดเจน อาการชาแล่นไปทั่วใบหน้า


                “คนลูซิสเรอะ? หึ..คิดเหรอว่าถ้าไม่ใช่เพื่อใช้แกเข้าหาเจ้าชายนอคทิส ฉันจะยอมปล่อยให้แกหลุดรอดไปจากที่นี่ได้น่ะ!!


                อาร์เจนทัมน้ำตาไหลพราก เช่นเดียวกับกลาดิโอลัส เขาไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่ามันคือความจริง พรอมพ์โต้ที่เติบโตมาอย่างเดียวดายโดยไม่มีความขัดสนเรื่องเงินทองหรือที่อยู่อาศัย ไม่ใช่เพราะพ่อแม่เอาแต่ทำงานจนไม่มีเวลาดูแลอย่างที่เขาเคยเข้าใจ แต่กลับเป็นเพราะตั้งใจจะทิ้งไว้เพื่อใช้งานยังงั้นเหรอ?


                ภาพต่อมาที่กลาดิโอ้เห็นคือเมืองนิฟเฟลไฮม์ที่ถูกลูซิสถล่มเรียบ เขาจำได้ดีเมื่อราชาเรจิสตัดสินใจถอนรากถอนโคนศัตรูหลังจากจับได้ถึงความไม่ชอบมาพากลภายใต้สนธิสัญญา พระองค์สังหารหัวหน้าจักรวรรดิและอาร์ดีนด้วยพระองค์เอง โดยมีนอคทิสและเหล่าคราวน์การ์ดคอยซัพพอร์ต และในช่วงชุลมุนนั้นเองที่พรอมพ์โต้หายตัวไป..


                “ต้องขอบคุณเทคโนโลยีอันก้าวหน้าของจักรวรรดิ ที่สร้างตัวปลอมฉันไว้ซะเหมือนเลย” อาร์ดีนยิ้ม


                “โอ้ ดูนั่นสิ”


                เมื่อสิ้นเสียงภาพก็เปลี่ยนกลับมายังฐานจักรวรรดิอีกครั้ง เสียงร้องโหยหวนดังลั่นจนกลาดิโอ้สะดุ้ง คนผมบลอนด์ถูกตรึงไว้บนเตียงผ่าตัดระหว่างที่กำลังถูกคนในชุดกาวน์รุมผ่าตัดฝังเซนเซอร์ชิพตัวใหม่ไว้ใต้โค้ดที่ข้อมือ ภาพแห่งความทรมานทำให้ชายหนุ่มแทบจะเบือนหน้าหนี ความรู้สึกผิดจุกล้นอยู่ที่อก เขาไม่คิดเลยว่าอีกคนจะทรมานปางตายแค่ไหน ในขณะที่เขากำลังใช้ชีวิตอย่างสงบในลูซิส


                “จริงๆ อยากจะให้ดูอีกนะ แต่กลัวนายจะรับไม่ได้ซะก่อน” อาร์ดีนแหย่


                “นายให้ฉันเห็นเรื่องพวกนี้ทำไม?”


                “แค่อยากให้รู้ว่าการที่คุณชายอาร์เจนทัมจะฝ่าด่านมาหานายได้มันไม่ง่ายเลย”


                กลาดิโอลัสพยักหน้ารับ หากภาพที่เขาเห็นทั้งหมดคือเรื่องจริง เขาจะยิ่งรู้สึกผิดที่ไม่อาจช่วยเหลือคนรักได้เลย


                “ห้าปีที่ผ่านไป พรอมพ์โต้ถูกทรมานและถูกบังคับให้ฝึกฝนการต่อสู้เพื่อสังหารเจ้าชายนอคทิส แต่เจ้าตัวกลับเลือกที่จะหนีออกมาหานายเพื่อบอกความลับของนิฟเฟลไฮม์..”


                “แล้วดูสิ่งที่ราชาเรจิสทำสิ..”



 

                โครมมม..


                กลาดิโอลัสปักดาบใหญ่ของตนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ มือใหญ่สั่นอย่างเห็นได้ชัด เขาหลับตานึกถึงภาพพรอมพ์โต้ที่ถูกคมดาบราชันย์ผ่านทะลุร่างต่อหน้าเขา นึกถึงจุมพิตหอมหวานครั้งสุดท้าย นึกถึงสัมผัสของเส้นผมสลวยบนมือของเขา นึกถึงใบหน้าของผู้ที่พรากคนรักไปจากเขา


                “อาร์ดีน อินซูเนีย”


                การปรากฏกายของราชาเรจิสพร้อมองค์ชายและราชเลขาทำให้เจ้าของชื่อโค้งคำนับอย่างนอบน้อม นอคทิสมององครักษ์ของตนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าศัตรู แววตาสิ้นหวังทำให้เขาใจหาย ไม่เคยเห็นคนที่แข็งแกร่งทั้งร่างกายและจิตใจอย่างกลาดิโอ้หวั่นไหวได้ถึงขนาดนี้มาก่อน


                “ถวายบังคมราชาเรจิส แห่งลูซิส”


                “มาถึงเร็วกว่าที่อาร์เจนทัมคาดการณ์ไว้อีกนะ” ฝ่าบาทตรัส


                “ดูเหมือนพระองค์จะทราบเรื่องจากคุณชายอาร์เจนทัมแล้วสินะ ฝ่าบาท” ผู้บุกรุกล่าวก่อนเตรียมจะถอยหลังหนีแต่ก็ไม่ทันการณ์


                อาวุธแห่งราชันย์ถูกเสกขึ้นมาล้อมรอบกายของอาร์ดีนเพื่อไม่ให้เจ้าตัวขยับเขยื้อน แม้จะเสียหน้าที่ถูกรู้ทันแต่ก็ยังคงสีหน้ายิ้มแย้ม สายตาคมเหลือบมองกลาดิโอลัสที่ยืนตัวแข็งทื่อจ้องพระราชาด้วยความสับสน


                “ให้กระหม่อมได้สิ้นชีพด้วยพระหัตถ์ของฝ่าบาท เช่นเดียวกับพรอพม์โต้ คงจะเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”


                คำพูดย้ำเตือนทำให้เขาถึงกับสะอึก กลาดิโอลัสมองราชาเรจิสก่อนจะหลับตาลง โทสะที่ถูกอาร์ดีนปลุกขึ้นมายังคงลุกโชนอยู่ในใจ ทว่าหน้าที่แห่งการเป็นโล่ราชันย์นั้นคือการปกป้องราชาด้วยชีวิต ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด..



                มือใหญ่คว้าดาบของตนก่อนจะหันไปฟันลงบนร่างของอาร์ดีน อินซูเนียเต็มแรง





            ขอโทษนะพรอมพ์โต้


            หน้าที่ของฉันคือการเป็นโล่กำบังให้ราชันย์ด้วยชีวิต


            ทุกความรู้สึกที่มี ไม่ว่าจะรัก โกรธ หรือความแค้น


            ฉันจำต้องให้มันหลับใหลไป..


            ให้อภัยฉันนะ




                เลือดสาดกระเซ็นพร้อมกับร่างที่ขาดออกเป็นสองท่อน องครักษ์หนุ่มเก็บสีหน้าแปลกใจไว้ไม่มิด เขาไม่คาดว่าจะสามารถสังหารตัวการอย่างอาร์ดีนได้ง่ายดายเช่นนี้


                “นั่นคงเป็นร่างปลอม” ราชาเรจิสเปรย “อาร์ดีนคงส่งมาเพื่อตามตัวอาร์เจนทัมกลับไป”


                “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ฝ่าบาท?” นอคทิสถาม


                “ไม่ต้องถามหรอกนอค” กลาดิโอลัสขัด “พระองค์ทรงมีเหตุผลเสมอ สิ่งที่เราควรทำคือเชื่อในตัวพระองค์”


                “แน่ใจหรือว่าไม่อยากรู้เรื่องที่ฉันคุยกับอาร์เจนทัม?” พระราชาถามย้ำ ก่อนหน้านี้พระองค์ยังทอดพระเนตรเห็นความสับสนในแววตาของชายหนุ่ม ความโกรธที่มากพอจะสังหารพระองค์ที่ถูกซ่อนไว้จนเกือบมิดทำให้พระองค์ยังสงสัย


                “หาไม่ฝ่าบาท” ร่างสูงรับคำอย่างหนักแน่น “หม่อมฉันเชื่อในเหตุผลของพระองค์”


                “กลาดิโอ้..” อิกนิสรู้สึกสงสารสหายจับใจ ปนกับประทับใจในความซื่อสัตย์ภักดีที่ยอมแม้กระทั่งตัดใจจากคนรักได้ลง


                องครักษ์หนุ่มเดินจากไปทิ้งเพียงความเงียบงันไว้เบื้องหลัง ไม่แม้แต่จะหันมามองแผ่นป้ายหลุมศพที่ชุ่มไปด้วยเลือดของอาร์ดีนตัวปลอม ไม่มีแม้แค่คำพูดใดที่บุคคลในที่นั้นจะกล้าเอื้อนเอ่ยออกมา กลาดิโอลัสกระชับดาบในมือแน่นก่อนจะสบตาบิดาที่ยืนอยู่ตรงทางออก มีเพียงสายตาภาคภูมิใจที่มองมาทางเขา




 

            “ทำไมเจ้าจึงบอกเรื่องที่ซ่อนฐานลับจักรวรรดินี้แก่ข้า? ไม่กลัวว่าบิดาเจ้าจะต้องตายหรืออย่างไร?”


            น้ำเสียงดุดันน่าเกรงขามดังขึ้นในท้องพระโรง ชายหนุ่มผมบลอนด์ในชุดทหารชั้นสูงฝ่ายศัตรูไม่มีท่าทางเกรงกลัวผู้มีศักดิ์เหนือกว่าเลยแม้แต่น้อย กลับยิ้มอย่างอ่อนโยนให้พระองค์


            “ความจริงเรื่องสายเลือดจะเป็นยังไงก็ช่าง ลูซิสคือบ้านหลังเดียวของกระหม่อม บิดาบังเกิดเกล้าของกระหม่อมก็คือพระราชาผู้ปกครองอาณาจักรลูซิสเพียงผู้เดียว” ชายชรายิ้มอย่างพอใจกับคำตอบที่แน่วแน่ สมกับเป็นสหายผู้คู่ควรกับเจ้าชายนอคทิส ผู้ซึ่งต้องการคนชี้แนะไปในทางที่ควร


            “และกระหม่อมก็มีเรื่องอยากทูลขอพระองค์ มันอาจทำให้พระองค์ลำบากพระทัย แต่ได้โปรดรับฟังกระหม่อมก่อน”


            “เพื่อเป็นเกียรติของกระหม่อม ได้โปรดสังหารกระหม่อมด้วยเถิด”


            คำขอแปลกประหลาดทำให้ราชาต้องหันไปมองคอร์ที่ยืนฟังการสนทนาอยู่เพื่อขอความเห็น สีหน้าไม่เข้าใจของอดีตหัวหน้าคิงส์เกลฟส์ทำให้พระราชาต้องหันกลับมามองคนที่คุกเข่าต่อหน้าตนอีกครั้ง


            “ด้วยเหตุอันใด?”


            “ประการแรก หม่อมฉันได้สังหารทหารคิงส์เกลฟส์ไปจำนวนไม่น้อย ความผิดนี้ไม่อาจให้อภัยได้แม้จะเป็นสหายของเจ้าชายนอคทิสก็ตาม”


            “ประการที่สอง ร่างกายของกระหม่อมยังถือเป็นทหารมาจิเทคของจักรวรรดิอยู่ เมื่อได้ฝังเซนเซอร์ชิพตัวใหม่ลงไปแล้ว จะสามารถถูกควบคุมได้โดยง่าย ฉะนั้นกระหม่อมถือเป็นตัวอันตรายต่อองค์ชายและคนรอบข้าง”


            “ประการที่สาม เพื่อให้กลาดิโอลัสสามารถทำหน้าที่โล่แห่งราชันย์ได้อย่างสมบูรณ์ คนที่เขาต้องปกป้องด้วยชีวิตขอให้มีแค่เจ้าชายนอคทิสเพียงผู้เดียว..”



            เสียงของพรอมพ์โต้อ่อนลงในตอนท้าย หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มลงมาต่อหน้าพระพักต์ ราชันย์หันไปปรึกษากับคอร์อีกครั้งกับคำขอนี้ ครานี้คอร์พยักหน้าเป็นเชิงเห็นด้วย ราชาเรจิสถอนหายใจอย่างเป็นกังวล เรื่องที่ชายผู้นี้ขอทำให้พระองค์ลำบากใจดังคำว่า


            “ตอบข้าทีอาร์เจนทัม เจ้าขอสิ่งนี้ด้วยเหตุผลอะไร?”


            “ความรัก..ฝ่าบาท”


            คำตอบนี้ทำให้พระราชาจนมุมต่อความแน่วแน่ของพรอมพ์โต้ พระองค์เข้าใจในมุมมองของพรอมพ์โต้และคอร์ แต่ผลที่จะตามมาอาจไม่เป็นที่พอใจสำหรับนอคทิสหรือคนอื่นๆ หากมองว่าเป็นการกระทำเพื่อส่วนรวมที่ชายคนนี้พร้อมจะสละเพื่อลูซิส พระองค์ควรกระทำให้สมเกียรติตามคำขอ


            “เช่นนั้นจงกล่าวอำลาเสียเถอะ”



            เมื่อได้รับพระบรมราชานุญาติ หนุ่มผมบลอนด์ก็ลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังไปหาสหายที่ยืนอยู่ไกลออกไป ราชาเรจิสเองก็ลุกขึ้นจากบัลลังก์ ขาทั้งสองค่อยๆ ก้าวลงมาหาหนุ่มน้อยที่กำลังโค้งคำนับเจ้าชายอย่างงดงาม สีหน้าของบุตรชายดูเศร้าโศกราวกับรู้ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น เมื่อเสร็จสิ้นการอำลา อาร์เจนทัมจึงหันหน้ามาเผชิญกับพระองค์



            “พร้อมหรือยัง อาร์เจนทัม”


            “เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ฝ่าบาท”


.................

ผลงานอื่นๆ ของ MOGURE

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 10:53
    โอ้ยย จาร้องไห้ หัวใจ
    #2
    0
  2. วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 12:07
    ฮรึก... ถ้าไม่ติดว่าอ่านในห้องเรียนน้ำตาไหลแล้วนะT^T ดีนะที่กลั้นไว้ได้ ไม่งั้นโดนเพื่อนแซวแน่ๆ ฮึกกกก มีความเศร้าเสียใจเป็นอย่างยิ่ง ไม่ชอบเลย.. จบแบบนี้ อยากร้องไห้แต่ร้องไม่ได้ แต่งได้ดีมากๆๆๆๆๆๆ เลยคับ ผมอยากร้องไห้เลยT^T เป็นกำลังใจให้ต่อไปนะคับ
    #1
    0