Lost Angeles 21+ [ CHANBAEK ft. EXO ] จบแล้ว

ตอนที่ 21 : Scene 17 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    10 มิ.ย. 59



Scene 17

we have to be careful we can not fall in love

 

เมื่อครั้งยังเยาว์ คยองซูเคยฟังนิทานเรื่องกระต่ายกับเต่า และยังจดจำจุดจบอันน่าเยาะเย้ยของเจ้ากระต่ายได้ราวกับเพิ่งฟังนิทานเรื่องนี้ผ่านหูเมื่อคืนก่อนนอน มันเตือนสติเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ว่าความประมาทเป็นบ่อเกิดแห่งหายนะ เขารู้ แต่ยังเผลอพลาดให้เจ้าเต่าที่มาทีหลังเดินแซงหน้าไปจนได้

 

แต่คยองซูไม่ใช่กระต่ายในนิทาน เขาจะไม่ยอมแพ้ให้ใครเด็ดขาด

 

เขากดสัญญาณประตูแล้วถอยออกมารอ ชานยอลเปิดประตูต้อนรับ เขายิ้มให้ สั่งตัวเองว่าอย่างไรก็ต้องปั้นยิ้มแบบเดียวกันให้อีกคนในห้องให้แนบเนียนที่สุด

 

" สวัสดีครับรุ่นพี่ " คยองซูเตรียมใจไว้แล้ว การเจอคนที่ไม่ชอบหน้าในที่ของชานยอลไม่สามารถเลี่ยงได้ แบคฮยอนเป็นฝ่ายทักก่อน เรื่องอะไรที่รุ่นพี่อย่างคยองซูจะต้องทักก่อนกัน 

 

" สวัสดี ฉันซื้อต๊อกโบกกีมาฝากนายด้วยนะ รับไปสิ "

 

แบคฮยอนรับสินน้ำใจก่อนจะเอามันไปวางในครัว ระหว่างจัดของฝากลงจาน แบคฮยอนก็ลอบสังเกตความเป็นไประหว่างสองคนในโซฟารับแขก มือบางเผลอกำส้อมเมื่อชานยอลดูมีความสุขกับบทสนทนาที่คยองซูนำเสนอ สองคนนั้นหยุดเสียงหัวเราะเมื่อแบคฮยอนยกจานต๊อกโบกกีไปวางส่งให้แขกและเจ้าของห้อง ทำอย่างกับเขาเป็นคนพรากความสนุกสนานที่เคยห้อมล้อมทั้งคู่ไป

 

" พวกคุณคุยกันไปเถอะ ผมขอตัวไปอาบน้ำ "

 

แบคฮยอนพูดจบก็สะบัดก้นเข้าห้องนอน ถอดผ้าผ่อนอย่างงุ่นง่าน ไม่ทันไร คอร์กี้เด็กก็เลียเข้าที่ปลายข้อขา มันคงมีจิตสัมผัสได้ว่าเจ้าของกำลังอยู่ในอารมณ์ไม่ปกติ

 

" คยองซูมา อย่าออกไปซนนอกห้องนอนนะบี๋ เดี๋ยวพ่อดุเอาอีกแบคไม่ช่วยแล้วนะ "

 

มันครางรับและล้มตัวลงนอนที่พื้นข้างเตียง แบคฮยอนก้มลงจุมพิตที่กระหม่อมนุ่ม เดินเข้าห้องน้ำ ให้ความเย็นจากกระแสน้ำชำระความสกปรกทางร่างกาย และความขุ่นมัวในจิตใจ

 

 




 

 

" ว่าแต่... แบคฮยอนหาที่อยู่ใหม่ได้หรือยัง "

 

คยองซูเลียบเคียง เตือนความจำให้ชานยอลว่าคนอื่นคนไกล อย่างไรก็ไม่อาจอยู่ที่นี่ได้ตลอดไป 

 

" อีกสองอาทิตย์ก็สอบไฟนอลแล้ว คงเริ่มขยับขยายทำอะไรหลังจากนั้น "

 

ชานยอลตอบ หลบสายตาคู่สนทนาไม่ใช่มารยาทที่ดี แต่หากให้ชานยอลตอบอะไรที่ไม่อยากตอบ เขาก็ทำได้ดีที่สุดแค่นี้ เขารู้ว่าคยองซูต้องการย้ำอะไร แต่นั่นไม่ได้อยู่ในแผนสิ่งที่ชานยอลต้องการทำ

 

และไม่ใช่กงการอะไรของคยองซู

 

" ฉันรู้นะว่ามันอาจจะมากเกินไปหน่อย แต่นายรู้ตัวหรือเปล่าว่านายเปลี่ยนไปมากแค่ไหน " 

 

คยองซูค่อยๆเดินเกมต่ออย่างเฉียบขาด เขาฉลาดพอที่จะเลือกใบ้ทางแทนการพูดออกไปด้วยถ้อยเถร หากชานยอลรู้ว่ากำลังสูญเสียความเป็นตัวเอง คนมีโลกส่วนตัวและความมั่นใจสูงต้องหาทางกลับมาเป็นตัวของตัวเองแน่

 

แล้วอะไรที่เป็นสาเหตุของความเปลี่ยนแปลงนั้นก็จำต้องถูกเขี่ยออกไป

 

" ฉันยังเป็นคนเดิม คยองซู " ทั้งที่ไม่แน่ใจในสิ่งที่พูด แต่คนปากแข็งก็ยังดื้อดึง พยายามหลอกตัวเอง หลอกคยองซู ทำเหมือนทุกอย่างยังคงเดิม รวมทั้งหัวใจของเขาก็ยังคงเป็นของเขา 

 

แม้ไม่รู้ว่าทำไมเพื่ออะไร

 

" นายหลอกฉันไม่ได้หรอกชานยอล นายไม่เคยเอาใครมาอยู่ในห้องนี้ นายไม่เคยรักสัตว์ แล้วนายก็ไม่เคยปฏิเสธฉันอย่างวันที่นายออกไปตามหาแบคฮยอน... " มีความคาดคั้นเจือปนในน้ำเสียง คยองซูจำเป็นต้องทำให้เรื่องดูใหญ่จริงจัง และเขาเสียใจต่อการจากไปของชานยอลคนเดิม " นายรักแบคฮยอนหรือเปล่า ชานยอล "

 

ใครจะคิดว่าคยองซูบ้าที่ไปชี้โพรงให้กระรอกคงตัดสินกันเร็วไป ที่ถามออกไปไม่ใช่อยากช่วยให้ชานยอลรู้ตัวไวขึ้น แต่เพราะคยองซูแน่ใจเสียยิ่งกว่าแน่ ไม่ว่าชานยอลจะนึกคิดอย่างไรกับแบคฮยอน ชานยอลก็ไม่มีทางยอมรับกับตัวเองหรือกับใคร ว่าตัวเองเปลี่ยนไปเพราะคนคนเดียว

 

รวมทั้งคนที่แอบฟังอยู่หลังประตูห้องนอนนั่นด้วย

 

คยองซูไม่เคยลืมอะไรง่ายๆ วันที่เขาได้ยินเสียงแบคฮยอนในห้องนอนของชานยอลครั้งแรก เขาก็จำได้ดีว่ากำแพงห้องนี้โปร่งเสียง 

 

ฝักบัวในห้องน้ำเงียบเสียงไปเมื่อครู่ แน่นอนว่าแบคฮยอนก็ต้องได้ยินอะไรดีๆต่อจากนี้

 

" ฉันไม่ได้รักแบคฮยอน "

 

หากนี่เป็นเกมการพนัน หากคยองซูเลือกเทหมดหน้าตักคงได้กำไรกลับคืนมาจนรวยเละ 

 

และอีกคนก็ล้มละลายลง

 

 

 

 

 

 

 

แบคฮยอนแต่งตัวพร้อมสำหรับการนอนด้วยเสื้อยืดหลวมสบาย เท้าเปลือยเปล่าก้าวออกมาจากห้องน้ำ สุนัขแสนรู้ของเขาหลับสนิทอยู่ที่เดิม แบคฮยอนยิ้มบาง ความฉ่ำเย็นของน้ำช่วยขจัดความไม่รื่นในอารมณ์ได้จริง แต่ไม่สู้ความน่ารักเพื่อนผู้ซื่อสัตย์ของเขา

 

 

" นายหลอกฉันไม่ได้หรอกชานยอล นายไม่เคยเอาใครมาอยู่ในห้องนี้ นายไม่ได้รักสัตว์ แล้วนายก็ไม่เคยปฏิเสธฉันอย่างวันที่นายออกไปตามหาแบคฮยอน... "

 

ชื่อของตัวเองถูกเอ่ยอ้างในวงสนทนา แบคฮยอนเงี่ยหูใกล้ประตู แม้ไม่เห็นหน้าคนพูด แต่แค่ฟังเสียงก็พอรู้ว่าคยองซูกักเก็บความอัดอั้นตันใจมานานเพียงใดกว่าจะถึงวันที่ทนไม่ไหวและระบายมันออกมา

 

" นายรักแบคฮยอนหรือเปล่า ชานยอล "

 

คนแอบฟังใจระทึกยิ่งกว่ายามฟังผลสอบ ความจริงจากปากชานยอลที่ติดอยู่ในใจแบคฮยอนตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างไม่มีสถานะ หากแต่ชานยอลจะเชื่อหรือไม่ว่าโมงยามที่ผ่านพ้นไป แบคฮยอนคนนี้มีความสุขมากเหลือเกิน เหมือนคนเจ็บได้รับการเยียวยาด้วยไออุ่นในทุกค่ำ ราวกับดอกไม้รอวันเฉาที่ได้น้ำฝนหล่นบนกลางใจและเบ่งบานตามกาลเวลา แต่ที่ไม่อาจเดาได้นั้น คือช่วงแห่งความสุขที่แบคฮยอนเสพจนขาดไม่ได้นี้จะมีให้กันไปถึงเมื่อไร ชานยอลมอบมันให้เขาด้วยความรู้สึกแบบเดียวกันบ้างหรือเปล่า

 

บยอน แบคฮยอนคนนี้เป็นอะไรสำหรับปาร์ค ชานยอล

 

" ฉันไม่ได้รักแบคฮยอน "

 

ก้อนเนื้อในอกบีบตัวเจ็บปวดรุนแรงจนเผลอยกมือทาบหมายยับยั้งให้มันนิ่งหรือไม่ก็หยุดทำงานไปเสีย ไม่เช่นนั้นมันคงทรมานคนฟังให้แหลกสลายไปพร้อมความจริงที่ว่าชานยอลไม่ได้รักกัน

 

ทุกอย่างเป็นไปด้วยความใจง่าย และฝันใฝ่ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

 

" ฮือ ฮึก...  "

 

ร่างเล็กลู่ลง หลังติดกำแพง เมื่อหัวใจทนไม่ไหว ร่างกายจึงระบายออกเป็นน้ำตา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังต้องกลั้นเก็บมันเอาไว้ สองมือยกขึ้นปิดปากกลั้นสะอื้นตัวโยน จะไม่ยอมให้คนใจร้ายข้างนอกได้ยินเสียงเขาร้องไห้ ไม่มีทางให้ชานยอลเห็นน้ำตาของเขาเด็ดขาด

 

ความรู้สึกที่มีต่อร่างสูงผู้เนรมิตรชีวิตของแบคฮยอนให้เปี่ยมไปด้วยชีวา ความรู้สึกที่ซึ่งแบคฮยอนตั้งคำถามกับตัวเองมาตลอด บัดดี้ชัดเจนแล้วว่าต้องเรียกมันว่าอะไร ในวันที่ได้ยินอีกคนสารภาพบางคำที่ตรงข้ามกัน

 

เขารักชานยอล

รักที่เริ่มต้นและมีอันต้องจบลงภายในเสี้ยวนาทีเดียวกั

 

แต่ลึกๆแล้วแบคฮยอนก็ยังไม่เลิกหวัง 

 

หากชานยอลรู้ว่าพูดออกไปแล้วเขาต้องร้องไห้ ชานยอลจะกลับคำรุนแรงนั้นหรือเปล่า... หากชานยอลคิดผิด หรือเผลอพลั้งปากออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ แบคฮยอนก็พร้อมจะรอฟังคำแก้ตัว 

 

หากไม่รัก แล้วที่ผ่านมาคืออะไรหรือ ที่ทำดีด้วย เอาใจใส่ ให้ความหวัง 

 

เพื่ออะไรหรือชานยอล

 

 

 

เมื่อไม่รักก็ไม่เหลือเหตุผลที่จะอยู่ให้เขาลำบากใจ แบคฮยอนปาดน้ำตา ลุกขึ้นผลัดชุดลำลอง กวาดของจำเป็นไม่กี่อย่างใส่กระเป๋าสะพายโดยมีสายตาไร้เดียงสาของสุนัขตัวน้อยแหงนมองคล้ายสงสัย แบคฮยอนอุ้มมันขึ้นมากอด อย่างน้อยสมบัติชิ้นนี้ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจว่ามันรักเขาด้วยใจจริง

 

" แบคไม่เหลือใครแล้ว ไปอยู่ที่ห้องแบคกันเถอะนะเบบี๋ "




 

 

เมื่อประตูเปิด เพื่อนต่างความสูงจับร่างแบคฮยอนเป็นตาเดียว หนึ่งคนแสยะยิ้มให้ศัตรูที่กำลังจะกระเด็นออกจากที่นี่เพราะคงสู้หน้าไม่ไหว ส่วนอีกคนผู้เป็นเจ้าของห้อง เมื่อมองชุดลำลองและของขวัญแทนใจในอ้อมแขนร่างเล็ก มีเพียงความไม่เข้าใจผ่านสายตา 

 

" พระอาทิตย์ตกดินแล้วจะออกไปไหน " ชานยอลถามเพราะห่วง แต่มีหรือคนเพิ่งเสียใจมาจะซึมซับความห่วงใยนั้นได้ ในเมื่อคำว่าไม่รักยังวนลูปอยู่ในหูจนอื้ออึง

 

 " ไปทำธุระที่คอนโด " ชานยอลจะจับสังเกตได้หรือเปล่าว่าแบคฮยอนพยายามเพียงไรในการบังคับเสียงไม่ให้สั่น ร่างเล็กก้มหน้าต่ำ ไม่อยากพบหน้า ไม่อยากสบตาให้เผลอแสดงความอ่อนแอต่อหน้าเขา

 

จะไม่เอาน้ำตามาต่อรองเยื่อใยจากชานยอลอีก

 

" แล้วทำไมต้องเอาบี๋ไปด้วย " 

 

" ทำไมผมจะเอาไปไม่ได้ เบบี๋เป็นสิ่งเดียวที่ผมเหลืออยู่ไม่ใช่เหรอ "

 

ชานยอลใจหายพิกล สัมผัสชัดเจนว่าแววตาหม่นเศร้านั้นแปลกไป แม้ความบาดหมางระหว่างพวกเขายังคงไม่ได้รับการสะสางชัดเจนนัก แต่ไม่เคยมีความตัดพ้อเจือในเสียงแหบหวานที่เหมือนผ่านการร้งไห้เช่นนี้ ชานยอลอยากรู้และอยากถาม หากโอกาสเอื้ออำนวย หากไม่มีคนอื่นอยู่ตรงนี้

 

เขาไม่อยากแสดงความรู้สึกส่วนตัวให้คนนอกจับได้ ไม่อยากทำอะไรที่คยองซูกล่าวหาว่าต่างจากปาร์ค ชานยอลคนเดิม

 

" พูดอะไรของนาย "

 

" ช่างผมเถอะ ลานะครับรุ่นพี่คยองซู "

 

คยองซูไม่ตอบกลับและปล่อยให้แบคฮยอนคอตกจากไป ในใจแทบอยากระเบิดเสียงหัวเราะไล่หลัง หากรู้ว่ากมจะพลิกง่ายดายเพียงแค่ล่อหลอกลมปาก คยองซูคงตัดไปแต่ต้นลมนานแล้ว

 

ในขณะที่ชานยอลทอดอาลัยคนจาก คยองซูลอบส่งข้อความหาผู้สมรู้ร่วมคิด เพื่อดำเนินแผนการต่อไป

 

' แบคฮยอนกำลังกลับไปที่ห้องเดิม ตามไปแล้วจัดการเสียล่ะ '

 

 

 

 

Lost Angeles

 

 

 

แบคฮยอนระหกระเหิน เดินสะอื้นมาจนถึงรังเก่า ที่ซึ่งเขาเคยอยู่ตัวคนเดียวก่อนมีชานยอลเข้ามาในชีวิต สิ่งที่แบคฮยอนต้องหัดเรียนรู้ใหม่ในวันนี้คือการอยู่คนเดียวให้ไหว ก่อนเคยอยู่อย่างไร เหตุใดจะกลับมาอยู่แบบเดิมไม่ได้ กลับมาดำเนินรอยชีวิตดั้งเดิม สิ่งที่เพิ่มเติมคงเป็นความเจ็บปวดจากการเผลอยกใจให้ชานยอลไป แบคฮยอนสัญญาว่าจะเอามันคืนมาให้เร็วที่สุด ปลอบตัวเองว่าไม่นาน ความทรมานนี้จะจางหาย กลายเป็นเพียงความชินชา

หนุ่มน้อยก้มมองร่างปุกปุยในอ้อมกอด มันถอนหายใจพรืดขณะผล็อยหลับ คงจะเหนื่อยจากการเดินทาง แม้ไม่ใช่ระยะไกล แต่อย่างไรมันก็เป็นแค่ลูกสุนัขตัวเล็กๆที่ต้องการการดูแลเอาใจใส่ไม่ต่างจากเด็กน้อยสักคน

" ขอโทษนะเบบี๋ที่แบคทำให้หนูลำบาก แต่แบคอยู่คนเดียวไม่ไหวจริงๆ "

จำเป็นต้องกระเตงสุนัขที่รักเทียมลูกในอกติดมาด้วยเพราะคงผ่านความเดียวดายในคืนนี้ลำพังไม่ตลอดรอดฝั่ง

 

แบคฮยอนชะงักฝีก้าวเมื่อพบร่างใหญ่ของใครคนหนึ่งนอนหลับคุดคู้หน้าประตูห้อง คริสนอนหลับสนิทเสมือนไร้ซึ่งพิษภัย แบคฮยอนสงสัยว่าอีกคนมาดักรอเขานานแค่ไหนถึงได้เผลอหลับเอาตรงนี้ ทว่าไม่เสียเวลาค้นคำตอบ คนตัวเล็กตั้งสติ ค่อยๆก้าวผ่านร่างนั้นไปด้วยฝีก้าวเบาหวิว กดรหัสลับหน้าห้อง หลังจากสัญญาณปลดล๊อคดังขึ้น คริสก็ลืมตา ลุกพรวด ขายาวก้าวทีเดียวเท่านั้นก็เข้าถึงตัวแบคฮยอน

" มาทำไม เลิกยุ่งกับฉันสักทีเถอะ "

แบคฮยอนแทรกตัวลอดเข้าประตู ปล่อยเบบี๋ลงพื้น คริสไม่ยอมให้คลาดกันอีกหน คนแข็งแรงกว่าดันประตูเข้ามาได้สำเร็จ แบคฮยอนถอนหายใจ ในวันนี้อ่อนแอเกินกว่าจะต่อสู้กับอะไรไหว

" ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรนาย บอกฉัน แบคฮยอน "

" ฮึ ! ไม่มีใครทำร้ายฉันเหมือนตายทั้งเป็นได้เท่านายหรอกคริส นายยังเป็นที่หนึ่งเรื่องความชั่วเสมอ อย่าห่วงเลย "

คริสมองเลยวาจาเหน็บแหนมจากคนรักเก่า เอื้อมมือเช็ดความชื้นที่เพิ่งไหลออกจากตาได้ไม่นาน แบคฮยอนผินหน้าหนีอย่างรังเกียจ สิ้นแล้วทุกสัมผัสจากผู้ชายคนนี้ที่เคยปรารถนา

" มันใช่ไหมแบคฮยอน ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันทิ้งนายแล้วใช่ไหม "

คำของคริสเรียกบ่อน้ำตารื้นขึ้นอีกระลอก แบคฮยอนสะบัดตัวหันหลัง ปล่อยน้ำตาออกมาโดยไม่สนว่าตรงนี้มีใครที่พร้อมจะใช้ความอ่อนแอของแบคฮยอนเป็นบันไดปีนกลับไปยืนที่เก่า

ยิ่งเห็นแบคฮยอนร้องไห้ คริสก็ยิ่งขยายยิ้มที่มุมปาก เขาไม่รู้หรอกและไม่สนว่าแบคฮยอนถูกใครทำร้ายอะไรมา เขาเห็นเพียงโอกาสเข้าหาแบคฮยอนวางอยู่ตรงหน้าเท่านั้น

และเขาก็เดินเข้าไปสวมกอดมันด้วยความนุ่มนวลจอมปลอม

" อยากร้องก็ร้องเถอะ ระบายกับฉันก็ได้นะ ฉันยอมรับว่าเคยทำไม่ดีกับนายมามาก แต่จากนี้ไป ฉันสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้นายเสียใจอีก " ในยามไม่เหลือใครประกอบกับใจโหยหาที่พึ่ง แบคฮยอนนึกไม่ออกเลยว่าจะทำอย่างไรไม่ให้หลงมัวเมาคำคนชั่ว " เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ แบคฮยอน "

จูบที่ห่างหายไปสองปีหวนกลับมาในจังหวะชีวิต ทั้งที่ไม่ได้เรียกร้อง ไม่เคยหวนโหยหาแม้ยามต้องการเสพรสรัก ในครานี้ เขากลับเดินกลับไปหาสัมผัสของชายผู้เคยกระชากลมหายใจโดยขาดการชั่งใจ

ของเคยกินลิ้นเคยแตะกันมา เมื่อถึงคราหวนบรรจบก็ไม่ยากในการก่อไฟเก่า ร่างเล็กถูกยกตัวลอยเข้าไปในห้องนอน จะว่าขืนใจก็ไม่ใช่ เผลอไผลก็ไม่เชิง ไม่รู้ผีสางตนใดดลใจให้แบคฮยอนยอมให้คนรักเก่าเห็นร่างเปลือยเปล่าอีกครั้ง

" ฉันยังจำได้นะ ว่านายชอบให้ทำตรงไหนบ้าง "

อาจจะเป็นชานยอล ที่ทำให้เขาเจ็บจนไม่อยากให้เหลือพื้นที่อันดีงามในชีวิตอีกเลย

 

 

 

 

การบังคับตัวเองให้หลับยืนยาวจนถึงเช้า ชานยอลก็ยังทำมันไม่สำเร็จ ดวงตาละห้อยมีรอยคล้ำเนื่องจากอดนอน ผ้าปูที่นอนและหมอนยับยู่เพราะพลิกกายอยู่ไม่สุขตลอดคืน ในหัวมีแต่ความแคลงใจและใบหน้าหวานเศร้าของคนที่ทิ้งให้เขานอนคนเดียว

หากแบคฮยอนบอกเขาสักนิดว่าเมื่อคืนจะไม่กลับมา ชานยอลคงไม่เสียเวลาโทรหาและส่งข้อความเป็นสิบๆครั้ง และผลที่ได้คือสูญเปล่า แบคฮยอนไม่รับสายเขา แม้แต่ข้อความตอบกลับให้ใจชื้นก็ไม่มี

หรือนี่จะเป็นเรื่องเดียวกับอาการปั้นปึงที่แบคฮยอนมีให้ก่อนจะออกไป แบคฮยอนเป็นอะไรกันแน่

ชานยอลจะไม่ยอมนอนเดาอยู่อย่างนี้อีกต่อไป

 

 

คล้ายทุกสิ่งเป็นใจ ชานยอลไม่ต้องเปลืองแรงเรียกเจ้าของห้องเพราะประตูหน้าห้องเปิดอ้าซ่าราวกับเชื้อเชิญให้ใครก็ตามที่ผ่านมาเดินเข้าไป เมื่อชายหนุ่มย่างกราย ลูกสาวสี่ขาก็โผเข้าหาอย่างรอคอย

" ไงตัวเล็ก คิดถึงพ่อไหม " มันแสดงท่าทางลุกลี้ลุกลน เดินอุ้ยอ้ายไปที่หน้าห้องนอน สองขาสั้นตะกุยตะกายประตูครืดคราด " แบคฮยอนยังไม่ตื่นเหรอ "

ชานยอลช้อนตัวลูกสุนัขขึ้น เปิดประตูห้องนอนเพื่อรับรู้ความเป็นไปของคนที่ห่วงหา

เขาต้องดีใจหรือไม่ ที่ได้เห็นว่าอย่างน้อยแบคฮยอนก็ไม่ได้นอนอยู่ผู้เดียว

แบคฮยอนนอนหันหน้าออกหน้าต่างสภาพตัวเปล่า ข้างกันมีผู้ชายที่ร่างเล็กเคยบอกว่าอยากอยู่ให้ห่างมากที่สุด คริสนอนพิงหัวเตียง เป่าควันบุหรี่ใส่เพดานห้องก่อนจะมองชานยอลอย่างผู้ชนะ

" เข้ามาทำไมไม่เคาะประตูวะ อยากดูหนังสดนักหรือไงมึง "

เสียงเข้มของคริสทำให้แบคฮยอนลืมตาตื่น ความเจ็บปวดที่สะท้อนในดวงตาคมขับไล่ความอ่อนเพลียที่เกาะกุมร่างออกไปจนสิ้น

" ชานยอล "

" นายนี่มัน... "

คำของชานยอลไม่บีบรัดหัวใจแบคฮยอนเท่าสายตาผิดหวังที่ใช้มองกัน ร่างเล็กสลัดผ้าห่ม คว้าชุดคลุมวิ่งโซซัดโซเซตามขายาวไปจนถึงหน้าประตูลิฟต์

" ชานยอล ชานยอลเดี๋ยว ! "

แบคฮยอนตะครุบมือหนา ชานยอลหยุดเดินเพราะแรงยื้อ ถึงชานยอลไม่ได้หันกลับมา แบคฮยอนก็ยังดีใจที่อีกฝ่ายยอมฟังคำขอ

" เรียกทำไม ฉันคิดว่าฉันมาขัดจังหวะนายกับแฟนเสียอีก "

" ไม่ใช่นะชานยอล ไม่ใช่แบบนั้น ฉันไม่ได้กลับไปคบกับเขา "

" แล้วที่ฉันเห็นคืออะไร นายจะบอกว่าแค่นอนกับมันเฉยๆเหรอ ก็เหมือนกับที่นายเที่ยวไปนอนกับคนอื่น... เหมือนกับที่นายนอนกับฉัน "

" ฮึก ฮือ ไม่ใช่นะ ไม่ใช่ "

แบคฮยอนโอบกอดร่างสูง ใบหน้าแนบแผ่นหลัง น้ำตาเปื้อนเสื้อซึมเป็นคนกว้าง ไม่รู้จะพรรณาอย่างไรให้ชานยอลเข้าใจว่าตัวเองมีความหมายกับชีวิตแปดเปื้อนอย่างเขามากแค่ไหน สภาพการณ์ทุกอย่างมัดเขาดิ้นไม่หลุด คงไม่มีโอกาสซื้อความเชื่อใจจากชานยอลกลับมาอีก

แม้ปรารถนาจะสารภาพรักมากเท่าใด แบคฮยอนก็มั่นใจว่าผลตอบรับย่อมเป็นความผิดหวังและเจ็บปวด เพราะชานยอลไม่เคยนึกรักกัน

" ไม่ต้องพูดหรอก ฉันเข้าใจแล้ว ที่ผ่านมานายแค่อยากมีใครสักคนไว้คลายเหงาแทนคนเก่า แต่วันนี้นายคงรู้ตัวแล้วใช่ไหม ว่าฉันไม่มีทางแทนที่เขาได้ "

พูดเองก็เจ็บเอง ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำเช่นนี้เพื่ออะไร ชานยอลก้มมองมือสวยที่รัดหน้าท้องเขาแน่นพอๆกับบ่วงที่หน่วงรัดก้อนเนื้อในใจ ระบบร่างกายเหมือนขาดอากาศ ติดขัดและอัดอั้น เจ็บร้าวถึงปลายนิ้วมือ ไร้เรี่ยวแรงเหมือนจะล้มทั้งยืน

" ฉันขอโทษ แต่ฉัน... "

รักเหลือเกิน แต่พูดดังเท่าไรคงไร้ผล ความรักไม่มีสิทธิ์ต่อรองหากไม่ได้ความรู้สึกแบบเดียวกันตอบกลับ คำว่าไม่รักยังกระหน่ำชัดในหู ราวกับชานยอลตะโกนคำนั้นใส่กันซ้ำไปซ้ำมา

" พอเถอะแบคฮยอน อย่าเอาความอ่อนแอของนายมาหลอกใช้ฉันอีกเลย "

" ฉันไม่เคยหลอกใช้ใคร "

แบคฮยอนเสียงแข็งเมื่อชานยอลเอาแต่กล่าวหาเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผละออกจากร่างสูง บังคับขืนร่างใหญ่หันกลับมา คนขอบตาคล้ำประสานตากับหน่วยตาบวมช้ำ สภาพของทั้งคู่ทรุดโทรม ทรมานทั้งกายใจไม่มีใครยอมแพ้กัน

ชานยอลนึกขัน แบคฮยอนเป็นคนทำเขาเจ็บอย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน แต่กลับคร่ำครวญร้องไห้เหมือนใจจะขาด ทั้งที่คนที่จะขาดใจ มันควรเป็นเขาไม่ใช่เหรอ

ทุ่มกายเทใจให้ไปเท่าใด สุดท้ายก็เหมือนฝนตกลงทะเล

" แล้วที่นายทำเรียกว่าอะไร หลอกให้ฉันหลงสงสารและเห็นใจ แล้วอยู่ดีๆก็ไปนอนกับผู้ชายที่บอกว่าถูกมันทำร้ายมา ถ้าติดใจมันนักก็ไปอยู่กับมันเถอะ ฉันสู้ลีลามันไม่ได้หรอก "

" ชานยอล ! " แบคฮยอนอุทาน เจ็บไปทั้งใจ ไม่คิดว่าชานยอลจะพ่นวาจาหยาบคายใส่เขาได้ขนาดนี้

แบ้กๆๆ !!!

สัตว์เลี้ยงของพวกเขายืนคั่นกลางระหว่างสองคน ข้างหลังแบคฮยอนมีร่างสูงอีกหนึ่งเดินตามมา ในขณะที่แบคฮยอนเอาแต่จ้องชานยอล คริสยิ้มเยาะท้าทายใกล้เข้ามา แขนแกร่งพาดไหล่ร่างเล็กอย่างถือสิทธิ์ ชานยอลอุ้มสิ่งที่เคยมอบให้เป็นของรักรับขวัญแบคฮยอนขึ้นมา

เมื่อคืนคงเอาแต่สนุกกับคนรักจนไม่มีว่างมารับสายเขา แบคฮยอนไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าสุนัขของตัวเองจะออกไปวิ่งซนเพราะประตูห้องที่เปิดทิ้งไว้หรือเปล่า

แบคฮยอนมีผู้ชายคนนั้นแล้ว พวกเขาคงไม่จำเป็นในชีวิตของร่างเล็กอีกต่อไป

" กลับบ้านกับพ่อนะบี๋ "

ชานยอลเลือกออกไปทางบันไดหนีไฟ ร่างสูงพรากของรักของเขาไปทั้งหมด รวมถึงหัวใจที่เคยเต้นอยู่ในอกของแบคฮยอนด้วย

" ชานยอล ! ปล่อยฉันนะคริส ฮึก ชานยอล "

คริสกกกอดร่างเล็กเอาไว้ เมื่อแบคฮยอนตั้งท่าจะตามชานยอลไปอีกครั้ง

" ไม่เห็นเหรอว่ามันไม่ต้องการนายแล้ว อยู่กับฉันเถอะนะแบคฮยอน ต่อไปนี้ฉันจะดูแลนายเอง "

 

 

 

โปรดติดตามซีนต่อไป

 

 

เป็นงั้นไป TT ไม่รู้จะสงสารใครดี
สงบี๋ละกัน พ่อไปทางแม่ไปทาง 555555 
สกรีมกันมาที่ #ficlostangeles ด้วยนะค๊า 


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,015 ความคิดเห็น

  1. #3012 B_hundred_Beam (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 00:44
    โอ้ยย เกลียดคยองซูอ่ะ อีคริสมันจะกลับมาทำไมอยากรู้
    #3,012
    0
  2. #3001 PRAE.VV (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 07:52
    โอ้ยยย อะไรเนี้ยยยยยย
    #3,001
    0
  3. #2965 damnernkit (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 10:48
    โอ๊ยยยยยยก็ทำไมไม่พูดกันให้รู้เรื่องเจ็บใจโว๊ยยยยยย
    #2,965
    0
  4. #2947 pbcy' (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 12:37

    คนนึงก็ซึน ปากแข็ง อีกคนก็นะ น้อนแบคคคคเอ้ยยย

    #2,947
    0
  5. #2938 ChanBaekWarrior (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 10:23
    แบคไม่น่าเลยยย
    #2,938
    0
  6. #2923 JongjitSriyan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 16:01
    อะไรว่ะเนี่ยยยย
    #2,923
    0
  7. #2895 11507416p (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 16:48
    อะไรเนี้ยยยย แงงงงงงง แบคคคคริสทำแบคไว้มากขนาดไหนทำไมยังเผลออ่ะ
    #2,895
    0
  8. #2886 Gift614 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 10:18
    หน่วงสุดตอนนี้ จับหน้าอกข้างซ้าย😭
    #2,886
    0
  9. #2877 loeyloxepcy61 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:17
    ชานโง่ แต่แบคก็ไม่ควรเผลอไหม ว้อยยยยยยย
    #2,877
    0
  10. #2856 123456789ice (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 12:59
    ชานโง่อีกแล้ว เหิ้มมมมม โง่จนม่รู้จะด่าว่าโง่ยังไง
    #2,856
    0
  11. #2826 monjana (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 04:04
    คยองซู 
    #2,826
    0
  12. #2815 sweetticb (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 18:42
    เอ้า ชานอะเอ้า ตัวเองบอกไม่รักเองแล้วไปโกรธเขานี่มีสิทธิหรอ คนที่น่าสงสารอะแบค โง่วะชานยอล งี่เง่า
    #2,815
    0
  13. #2810 mooping11 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 11:26
    อ้าวแบคทำไมทำงี่อ่า
    #2,810
    0
  14. #2785 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 03:18
    โอ้ยยยยย เครียดดดดดด อุปสรรคเยอะไปมั้ยคะพี่ อะไรมันจะเหมาะเจาะแบบนี้อ่ะ ปวดร้าวววว
    #2,785
    0
  15. #2753 btoey44 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 09:02
    ขอให้คยองซูจบไม่สวย
    #2,753
    0
  16. #2729 0921529134 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 13:11
    ก็ชานบอกไม่รักแบคเองต้องการไรอีกสมน้ำหน้า
    #2,729
    0
  17. #2707 No_wayla (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 04:06
    เอาจริงๆก็ชานยอลบอกว่าไม่รักไง แบคไปก็ถูกแล้ว
    #2,707
    0
  18. #2706 No_wayla (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 04:06
    สงสารคนอ่านไง เศร้าจ้นจะบ้าตายอยู่แล้ว
    #2,706
    0
  19. #2702 pcy921 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 11:59
    เพราะชานยอลปากหนักแบคก็ใจอ่อนกับคริสเกินไป
    #2,702
    0
  20. #2681 N_udaen_G (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 22:45
    โอ๊ยยยยยย พังงงงงงง ไม่รู้จะอยู่ยังไงเลยยย ทรุดโทรมกันทั้งคู่อะ ;(
    #2,681
    0
  21. #2658 kkgg (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 18:45
    เห้ยยยยยยยยย นี่มันอะไรกานนนนนนนนน

    งือออออออออ
    #2,658
    0
  22. #2632 Baekkumaaa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 06:55
    คนที่น่าสงสารที่สุดก็คือแบคฮยอนอ่ะ
    #2,632
    0
  23. #2613 BFern.SLW (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 14:45
    เจ็บทั้งคู่จริงๆงานนี้ น้องบี๋คิดถึงแม่แน่เลย
    #2,613
    0
  24. #2596 Badsoo93 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 12:12
    อะไรกานนนนสองคนTT
    #2,596
    0
  25. #2592 AonCBexol (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 17:17
    น้ำตาล่วง สงสารอ่ะ ทำไมร้ายกันขนาดนี้
    #2,592
    0