หนี้ดอกรัก

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 8 เลวคนเดียว ไม่ได้เลวทั้งบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    20 ก.พ. 63

เช้าวันใหม่ ภายในบ้านขององค์อินทร์เกิดความวุ่นวาย เมื่อลูกสาวตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้จ้าหาแม่ พลับพลึงที่มาแต่เช้าพยายามจะช่วยปลอบ แต่หนูน้อยไม่เข้าหาพลับพลึง

“แง..”

ดอกรักได้ยินเสียงร้องไห้จ้าตั้งแต่กำลังเดินอยู่บนถนนแล้ว ขณะที่ถอดรองเท้าเตะออกอยู่ที่หน้าประตูบ้านก็ส่งเสียงเรียกหนูน้อยไปด้วย

“ลูกแพร์..”

ลูกแพร์ที่อยู่ในมือขององค์อินทร์โผเข้าไปหาสองมือที่ยื่นออกมาของดอกรักในทันใด พร้อมกันนั้นก็พูดถามหาแม่น้ำเสียงสะอึกสะอื้นและน้ำตาอาบแก้มทั้งสองข้าง

“แม่.. อึก.. อึก..”

“แม่ไปเที่ยว แม่ยังไม่กลับมา” ดอกรักจำต้องโกหกออกไป เพื่อให้หนูน้อยสงบลง

“แม่..”

“แม่ไปกับน้าขจร แม่ไปเที่ยวที่ไกลมาก” ดอกรักไม่วายบอกความจริงออกไปจนได้ แต่ก็เป็นการโกหกหนูน้อยอยู่ดี

“แม่..”

“อย่าร้อง เดี๋ยวไปเก็บไข่กัน น้าจะทำไข่ตุ๋นให้กิน” ดอกรักหลอกล่อไม่ให้หนูน้อยถามหาแม่ จากนั้นก็พาไปล้างหน้าล้างตาให้สะอาด โดยมีสายตาขององค์อินทร์และพลับพลึงมองตามหลัง ซึ่งพลับพลึงขัดอกขัดใจมากขึ้นกว่าเดิมจนกลายเป็นมองลูกแพร์ขวางหูขวางตาไม่สบอารมณ์ชั่ววูบ

องค์อินทร์มีเป้าหมายอยู่ที่ดอกรัก จึงไม่สนใจพลับพลึงแม้แต่น้อย ยิ่งเขาเห็นว่าดอกรักเอาใจใส่และเอ็นดูลูกสาวมากเท่าไร เขาก็ยิ่งอยากได้ดอกรักมาเป็นเมียมากขึ้นเท่านั้น

“จะไปเก็บไข่ที่ไหนกัน” เขาถามขึ้น

“บ้านหนูเลี้ยงไก่เก็บไข่อยู่ค่ะ” ดอกรักตอบขณะใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้าให้กับหนูน้อย คนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ที่นี่ รอบบ้านมักจะปลูกผักสวนครัว เลี้ยงเป็ด เลี้ยงไก่ และเลี้ยงวัวเอาไว้ แต่รอบบ้านขององค์อินทร์มีแต่ต้นไม้ที่ไม่ได้ให้ผลผลิตอะไรเลย เนื่องจากสาลิกาใช้ชีวิตโดยที่ไม่สนใจจะปลูกผักสวนครัวหรือเลี้ยงสัตว์อะไรกิน

“หนูว่าจะให้ลูกแพร์เลิกผ้าอ้อมกับขวดนม..” ดอกรักปรึกษากับอีกฝ่าย เพราะก็เห็นว่าลูกแพร์โตขึ้นแล้ว อีกทั้งยังเป็นการประหยัดเงินค่าผ้าอ้อมให้เขาอีกด้วย 

องค์อินทร์ไม่มีความรู้เรื่องการเลี้ยงเด็ก เขาถามกลับดอกรักออกไป

“เด็กเลิกผ้าอ้อมกับขวดนมตอนอายุเท่าไร..”

“แล้วแต่พ่อแม่จับให้เลิกค่ะ แต่หนูอ่านในอินเทอร์เน็ต.. สองขวบน่าจะเลิกได้แล้ว หนูเคยบอกกับพี่สาไปแล้ว แต่พี่สาไม่ได้จัดการ แค่ถามลูกแพร์บ่อยๆ ว่าปวดฉี่ไหม ตอนเช้ากับก่อนนอนก็พาไปฉี่ที่ห้องน้ำ ส่วนขวดนมก็เปลี่ยนให้เป็นมากินนมกล่องแทนค่ะ”

“ทำอย่างกับเลี้ยงเด็กเป็น จะมาช่วยพี่อินทร์เลี้ยงลูกแพร์อย่างนั้นแหละ” พลับพลึงกระแหนะกระแหนขึ้นมาพลางเบะปากอย่างไม่ชอบหน้าที่มาคว้าความดีไปต่อหน้าต่อตาอย่างนี้

ดอกรักยังไม่ทันได้โต้ตอบอะไร เจ้าของบ้านหลังนี้ตอบแทนเสียก่อนหน้านิ่ง เขาทำราวกับปกป้องดอกรัก

“พี่จ้างรักเลี้ยงลูกแพร์แล้ว”

“พี่อินทร์จ้างนังรักเลี้ยงลูกแพร์หรือ นังรักนี่มันน้องไอ้ขจรนะ!” พลับพลึงเตือนความทรงจำอันเจ็บปวดและเลวร้ายของอีกฝ่าย ซึ่งทำให้ดอกรักมีสีหน้าไม่ดีขึ้นมา

องค์อินทร์ชำเลืองสายตาไปมองใบหน้าของพลับพลึง พลับพลึงนับว่าเป็นคนหน้าตาดี อีกทั้งเนื้อตัวยังมีน้ำมีนวลมากกว่าดอกรัก แต่เขาชอบดอกรักมากกว่า

“เลวคนเดียว.. จะโกรธคนทั้งบ้านได้ยังไง มันไม่เกี่ยวกัน และลูกแพร์ก็ติดรัก รักไม่ได้หยิกไม่ได้ตีลูกแพร์เสียหน่อย” นั่นคือคำตอบของเขา

“จ้างฉันแทนสิพี่อินทร์” พลับพลึงยังไม่ละความพยายามที่จะเป็นเมียขององค์อินทร์ให้ได้ เธออยากได้ผู้ชายคนนี้มาเป็นผัว

ดอกรักอยู่ตรงนั้นแล้วรู้สึกอึดอัด จึงชักชวนลูกแพร์ให้ไปเก็บไข่ไก่ที่บ้านของตน

“ลูกแพร์.. ไปกัน ไปเก็บไข่ไก่”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น