หนี้ดอกรัก

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7 เรียนเถอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    19 ก.พ. 63

องค์อินทร์เก็บงำความคิดของตัวเองเอาไว้อย่างมิดชิดขณะมองสายตาของดอกรักที่มองลูกสาวของเขา เมื่อเข้าไปข้างในบ้านกัน เธอก็ป้อนข้าวหนูน้อยต่อจนหมดจาน จากนั้นก็ล้างขวดนมและชงนมขวดใหม่ให้ ส่วนทางด้านขององค์อินทร์ก็ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใส่หมูสับ ใส่ไข่ และใส่คะน้ากิน

“พี่อินทร์ลาออกจากงานอย่างกะทันหัน เขาไม่ว่าเอาหรือ”

“ยังไม่ได้ลาออก ขอลาพักร้อนกลับมา”

“แล้วอย่างนี้พี่ก็ต้องไปลาออก”

“ใช่”

“ที่โน่นหนาวมากไหมคะ หนูรู้ว่ามีหิมะตก แล้วพี่อินทร์ก็ตัวขาวขึ้น” ดอกรักทั้งเคารพและชอบองค์อินทร์เหมือนกับผู้หญิงทุกคนในหมู่บ้านแห่งนี้ที่รู้จักเขา

“อยู่ที่โน่นไม่ได้โดนแดดเลย ขับรถบรรทุกไปโน่นไปนี่ตลอดทั้งปี เพราะอย่างนี้สาถึงไม่ไปด้วย” องค์อินทร์ตอบพลางตักเส้นที่อยู่ในชามป้อนลูกสาวที่มาขอกินอีกอย่างตะกละ

“แล้วพี่จะทำงานอะไรหรือ.. หนูหมายถึงที่นี่นะคะ”

“ทำไร่ไถนารับจ้างไปวันๆ ก็ไม่ได้ลำบากอะไร พี่มีบ้านแล้ว มีเงินเก็บอยู่ก้อนหนึ่ง” องค์อินทร์ตอบแบบลวกๆ เพราะยังไม่ได้คิดอะไรจริงจังว่าจะทำงานอะไรในอนาคต

ดอกรักจะถามถึงค่าจ้างของตัวเอง แต่ไม่กล้าถาม และหลังจากที่อยู่จนคิดว่าควรจะกลับบ้านได้แล้ว จึงขอตัวกลับโดยที่หนูน้อยก็ไม่ได้ร้องตามอะไร เพราะรู้อยู่ว่าที่นี่คือบ้านของตัวเอง แต่ถามถึงแม่อีกครั้งแล้ว

“แม่..”

“แม่ไปเที่ยวไง ยังไม่กลับมา” องค์อินทร์ตอบลูกสาวอย่างหม่นหมอง ที่ตอนนี้ลูกแพร์มีแต่พ่อแล้ว

“แม่..”

“แม่กลับมาวันพรุ่งนี้”

ครั้นดอกรักเห็นว่าลูกแพร์ไม่ร้องหาแม่แล้วก็วางใจ เมื่อกลับไปถึงที่บ้านของตัวเอง ก็นั่งลงบนพื้นบ้านคุยกับแม่ที่นั่งดูละครโทรทัศน์อยู่

“แม่.. พี่อินทร์จ้างหนูเลี้ยงลูกแพร์”

“เอ็ง! .. มันไม่ได้เกลียดเอ็งหรือ..” อังกาบหันมามองหน้าอย่างแปลกใจ

“ไม่ได้เกลียด..”

“เป็นไปไม่ได้!”

“แต่หนูยังไม่ได้ถามเลยว่าจะให้ค่าจ้างเท่าไหร่”

“เอ๊ะ! แล้วเอ็งตอบตกลงหรือเปล่า”

“หนูสงสารลูกแพร์แม่ พี่สาทิ้งลูกไปแบบนี้ เพราะพี่ขจรแท้ๆ เด็กมันไม่รู้เรื่องราวอะไรนะแม่” ดอกรักให้เหตุผลในการรับทำงานนี้

“เอ็งตอบยังไงหรือ..” อังกาบแม้จะจับจุดที่ลูกสาวพูดได้ แต่ต้องการได้ยินจากปากว่าได้ตกลงไปแล้ว

“อืม.. ก็ตอบตกลง”

“เอ็งไม่ไปแล้วใช่ไหม ทำงานที่นวนครหรือกรุงเทพฯ”

“ไม่ไปแล้ว”

แม้อังกาบจะรักลูกลำเอียง คือรักลูกชายมากกว่าลูกสาว แต่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าใครกันที่สามารถฝากชีวิตแก่ๆ นี้เอาไว้ได้ พอรู้ว่าดอกรักจะไม่ไปแล้วก็ดีอกดีใจยกใหญ่จนพูดขึ้น

“เอ็งอยากเรียนต่อ.. เอ็งก็เรียนต่อเถอะ เอาทองนี่ไปขาย”

“หนูไม่เอาแม่!” ดอกรักยังยืนยันแบบหัวเด็ดตีนขาดว่าไม่เอาเงินเอาทองของสาลิกาอย่างเด็ดขาด เพราะจะไม่เป็นอย่างแม่และพี่ชายที่เห็นแก่เงิน

“เอ็งนี่..” อังกาบฮึดฮัดขัดใจจนมีหน้าตาบูดบึ้ง

“แม่.. บางทีหนูอาจจะแต่งงานก็ได้นะ” ดอกรักเปลี่ยนการพูดคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจไปยังเรื่องอื่น

“แต่งงานกับลูกผู้ใหญ่เทอญนะหรือ”

“อืม.. ต้องลองคบกันดูก่อนนะแม่”

“ลูกสาวนังตาลอายุสิบห้า แม่มันเพิ่งจัดงานแต่งงานผูกข้อไม้ข้อมือไป ผัวลูกสาวนังตาลมันอายุยี่สิบแปด” อังกาบพูดมาอย่างกระตือรือร้นที่จะให้ดอกรักแต่งงานเร็วๆ เพื่อฝากฝังอนาคตแก่ๆ ของแกเอาไว้ ถ้าแต่งงานกับลูกผู้ใหญ่เทอญ ก็อาศัยอยู่ใกล้กันแค่นี้

“ไม่ใช่ตอนนี้แม่ ต้องคบหาดูใจกันไปก่อน” ดอกรักพูดแล้วลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เดินเข้าห้องนอนของตัวเองไปนอน


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น