หม่าม๊าป่าป๊าไปไหน #ป๋อจ้าน #Mpreg

ตอนที่ 3 : ใครคือป่าป๊า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,756
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,871 ครั้ง
    2 พ.ค. 63

 



ตอนที่ 3




              เซียวจ้านถือผลการตรวจด้วยมือสั่นเทา ตั้งครรภ์ได้สองเดือน หมายถึงมีก้อนสิ่งมีชีวิตมานอนอยู่ในท้องเขาตอนนี้นี่นะ บ้า แม่งบ้าชิบหายเลยหว่ะ อยากจะหัวเราะให้ลั่นโรงบาลเขายืนพิงตู้กดเครื่องดื่มอัดลม มือขาวซีดเสยผมตัวเองขึ้นลวกๆแล้วหยิบกระดาษในมือมาดูอีกรอบ ครั้งนี้ร่างสูงโปร่งแทบจะยืนไม่ไหว ไม่มีความตลกในแววตาอีกต่อไป เขากำลังช็อค แล้วจะเอายังไงต่อกับชีวิต จะให้เอาออกหรอ ไม่อยู่ในหัวเลยสักนิด ถ้าเขาไปทำผู้หญิงท้องเขาก็ไม่ให้เอาเด็กเขาออกเหมือนกันแหละวะ 


             ไม่เป็นไร เขาจัดการได้น่า ที่ผ่านมาก็เอาอยู่ตลอด เรื่องแค่นี้เองแค่มีลูกเอง โถ่เว้ย!  หวังอี้ป๋อคนเฮงซวย! มันทำชีวิตเขาเป๋ไม่เป็นท่า! 


              

              สามเดือนต่อมา เซียวจ้านเริ่มรับสภาพร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไปของตัวเองได้ ตั้งแต่ฝากครรภ์จะเขาโรงบาลทีก็ต้องหาเหตุผลโง่ๆมาลาบริษัท ส่วนไอ้ตัวต้นเหตุหน่ะหรอ มันถูกข้างบนย้ายไปทำแผนกอื่น ไม่ได้เจอหน้ามาตั้งแต่วันนั้นหลังจากมันมาที่บ้าน 


             ​“เซียวจ้าน นี่คุณชักจะใช้วันหยุดเปลืองไปหน่อยไหม เห็นผมไม่ว่าอะไร ไม่ใช่ไม่คิดนะ คุณต้องเห็นใจคนที่ต้องมารับผิดชอบงานของคุณบ้าง ไอ้ตำแหน่งพนักงานดีเด่นของคุณผมเกรงว่าปีนี้จะต้องยกให้คนอื่นแล้วหล่ะ”  คำพูดเหล่านั้นจากเจ้านายทำเอาเขาซึมไปทั้งวัน เดินเหินลำบาก ยังต้องมาโดนเจ้านายด่า เพื่อนร่วมงานแม่งก็นินทาหาว่าเขาเป็นโรคร้ายแรงต้องลาป่วยทุกเดือน บัดซบจริง สงสัยคงได้ลาออกอีกในไม่ช้า ไหนท้องที่มันเริ่มโตขึ้นทุกวัน กลัวใครจะสังเกตุเข้า


              และวันนี้เขาก็... ได้ลาอีกแล้ว เหตุเพราะได้ตัวเล็กมันซ่าขึ้นมาหน่ะสิ ทำแม่มันต้องหอบตัวเองออกจากออฟฟิสไปโรงบาลอีกแล้ว 

               

               “เอ็งจะทำแม่เอ็งลำบากนะรู้ไหม ลาบ่อยจนจะโดนไล่ออกอยู่แล้ว คิดถึงหมอมากหรอไงฮึ?” เขาจับท้องตัวเองใต้เสื้อตัวโคร่งพลางพูดกับลูก 

                 เขาพาตัวเองเข้ามาในลิฟต์ ขณะเดียวกันที่ประตูกำลังปิด แขนของใครอีกคนกลับดันประตูไว้แล้วแทรกตัวเข้ามา หวังอี้ป๋อ เหอะ! นึกว่าตายห่าไปแล้ว ไอ้คนไร้ความรับผิดชอบ 

                “วันนี้เลิกเร็วนี่” มันถามเขา

                “เออ” เขามองสำรวจคนอ่อนกว่านิดหน่อย หวังอี้ป๋อ หล่อเหลาไฮเอนท์เหมือนเคย แหมเดี๋ยวนี้หัดใส่สูทซะเต็มยศเสียด้วยทำตัวเป็นผู้บริหารไปได้ไอ้เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม

                “ลาบ่อย เป็นอะไร” มันถามเขา

                “ไม่ใช่เรื่องของ มึ..เอ้ยคุณหรอกครับ” แต่มันรู้ได้ยังไงวะ

                “ย้ายแผนกแล้ว ไม่ได้เจอกันแล้ว อย่างที่พี่อยากให้เป็น” เซียวจ้านแสร้งยิ้มอย่างดีใจจนออกนอกหน้า พร้อมเอามือขึ้นมาตบเบาๆให้อี้ป๋อเห็นซะว่าเขาดีใจแค่ไหน 

                “ขอบใจ บรรยากาศดีขึ้นเยอะเลย เห้ย!” เซียวจ้านถอยหลังไปเมื่อเด็กคนนั้นขยับเข้ามาใกล้

                “ผมถามดีๆ” 

                “อย่ามาใกล้ จะอ้วก รังเกียจ น่าจะย้ายประเทศไปเลยนะ จะได้ไม่ต้องเจอหน้ากันอีกชาตินี้” เขาทำเบี่ยงตัวถอยห่างทำหน้าตาขู่ฟ่อๆไม่อยากจะเสวนากับคนอย่างอี้ป๋อ

                “พี่เป็นอะไรวะ” หวังอี้ป๋อเริ่มจะโมโหบ้าง 

                “หลีกไป จะออก”  หวังอี้ป๋อยอมถอยไป 



                 เซียวจ้านเดินออกมาน่าบริษัทอากาศร้อนจนแทบเป็นลม แท็กซี่ไม่มีสักคัน แล้วรถประจำทางหรอ อย่างหวังเลยติดโคตรๆแลหะเวลานี้ ท้องก็เริ่มปวดอีกแล้ว เด็กนี่มันจริงๆเลย

                 เขาเขยิบหนีเข้ามาทางเท้าเมื่อบิ๊กไบค์คันหนึ่งมาจอดอยู่ตรงหน้า สีนี้คันนี้มันจะมีกี่คันบนโลกถ้าไม่ใช่ไอ้เด็กบ้านั่น คนขับไม่ยอมเปิดหมวกกันน็อคแต่กลับพยักเพยิดให้เขาขึ้นซ้อนข้างหลังมัน ไอ้เด็กนี่มันตามจองเวรกันจริงๆ 

                “ไม่ไป จะรอรถ จะไปไหนก็ไปเกะกะ!”


                  ปี๊น!!!  ปี๊นๆๆๆ รถหลังเหมือนพร้อมใจกดแตรไล่มัน ส่วนอี้ป๋อกลับทำตัวชักช้าไม่ยอมออกรถแล้วยังกวนตีนโดยการฟรีล้อโชว์คนที่ผ่านไปมาอีก มันเบิ้นเครื่องกดดันเขาแบบไม่ต้องใช้คำพูดจนเขาอาย สีหน้าใต้หมวกกันน็อคคงจะยิ้มเยาะอยู่เมื่อในที่สุดเขาก็ขึ้นมาซ้อนหลังมันอย่างจำใจ รถออกตัวอย่างเร็วจนเขาต้องกระชากตัวมันมากอดไว้เพื่อยึดเหนี่ยว ขยะแขยงเหลือเกินแต่ถ้าปล่อยคงตกลงไปตาย หมวกกันน็อคก็ไม่มี

                

                   “จอดๆๆๆๆ!!!” เหมือนมันจะได้ยินเขาบ้างเลยลดความเร็วลง ในที่สุดคนด้านหน้าก็เปิดหมวกกันน็อคขึ้นมาคุยกับเขา 

                   “ไม่จอด อยากลงก็โดดลงไป แต่ถ้าไม่ก็บอกมาว่าจะไปไหน” ไอ้เด็กนี่มันจะให้คนท้องห้าเดือนโดดลงไปเนี่ยนะ ไม่รู้จะด่าอะไร เขาสูดอากาศลดความโกรธ ท้องกูก็เจ็บ อยากไปโรงบาลเร็วๆ ลูกก็ห่วง สุดท้ายก็ต้องบอกมัน

                   “ไปโรงบาล WMC เร็วหน่อยก็ดี”  มันปิดหมวกกันน็อคไปแล้วเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ จะอันตรายแค่ไหนไม่รู้ แต่ผมอยากให้ลูกเจอหมอไวๆก็พอ

                   



                    “น่าจะลางานได้แล้วนะคุณจ้าน ใช้สิทธิ์คนท้องสิ บริษัทคุณน่าจะให้ได้นะ อีกหน่อยท้องโตจะยิ่งอันตราย สามีคุณหล่ะ ไม่ค่อยว่างหรอ คุณต้องบอกเขานะว่าอาการเป็นยังไง คุณเจ็บท้องบ่อยขนาดนี้ เขารับทราบบ้างหรือเปล่า?” เซียวจ้านหันมายิ้มแห้งๆกับคุณหมอประจำตัวที่ใส่มาเป็นชุด

                  “ตกลงสามีคุณเขารู้บ้างหรือเปล่า คุณต้องคุยกันนะเพราะอีกหน่อยคุณคงพาลูกมาคนเดียวไม่ไหวแน่” ไม่เลยคุณหมอ เด็กนั่นหน่ะหรอ เขาไม่เคยรู้อะไรเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรผมไว้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผลกระเตงท้องลูกเขาอยู่ คิดถึงหน้ามันแล้วก็โมโห


                   ผมเดินออกมาจากห้องตรวจลงมาถึงชั้นล่างเพื่อรอรับยา แต่ดันอยากข้าห้องน้ำขึ้นมากระทันหันอีกเดินมาถึงหน้าห้องน้ำก็เจอหวังอี้ป๋อเดินสวนออกมา เห็นหน้ามันแล้วอยากเข้าไปต่อยให้คว่ำไอ้ตัวต้นเหตุ นี่มันยังไม่กลับไปอีกหรอโชคดีนะไม่ได้ตามเขาขึ้นไปแผนกสูติไม่งั้นหล่ะความแตกแหง 

                  “พี่ตรวจเสร็จแล้วหรอ เป็นอะไร” 

                  “จะเข้าห้องน้ำ หลบไปได้ไหม” ผมทำเฉไฉแล้วรีบพาตัวเองเข้าห้องน้ำไป 

        

                  อี้ป๋อทำหน้างง เขาถามดีๆทำไมไม่ตอบให้ตรงคำถามสักที 

                 “อ้าว คุณเป็นสามีของเซียวจ้านหรือเปล่า เมื่อกี้เห็นยืนคุยกัน ผมฝากผลตรวจให้ภรรยาคุณด้วย ท้องห้าเดือนหน่ะมันไม่ควรไปทำงานข้างนอกแล้วนะคุณ ดูเขาดีๆหน่อยแล้วกัน ครั้งหน้าก็พาภรรยามาตามนัดผมปกตินะครับ” อี้ป๋อไม่ทันพูดอะไรนายแพทย์คนนั้นก็เดินจากไปแล้ว เขากำลังประมวลคำพูดของคุณหมออยู่

                 

                 รุ่นพี่คนนี้ท้อง? เขาตลกไม่ออก เหมือนมีเข็มเล็กๆมาจี้ที่อก เขากำลังรู้สึกไม่พอใจงั้นหรอ บ้าสิ อี้ป๋อสลัดความคิดในหัวออกไป เขาถือวิสาสะเปิดผลตรวจดู มันจริงทุกอย่าง แต่กลับไม่มีชื่อพ่อเด็ก ทำไม ทำไมต้องรู้สึกโล่งใจด้วยที่ไม่มี   

                 “ดูอะไร เอามานี่นะ!” เซียวจ้านมาจากไหนไม่รู้มาแย่งกระดาษในมืออี้ป๋อไป แววตานั่นดูเลิ่กลักจนน่าสงสัย แค่ท้องเองก็แค่ผู้ชายท้อง หรือว่าอายเพื่อนร่วมงานแบบเขางั้นหรอ เขาไม่ใช่คนจำพวกชอบเอาเรื่องชาวบ้านไปป่าวประกาศที่ไหนเสียหน่อย 

                 “ไม่เห็นอะไรใช่ไหม” เซียวจ้านเริ่มหน้าเสีย

                 “เห็น” อี้ป๋อมองหน้ารุ่นพี่แววตาไม่แสดงอารมณ์อะไรทั้งนั้น

                 “…” 

                 “พี่ท้องกับใคร” น้ำเสียงแข็งกร้าวถามเอาความจริงจากเขา

                “…”  เซียวจ้านไม่รู้จะต้องรู้สึกแบบไหนก่อน โกรธที่ถูกถามแบบนี้ หรืออยากด่าทอคนตรงหน้าให้สาแก่ใจที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรสักอย่าง เขามองอี้ป๋อด้วยแววตาหลากหลายอารมณ์ ต้องบอกหรอ บอกแล้วจะหาว่าเขาสร้างเรื่องขึ้นมาหรือเปล่า หรือถ้ารู้แล้วจะไล่ให้ไปเอาเด็กออก

                 “บอกผมไม่ได้หรอ” อี้ป๋อมองด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ คงไม่อยากให้ใครรู้จริงๆสินะ 

                 “เลิกถามได้ไหม” เซียวจ้านรู้สึกว่ากำลังโดนกดดัน ให้ตอบความจริงหรอ อะไรจะดีขึ้นหล่ะ ผู้ชายท้องก็น่าอายจะตายห่าอยู่แล้ว ต้องร้องเรียกความยุติธรรมกับพ่อมันด้วยหรือไง 

                 “เขาชื่ออะไร” อี้ป๋อไม่ละความพยายาม ถ้าไม่ได้คำตอบก็อยู่กันแม่งตรงนี่ไปเรื่อยๆนี่หล่ะ

                 “…” 

                 “ไอ้เวรที่มันทำพี่ท้องมันชื่ออะไร”

                 “อี้ป๋อ”

                 “..”  อี้ป๋อไม่เข้าใจว่าพี่คนนี้จะเรียกชื่อเขาทั้งที่ยืนอยู๋ตรงหน้าทำไม แต่เซียวจ้านกลับมองหน้าเขาด้วยสายตาที่ทั้งโกรธทั้งเกลียด ถ้ามองไม่ผิดเขาแอบเห็นน้ำตาคลอนัยต์ตาแข็งกร้าวคู่นั้นด้วย ไม่ทันได้ถามอะไรต่อประโยคต่อมาที่เขาไม่คิดว่าจะต้องมาได้ยินกลับทำให้เขาเกือบเซทั้งยืน



                 “ไม่เข้าใจ?"

     

                 “…”


                  “ไอ้เวรตะไลนั่นที่มันทำกูท้องมันชื่อหวังอี้ป๋อพอใจหรือยัง!”





               ประตูบานเฟี้ยมสีขาวของตึกแถวสองชั้นในย่านที่อยู่อาศัยถูกปิดสนิท ไม่มีแสงไฟจากในตัวบ้านส่องสว่างออกมา สงสัยว่าคนในบ้านคงหลับไปแล้ว อี้ป๋อหงายข้อมือดูเวลาตามท้องถิ่นของเซี่ยงไฮ้ ตีห้า เกือบจะเช้าแล้ว ขายาวๆพาตัวเองไปนั่งอิงบิ๊กไบต์คันใหญ่ ในมือสไลด์โทรศัพท์เล่นเกมส์โปรดจบไปแล้วเป็นตาที่แปด นัยต์ตาคมเริ่มจะล้าจากการเพ่งมองจอเป็นเวลานาน ถ้านับวันนี้ นี่มันคงเป็นวันที่สามที่เขามายืนทำบ้าอยู่หน้าบ้านของใครบางคน ใครบางคนที่หลบหน้าเขามาเป็นอาทิตย์ ใครบางคนที่หัวหน้าบอกว่าได้ลาออกจากบริษัทอย่างกระทันหัน


            ตั้งแต่วันที่ไปโรงพยาบาลวันนั้นเราจบบทสนทนากันไม่ค่อยสวยเสียเท่าไหร่ เซียวจ้านเป็นคนผลีผลามวิ่งหนีเขาออกจากโรงพยาบาลไปเสียก่อน ทิ้งให้เขายืนเคว้งกับเรื่องที่เกินจะเชื่อ ท้อง มีลูก  เขาทำ? แปลว่าเขามีอะไรกับรุ่นพี่คนนั้น ตั้งแต่ตอนไหนกันวะ มันเกิดขึ้นที่ไหน แล้วทำไมเขาจำอะไรไม่ได้ อายุเขายังไม่เท่าไหร่ เพิ่งจะทำงาน ยังมีชีวิตสนุกสุดเหวี่ยงอย่างการแข่งบิ๊กไบต์ที่แสนจะโปรดปรานรออยู่จะมีลูกตอนนี้ได้ยังไงกัน บ้าไปแล้ว


            ถึงจะพูดอย่างงั้นแต่เขาก็กลับพาตัวเองมาอยู่ตรงนี้ ที่นี่ ทุกวัน และไม่เคยเจอคนที่มาอ้างว่าตัวเองเป็นแม่ของลูกเขาสักครั้ง หรือไม่กลับมาอยู่บ้าน ไม่สิท้องอย่างนั้นจะย้ายไปไหนคงลำบาก หรือพ่อของลูกตัวจริงจะมารับไปดูแลแล้ว ความคิดบ้าๆลอยเข้าหัวมาไม่หยุด จะว่าเขาเลวก็ได้ แต่เขาแค่ยังไม่ปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นหรอกจนกว่าจะตรวจดีเอ็นเอ 


            “ไอ้หนุ่ม สักอันไหม มารอเจ้าเซียวจ้านทุกวันเลย อยากจะเจอก็รอให้ถึงสายๆสิ เดี๋ยวเขาก็ออกมาซื้อกับข้าวแถวนี้” อี้ป๋อรับปาท่องโก๋จากลุงคนหนึ่งมา คาดว่าจะเป็นคนที่อาศัยอยู่แถวนี้ เขาไม่ได้กินมันแต่กลับตั้งใจฟังทุกคำพูดของคนแก่ เซียวจ้านไม่ออกมาเวลานี้เพราะเห็นเขารออยู่สินะ มันเป็นเวลาที่เขาต้องขี่รถไปบริษัทพอดี งั้นได้ วันนี้คงต้องปรับแผนกันเสียหน่อย

            “ขอบคุณนะครับ”


       เซียวจ้านไขประตูบ้านเตรียมออกมาหาอะไรกินในช่วงสาย วันนี้ทางคงสะดวกอีกตามเคย เด็กนั่นคงไม่อยู่แล้ว เขาเพิ่งจะลาออกจากที่ทำงานเพราะท้องที่เริ่มใหญ่ขึ้นทุกวัน อีกหน่อยคงต้องหาอะไรทำที่บ้าน ใช่ เขาตัดสินใจลาออกหลังจากที่ขบคิดมานานแล้ว ไม่ใช่เพราะต้องการหลบหน้าใครหรอก แต่ใครจะคิดว่าอี้ป๋อมาดักรออยู่หน้าบ้านทุกวัน ในวันแรกช่างโชคดีนักที่เขาเปิดหน้าต่างชั้นสองออกมาพอดี เห็นมันนั่งคร่อมมอไซค์ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์อยู่จึงเลี่ยงที่จะไม่ออกมาได้ทัน อย่าเจอหน้ากันเลยดีกว่า ยังไม่อยากคุยตอนนี้


            “ออกมาแล้วหรอ” ผมเงยหน้ามาเจอไอ้เด็กตัวโย่งมันมองอยู่ก็แทบจะปิดประตูหนี 

            “เซียวจ้าน!” เด็กนั่นเอามือมาดันไว้แล้วยังตะโกนชื่อเขาอย่างไม่มีหางเสียง

            “มาทางไหนก็ไสหัวกลับไปทางนั้น จะมาดักรอทำไม ประสาทกลับหรอห้ะ!”  คนท้องก็ไม่ยอมตะโกนกลับด้วยความโมโห คนแถวนั้นก็หันมามองกันหมด

            “ก็บอกว่าผมทำพี่ท้อง แล้วจะให้ผมกลับไปทำงานได้อย่างสบายใจยังไงวะ!” 

            “เงียบปากไปเลยนะไอ้เด็กนี่!” เซียวจ้านแทบจะมุดดินหนีตะโกนดังสามบ้านแปดบ้านขนาดนี้ เขารู้กันทั้งซอยแล้วว่าเขาท้อง ย้ายบริษัทคงไม่พออี้ป๋อยังจะมาทำให้เขาต้องย้ายบ้านอีกใช่ไหม




             เซียวจ้านถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมหยิบเขียงมาทำอาหาร หลังจากลากเด็กนี่เข้ามาในบ้านในที่สุดความหวังว่าจะได้ออกจากบ้านก็พังทลายลง เขาใช้งานอี้ป๋อไปซื้อกับข้าวให้แทนที่จะออกไปเอง เหอะคุณหนูขนาดนั้นคงไม่เคยทำอะไรแบบนี้ 

              ‘ผมขี่ไปซื้อซุปเปอร์แป๊ปเดียวก็ได้แล้ว จะกินอะไรหล่ะ’

              ‘เดิน เดินไปไม่ต้องขี่มอไซค์ตลาดใกล้แค่นี้ แค่นี้คงทำได้นะ’

              ‘ปกติผมขี่รถตลอด’

              ‘เดินไง หัดเดินซะบ้าง แล้วค่อยมาคุยเรื่องที่ค้างคาใจกัน’

             นั่นคือคำพูดที่ผมตั้งใจแกล้งเด็กนั่น สักพักใหญ่กว่าอี้ป๋อจะกลับมาในสภาพดูไม่จืด ผิวขาวซีดกลับแดงเพราะแดดแรงๆตอนกลางวัน เชิ้ตที่ตั้งใจใส่ไปทำงานก็เลอะเหงื่อ  

              

              “ถูกไหม” อี้ป๋อวางของบนโต๊ะกินข้าวยืนปาดเหงื่อให้คนพี่มาเช็คดู ต้องถูกแหละเขาถามแม่ค้าตั้งนานแถมยังยืนเสิชชื่อผักตรงแผงขายเลยนะ อากาศร้อนๆนี่ทำเอาเขาหงุดหงิดแทบบ้า

             “อืม เอาไว้ตรงนั้น” เซียวจ้านดูไม่ใส่ใจของที่เขาไปหาซื้อมาให้มากนัก ร่างโปร่งบางของคุณแม่เดินไปเปิดตู้เย็นแล้วโยนขวดน้ำเปล่ามาทางเขา ดีที่รับทัน 

              “อย่าเสียเวลา นายมาดักรอทุกวันเพราะจะคุยกับฉันเรื่องนั้นใช่ไหม คิดว่าที่โรงบาลก็บอกชัดแล้ว และดูเหมือนนายจะไม่เชื่อเต็มร้อยสินะ”

              “จนกว่าจะได้ตรวจดีเอ็นเอ” 

              “เหอะ ไม่เชื่อจริงๆด้วย หวังอี้ป๋อ อย่างที่คิดไว้เลย ทั้งๆที่นายเป็นคนทำทุกๆอย่างเนี่ยนะ นายทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้” คนท้องโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ไม่คิดเลยว่ามันจะแย่ขนาดนี้

              “ผม แค่อยากแน่ใจ อนาคตผมเพิ่งจะเริ่ม”

              “แล้วอนาคตพี่หล่ะ นายคิดถึงแต่ตัวเอง ไม่พร้อมเป็นพ่อคนแล้วจะทำเรื่องเลวๆกับพี่ทำไม” ความนี้เซียวจ้านไม่กลั้นน้ำตาอีกต่อไป รู้เช่นเห็นชาติกันแล้วทีนี้ สงสารเด็กที่ยังไม่เกิด ดูสิพ่อมันพูดอะไรออกมา คงได้ยินแล้วสินะ







           

            



              

ติดแท็กได้ที่

#หม่าม๊าป่าป๊าไปไหน

เขียนไปโมโหไป ใจร่มๆค่ะใจร่มๆ

อัฟเดตในทวิตด้วยเช่นกันนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.871K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,791 ความคิดเห็น

  1. #1762 DDevil (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 23:03

    งื้อ จ้านน่าสงสาร

    #1,762
    0
  2. #1752 จอนจัง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 23:41

    ฮืมม ไอ่วง ไอ่เวง ...!!! ไหนอะไรหล่ะ ก็ทั่นนั่นแหละ แต่หมอนี้เก่งแหะเดินมาปั๊บ รู้เลย ขนาดพ่อแท้ยังไม่รู้ หึๆ

    นับถือพี่จ้านคับ ที่ไม่เอาลูกออกถึงจะเกิดมาด้วยความไม่ตั้งใจ แต่ยังไงครึ่งนึงก็ยังมีเลือดเนื้อเชื้อไขอยู่ เพียงแค่ลูกนั้นเกิดมาผิดเวลา แต่เราเชื่อว่า เค้าจะเป็นสะพานรักเชื่อมความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่แน่นอน ..... พอๆมีสาระได้ไงว่ะ รักไรท์นะ

    #1,752
    0
  3. #1738 Deuxnxay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:48
    ฮึบไว้ จ้านจ้าน.....
    #1,738
    0
  4. #1715 K.NumNim18 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 10:27
    ฮืออออออ จ้านจ้านอดทนหน่อยนะคะ ฮือออออ
    #1,715
    0
  5. #1695 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 23:24

    สงสารอ่าาาา

    #1,695
    0
  6. #1682 My love markbam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 01:48
    ป๋อ จำไม่ได้เลยเหรอ
    #1,682
    0
  7. #1667 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 21:20
    ค่อยๆคุยกันน้าาาา
    #1,667
    0
  8. #1614 yukipushmaily (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 07:50
    อย่าเครียดเยอะ​

    ตอนอ่านเจอพูดออกมาเลย

    โอ็ย​

    ชิบ
    #1,614
    0
  9. #1516 Teyrixxi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:00
    เห้อ ป๋อออ ช่วยฉลาดหน่อย
    #1,516
    0
  10. #1492 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 00:28
    โมโหมาก แต่ยังให้โอกาสได้
    #1,492
    0
  11. #1491 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 00:25
    -เวรที่ทำพี่ท้องชื่ออะไร หึง ดูออก
    #1,491
    0
  12. #1490 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 00:23
    ตอนถามว่าพี่ท้องกับใครแบบรู้สึกมีหวัง แงงงงง
    #1,490
    0
  13. #1489 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 00:22
    สงสารพี่จ้านตรงที่เพิ่งโล่งใจว่าป๋อไม่ตามไป5555 แง พระเจ้ารังแกพี่
    #1,489
    0
  14. #1473 AlwaysDmHp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 20:26

    ขอต่อยป๋อสักหมัดได้ปะ สงสารจ้านนน

    #1,473
    0
  15. #1464 mini0000 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 18:21
    สู้ๆนะรู้กกกก
    #1,464
    0
  16. #1445 pukun_jh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 00:49
    อยากร่วมใจกันเอาสากกระแทกหัวป๋อ เผื่อน้องจะจำได้บ้าง555
    #1,445
    0
  17. #1444 pukun_jh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 00:48
    เจ็บจี้ดๆที่ใจ คือถ้านายไม่พร้อมจะรับผิดชอบก็ไม่เป็นไรนะ นายยังหนุ่ม คงคิดว่ายังมีเวลาให้สนุกสนานอีกเยอะละสิ ที่จ้านท้องนายคิดว่าจะทำให้อนาคตนายหายไปใช่ไหม เพราะงั้นถ้าไม่เต็มใจหรือไม่เชื่อเนี่ย นายก็ไม่ต้องรับผิดชอบ ป้าๆอย่างreadทุกคนจะดูแลหลานเองย๊ะ!
    #1,444
    0
  18. #1424 Tooktt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 14:31

    เข้าใจนะ คนมันจำเรื่องอะไรวันนั้นไม่ได้เลย แล้วอยู่ๆมาบอกเรื่องใหญ่แบบนี้ มันก้ต้องงงและสงสัยเป็นธรรมดา แต่ก้สงสารจ้านจ้าน ต้องแบกท้อง แบกความรู้สึกนี้ไปคนเดียว

    #1,424
    0
  19. #1391 Natwalun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 23:08

    ป๋อทามไม จำไม่ได้ ห๊ะ นี่น้ามตาซึมสงสารพี่จ้านเรยอ่ะ

    #1,391
    0
  20. #1380 FirstAugust (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 02:06
    ป๋อทำไมนายจำไม่ได้ล่ะ
    #1,380
    0
  21. #1354 Area6104 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 18:03
    คุณแม่อย่าเพิ่งเหวี่ยง ใจร่มๆ คุยกันดีๆ พ่อมันยัง งง อยู่เลย ก็เข้าใจแหละความรู้สึกที่ต้องแบกอะไรไว้คนเดียว แต่ต้องใจเย็นๆเน้อเดี๋ยวกระทบลูก
    #1,354
    0
  22. #1332 BNINE (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 09:19
    ใจเย็นๆนะ
    #1,332
    0
  23. #1316 wiliwrrnnnthkal (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 13:12
    ใจเย็นๆนะสามีเค้ากำลังมึน
    #1,316
    0
  24. #1305 PN97:MEIXIAN (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 01:19
    จ้านเพิ่งบอกอะ ป๋อเพิ่งรู้ แต่วันนั้นป๋อจำไม่ได้เหรอออ
    #1,305
    0
  25. #1277 onkgoon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 02:13
    หวังอี้ป๋อ!!!!!!!
    ต้องรู้จักรับผิดชอบนะ
    สงสารจ้านนนนนนนนนน
    #1,277
    0