หม่าม๊าป่าป๊าไปไหน #ป๋อจ้าน #Mpreg

ตอนที่ 4 : 'อาเยวี่ยนของหม่าม๊า'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,108 ครั้ง
    31 ส.ค. 62

ตอนที่ 4 




  อี้ป๋อไม่คิดเลยว่าสิ่งที่เขาพูดไปจะสร้างบาดแผลให้เซียวจ้าน คำพูดนั้นมันเกินจะรับไหวจนคนท้องผลักไสไล่ส่งเขาให้ออกจากบ้านเสียแต่ตอนนั้น แถมยังย้ำว่าไม่ต้องติดต่อหรือมาพบเจอกันอีก 

             ‘เด็กคนนี้จะเป็นลูกใครก็ช่าง พ่อมันจะเป็นใครก็ไม่สำคัญหรอก จะไปไหนก็ไป!’

             นั่นคือประโยคสุดท้ายที่เซียวจ้านพูดกับเขาก่อนจะถูกปิดประตูใส่หน้า อี้ป๋อเองก็ไม่พอใจนักที่อดีตรุ่นพี่ทำอารมณ์ร้อนใส่เขาแบบนี้ สามวันนี้เมื่อถูกไล่อย่างไม่ใยดีจึงไม่คิดจะกลับไปให้เห็นหน้าอีก แต่มันกลับติดอยู่ในใจทุกๆวัน มันค้างคาเหมือนบางอย่างกำลังบอกเขาว่าเขาลืมอะไรไป เรื่องนี้มันยังไม่จบแค่นี้ 


                อี้ป๋อจอดบิ๊กไบค์หน้าบ้านหลังเก่าของคนที่อ้างว่าท้องกับเขา เดินวนไปวนมาอยู่สามสี่รอบจึงกลั้นใจเคาะประตูไปสามที ในคราแรกไม่มีใครตอบเขาจึงเคาะไปเรื่อยๆก็ไม่มีทีท่าว่าจะมีใครมาเปิดประตู เขาได้ยินฝีเท้าใกล้เข้ามาจากด้านหลังจึงรีบหันไปเผื่อจะเป็นเซียวจ้านแล้วก็ต้องผิดหวังเมื่อไม่ใช่

              “ลื้อมาหาใคร บ้านนี้อีย้ายของไปหมดแล้ว ลือกันทั้งซอยว่าอีท้องไม่มีพ่อหน่ะ” อาแปะคนเดิมเดินมาพูดกับเขา และใช่อี้ป๋อไม่ได้ตอบอะไรเพราะเขากำลัง ช็อค..

               “ไป ทั้งแม่ทั้งลูกเลยหรอ..”

               “เออ อั้วบอกลื้อแล้วไงว่าไปหมดบ้าน อีก็ต้องเอาลูกอีไปด้วยสิ กำลังท้องกำลังไส้ยังต้องระเห็ดระเหินย้ายบ้านอีก อั้วหล่ะสงสารอีจริงๆ คงอายเพราะเป็นขี้ปากคนแถวนี้”

               “ไปอยู่ที่ไหนครับ เขาไปไหน” อี้ป๋อไม่รู้สึกตัวเลยว่าใบหน้าของตนนั้นซีดเซียวแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

ไม่หน่าเขาแค่ตกใจ ไม่ได้เสียใจเลยสักนิด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเป็นพ่อของเด็กหรือเปล่า 

               “อั้วไม่รู้ ไปกันเงียบๆตั้งแต่ตะวันยังไม่ขึ้น ลื้อกลับไปเหอะ ไม่มีใครอยู่เลี่ยว” 





                 - ปัจจุบัน -

                

               เซียวจ้านกลับมายังบ้านเกิด โลเคชั่นที่แสนคุ้นเคย งานรื่นเริงกับสีสันที่เสริมบรรกาศปีใหม่แต่ภายในใจกลับไม่เป็นสุขเลยสักนิด ทำไมต้องเทศกาลนี้ บรรยากาศแบบนี้


เทศกาลตรุษจีน


ค.ศ. 2019 


ถนนนาธาน 


ฮ่องกง



         เซียวจ้านเดินมาถึงรั้วบ้านที่อยู่ตรงหัวมุมถนน มองเข้าไปด้านในก็เห็นไฟดวงสุดท้ายเพิ่งจะดับไปคงเป็นแม่เขาที่เตรียมตัวเข้านอน

         

         แม่.. เซียวจ้านลูกแม่กลับมาแล้วนะ จะมีใครต้อนรับลูกคนนี้บ้างไหม เขาไม่กล้าแม้จะกดออดหน้าบ้าน ร่างสูงโปร่งยืนจนสายฝนร่วงโรยลงมา น่าขำจริงๆ อะไรจะซ้ำเติมกันได้ขนาดนี้ ขาที่เคยยืนหยัดเริ่มล้าจากการเดินทางมาไกลแถมยังพยุงน้ำหนักของลูกในท้องที่เพิ่มขึ้นในทุกๆวัน เขาแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว

           “เซียวจ้าน นั่นลูกเหรอ” 

           “ม๊า จ้านเอง” ภาพสุดท้ายคือบหน้าของหญิงสูงวัยที่กำลังคุยกับเขาและสติก็พลันดับลง 



           ตั้งแต่วันนั้นเซียวจ้านก็ใช้ชีวิตอยู่ที่ฮ่องกงมาได้เกือบครึ่งปีแล้ว เขาไม่ได้ออกไปทำงานที่ไหน เพียงแต่รับงานฟรีแลนซ์ผ่านทางอินเตอร์เน็ต รับแปลนิทานหรือเอกสารง่ายๆ แล้วส่งงานต่อให้ บก. หรือใครก็ตามที่อยากจะจ้างเขา ความรู้ภาษาที่สามที่พอจะมีบ้างทำให้การหารายได้เสริมระหว่างไม่ได้ไปทำงานประจำนั้นมีเพิ่มขึ้นทีละเล็กละน้อย เก็บทุกอย่างไว้เป็นค่านมค่าหมอลูกที่กำลังจะเกิดเพราะบ้านเขาก็ไม่ได้มีฐานะมากนัก บากหน้ากลับมาเจอพ่อกับแม่ในตอนแรกก็ไม่มีใครรับได้หรอก ทุกคนประหลาดใจว่าเขาจะกลับมาทำไมในเมื่อกำลังไปได้สวยกับหน้าที่การงาน ความจริงมันกระจ่างในคราแรกเขาแทบจะเข้าหน้าพ่อแม่ไม่ติดเพราะลูกชายคนเดียวของบ้านที่ถูกตั้งความหวังไว้กลับมาหมดอนาคตเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง อุบัติเหตุที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นแถมยังไม่มีใครรับผิดชอบ ลูกชายคนเดียวของบ้านช่างน่าสงสารเหลือเกิน


          “ม๊า จ้านเจ็บท้อง” และวันนี้ก็ต้องมาถึง วันที่พ่อแม่พยุงเขาขึ้นรถพยาบาล วันที่ทั้งบ้านต้องเสียน้ำตาเพราะเลือดมากมายที่เปรอะเสื้อผ้าของลูกชายจนน่าตกใจ เซียวจ้านร้องจนสุดเสียงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่หมอจะฉีดยาสลบให้เขา คุณแม่ไม่ได้รับรู้อะไรอีกหลังจากเข้าห้องผ่าตัด ทำไมเขาถึงต้องเผชิญสิ่งนี้เพียงคนเดียว 

         ‘คุณสามีสามารถเข้ามาให้กำลังใจคุณแม่ได้คนเดียวนะคะ’ สามีหรอ เหอะ จะรับรู้ถึงที่ที่เขาต้องเจอบ้างไหม เขาเจ็บจนชาไปหมด 

          

         เซียวจ้านตื่นมาอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น ข้างๆเตียงมีเด็กคนหนึ่งนอนหลับอยู่ในผ้าอ้อม ตัวยังแดงๆอยู่ เซียวจ้านยิ้มกว้างครั้งแรกในรอบหลายเดือน ความสุขของคนเป็นแม่มันคือความรู้สึกแบบนี้นี่เอง

          “เป็นเด็กชายนะคะ น้องแข็งแรงสมบูรณ์ดีค่ะ” 

           

                            แล้ววันนี้เซียวจ้านก็ได้อุ้ม’อาเยวี่ยน’ เป็นครั้งแรกเสียที




( ต่อ ) - 21 August



   “โอ๋ๆ หม่าม๊าอยู่นี่ ไม่ร้อง อาเยวี่ยนไม่ร้องๆ” เซียวจ้านช้อนเจ้าตัวเล็กขึ้นมาอุ้มแนบอก เขย่าเบาๆกล่อมลูกให้สงบลง เรากลับมาอยู่บ้านกันได้เดือนนึงแล้ว มีพ่อกับแม่เขาช่วยเลี้ยงอาเยวี่ยนในตอนที่เขาต้องพิมพ์งานส่งลูกค้าในช่วงกลางคืน ส่วนตอนกลางวันที่พ่อแม่ต้องออกไปขายของที่ตลาดเขาก็จะอยู่กับลูกเอง

 

                  คุณแม่มือใหม่ยังไม่คุ้นเคยกับการรับมือเวลาลูกร้องไห้นัก เซียวจ้านยังคงตกใจทุกครั้งที่อาเยวี่ยนร้องเสียงดัง ดูเหมือนเด็กคนนี้จะรับมือยาก ไม่เหมือนเขาตอนเด็กๆเลย คงได้พ่อมาเต็มเลยสินะอาเยวี่ยน 

                  “อาเยวี่ยนยิ่งโต ก็ยิ่งไม่เหมือนเซียวจ้านของเราตอนเด็กเลยนะ ลื้อคิดเหมือนอั้วไหม อีคงได้พ่อมาเต็มจริงๆเด็กคนนี้ คงมีแค่รอยยิ้มที่เหมือนเซียวจ้านลูกเรา สงสารแต่เด็กมันกำพร้าพ่อเนี่ยแหละ” เซียวจ้านได้ยินแม่เขาคุยกับพ่อ ความรู้สึกลึกๆเขาไม่อยากให้ลูกได้อี้ป๋อมาขนาดนั้นเลย เขายอมรับจริงๆว่าอคติไปแล้ว ยิ่งมองเด็กในอ้อมแขนดีเอ็นเอมันก็ยืนยันได้ตั้งแต่ใบหน้าของลูกแล้ว นั่นก็ยิ่งทำให้เขานึกถึงพ่อเด็กเข้าไปใหญ่


                   “ม๊า จ้านฝากอาเยวี่ยนวันนึงได้ไหม วันนี้ต้องไปทำธุระในเมือง” เขาบอกลาแม่แล้วหอมแก้มเจ้าอ้วนเบาๆก่อนออกจากบ้าน ดีที่อาเยวี่ยนหลับสนิทไม่งอแงแล้ว


                    เซียวจ้านเดินอยู่บนถนนนาธาน ย่านธุรกิจชื่อดังของฮ่องกง ร้านรวงกับชาวต่างชาติที่เดินกันคับคั่งทำให้คุณแม่รู้สึกเวียนหัว เพราะตอนกลางคืนก็เลี้ยงลูกจนแทบไม่ได้นอน เขามายืนรอรถบัสเพื่อต่อไปยังโรงแรมชื่อดังของเกาะฮ่องกงที่ตนเพิ่งจะได้รับการเรียกสัมภาษณ์เมื่อวาน ถือว่าเป็นการเริ่มต้นใหม่ของการกลับไปทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนของเซียวจ้าน ก็ลูกเขาต้องกินต้องใช้นะค่านมค่าผ้าอ้อมไหนจะค่าเทอมในอนาคตอีกลำพังแค่รองานแปลมาเสริฟถึงมือมันก็คงไม่ไหว


                     เขามาถึงโรงแรมในช่วงสาย ที่นี่มีส่วนของคาสิโนขนาดใหญ่แถมทุกอย่างยังวางตำแหน่งตามหลักฮวงจุ้ยเป๊ะๆ เขาถูกเชิญให้ไปรอสัมภาษณ์รวมกับคนอื่นที่ฝ่ายบุคคล ในมือกำเอกสารแน่นรอแล้วรอเล่าก็ยังไม่ถึงคิวจนเขารู้สึกจะไม่ค่อยดีจึงลุกมาเข้าห้องน้ำเสียก่อน 

                      “ได้ข่าวว่าวันนี้คุณเจียงลงมาสัมภาษณ์เองเลยนะ”

                      “โห คุณเจียงเฉิงรองผู้บริหาร เอสอาร์คอป หน่ะหรอ เคยเห็นแต่ในข่าวตัวจริงว่าเนี๊ยบมากเลยนะ รอบนี่คนคงตกรอบเยอะหน่ะสิ” 

                       เซียวจ้านที่เดินอยู่ข้างหลังผู้หญิงทั้งสองคนก็ได้อานิสงค์รับฟังข่าวคราวที่เกี่ยวกับเขาโดยตรงยิ่งใจเสียเข้าไปใหญ่ จะกลับบ้านเลยดีไหม ไม่ได้ๆ โรงแรมแพงขนาดนี้สวัสดิการจะขนาดไหน สู้เพื่อลูกสิวะ ไอ้เจียงนั่นจะเป็นใครยังไงๆก็คนเหมือนกันแหละน่า

                     

                       เซียวจ้านเดินเข้ามาในห้องน้ำพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ หรือกูกลับดีวะ ดูคู่แข่งแต่ละคนจบการโรงแรมมาทั้งนั้น เขายืนล้างมือพลางส่องกระจกเช็คสภาพตัวเอง

                      “มีสัมภาษณ์หรอคุณ” ผู้ชายที่ล้างมืออยู่ข้างๆชวนเขาคุย

                      “อ่อ ใช่ครับ ได้ยินว่าคนสัมภาษณ์เป็นบอสใหญ่ที่นี่ ผมเลยวิตกหน่อยๆ”

                      “บอสใหญ่แล้วยังไง ถ้ามั่นใจว่าทำดีที่สุดแล้ว คุณไม่ต้องกลัวไปหรอก”

                      “แล้วคุณมาสัมภาษณ์เหมือนกันหรอ ผมว่าคุณติดกระดุมสูทกับจัดไทด์หน่อยไหม เดี๋ยวจะโดนประเมินตกนะคุณ” เซียวจ้านหวังดี เตือนเพื่อนใหม่ แล้วผู้ชายคนนั้นก็ดันทำตามที่เขาบอกอีก

                      “ตรงนี้หรอ” เจียงเฉิงขยับออกไปเมื่ออีกคนจะเอามือมายุ่งย่ามบนตัวเขาแต่ก็ไม่ทันเซียวจ้านที่ไวกว่า

                      “ไม่ๆครับ ซ้ายหน่อย ใช้ได้แล้วหล่ะ” เซียวจ้านยิ้มเมื่อถือวิสาสะช่วยขยับไทดให้เพื่อนใหม่ 

                      “ผมเชื่อคุณนะ จะได้ได้คะแนนเยอะๆ ไว้เจอกัน” เจียงเฉิงนิ่งไปชั่วขณะเมื่อคนตรงหน้ายิ้มกว้างให้เขาจบบทสนทนาแล้วเดินออกจากห้องน้ำไปก่อน


                     เซียวจ้านมองก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้คงเป็นลูกคนมีกะตัง ดูจากยี่ห้อเน็คไทด์และนาฬิกาที่โผล่พ้นข้อมือออกมา เห้อ อยากมีวาสนาแบบนั้นบ้างจัง เขาคิด จะมีรายการสู้เพื่อลูกชิงเงินล้านให้เขาไปออกบ้างไหมเนี่ย


                      “คุณเซียวจ้าน เชิญ”  เซียวจ้านเข้ามานั่งในห้องรับรองซึ่งไม่มีใครสักคน รอไม่นานที่นั่งตรงกันข้ามก็ถูกจับจองด้วยผู้ชายคนเดิมที่เจอกันในห้องน้ำ

                      “ยินดีที่ได้รู้จัก ผมเจียงเฉิง คนที่จะสัมภาษณ์คุณในวันนี้ เอ้อนี่ผมปลดกระดุมก่อนได้ไหมคงไม่ไม่มีใครมาหักคะแนนผมหรอกนะ” เซียวจ้านหัวเราะแห้ง เกือบรับมุขแทบไม่ทัน ผู้ชายที่เขาสั่งสอนในห้องน้ำกลับเป็นผู้บริหารของโรงแรม เขากลับเลยดีไหม เซียวจ้านนะเซียวจ้านเป็นคนดีไม่ถูกเวลาเล้ยย


                     

                        โชคดีแค่ไหนที่ในที่สุดเซียวจ้านก็ได้รับบรรจุเข้าเป็นพนักงานประจำ ตั้งแต่เขาเริ่มทำงานเป็นแผนกต้อนรับที่นี่ เขาค่อยๆเก็บเงินก้อนได้ ยังไม่พอเท่าที่คิดไว้แต่ก็ทำให้เขากับลูกไม่ต้องลำบากเป็นภาระของพ่อแม่ที่บ้าน เจ้าอ้วนเป็นเด็กกินจุ เหงือกยังขึ้นไม่เท่าไหร่ก็ซ่าอยากจะเคี้ยวนู่นเคี้ยวนี่ หลายครั้งที่เขามักได้อาหารดีๆของโรงแรมติดมือกลับบ้านเกือบทุกวัน ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือว่าอะไร ดูเหมือนอาหารพรีเมี่ยมพวกนี้จะตกมาถึงมือเขาได้ทุกวัน


                    “ เซียวจ้านได้ขนมวันนี้กลับบ้านไหม ได้ข่าวว่าเป็นวัตถุดิบใหม่จากอิตาลี” เจียงเฉิงถามเลขาที่คอยเป็นธุระให้เขาตลอด

                    “ได้ครบเซ็ทเหมือนปกติครับ คุณเจียงจะไม่บอกเขาหน่อยหรอว่าอาหารทุกๆวันใครเป็นคนจัดให้”

                    “ไม่หล่ะ” เจียงเฉิงยิ้มบางๆ ไม่ต้องรู้หรอกมันยังไม่ถึงเวลา เขาอยากให้ก็เพราะอยากให้ ไม่ได้ลำบากอะไร 




                        




   #หม่าม๊าป่าป๊าไปไหน


เชิญทุกท่านที่แท็กนี้นะคะ


พระเอกหายไปไหนวะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.108K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,790 ความคิดเห็น

  1. #1753 จอนจ้ง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 23:53

    ฮืมม มีเงื่อนงำ นะท่านเจียงเฉิง

    #1,753
    0
  2. #1739 Deuxnxay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:56
    ชอบสำนวนไรท์นะคะ อ่านเพลินมาก เรื่องดี เดินเรื่องไว สนุก 😀
    #1,739
    0
  3. #1725 gene_pa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 23:56
    มีคนมาจีบบบ
    #1,725
    0
  4. #1716 K.NumNim18 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 10:34
    อ่าาาาาา มีคนดูแลจ้านจ้านแล้วววววว
    #1,716
    0
  5. #1683 My love markbam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 01:58
    จ้านมีผัวใหม่เลยลูก
    #1,683
    0
  6. #1675 AoyBam1994 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 00:04
    สรุปพระเอกเรื่องนี้คือเจียงเฉิน#พระเอกไปไหน555
    #1,675
    0
  7. #1668 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 21:25
    น้องโตแล้วว
    #1,668
    0
  8. #1660 EntOo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 12:23
    ชอบเรื่องนี้จัง พระเอกไปไหน เอ้ยยย
    เจียงเฉิงได้แต่มไปแล้วนะ อ้ะ ไม่ใช่ๆ
    นับแต้มได้มั้ยเนี่ย
    #1,660
    0
  9. #1657 Takgy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 23:11
    เออ พระเอกล่ะ55555 เจียงเฉิงชิป่ะ555555
    #1,657
    0
  10. #1474 AlwaysDmHp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 20:32

    พ่อเอ๊ย ถ้ายังไม่มาในเร็ว ๆ นี้ แม่เค้าจะหาพ่อใหม่ให้ลูกเอานะ

    #1,474
    0
  11. #1465 mini0000 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 18:27
    กว่าพระเอกจะออกปัดโธ่
    #1,465
    0
  12. #1446 pukun_jh (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 01:01
    อาเฉิงงง ป้าๆหมายตาพ่อใหม่ให้อาเยวี่ยนแล้วนา ถ้าเทอยังไม่ปรากฏตัวละก็ รอน้ำตาตกในได้เลยหวังอี้ป๋อ!
    #1,446
    0
  13. #1425 Tooktt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 14:53

    พระเอกออกแล้ววว 555555

    #1,425
    0
  14. #1418 STEM1995 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 22:24
    แวร์อีสป่าป๊า
    #1,418
    0
  15. #1413 moonoy68 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 17:34

    อยากเชียร์พ่อใหม่ให้อาเหยี่ยน
    #1,413
    0
  16. #1398 Nutthamon Ping (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 13:59
    จริง ป๊ะหายหัวไปไหน
    #1,398
    0
  17. #1395 Tanggaurang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 01:47
    ตายแน่ อาเยวี่ยนได้พ่อใหม่ชื่อเจียงเฉิงแน่เลยอี้ป๋อ
    #1,395
    0
  18. #1392 Natwalun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 23:16

    ป๋อ เมียจะมีผู้ใหม่แล้ววว มาตามลูกเมียเร็วๆ ยิ่งเขาทามดีให้มากๆ เดวพี่จ้านก่รักเขาหรอก มาตามเร็วๆเรยนะ

    #1,392
    0
  19. #1381 FirstAugust (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 02:09
    จ้านคลอดจนลูกจะโตอยู่แล้ว ป๋อไปอยู่ไหน
    #1,381
    0
  20. #1355 Area6104 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 18:14
    คุณพ่ออยู่ไหนนน มีป้อจายมาแอ๋วแม่แล้วนะ อย่านิ่งเฉยๆ 5555
    #1,355
    0
  21. #1347 atita22049 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 21:40
    ป๋อเอ้ย เมีย้องจะมีปัวใหม่แล้วเด้อ
    #1,347
    0
  22. #1326 KuKoi Kim (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 21:39
    😱เจียงเฉิงพร้อมเปย์มากๆค่า
    #1,326
    0
  23. #1306 PN97:MEIXIAN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 01:30
    ป๋อตกกระป๋อง
    #1,306
    0
  24. #1278 onkgoon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 02:20
    นั่นไงงงมาแล้ว
    คนพร้อมดูแลลล
    ป๋า รวย มีหน้าที่การงานที่ดี
    #1,278
    0
  25. #1251 21pcr (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 06:53
    พระเอกยังไม่เชื่อเลยว่าลูกตัวเอง แต่ก็ไม่แปลก มาเร็วไปเร็วจำไม่ได้5555
    เซียวจ้านเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวไปเลย รำคาญคนพ่อจริง
    #1,251
    0