หม่าม๊าป่าป๊าไปไหน #ป๋อจ้าน #Mpreg

ตอนที่ 2 : หม่าม๊าไล่ป่าป๊าทำไม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,942
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,154 ครั้ง
    4 ส.ค. 62

ใจกระแสตอบรับตอนที่ 1 มาก เลยจัดตอนที่ 2 มาให้ ณ บัดนี้



ตอนที่ 2 



              ชีวิตเฮฮาของพนักงานกินเงินเดือนคนหนึ่งยังคงดำเนินต่อไป เฮฮางั้นหรอ เฮฮากับผีหน่ะสิ เขาต้องทนเห็นหน้าไอ้เด็กใหม่ทุกวันโดยที่ต้องเก็บสีหน้าอันเคียดแค้นนี้ไว้ในใจ เขาเริ่มตีตัวออกห่าง โดยงานให้คนอื่นสอนแทน ถ้ารู้มันมันจะไปอยู่ตรงไหนของบริษัทก็จะไม่เอาตัวไปเฉียดในรัศมีสิบเมตรถ้าไม่จำเป็น แค่เห็นหน้ามันก็ทำเอาความดันแทบจะขึ้นทุกที ทำแบบนี้ได้เกือบอาทิตย์ไอ้พวกสอดรู้สอดเห็นในบริษัทก็เสือกสงสัยขึ้นมาอีก แถมยังโพล่งออกมาตอนที่เขาต้องเดินไปแถวๆโต๊ะทำงานของหวังอี้ป๊อไอ้เด็กเวร


              “ช่วงนี้เสี่ยวจ้านของเราไม่ค่อยไปคุยเล่นกับน้องใหม่เลยเว้ย เกาเหลากันในบอหรอวะ ฮะๆๆๆ”

พอมีคนเริ่มก็มีคนตามไอ้คนอื่นก็พากันแซวเขากับน้องใหม่ เขาไปมีมีปัญหากับเพื่อนร่วมงาน แถมยังบอกว่าเขาไม่ฝึกงานมัน ผลักภาระให้คนอื่นจนเจ้านายต้องลงมาด่า เอ่าถ้าจะซวยก็เอาให้สุดไปเลยเซียวจ้านคนนี้ทนได้ ส่วนไอ้คนต้นเรื่องก็ได้แต่นิ่งไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรสักอย่าง

              “เออ เดี๋ยวกูกลับมาสอนเอง พอใจยัง”

              ทั้งห้องเงียบแล้วแยกย้ายกันไปทำงานเพราะเซียวจ้านไม่คยใช้น้ำเสียงกระแทกกระทั้นแบบนี้ แถมยังคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ทั้งสีหน้าไม่รับแขกแม่งเลยแสดงออกไปหมด


               “ถ้าพี่ลำบากใจ สอนไปก็เท่านั้น” อี้ป๋อพูด มือเสยผมขึ้นลวกๆ แล้วมาประสานที่หลังคอ เอนตัวพิงเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจนัก ดี งั้นก็ดี เขาก็จะทำกับมันแบบไม่ใส่ใจเหมือนกัน

              “ก็แค่ฟังแล้วเงียบๆปากไป” หลังจากนั้นเขาก็สอนงานมันอย่างเดียวจริงๆ ไม่มีการสนทนาอย่างอื่น ยอมรับว่ารีบๆสอนและลดความสนิทของเราลงอย่างชัดเจน มันจะรู้เรื่องไม่รู้เรื่องเขาก็ไม่เปิดโอกาสให้ถาม และคนอย่างมันก็ไม่บากหน้ามาถามเขาสักคำด้วยซ้ำ เออดี จะได้จบกันง่ายๆ ต่างคนต่างอยู่  



              “หมดแล้ว?” อี้ป๋อถามเมื่อเขาส่งเอกสารฉบับสุดท้ายให้มัน

              “นี่เป็นเอกสารที่ต้องยื่นให้Freight Forwarder ไม่มีอะไรต้องสอนแล้ว ถ้าสงสัยอะไรไปถามกับอี้เฟิ่งมันเก่ง หน้าที่ของผมหมดตรงนี้แล้ว” สรรพนามตลอดสัปดาห์นี้กลับห่างเหินชัดเจน คำว่าพี่จะไม่มีอีกต่อไป จะมีเพียงผม กับ คุณ สิ่งมีชีวิตที่ใช้ที่ทำงานร่วมกัน โกยของตัวเองใส่กระเป๋าเตรียมกลับบ้าน พอที แค่หายใจร่วมกันเป็นเวลาเกือบอาทิตย์ก็อีดอัดจะแย่ มองหน้ามันทีไรเรื่องวันนี้มันยิ่งทำผมสติแตก

               “ เดี๋ยว” อี้ป๋อเรียกผม มันยื่นพลาสเตอร์ปิดแผลให้ซองนึง แล้วชี้ที่หลังคอมัน

               “ อะไร ให้ทำไม”

               “หลังคอพี่มันเป็นแผลมานานแล้ว” ผมนึกถึงแผลแสบๆหลังคอจากคือนั้น ผมจำได้ดี ลอยแดงเถือกจากการโดนขบกัดแม่งทำเอาผมพยายามใส่เสื้อสไตล์คอตั้งๆหลายวันจนเพื่อนร่วมงานหาว่าแต่งตัวบ้าๆบอๆ

               “อ่อ ขอบใจ แต่คราวหน้าไม่ต้อง!” ผมดึงพลาสเตอร์มาจากมือมันแล้วกลับบ้านด้วยความหงุดหงิด 

               


               อี้ป๋อแทบไม่ได้เจอเซียวจ้านอีกเป็นเดือนหลังจากโดนปั้นปึงใส่อย่างไม่มสาเหตุ จากรุ่นพี่ร่วมงานที่โคตรจะร่าเริง คอยหาเรื่องมาคุยกับเขาไม่เว้นวัน ลากกันไปกินข้าว หาเรื่องมากวนประสาทกันได้ทุกเมื่อกลับกลายเป็นห่างเหิน ดูไม่ชอบขี้หน้าเขาเสียเท่าไหร่ แถมยังสอนงานลวกและรัวเหมือนทำให้เสร็จๆไปที วันที่เซียงจ้านฝึกงานให้เขาเสร็จเป็นวันที่สีหน้าอมทุกข์นั้นกลับมาสดใสดังเดิม อี้ป๋อเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจอะไรตรงนี้นักเพราะมันดูออกจะไร้สาระถ้าต้องมาทนกับคนเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายแบบนี้ในที่ทำงาน เหนือสิ่งอื่นใด ความรู้สึกแปลกๆจางๆบางอย่างมันกลับรบกวนจิตใจเขาในบางที เหมือนลืมอะไรไป ทั้งรอยบนหลังคอของเซียวจ้านที่เขาบังเอิญเห็น ไม่รู้ว่าจะมากับแฟนหรือคนที่เซียวจ้านคบอยู่ มันไม่ใช่เรื่องของเราเลยสักนิดแต่ทำไม่เขาถึงต้องไปซื้อพลาสเตอร์มาให้อีกคนปกปิดมันด้วยนะ


               แล้ววันเงินเดือนออกของพนักงานก็หมุนกลับมาอีกครั้ง ทุกคนนัดกันไปฉลองที่ผับกึ่งร้านอาหารแห่งหนึ่งแถวบริษัท เซียวจ้านอยากกลับบ้านเพราะเพลียจากงานเต็มทน ช่วงนี้เพลีบทุกวันแถมยังเหนื่อนง่ายกว่าปกติ หิวก็ชอบหิวตอนทำงาน 

              “งานแบบนี้ขาดเซียวจ้านก็ไม่สนุกหน่ะสิ ถ้ามึงไม่มากูไม่เปิดขวดนะ ไม่ต้องกินทุกคนเลยเป็นไง” 

              และการคะยั้นคะยอจากเพื่อนร่วมงานก็ทำให้สายปาร์ตี้อย่างเขาออกมาแจมจนได้ ไม่เจียมตัวเองเลยสักนิด นี่มันวันเดียวกับที่เขาเจอเรื่องแย่ที่สุดในชีวิตไงเมื่อเดือนก่อนไง


             เขาเริ่มง่วงมาก และไม่คิดจะช่วยพยุงใครกลับบ้านอีกแล้ว บทเรียนครั้งนั้นมันมากพอ เซียวจ้านเดินโซซัดโซเซไปโบกแท็กซี่หน้าผับ บอกลาเพื่อนที่ลงไปคลานเล่นกันใต้โต๊ะอย่างเบลอๆ แล้วพุ่งตัวออกมานอกร้านอย่างไว

              “จะไปไหน” เซียวจ้านเงยหน้ามองตามเสียงเรียก เขาเบลอจนเห็นหวังอี้ป๋อที่ถือหมวกกันน็อคห้าคนในครั้งเดียวได้ไงวะ 

              “เหอะ  หวัง อี้ ป๋อ ไอ้คนหน้าไม่อาย  ดูสิ มันกำลังพูดกับคนอย่างเซียวจ้าน! มันกล้านัก! “ คนเมาตะคอกรุ่นน้องไปก็เกาะเสาไปด้วย ร่างสูงโปร่งแทบจะคดตัวรวมร่างกับเสาหน้าร้าน เป็นภาพหน้าขำยิ่งนักแต่อี้ป๋อก็ยังคงยืนมองอย่างสมเพชเงียบๆ สภาพไม่น่าดูเอาเสียเลย นี่หน่ะหรอพนักงานดีเด่นของบริษัท

              “ จะจัดการให้ถึงที่สุดแน่! อี้ป๋อ!” คนเมาเดินโซซัดโซเซขึ้นแท็กซี่ไป ที่อยู่ไม่ต้องบอกเพราะพูดแทบไม่ได้ศัพท์ คนขับก็งงว่าจะไปที่ไหน อี้ป๋อดึงรุ่นพี่คนเก่งลงมาจากรถแล้วปิดประตูไล่แท็กซี่ให้่เสร็จศัพท์ เขาจะตอบแทนเพื่อนมนุษย์คนนี้สักครั้งแล้วกัน ในเมื่อรู้ที่อยู่ของเซียวจ้านแล้ว

 

               มันค่อนข้างจะทุลักทุเลทีเดียวเมื่อต้องพาคนเมาขึ้นคร่อมบิ๊กไบต์คันใหญ่ บิดเร็วก็กังลวว่าอีกคนจะล่วงลงไปตายก่อนถึงบ้าน ขี่ออกจากผับได้ไม่นานเขาก็แวะจอดที่ปั๊ม อี้ป๋อยันขายาวๆกับพื้นถนน ทรงตัวไม่ให้มอเตอร์ไบต์คันใหญ่ล้มแถมยังน้ำหนักของคนเมาด้านหลังทำเอาปวดหัว วิธีพิลึกพิลั่นแต่ใช้งานได้คือการถอดเข็มขัดมารัดข้อมือของเซียวจ้านรวมกันไว้ พอกอดจาดด้านหลังจะได้ไม่ล่วงลงไปเสียก่อน ดีที่เป็นตอนกลางคืนจะได้ไม่ได้มีใครมาเห็นว่าเขาทำอะไรบ้าๆแบบนี้ 


               เราสองคนถึงที่หมายอย่างปลอดภัยแต่โคตรเต่าคลาน อี้ป๋อไม่เคยขี่มอไซค์ช้าขนาดนี้มาก่อนเพราะไม่ชินกับการมีคนมาซ้อนข้างหลังแถมยังไม่มีหมวกกันน็อคให้ใส่อีก ทั้งอีกคนได้สติที่นอนคอตกบนหลังเขาอีก ไม่น่าเอามาเป็นภาระ เกิดเป็นคนดีอะไรขึ้นมาตอนนี้วะอี้ป๋อ

               เซียวจ้านถึงบ้านตอนตีสองพร้อมสลบแบบไม่รู้เรื่องราวบนเตียงมีผ้าห่มห่มให้อย่างดี ส่วนอีกคน ปวดตัวเหลือเกินเพราะขับบิ๊กไบค์ช้าๆแม่งโคตรเกร็ง ก็เลยถือวิสาสะนอนบนโซฟาที่ห้องรับแขก ไม่วายตื่นก่อนตอนเช้าเพราะนอนไม่หลับไม่คุ้นที่ 

               

              อี้ป๋อออกมาสำรวจพื้นที่ข้างเคียงตั้งแต่ตะวันยังไม่ขึ้น ได้อาหารเช้าเป็นน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ชิ้นใหญ่กลับมาสองชุด เข้าวางมันบนโต๊ะในครัวแล้วนั่งกินคนเดียวเงียบๆ ตั้งใจว่าเสร็จก็จะไปแต่ใครบาคนกลับมาปรากฎตัวในห้องครัวเสียก่อน สีหน้าประหลาดใจไม่ใข่ประเด็น แต่การมองเข้าอย่างคนไม่พอใจมากๆทำให้อี้ป๋อคิดว่าเขาทำอะไรผิดไปหรือเปล่า


             “มาอยู่นี่ได้ไง” 

             “ผมมาส่งพี่เมื่อคืน พี่เมา จำได้ไหม?” อี้ป๋อกัดปาท่องโก๋ต่อโดยไม่สนใจเซียวจ้านที่ยืนหน้าตาบอกบุญไม่รับอยู่ตรงหน้า 

             “กล้ามากินข้าวเช้าในบ้านคนอื่นอย่างมีความสุขเสียด้วย เกินไปนะคุณ”

             “ก็ค่ามาส่งไง” ยังคงละเลียดมื้อเช้าอย่างใจเย็น

             “เมื่อคืนอยู่กับมันอีกแล้วหรอวะ แม่งเอ้ย” เซียวจ้านแอบสบถเบาๆ 

             “พี่ว่าไงนะ”

             “เปล่า กินเสร็จก็รีบๆกลับไปซะ”

             “เหมือนพี่อยากไล่ผม ที่ผ่านมาก็หลบหน้าไม่ใช่หรือไง” แล้วมันเพราะใครหล่ะ

             “พอแล้ว! กลับไปตอนนี้เลย เดี๋ยวนี้!” อี้ป๋อ เลิกกินเมื่อเห็นนัยต์ตาของรุ่นพี่ฉายแววไม่พอใจ เขาไปทำอะไรให้กัน ขับมาส่งดึกๆดื่นๆก็ไม่ได้รับคำขอบคุณสีกคำ แถมที่ผ่านมายังโดนเมิน ก็ว่าจะไม่สนใจแล้วแต่มันอดไม่ได้ ยังต้องเจอกันที่ทำงานทุกวันจะมานั่งทำตัวเหมือนเด็กๆทำไม เขาก็ไม่ใช่พวกช่างตื้อเจอแบบนี้ก็เบื่อเหมือนกัน 

                อี้ป๋อคว้าหมวกกันน็อคขึ้นใส่ต่อหน้าเซียวจ้าน คนตัวสูงมองหน้ารุ่นพี่ที่ทำงานผ่านพลาสติ๊กสีเข้มเป็นครั้งสุดท้ายแล้วออกจากบ้านไป



(ต่อ)


เซียวจ้านมองลงไปหน้าบ้าน เด็กนั่นไปแล้ว เขาปิดหน้าต่างลงด้วยจิตใจที่ไม่สงบ พาตัวเองมานั่งตรงเก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้ง มองสำรวจใบหน้าในกระจก ทำไมพักนี้มันโทรมจังวะ เหนื่อยง่ายไม่พอ ของก็ไม่อยากกิน ปกติเขามันคนเลือกกินเสียที่ไหน บุฟเฟต์นี่ขอแค่เอ่ยปากเถอะ พร้อมไปแจมตลอด แต่พักนี้แค่คิดถึงอาหารก็อยากจะอ้วกแล้ว

      “แม่งเอ้ย สงสัยจะมัวแต่ประสาทเสียเรื่องนั้นจนไม่สบาย” เขาลงมาข้างล้างพร้อมกระเป๋าเงิน เห็นปาท่องโก๋อีกชุดว่งอยู่ก็โยนมันทิ้งขยะอย่างไม่ใยดี

      ในคราวแรกเขาไปหาหมอที่คลินิคแถวบ้าน และได้เพียงยาลดไข้ แก้ปวดธรรมดาๆมาชุดนึง หมอแค่สงสัยว่าจะเป็นอาการแรกเริ่มของโรคกระเพาะอาหาร

       และแน่นอน อาการเดิมๆมันไม่หายไปง่ายๆ เขาแย่ลงทุกวันจนแทบไปทำงานไม่ได้ วันนี้จึงเลือกลาหยุดอย่างจริงจัง คนที่ทำงานพากันบ่นว่าเขาให้ดูแลตัวเองบ้าง พนักงานดีเด่นจะมาเป็นอะไรง่ายๆได้ยังไง อ้อ และไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่นมันคงรู้ขอบเขตของตัวเองแล้ว เลยไม่โผล่หน้ามาให้เขารำคาญใจอีก


        โอเคครั้งนี้จึงพาตัวเองขึ้นบัสมาถึงโรงบาล จะเช็คให้ละเอียดๆ จะได้หายๆสักที เขาหล่ะเกลียดตัวเองเวลาอ่อนแอจริงๆ


        “คุณเซียวจ้าน เชิญห้องตรวจค่ะ”

ผมนั่งลงประจันหน้ากับหมอ ในตอนแรกเราเริ่มการตรวจปกติทั่วไป ฟังเสียงหัวใจ การหายใจ ความดัน จนกระทั่งหมอจอเก็บตัวอย่างปัสสวะ เก็บทำไมวะ เขาคิดแต่ก็ให้ไปอย่างจำยอม

        “คุณเซียวจ้านมีอาการแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วครับ” หมอเรียกผมพบอีกครั้งหลังจากผลแลปถูกส่งกลับมา

        “ก็สักสองเดือนได้แล้วหมอ หามาหลายคลินิคแล้ว คงมีแต่หมอเด็กๆหน่ะ รักษาผมไม่หายสักที”

        “ผมว่าคงเป็นเพราะคุณเซียวจ้านไม่ได้ตรวจภายในหน่ะครับ ไม่ได้วิเคราะห์ผลแลปแบบนี้ด้วย เลยยังไม่รู้ว่าสาเหตุแท้จริงมาจากอะไร”

        “ผมเป็นโรคร้ายแรงหรอหมอ ถ้ามันมีอะไรผมพร้อมเข้ารักษาทันทีนะ” จะใช้ประกันของบริษัทให้คุ้มเลยสิคอยดู! เขาคิดคำนวณในหัวพร้อมสีหน้าเครียดๆ

        “ไม่ใช่โรคร้ายแรงหรอกครับ เพียงแค่ไม่ค่อยเจอบ่อยๆหน่ะ จริงเคสนี้ต้องส่งไปแผนกสูตินารี..”

        “ส่งไปไหนนะครับ?”

        “สูตินารีเวชครับ คุณเซียวจ้านคุณตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้วครับ”

        “.......” 




           เจอกันที่  #หม่าม๊าป่าป๊าไปไหน  

ขอบคุณทุกคอมเมนต์และการติดตาม 
และ ช่วงเวลาแห่งเรืออวกาศที่ขับโดยท่านหวังอี้ป๋อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.154K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,791 ความคิดเห็น

  1. #1766 pojan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 12:42
    กูนี่ถึงกับสำลักเลยตั้งท้องเนี่ยนะ555
    #1,766
    0
  2. #1751 จอนจัง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 23:08

    โอ้วว ยังไงดีหล่ะ ยังไม่ได้รักได้ชอบกันเลย ออกจะไม่ถูกกันเสียด้วย จะเป็นอย่างไรต่อ ติดตามคะ

    #1,751
    0
  3. #1737 Deuxnxay (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:38
    ป๋อเองไม่รู้เรื่องจริง ๆ ดิ
    #1,737
    0
  4. #1730 nokmalody (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 14:12
    เอาแล้วไง...ป๋อจะรุ้ไหมว่ากำลังจะเป็นพ่อคนแล้ว....555+
    #1,730
    0
  5. #1724 gene_pa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 23:36
    พ่อเด็กไม่รู้​เรื่องเลยตอนนี้
    #1,724
    0
  6. #1714 K.NumNim18 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 10:17
    จ้านนนนนนนนนนน....แล้วอิพ่อรู้ตัวมั้ยน่ะ เหมือนเมาตำเรื่องคืนนั้นไม่ได้.....สนุกค่ะไรท์ ^^
    #1,714
    0
  7. #1694 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 23:08

    ,55555สนุกมากงับไรท์

    #1,694
    0
  8. #1681 My love markbam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 01:34
    คายๆ จ้าน
    #1,681
    0
  9. #1666 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 21:16
    อึ้งเลยลูก
    #1,666
    0
  10. #1613 yukipushmaily (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 07:47
    ไม่รู้ว่าควรแค้นหรือฆ่าเลยดี
    #1,613
    0
  11. #1488 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 00:16
    คือ....

    ป๋อแข็งงี้ แงงง นึกไมออกเลยว่าจะรู้ว่าจ้านท้องได้ไง
    #1,488
    0
  12. #1472 AlwaysDmHp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 20:17

    ทั้งขำทั้งสงสารจ้าน โอ๊ยยย ป๋อก็ไม่รู่เรื่องซะที

    #1,472
    0
  13. #1463 mini0000 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 18:12
    โอ้ยน้อออออ
    #1,463
    0
  14. #1443 pukun_jh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 00:32
    มือข้างซ้ายของอิฉันยกขึ้นมาตบเข้าที่หน้าผากอย่างจังเลยค่ะคุณ...เวรกรรมอะไรวะเนี่ยยย เคราะห์ซ้ำกรรมซัดแล้วอ่ะลูกกกก
    #1,443
    0
  15. #1423 Tooktt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 14:15

    กรรมซ้ำ กรรมซ้อน

    #1,423
    0
  16. #1415 STEM1995 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 18:27
    ช็อคคค
    #1,415
    0
  17. #1390 Natwalun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 22:58

    น้ำยาดีเกิน เปนพ่อคนแล้ว ป๋อยังจำอะไรไม่ได้อีก เฮ้อ

    #1,390
    0
  18. #1379 FirstAugust (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 02:01
    น้ำยาเขาดีจริง ๆ ค่ะคุณ
    #1,379
    0
  19. #1352 Area6104 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 17:41
    5555555 ลั่นเลย เอาไงล่ะ พ่อเด็กยังงงๆอยู่เลย ยังไม่รู้ตัวอีกว่าทำอะไร
    #1,352
    0
  20. #1339 Climax-Bs (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 07:49
    ป๋อ-งง
    #1,339
    0
  21. #1313 wiliwrrnnnthkal (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 09:45
    ท้องเเล้วอ่ะป๋อพี่จ้านท้อง
    #1,313
    0
  22. #1299 fern3105 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 15:49

    อิพี่ ใจแข็งเกินไปแล้วววววว

    #1,299
    0
  23. #1294 หมกเห็ด (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 23:05
    เอาล๊าวววววว ป๋อเมื่อไรเอ็งจะจำได้เนี่ยรู้กกกก
    #1,294
    0
  24. #1284 Lazy_g (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 15:19
    เวรกรรมของพี่จ้านมั้ยน่ะ อี้ป๋อ!!!! แกจะลืมทุกอย่างแบบนี้ไม่ได้
    #1,284
    0
  25. #1282 Sunny-171899 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 14:34

    ทำไมป๋อลืมอ่ะ

    #1,282
    0