Fic Rov [Yaoi BL]

ตอนที่ 12 : Wukong x Yorn ของเล่นเก่า 18+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    17 เม.ย. 63

_________________________________
เนื้อหาในที่นี้
-เกี่ยวกับเซ็กซ์
-เรื่องนี้ดราม่า อาจปวดตับนิสนึง
-มีทำร้ายร่างกาย ไม่ทำตามนะจ๊ะ
-ถึงจะบอก18+ แค่ไรท์ไม่เจียนNCนะจ๊ะตอนนี้
-เนื้อหาอ้างอิงเนื้อเรื่องจักรวาลในเกมตรงไม่ตรงขอโทษล่วงหน้า
-เป็นแค่เนื้อหาสมมุติขึ้นเท่านั้น
เพื่อสนองอิคนเขียน อย่าไปคิดมาก
________________________________


 

 


"อ๊ะ!อึก ทะ ท่านวูคอง"



กี่ครั้งแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ข้ายอมเสียศักดิ์ศรีของตนได้มากมายเพียงนี้ เพียงเพื่อชายผู้นี้



"แฮกๆ ข้ารักเจ้า ยอร์น"



ช่างเป็นคำโป้ปดหลอกลวงข้าเหลือเกิน

ทั้งรอยยิ้มจอมปลอมนั่น คำบอกรักที่เป็นเพียงฉากบังหน้า เพื่อหาสิ่งมาระบายความใคร่ตัญหา

....ถึงเช่นนั้น ข้าก็ยังยอมที่จะถูกหลอกลวงต่อไป เพียงแค่ 'ความรักโง่ๆ'

รู้อยู่สาแก่ใจตน ว่าชายผู้นั้นมิได้สนใจเรื่องพันนี้ แต่ข้าก็ทนอยู่แบบนี้อยู่ร่ำไป

ทั้งอ้อมกอดที่หยาบกระด้าง ไร้ความรักความอ่อนโยน

ทั้งจุมพิตที่รุนแรง ขยี้จนริมฝีปากอาบด้วยโลหิตที่ส่งกลิ่นคาวคลุ้ง



แต่ข้ากลับชอบมัน หากมันเป็นสิ่งที่

วูคองเป็น



แต่วันเวลาชั่งเร็วนักจนข้าปวดใจ

นับวันวูคองเริ่มไม่เข้ามาหาข้า แต่เป็นเหล่าหญิงสาวต่างๆนานา จนข้าอยากคว้าธนูแห่งแสงอรุณ ยิงปักอกนางเหล่านั้นให้ตายๆไปซะ.....



นี่ข้าเป็นคนริษยาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

.

.

.

.

.

.

"ดึกอีกแล้วงั้นหรือ..."

เสียงหวานแหบแห้งจนน่าใจหาย รำพึงรำพันกับตัวเอง บนเตียงสีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบราคะและกลิ่นโลหิตลอยเเตะจมูก

ร่างเล็กของเทพสุริยัน อยู่ในสภาพนี้บนเตียงมา1อาทิตย์แล้ว โดยไม่ได้ทานอะไรทั้งนั้น ลิ้มรสเพียงน้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่ขาดสายอยู่คืนชั่ววัน
รอชายผู้นั้น มาหาเขา แต่ไม่ว่าจะรอไปนานเท่าไหร่ ก็ไร้แวว ไม่ว่าเขาจะร่ำไห้ไปขนาดไหน แค่เงาก็ไม่เฉียดกราย

เทพสุริยันดึงตัวลุกขึ้นจากเตียง พยุงตนเองเขาห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายตน
ยอร์นยืนมองตนในกระจก พร้อมกับคำพูดที่พรั่งพรูอยู่ในใจ 'ช่างน่าสมเพศ'

ใบหน้าที่หม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด

ริมฝีปากขาวซีดแห้งผาก

เส้นผมสีเหลืองทองสว่างพันกันจนยุ่งไม่เป็นท่า

คราบน้ำตายังคงติดตามใบหน้า

เทพสุริยันกวักน้ำมาล้างให้ทั่วใบหน้า และทำการชำระร่างกายตนให้หายมึนศีรษะ

'ก๊อก ก๊อก'
เสียงกระทบเป็นจังหวะดังขึ้นตรงหน้าห้อง ร่างบางสะดุ้ง ในหัวนึกถึงชายที่ตนรัก พาร่างกายเดินตรงไปยังประตูบานหนา ยื่นมือไปเปิดมัน

"ท่านยอร์น ขออภัยที่ต้องรบกวน"
แต่สุดท้าย ก็หาใช่คนที่ตนหวังไม่ จากแววตาสว่างใสด้วยความหวัง กลับหมองลงทันที ยอร์นหุบยิ้มเล็กๆลง พร้อมกับถอนหายใจด้วยความผิดหวัง

"มีอะไรงั้นหรือ ซีเนียล...."

"คือว่า ท่านไม่มาการประชุมของเหล่าเทพนานนักแล้ว ท่านอิลูเมียเริ่มไม่พอใจแล้วด้วยครับ"

"งั้นหรือ... ขออภัยด้วยจริงๆ วันพรุ่งนี้ข้าจะไป"
ซีเนียลโค้งตัวไปครั้งนึง ก่อนที่จะปิดประตูให้อีกฝ่ายไป ร่างบางทรุดลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ
น้ำสีใสเอ่อไหลลงช้าๆจากดวงตาสีฟ้าสวย พร้อมกับเสียงหัวเราเยาะตัวเองเล็กๆอย่างน่าเวทนา
.
.
.
.
วันรุ่งขึ้น

"ดีใจที่ท่านมานะครับ"
ซีเนียลเอ่ยกับเทพสุริยันที่เดินผ่านประตูเข้ามายังห้องประชุมของวิหารแห่งแสง สายตาของเหล่าเทพชั้นสูงต่างๆหันสายตามามองเทพสุริยันที่หายไปนาน กลับมาด้วยสภาพทรุดโทรมอย่างเห็นได้ชัด ทั้งรูปร่างที่ซูบผอมลง ดวงตาหมองคล้ำ แต่มีสิ่งนึงที่เหมือนเดินผมสีทองสว่างดั่งดวงอาทิตย์ ยอร์นกล่าวขอโทษแก่เหล่าเทพทุกคนที่ตนไม่มาเสียนาน เทพีแห่งแสงตอบรับก่อนจะสั่งให้ยอร์นนั่งลงได้

"ยังขาดวูคองอยู่ เจ้าลิงนั่น"
เทพีแห่งแสงกวาดสายตามองรอบๆห้องประชุม ไม่มีวี่แววของเจ้าของชื่อแม้แต่น้อย อิลูเมียกัดฟันกรอด เธอชักจะไม่ไหวแล้วมันจะมีซักวันไหมที่มากันครบเนี่ย

"แหม่ๆ ข้าติดธุระนิดหน่อยน่ะ"
น้ำเสียงยียวนเอ่ยขึ้น ทุกคนภายในห้องหันไปมองที่ต้นเสียง ปรากฏเป็นร่างเทพวานรในชุดเกราะสีทองสง่าที่แบกกระบอกทองยืนอยู่ริมหน้าต่าง เทพสุริยันมองค้างด้วยแววตาสั่นระริก

'ได้เจอแล้ว'

ยอร์นเอ่ยขึ้นในใจด้วยความคิดถึง เทพวานรหันเหสายตาไปยังเทพสุริยัน เขาหุบยิ้มแทบจะทันทีก่อนจะแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายและรำคาญอย่างเห็นได้ชัด ยอร์นเบิกตากว้าง 'นี่เขาถูกรักเกียจรึ'
คำถามเกินขึ้นภายในใจที่แตกสลายอย่างนับไม่ถ้วน ได้เพียงแต่หลุบตาลงต่ำอย่างเศร้าหมองเท่านั้น

"งั้นมาเริ่มการประชุมกันเถิด"
.
.
.
.
.
การประชุมยังดำเนินการต่อไปจนถึงบ่าย ด้วยเนื้อหาข่าวสาร ความคิดเห็น แผนการ การโต้แย้งต่างๆนานา แต่เทพสุริยันไม่ได้สนใจมันด้วยซ้ำนั่งนิ่งเงียบ ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง เพราะมัวแต่คิดของเรื่องเทพวานร เทพวานรรู้ถึงสภาพของเทพสุริยันดี นั่นทำให้เขารำคาญจนแทบจะบ้า ในสายตาเขาตอนนี้ ยอร์นชั่งงี่เง่ายิ่งนัก เมื่อจบการประชุมวูคองลุกขึ้นยืนเดินกระแทกเท้าดังไปทั่วด้วยความอารมณ์เสีย

"กว่าจะจบ ข้าทนกับคนงี่เง่าไม่ไหวหรอก"
วูคองพูดขึ้นและออกจากห้องประชุมไปทำเอาเทพต่างๆได้แต่สงสัยว่าใครไปทำให้เทพวานรฉุนกึกได้เพียงนี้ ยอร์นสะดุ้งเล็กน้อยเขารู้ดีว่านั่นเป็นเขา เทพสุริยันลุกขึ้นกล่าวขอตัวและออกจากห้องประชุมไป เมื่อออกมาก็พบกับวูคองที่ยืนดักอยู่

"คนงี่เง่านั่นคือข้าใช่หรือไม่"
ยอร์นเงยหน้าจ้องเข้าไปในตาสีทองอร่ามของเทพวานรด้วยความเจ็บปวด ต่างกับเทพวานรที่ตอนนี้ แววตาของเทพสุริยันทำให้เขาโกธรขึ้นเรื่อยๆ

"รู้ดีนี่! มานี่!"
พูดจบวูคองคว้าข้อมือเล็กของเทพสุริยันขึ้นและเดินลากไป ไม่มีการอ่อนโยนใดๆทั้งสิ้นวูคองบีบข้อมือเล็กเเรงขึ้นเรื่อยๆ จนเจ้าของข้อมือนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแต่ไม่ได้ปริปากพูดอะไร
วูคองเดินมาถึงของนอกวิหาร เขาเรียกเมฆสีทองมาเป็นพาหนะก่อนจะโยนร่างของเทพสุริยันขึ้นไป พร้อมกับตนที่กระโดดตามไปและสั่งให้เมฆทองเคลื่อนตัวไป ตลอดทางเทพวานรไม่ปริปากพูดอะไรแม้แต่น้อย ยอร์นไม่กล้าที่จะชวนพูดคุยขืนไปพูดอะไรให้คนตรงหน้าฉุนขึ้นมาอีกเขาคงถูกฆ่าแน่
สักพักก็มาถึงจุดหมายซึ่งเป็นกระท่อมเล็กๆหลังนึงในป่า เมื่อเมฆทองร่อนตัวลงกับพื้นและหยุดนิ่ง วูคองคว้าข้อมือของเทพสุริยันขึ้นอีกครั้งและลากไปยังข้างในกระท่อม

'ตุบ!'

เสียงกระแทกลงกับฟูกนอนเก่าๆดังขึ้น ยอร์นที่ถูกจับโยนลงกับฟูกอย่างแรงแถมไม่ได้บอกได้กล่าวใดๆ ได้แต่เพียงนิ่วหน้าด้วยความเจ็บจากแรงกระแทก เทพวานรยืนมองร่างเล็กที่นั่งอยู่บนฟูกนั่น ก่อนจะเอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อปิดประตูลงอย่างแรง ราวกับประตูและกระท่อมทั้งหลังจะพังลงด้วยแรงนั่น

"วะ วูคองข้า-"

"อย่ามาทำตัวงี่เง่าจะได้ไหม! ข้ารำคาญ"

"คือข้า-"

"เจ้าจะเอายังไง คิดจะให้ข้าติดเหง็กอยู่กับเจ้าไปตลอดรึไง-"

"ข้าต่างหากที่ควรพูด!!!"
เสียงเล็กตวาดลั่นในกระท่อม วูคองสะอึกขึ้น และเงียบลงเพราะเขาไม่เคยถูกยอร์นขึ้นเสียงเช่นนี้มาก่อน ทุกอย่างเงียบลงมีเพียงเสียงหอบจากร่างของเทพสุริยัน ยอร์นเงยหน้าขึ้นมองเทพวานรที่มองนิ่งมาทางเขา หยาดหยดน้ำสีใสเอ่อล้นไหลออกมา เคลือบดวงตาสีฟ้าประกาย น้ำตาที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้จากแรงอารมณ์และความเจ็บปวด

"เจ้าจะเอายังไงกับความสัมพันธ์นี้ เจ้าจะทิ้งข้ารึ!?"
น้ำตาใสหยดลงบนฟูกเก่าคร่ำครึกไม่ขาดสาย คำโอดครวญเต็มไปด้วยเสียงสะอื้นตะโกนออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจที่แตกสลาย เทพสุริยันโอบกอดร่างของตนจิกเล็มคมลงบนไหล่จนเลือดซิบออกมาด้วยความอัดอั้นใจ ร่างหนาที่ยืนนิ่งมองอยู่ เพียงยิ้มหัวเราะหึสั้นๆด้วยความสมเพศ

"ก็รู้ตัวดีนี่? เจ้ามันแค่ของเล่นที่เคยสนุกสำหรับข้า แต่ตอนนี้มันเก่าคร่ำครึกไปแล้ว!"
คำด่าทอเหยียดหยามศักดิ์ศรีตะคองออกมาจากริมฝีปากหนา ที่ครั้งนึงเคยเอ่ยคำว่ารักนักหนาออกมา แต่ตอนนี้มันคือยาพิษชั้นดีที่กำลังฆ่าเทพสุริยันได้เป็นอย่างดี หากใครมาเห็นคงเชื่อไม่ลงว่าคำหยาบคายเช่นนั้นหลุดมาจากผู้ที่มีศักดิ์เป็นเทพ



(โอเคจะเข้าสู่ช่วงรุนแรงละ ใครไม่ไหวข้ามยาวจ้า)




"อยากได้นักใช่ไหมล่ะ! อยากสนองนักใช่ไหม อยากทำตัวเยี่ยงสัตว์เดรัจฉานติดสัตนัก!"
วูคองคว้าแขนเรียวขาวขึ้นมาก่อนจะดันร่างเล็กนอนราบไปกับฟูกและคร่อมไว้ ร่างหนาไม่รีรอชีกกระฉากอาภรสีขาวนวลผ่องอย่างไม่ใยดีออก เทพสุริยันสะดุ้งตัวสั่นพยายามใช้มืออีกข้างดันร่่งหนาออก เทพวานรส่งเสียงรำคาญออกมาก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนแก้มขาวนุ่มฉาดใหญ่ เสียงตบดังลั่นขึ้น ยอร์นนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดสะอื้นไม่หยุด
วูคองเห็นว่าร่างเล็กนิ่งไม่ขัดขืนแล้วจึงเริ่มกิจกรรมต่อ เทพวานรยื่นหน้าไปที่ลำคอขาวระหงก่อนจะแยกเขี้ยวออกและกัดลงไป

"อ้ากกกก!!!"
เสียงร้องอย่่่างทรมาณดังขึ้นสุดเสียง กลิ่นโลหิตลอยคละคลุ้ง วูคองใช้ลิ้นตวัดเลือดอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะใช้มือทั้ง2ข้างพุ่งมาบีบคอเล็กๆนั่น

"เจ้าจะได้สนุกแน่ สนุกจนจำไปชั่วชีวิต!!!"
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"................"
ยอร์นตื่นขึ้นมาอีกครั้งจากนรกที่ผ่านมา เสียงจิ้งหรีดดังเรไร เสียงนกฮูกร้องระงม เป็นสัญญาณว่านี่ดึกมากแล้ว ยอร์นมองรอบๆไม่มีวี่แววของร่างสูง เขาเพียงหวังหวังว่าเมื่อตื่นขึ้นจะเจอวูคองที่โอบกอดเขาอยู่ด้วยอ้อมแขนอย่างเช่นเมื่อก่อน กล่าวขอโทษที่รุนแรงอย่างเช่นเมื่อก่อน แต่กับตอนนี้มัรช่างเหมือนกับนรก ร่างเขาบอบช้ำไปทั้งร่าง รอยแดงที่แก้มจากการถูกตบอย่างแรงยังคงอยู่ เลือดกับน้ำของอีกฝ่ายยังติดอยู่ภายในตัวแถมทะลักลงมาเปื้อนฟูกเก่าจนส่งกลิ่นเหม็นคาวชวนอาเจียน รอยมือที่คอจากการถูกบีบอย่างแรง ยอร์นยกมือลูบรอบคอด้วยความสั่นเทา พร้อมกับนึกตลกว่าทำไม่เขาไม่ตายระหว่างที่ถูกบีบคอไปซะล่ะ มันคงจะดีกว่าการที่จะต้องตื่นมาพบสภาพที่เป็นอยู่นี้กว่าเยอะเลย ร่างเล็กพยายามพยุงตัวลุกขึ้นด้วยความยากลำบากมองหาสิ่งที่พอจะปกคลุมร่างกายได้ แต่เสื้อผ้าของเขาก็ถูกลีกไปซะแล้วนี่ ก่อนสายตาจะไปสดุดเข้ากับผ้าผืนนึงที่เเขวนอยู่

'ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไร'
ยอร์นคิด ก่อนจะคว้าผ้าผืนนั้นมาคลุมร่างกาย ร่างเล็กค่อยๆก้าวช้าๆไปยังประตูและเปิดมันออกและได้ยินเสียงสายธารน้ำที่ไหลอยู่ ยอร์นไม่รอช้าเดินไปยังต้นเสียงก็เจอกับสายน้ำเล็กๆ ร่างเทพสุริยันปล่อยผ้าที่คลุมตัวอยู่ลงกับพื้นหญ้า ก่อนจะค่อยๆหย่อนตัวลงไปแช่ในน้ำ เพื่อชำระร่างกายตน รวมถึงน้ำที่อยู่ภายในด้วย ร่างเล็กใช้เวลาอยู่นานกว่าจะชำระตัวเสร็จเนื่องด้วยความเจ็บที่ยังแผ่ซ่านอยู่ตลอด ยอร์นลุกขึ้นจากน้ำ คว้าผ้าที่ตกอยู่ที่หยิบมาก่อนหน้ามาซับหยดน้ำตามตัวให้แห้งสนิท ก่อนจะใช้มันมาคลุมร่างอีกครั้ง ยอร์นเดินเข้าไปในป่าอย่างไร้จุดหมายดวงตาเหม่อลอย แทบไม่รับรู้ไม่รู้สึกเจ็บเลยที่เดินเท้าเปล่าอยู่ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อทางมันมาสิ้นสุดอยู่ตรงหน้าผาสูงชั้น เทพสุริยันยกยิ้มบางเล็กขึ้นด้วยดวงตาเรียบเฉย ยื่นมือไปข้างหน้าก่อนจะเสกศรธนูแห่งรุ่งอรุณออกมา ยอร์นมองลูกศรในมือด้วยความคิดมากมาย

"ข้าขอโทษนะวูคอง หากรักที่ข้ามอบให้มันคือสิ่งที่งี่เง่าน่ารำคาญ"
น้ำเสียงเล็กแหบแห้งเอ่ยออกมาอย่างอยากลำบาก หยดน้ำตาสีใสไหลพรากขึ้นอีกครั้งไหลอาบรอยยิ้มที่ฝืนทน

"ข้าผิดเองที่พยายามรั้งเจ้าไว้ ทั้งที่เจ้าอยากจะไปตามหาใครสักคนที่รักจริง"

"คงจะจริงดั่งเจ้าว่า ของเล่นอย่างข้ามันคงน่าเบื่อ หมดความสนุก เก่าไปแล้วจริงๆ...."
ยอร์นยิ้มกว้างปรากฏรอยยิ้มสดใสที่ไม่เคยออกมาแสนยาวนานอีกครั้งที่หน้าผาแห่งนี้ เทพสุริยันตัวน้อยหันหลังค่อยๆก้าวถอยหลังไปยังจุดยืนสุดท้ายที่หน้าผา ยกลูกศรแห่งแสงอรุณจ่อที่กลางอก และพุ่งแทงเข้ามาในคราเดียว ร่างเล็กตกลงมาจากหน้าผาสูงชัน ร่างที่ถูกห่อหุ้มโดยผ้าผืนบางเก่าๆ สะบัดจากแรงลมที่ตกลงมา ไฟสีเหลืองแซมขาวค่อยๆลุกไหม้จากกลางอกแผ่กระจายทั่วร่างอย่างช้าๆ

"ของเล่นเก่าควรถูกเผาทิ้ง ให้หายออกจากความทรงจำ ขอให้เจ้าได้เจอคนที่เจ้ารักอย่างแท้จริง......."
 

 




"ข้ารักท่าน...วูคอง..."





 

 

 

 

_______________________________

โอเคร;-;) รู้สึกผิดจัง ทำร้ายน้งยอร์นหนักไปไหมเนี่ยเรา ใครยั่กกระทืบพี่ลิงระบายได้ในที่คอมเม้น//มัดวูคองรอ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

39 ความคิดเห็น

  1. #39 Akai-Sama (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:53

    ขออนุญาตหยาบนะคะ



    ลิง-เลวมาก......

    #39
    0
  2. #38 Dolphin_CH (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 21:50

    อ่านไปก็คือความรู้สึกมันแบบแย่อ่ะ น้ำตาไหล สงสารน้องแบบจับใจเลยแค่คิดว่าคนที่เรารักมากเบื่อเราแล้วเรายอมตายเพื่อลบล้างความเบื่อหน่ายนั้นสักนิดก็ปวดใจจนใจร้าวแล้ว
    #38
    1
    • #38-1 mniwrrs(จากตอนที่ 12)
      16 มิถุนายน 2563 / 09:58
      โอ๋เอ๋นะคะ//กอดๆ
      #38-1
  3. #30 thidaratploy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 14:56
    ไอวูมุงมันชั่วร้ายยยย//กำหมัดละนะ
    #30
    1
    • #30-1 mniwrrs(จากตอนที่ 12)
      20 เมษายน 2563 / 15:36
      ตีมันเรยคร่ะ!
      #30-1
  4. #28 chayannan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 03:40
    สีหน้าตอนอ่านนี้ทำให้นึกถึงตอนที่ตัวเองเล่นลาวิลน้อยแล้วไปสังหารลิงแบบซ้ำซากจนอีกทีมกดยอมวะ
    #28
    2
    • #28-1 mniwrrs(จากตอนที่ 12)
      20 เมษายน 2563 / 04:20
      โอ้โห วงวารพี่วูคองเลยนะเนี่ย555
      #28-1
  5. #26 lamtee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 22:22

    จะมีเนื้อเรื่องต่อไหมค่ะ//อ่านแล้วชอบมาเลยค่ะ//สู้ๆน่ะค่ะ//น้องยอร์นเค้าผิดไร
    #26
    2
    • #26-1 mniwrrs(จากตอนที่ 12)
      18 เมษายน 2563 / 13:33
      อันนี้ไรท์ไม่แน่ใจค่ะ555//งุ้ยขอบคุณน้า//น้องยอร์นไม่ผิด! อิลิงผิด! ตีนังลิงงง
      #26-1
    • #26-2 mniwrrs(จากตอนที่ 12)
      18 เมษายน 2563 / 13:38
      ต้องรอดูว่าไรท์จะมีความคิดอะไรไหม อาจจะข้ามคู่ไปเลย(?) ขอบคุณกำลังใจน้าา
      #26-2