[ฟิคเสื่อม] แฮ่น The series - Chanbaek

ตอนที่ 48 : Chapter : 46 สวัสดีลูกพ่อ ❤ END?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41,673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 641 ครั้ง
    26 ก.ค. 58








17 พฤศจิกายน...

ในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ ภายในโรงพยาบาลเอกชน แบคฮยอนที่อยู่ในชุดผู้ป่วยนอนลืมตา มองดูเพดานด้วยความรู้สึกเป็นกังวล ใบไม้ที่เปลี่ยนด้านนอกเริ่มร่วงหล่นหมดแล้ว อีกแค่ไม่กี่สัปดาห์ก็จะเข้าหน้าหนาว เมื่อเดือนตุลาเขาเพิ่งจะพาพัคฮยอนไปเที่ยวเกาะนามิมาเอง ไม่ทันไรชานฮยอนก็จะออกมาลืมตาดูโลกซะแล้ว

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชานฮยอนน้อยของเขา เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แน่นอนว่าผู้ชายร้อยเปอร์เซนต์ แถมยังแข็งแรงมากซะด้วย ขนาดนอนอยู่นี่ก็ยังดิ้นตุบๆ ราวกับอดใจรอไม่ไหวที่จะได้ออกมาลืมตาดูโลก เมื่อคืนเขาปวดท้องมากแล้วก็รีบขับรถมาโรงพยาบาล คิดว่าจะออกตั้งแต่เมื่อคืนซะแล้วสุดท้ายเจ้าตัวเล็กก็แค่แกล้งหยอก

เฮีย อึดอัดว่ะคนตัวเล็กบ่นงึมงำออกมาก่อนจะขยับตัวให้นั่งสูงขึ้น เขารู้สึกอึดอัดไปหมด เหมือนกับชานฮยอนกำลังปั่นจักรยานอยู่ในท้องเลย แถมยังปวดท้องจี๊ดๆอยู่ตลอดเวลา แบคฮยอนมั่นใจเลยว่าไม่ถึงคืนนี้แน่ เผลอๆ อีกไม่กี่ชั่วโมง

 “เรียกหมอไหม?”

ยังๆ ยังไม่ต้องนิ่วหน้าว่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก่อนจะปรับเตียงลงนอน ถึงแม้ว่าจะเคยคลอดเบบี๋พัคไปแล้วคนนึงแต่แบคฮยอนก็ยังอดกังวลไม่ได้ นี่แหละที่เรียกว่าท่อแหกของแท้แบบไม่เล่นมุก ทั้งเอามีดกรีดปากทาง แหกออกมาตั้งแต่ข้างใน เรียกได้ว่าแหกสมใจเลยทีเดียว

เดี๋ยวหมอก็มาแล้วชานยอลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาเองก็กังวลไม่แพ้กัน ได้แต่นั่งบีบมือแฟนตัวเล็กอยู่ข้างๆโดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย ชานยอลอยากเจอลูกชายของเขาใจจะขาด ตื่นเต้นไม่แพ้ตอนที่คลอดพัคฮยอนเลย ชานยอลอยากรู้แล้วว่าลูกจะออกมาเหมือนเขาอย่างที่แบคฮยอนเดาเอาไว้ไหม

เฮ้อ นี่ก็ถีบจัง หนูว่าถ้าออกมาเองได้ป่านนี้แหกพุงออกมาแล้วเนี่ยมือเล็กตีลงบนหน้าท้องเบาๆ เหมือนเป็นการเตือนให้ลูกชายตัวน้อยหยุดดิ้นสักที แบคฮยอนละอยากตีลูกชายเขาจนทนไม่ไหวแล้ว ถ้าออกมาเมื่อไหร่ล่ะก็จะนอนตีทั้งวันเลย

หึ...

แอ๊ด...

คุณแบคฮยอนคะ เข้าห้องรอคลอดนะคะ

ไม่ทันที่ชานยอลจะได้พูดอะไรพยาบาลสาวก็เปิดประตูเดินเข้ามาพร้อมกับวีลแชร์ เขาค่อยๆ พยุงแบคฮยอนให้ลุกขึ้นนั่งก่อนจะเขยิบตัวถอยออกห่าง ปล่อยให้พยาบาลจัดการ ในช่วงเวลาเดียวกัน พัคฮยอนที่นอนหลับอยู่บนเตียงเฝ้าไข้ก็ลืมตาขึ้นมาร้องแอะๆเหมือนรู้เวลาว่าน้องชายกำลังจะออกมาเล่นด้วยแล้ว

ชานยอลอุ้มพัคฮยอนเอาไว้ เขาปล่อยให้พยาบาลพาตัวแบคฮยอนไปเพราะไม่มีคนดูลูก อีกอย่างคือชานยอลไม่อยากได้ยินเสียงร้องโหยหวนของคุณแม่คนอื่นๆ ขนาดแค่เดินผ่านยังเสียวสันหลัง เมื่อกี้ก็ได้ยินพยาบาลร้องขอให้คนช่วยเพราะหัวเด็กออกตอนแม่อยู่ในห้องน้ำ ขนาดแค่ฟังดูยังขนลุก

ชานยอลก็ได้แต่หวังว่าแบคฮยอนจะเจ็บกับลูกแค่ครั้งเดียวตอนคลอด ถ้าพัคฮยอนและชานฮยอนโตมาก็อย่าได้ทำให้แม่เจ็บช้ำน้ำใจอีกเลย...

.

.

.


เป็นเวลากว่าหกชั่วโมงแล้ว ที่แบคฮยอนหายเข้าไปในห้องคลอด ตอนนี้นาฬิกาบอกเวลาทุ่มเศษ พัคฮยอนยังคงนอนเล่นของเล่นอยู่บนเตียงเฝ้าไข้ ช่วงเวลาแห่งการรอคอยผ่านไปอย่างยืดยาด ชานยอลกำลังคิดว่าตอนนี้แบคฮยอนกำลังเบ่งคลอดอยู่หรือเปล่า หรือคลอดออกมาแล้ว เขาเอาแต่มองนาฬิกาข้อมือซ้ำไปซ้ำมา

ไม่ได้คิดจะเดินออกไปข้างนอกหรือไปไหน คริสโทรมาถามเขาทุกชั่วโมงว่าคลอดหรือยัง ทั้งยังบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องเงิน จะดูแลให้ พอได้ยินแบบนี้แล้วก็สบายใจ คริสช่างเป็นเพื่อนที่ดีในยามยากจริงๆ...

แอ๊ด...

เสียงประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับวีลแชร์ที่เข็นเข้ามาในห้อง ใบหน้าของแบคฮยอนยังคงสดใสดี มีเหงื่อชุ่มตามไรผม แว้บแรกที่มองเห็นแบคฮยอนส่งยิ้มให้เขาไม่ได้ดูเหนื่อยโทรมเหมือนตอนคลอดพัคฮยอน แบคฮยอนถูกย้ายร่างขึ้นไปนอนบนเตียงโดยมีพยาบาลคอยประครอง สายน้ำเกลือถูกเจาะใส่เรียบร้อย พยาบาลบอกให้แฟนเขาพักผ่อนก่อนที่จะเดินออกไป

เป็นไงมั่งชานยอลเดินไปจับฝ่ามือเล็กๆ ที่ชื้นเหงื่อไว้เขาส่งแก้วน้ำหวานให้แบคฮยอนดื่มก่อนจะส่งตัวพัคฮยอนให้ ดูท่าทางแฟนเขาจะใช้พลังคลอดไปเยอะ ออกมาก็เอนตัวลงหมอนทันที

ร้องเสียงดังมาก~ หน้าเหมือนเฮียเปี๊ยบ หูนี่ขวางช่องคลอดมาเลย

ปากมึงนี่...

เฮียไปดูลูกดิ อยู่ที่ห้องเนิสฯ หนูให้ไปดู แล้วเฮียจะตกใจ หน้านี่เหมือนเฮียมาแต่ไกลเลย

คำพูดของแบคฮยอนทำคุณพ่อลูกสองถึงกับลังเล ตอนแรกชานยอลว่าจะรอให้พยาบาลนำลูกมาให้นมก่อนค่อยเล่นแต่ตอนนี้อยากไปดูให้เห็นกับตาแล้ว ไอ้ที่ว่าเอาหูขวางช่องคลอดออกมานี่มันยังไง

เดี๋ยวค่อยไปดูก็ได้ชานยอลเดินไปนั่งลงบนเตียงเยี่ยมไข้ก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนหมอน เมื่อคืนนี้เขาถ่างตาเฝ้าแบคฮยอนทั้งคืน กว่าจะได้นอนก็เช้า หลับแค่งีบเดียวก็ต้องตื่นมาเฝ้าต่อ พอคลอดแล้วก็โล่งใจ จะได้หลับได้อย่างสบายใจ ตื่นมาอีกทีเจอหน้าลูกเลย

วันนี้วันที่ 17 พฤศจิกายน อีก 10 วัน ก็จะถึงวันเกิดเขา ปีนี้ชานยอลได้ของขวัญวันเกิดล่วงหน้าถึง 10 วันเลย เป็นปีที่ดีจริงๆ...

เฮียหลับไปก่อนก็ได้ หนูยังไม่หลับ ลูกมาเดี๋ยวหนูเรียก

อือ... ลูกคลอดตอนกี่โมง

ให้เดา

บ่าย

หึ

เที่ยง?”

ผิด คลอดห้าโมงเย็น 17 นาฬิกาเป๊ะ วันนี้ วันที่17 ด้วย หนูนอนเบ่งตั้งแต่สี่โมงกว่าๆ อ่ะ ในห้องมันจะมีนาฬิกาใช่ปะ พอเห็นว่าใกล้ห้าโมงปุ๊บหนูเบ่งสุดแรงเลย ห้าโมงพอดี

คำบอกเล่าของแบคฮยอนทำเอาชานยอลถึงกับหลุดขำ เขาไม่เห็นรู้มาาก่อนเลยว่าแบคฮยอนกำหนดได้ด้วยว่าอยากให้ลูกคลอดกี่โมง แบบนี้แสดงว่าแรงเบ่งดีเพราะถ้าต้องเบ่งหลายทีคงต้องเผื่อเวลาสัก 5 นาทีก่อนออกจริง

ตัวใหญ่ปะ

ไม่ใหญ่นะแต่ยาว ไม่ใหญ่เท่าตอนหนูคลอดน้องบี๋อ่ะ ท่าทางจะสูงเหมือนเฮียคนตัวเล็กตบมือลงกับก้น ลูกชายคนโตที่นอนดูดนิ้วอยู่ในอก เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากทำเอาแบคฮยอนอดขำออกมาไม่ได้ พัคฮยอนหัวเราะขำอย่างกับฟังที่เขาพูดรู้เรื่องอย่างนั้นแหละ

ท่าทางจะดีใจที่ได้เป็นพี่แล้ว ทั้งๆ ที่อายุยังไม่ถึง 2 ขวบดี เรียกได้ว่าเป็นพี่น้องท้องชนกันเลย

แข็งแรงดีไหมล่ะ

หมอบอกแข็งแรงมาก ทั้งดิ้นทั้งร้อง หนูนี่เหนื่อยนำไปก่อนเลย อะไรก็ได้ ขออย่างเดียวนอนง่าย อย่าให้ต้องกล่อมนานเลยแบคฮยอนกดจูบลงบนมือเล็กๆ ก่อนจะเขยิบตัวเอาลูกน้อยนอนลงบนเตียงข้างๆ กัน โดยที่ไม่ลืมใช้แขนกันเอาไว้

พอได้นอนกอดเบบี๋แบบนี้แล้ว แบคฮยอนก็รู้สึกเหมือนพลังจากลูกน้อยได้หลั่งไหลเข้ามาเยียวยาร่างกายและจิตใจอย่างช้าๆ อีกไม่นานหมอก็จะเอาชานฮยอนมาส่งให้อุ้ม ทั้งพัคฮยอนและพี่ชานยอลก็จะได้เห็นหน้าสมาชิกใหม่ในครอบครัวพร้อมๆ กัน

แบคฮยอนไม่เคยรู้สึกอิ่มกับความเจ็บปวดไหนมากเท่านี้เลย แม้กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังย้ำกับตัวเองว่ามีลูกสองคนแล้วนะ แบคฮยอนไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขามีลูกสองคนแล้ว และทั้งสองคนไม่ได้เกิดจากความผิดพลาด แต่เกิดจากความตั้งใจ...

ดีแล้ว ท้องต่อไปเอาเมื่อไหร่

เฮียไม่ต้องมาพูดเลย หนูปิดอู่แล่ว อยากมีก็ไปคลอดเอง เลี้ยงเอง

แล้วใครบอกให้ท้องบ่อยๆ ท้องติดกันเองละมาโทษคนอื่น

เฮียนั่นแหละขี้เอาละมาโทษหนู

สงครามขนาดย่อมถูกเปิดขึ้นภายในห้องพักพิเศษของผู้ป่วยหลังคลอด แบคฮยอนล่ะอยากจะเขวี้ยงถุงน้ำเกลือใส่หน้าเฮียขี้เอาที่มาโทษว่าเขาท้องไปเอง ถ้าข้างหลังมันไม่มีอะไรใส่เข้าแบคฮยอนก็คงไม่ไปท้องกับกระบอกไม้ไผ่ที่ไหน ตัวเองทำเองทั้งนั้นยังจะมีหน้าไปโทษคนอื่น

มั่ว ไปท้องกับต้นไม้ที่ไหนมา

ก็ต้นไม้ที่บ้านนั่นแหละ มีอยู่ต้นเดียวไม่ต้องต้นไหนหรอก เฮียขี้ตู่ว่ะว่าแล้วก็หยิบเอาน้ำหวานมาซัดดับอาการวิงเวียนเหมือนโลกหมุน แบคฮยอนขยับตัวให้นอนสูงขึ้นพร้อมใช้ผ้าห่มห่อตัวเบบี๋พัคเอาไว้ ชานฮยอนหน้าตาเหมือนเฮียขนาดนั้นจะไปโทษว่าเป็นลูกใคร หมายังไม่เชื่อเลย

จะกินไรไหม จะลงไปข้างล่างชานยอลตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงอีกครั้งเพื่อลงไปซื้อน้ำหวานมาเพิ่มทั้งๆ ที่ง่วงจนจะเดินหลับ ดูท่าทางแบคฮยอนจะซดน้ำอีกหลายอึกแน่ ถ้าไม่ไปซื้อมาไว้คงจะได้ปลุกกันอีกหลายรอบ

เอา~ ซื้อน้ำแดงมา เอามาเยอะๆ เลยนะ แล้วก็อะไรหวานๆ อ่ะ เอาฮอทด็อกมาด้วย

แดกเยอะแล้วเดี๋ยวก็อ้วน

หนูอ้วนแล้วเฮียก็มีเมียใหม่ใช่ปะ

ปากดีชานยอลเดินไปบีบปากแม่บ้านที่นอนพูดเจื้อยแจ้วอยู่บนเตียงก่อนจะเดินออกไปจากห้องเพื่อลงไปซื้อของ ถ้าหากว่าแบคฮยอนหุ่นเผละขึ้นมาจริงๆ ชานยอลจะให้ตัดหญ้าทุกวันจนกว่าน้ำหนักจะลงเลย

 

.

.

.


 

20 : 20

เวลาสองทุ่มกว่า ภายในห้องพักผู้ป่วยที่เดิม แบคฮยอนประครองเบบี๋ชานเอาไว้ด้วยสองแขนก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเตียงเฝ้าไข้ เขายิ้มให้กับพยาบาลที่เดินหันหลังออกจากห้องไปก่อนจะใช้นิ้วสะกิดคุณพ่อตัวสูงที่นอนหลับอยู่บนเตียงให้ตื่นขึ้นมาดูผลงานมาสเตอร์พีชของตัวเอง

แบคฮยอนค่อยๆ ถลกผ้าห่มลงพร้อมกับดึงเสื้อยืดให้แฟนตัวสูงหันมามอง และทันทีที่ชานยอลพลิกตัวหันกลับมาเห็นก้อนผ้าห่มขาวๆ ในมือ เจ้าตัวก็รีบลุกขึ้นมองดูหน้าลูกชายที่หลับปุ๋ยอยู่อย่างสบายอารมณ์

เมื่อดวงตากลมสบกับใบหน้าของลูกชายคนเล็ก รอยยิ้มกว้างๆ ที่ไม่ค่อยได้เห็นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ชานยอลแทบจะหุบยิ้มไม่ลงเมื่อเห็นแก้มยุ้ยๆ กับหูกางๆ ที่เหมือนเขาไม่มีผิด ชานฮยอนตาสองชั้นชัดเจน ขนาดหลับตาอยู่ก็ยังมองเห็น ทั้งริมฝีปากและจมูกถอดแบบมาจากพ่อราวกับโคลนนิ่ง

ชานยอลเชื่อแล้วว่านี่คือมินิชานยอลตัวจริงเสียงจริง ไม่มีส่วนไหนที่เหมือนแม่เลย...

เห็นแมะ หนูบอกแล้วว่าเหมือนเฮีย อุ้มแมะแบคฮยอนค่อยๆ ส่งเจ้าก้อนน้อยเข้าสู่อ้อมแขนคุณพ่ออย่างเบามือ รอยยิ้มของเฮียตอนนี้ดูมีความสุขยิ่งกว่ารอยยิ้มไหนๆ ที่เคยมีมา ซึ่งมันก็ต้องแน่อยู่แล้ว ทำการบ้านออกมาดี 100 คะแนนเต็มซะขนาดนี้ ไม่ยิ้มก็ไม่รู้จะว่าไง

ลูกใครวะ โคตรน่ารักเลย

เดี๋ยวคอยดูตอนลืมตา ตานี่ดำสนิทเหมือนเฮียเลย บอกแล้วว่าลูกเฮียนิ้วเล็กๆ เขี่ยลงบนริมฝีปากที่เม้มเข้าเม้มออกเหมือนจะกินนม แบคฮยอนเดินกลับไปนั่งบนเตียงอีกครั้ง ปล่อยให้คุณพ่อชื่นชมผลงานของตัวเองต่อไป

เดี๋ยวอีกสักพักพยาบาลก็จะมาเอาชานฮยอนกลับไปนอนกับเพื่อนแล้ว รับรองได้เลยว่าไม่อุ้มลูกใครผิดกลับบ้านแน่นอน ก็หูเด่นซะขนาดนั้น

พัคฮยอนเห็นน้องยังชานยอลลุกขึ้นเดินนำลูกชายคนเล็กไปวางไว้ข้างๆ ลูกคนโตที่นอนหลับอยู่บนเตียงก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเบบี๋พัคและเบบี๋ชาน เตรียมส่งไปอวดเพื่อนที่นอนลุ้นอยู่ที่บ้าน

เสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งที่ดังมาจากข้อเท้า ฉีกรอยยิ้มของชานยอลให้กว้างขึ้นไปอีก เขาเห็นพัคฮยอนลืมตาขึ้นมา หันซ้ายหันขวาก่อนจะหันไปเจอน้องชายที่นอนหลับอยู่ข้างๆ ทันใดนั้นเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากก็ดังขึ้นทันที ทำเอาแบคฮยอนอดขำไปด้วยไม่ได้

ชานยอลรู้สึกเหมือนเขามองเห็นภาพทับซ้อนบนใบหน้าของลูกชายทั้งสอง ชานฮยอนเอาแต่นอนหลับอย่างสบายใจ ในขณะที่พัคฮยอนหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอารมณ์ดีเหมือนเด็กพูดรู้เรื่อง อีกคนก็นอนเงียบ อีกคนก็อารมณ์ดีสดใส

เหมือนใครก็ไม่รู้...

เดี๋ยวสามวันก็ได้กลับบ้านแล้ว~ ให้พัคฮยอนแบ่งเปลให้น้องนอนด้วย~” คนตัวเล็กบีบเสียงแหลม พูดหยอกล้อกับลูกชายคนโตที่กำลังยิ้มอย่างอารมณ์ดี แบคฮยอนมองเห็นลูกชายคนเล็กของเขาขยับตัวดิ้นไปมา ถีบแข้งขากลางอากาศเหมือนรำคาญผ้าห่ม

สงสัยจะต้องส่งกลับห้องเนิร์สเซอร์รี่ก่อนที่เจ้าตัวจะแหกปากร้องเพราะรำคาญเสียงดังที่รบกวนเวลานอน

สนุกแน่มึงชานยอลหัวเราะหึในลำคอก่อนจะเอื้อมมือไปกดออดเรียกให้พยาบาลมารับลูกไปนอนก่อนที่จะถูกพี่ชายจอมซนกวนจนตื่น

เขาไม่อยากนึกเลยว่าแบคฮยอนจะมีสภาพแบบไหนถ้าต้องเลี้ยงลูกสองคนพร้อมกัน กับพัคฮยอนอาจไม่เท่าไหร่ แต่ยังไม่มีใครรู้เลยว่าชานฮยอนเลี้ยงยากแค่ไหน

หึ ไม่ต้องมาหึ หนูไม่สนุกคนเดียว เฮียเอาไปเลยคนนึง ไม่ต้องมาเนียนพูดว่าในขณะที่มือก็พันผ้าให้กับลูกชายคนเล็ก เตรียมส่งตัวคืนให้พยาบาล แบคฮยอนยังจินตนาการไม่ออกว่าเวลาชานฮยอนโกงจะหนักหนาแค่ไหน ขนาดออกมาได้ไม่ถึงวันยังทำท่ารำคาญใส่ผ้าห่มเลย

โตมาคงจะเป็นคนขี้รำคาญ ขี้ร้อนเหมือนเฮีย...

ให้พัคฮยอนเลี้ยงนี่ไง

เลี้ยงได้หรือเปล่าเถอะ ไม่ใช่แกล้งน้องคนตัวเล็กส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ โดยที่สายตาก็ยังจับจ้องไปยังดวงตาใสแจ๋วของลูกชายคนโต พอถึงเวลาจริงๆ อาจจะเป็นชานฮยอนก็ได้ที่แกล้งพี่ หรือไม่ก็ผลัดกันแกล้ง เพราะดูท่าทางจะแสบทั้งคู่เลย

ใครจะแกล้งใครเถอะ

แอ๊ด...

เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับพยาลสาวที่เดินยิ้มร่าเข้ามาในห้อง เธอรับเอาตัวเด็กไปจากอกคุณแม่ที่นอนอยู่บนเตียงพร้อมกับแนะนำเรื่องสุขภาพ 2 – 3 เรื่องก่อนที่จะเดินกลับออกไป

แบคฮยอนเอนตัวนอนลงบนเตียงอีกครั้งด้วยความอิ่มเอม เขาต้องพักดูอาการที่นี่อีกวันสองวัน ส่วนเฮียก็ต้องกลับบ้านไปทำงาน ไปดูพัคฮยอนและเคลียร์บ้านเตรียมต้อนรับสมาชิกใหม่ ต่อจากนี้ไปบ้านจะไม่ใช่แค่มีสีสันแล้ว แต่มันจะอยู่ในระดับป่วนเลย แบคฮยอนยืนยัน

หนูจะนอนแล้วนะ เฮียจะกลับหรือจะนอนนี่มือเล็กเอื้อมขึ้นไปคว้าฝ่ามือหนาลงมาบีบเบาๆ เป็นจังหวะ ใจจริงแล้วแบคฮยอนอยากให้เฮียนอนเป็นเพื่อนเขาที่นี่แต่ก็เป็นห่วงลูก กลัวว่าพัคฮยอนจะนอนไม่เต็มอิ่มเพราะแปลกที่ ไหนจะอาหารที่มีให้ไม่พอ เพราะงั้นก็เลยอยากให้เฮียกลับบ้านไปมากกว่า

กลับ เอาลูกไปนอน เดี๋ยวพรุ่งนี้มาแต่เช้า

จะกลับเลยยัง หรือจะนอนอีกหน่อย

กลับเลยเนี่ยแหละ เดี๋ยวลูกง่วงไม่มีคนเอาชานยอลเดินไปหยิบกุญแจรถใส่กระเป๋าก่อนจะก้มลงไปจูบหน้าผากแม่บ้านเบาๆ พร้อมกับอุ้มเอาลูกน้อยขึ้นมาด้วย อันที่จริงแล้วบ้านเขาอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลเลย มันเสียเวลาแค่ต้องขับรถอ้อมไปยูเทิร์นเท่านั่นแหละ

ชานยอลแค่กลัวว่าพัคฮยอนจะง่วงบนรถแล้วงอแง

เฮียขับรถดีๆ นะ บ๊ายบ่าย~” คนตัวเล็กโบกมือบ๊ายบ่ายให้กับลูกชายของเขาที่ถูกพ่อจับมือขึ้นโบกไปมาจนกระทั่งเดินหายออกไปจากประตู พอสองพ่อลูกเดินพ้นไปแบคฮยอนก็อดฉีกรอยยิ้มกว้างๆ ออกมาไม่ได้

เขาไม่รู้เลยว่าเฮียมีความเป็นพ่อขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เป็นพ่อที่สามารถดูแลลูกได้ตอนที่แม่ไม่อยู่ ไม่ใช่แค่ชวนกันเล่นไร้สาระไปวันๆ ไหนจะรอยยิ้มภาคภูมิใจตอนที่ได้เห็นหน้าชานฮยอนครั้งแรก

แบคฮยอนไม่เคยเข้าใจความสุขของการได้เห็นรอยยิ้มของเฮียเท่าวันนี้เลย เพราะว่าพี่ชานยอลเป็นคนยิ้มยาก ถ้าไม่หัวเราะหึๆ ก็จะแค่ยิ้มออกมานิดๆ เท่านั้น ไม่ใช่คนขำพร่ำเพรื่อ เพราะอย่างนั้น พอได้เห็นรอยยิ้มที่มาจากความสุขในใจจริงๆ ก็เลยอดรู้สึกดีไม่ได้

แบคฮยอนล่ะรู้สึกเสียดายแทนผู้หญิงที่ทิ้งเฮียไปเพราะความหน้าตายจริงๆ... ถ้าพวกเธออยู่ทนอีกสักนิดก็คงจะได้เห็นรอยยิ้มที่ดูดีและมีความสุขที่สุดอยู่หรอก...


 

 


________________________________________________________________________________ 

 

 

 

 

3 สัปดาห์ต่อมา...

 

แอ๊ะ...แฮ่ะๆๆๆ

แอร๊ย!!!!!!

ภายในบ้านหลังใหญ่ช่วงต้นฤดูหนาว เสียงร้องไห้จ้าดังไปทั่วห้องก้องสะท้านขึ้นไปยันชั้นสอง แบคฮยอนที่กำลังล้างจานอยู่ในครัวถึงกับต้องทิ้งฟองน้ำวิ่งออกมาดูลูก เขาเห็นเบบี๋พัคฮยอนกำลังดึงแพมเพิสน้องชายเล่นอย่างสนุกสนาน เจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่ในเปลก็แผดร้องไห้จ้าเพราะถูกแกล้ง

ลมหายใจอุ่นๆ ของผู้เป็นแม่ถูกถอนออกมาเป็นรอบที่แปดร้อยของวัน แบคฮยอนจำไม่ได้เลยว่านี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ที่พัคฮยอนแกล้งแหย่น้องจนร้องไห้ ไม่รู้ว่าอยากจะแกล้งจริงๆ หรือแค่หาเพื่อนเล่นด้วย ชานฮยอนเองก็เอาแต่ร้องไห้เพราะถูกกวนเวลานอน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใครทำ เพราะโดยตัวชานฮยอนเองแล้วไม่ใช่เด็กเลี้ยงยาก ส่วนใหญ่จะตื่นมากินนมแล้วก็หลับ ไม่ค่อยร้อง แต่ก็ไม่ค่อยเล่น มีแต่เบบี๋คนโตนี่แหละที่คึกทั้งวัน เดี๋ยวก็ปาไอ้โน่นไอ้นี่ ตอนแรกก็เห็นว่านั่งเล่นกันอยู่ดีๆ หรอก ถึงได้หนีไปล้างจาน แต่ละสายตาแค่แป๊บเดียวพัคฮยอนก็กวนน้องอีกแล้ว

ใครแกล้งน้อง....

แฮ่ะๆๆ

ไม่ต้องยิ้มเลย

แฮ่ะๆๆ...

พัคฮยอนน้อยยังคงเอาแต่หัวเราะและส่งยิ้มหวานไปให้คุณแม่แม้ว่าตัวเองจะถูกดุ และสุดท้ายแบคฮยอนก็ต้องถอนหายใจอย่างยอมแพ้เพราะว่าลูกไม่ลง...

 คนตัวเล็กเดินกลับเข้าไปล้างมือในครัว เพื่อออกมาเอาลูกคนเล็กนอนอีกครั้ง พอเฮียไม่อยู่ทุกอย่างก็ดูจะวุ่นวายมากขึ้นเป็นเท่าตัว เนื่องจากพัคฮยอนไม่มีคนเล่นด้วย พอไม่เพื่อนเล่นก็มากวนน้อง น้องก็ร้อง แม่ก็ไม่ได้ทำอะไร ช่างเป็นวันที่วุ่นวายเหลือเกิน

แกร๊ก...

ประตูบานใหญ่ถูกเปิดและปิดลงช้าๆ ชานยอลที่เพิ่งลงจากรถมา เดินเหวี่ยงกุญแจรถอย่างอารมณ์ดีไปยังหน้าทีวีที่มีของเล่นกระจัดกระจาย ทันทีที่พัคฮยอนเห็นคุณพ่อตัวสูง กระดิ่งทองที่ข้อเท้าก็ดังรัวๆ จากการคลานเข้าไปตะครุบขา ทั้งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากที่ดังขึ้นอีกเท่าตัว

ชานยอลย่อตัวลงอุ้มลูกชายของเขาขึ้นเอว ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างชานฮยอนที่กำลังร้องเสียงดัง สงสัยจะถูกพี่ตัวแสบแกล้งตามเคย

แหนะ พอนึกถึงก็มาพอดีเลย เฮียเอาลูกเฮียไปเลย วันนี้กวนน้องทั้งวันจนไม่ได้หลับได้นอนทันทีที่คนตัวเล็กเดินออกมาจากครัว คำฟ้องก็ถูกบอกต่อผู้เป็นพ่อทันที แบคฮอนเดินไปดึงขอบแพมเพิสของเบบี๋พัคให้มันดีดลงกับก้นเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะหันไปสนใจลูกชายคนเล็กต่อ

เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากกับหัวกลมๆ ที่ซบไซ้ถูไหล่คุณพ่อนี่มันน่าหมั่นไส้จริงๆ ตอนนี้แกล้งชานฮยอนไว้เยอะ เดี๋ยวพอน้องโตมาแกล้งมั่งแล้วมาทำฟ้องล่ะน่าดู

ใคร... ใครแกล้งน้อง

แฮ่ะๆๆ

แกล้งน้องได้ไงชานยอลหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับใช้มือตีก้นนุ่มหยุ่นของเบบี๋ตัวแสบ เขาทิ้งตัวนอนลงบนพื้นกระเบื้องเย็นๆ ด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เสียงร้องไห้ของชานฮยอนเงียบหายไปแล้วเพราะขวดนมที่อยู่ในปาก ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติ

ตอนนี้อากาศด้านนอกเริ่มหนาวมากแล้ว เป็นหน้าหนาวของปีที่ 2 หลังจากผ่านฤดูร้อนแห่งการเริ่มต้นมาสองครั้ง ภายในบ้านหลังใหญ่มีฮีตเตอร์เปิดไว้จนอุ่น เด็กตัวเล็กๆ สองคนคลานเตาะแตะไปมา เป็นสิ่งมีชีวิตน้อยๆ ที่สูกสร้างโดยพ่อ และฟูมฟักโดยแม่

อีกไม่กี่เดือนพัคฮยอนก็จะขวบครึ่งแล้ว ยิ่งโตขึ้นมากเท่าไหร่ เค้าหน้าแม่ก็ยิ่งเผยให้เห็นมาแต่ไกล ตั้งแต่มีลูก มีครอบครัว ชานยอลแทบไม่เคยสนใจวันพิเศษอีกเลย ไม่ว่าจะเป็นวันหยุด วันงานเทศกาล หรือวันครบรอบนู่นนี่เพราะทุกวันของเขาคือวันพิเศษ

ชีวิตของชานยอลพิเศษทุกๆ วัน จนบอกไม่ได้ว่าวันไหนคือวันที่ดีที่สุด...

รอบตัวเขามีแต่สิ่งมีชีวิตที่น่ารักเต็มไปหมด พอได้เห็นบ่อยๆ นิสัยที่เคยแข็งกระด้างก็ถูกขัดเกลาให้นุ่มนวลลงอย่างช้าๆ ยิ่งอยู่ห่างสิ่งปลุกเร้าที่ทำให้เป็นคนหยาบคาย มันก็ยิ่งง่ายที่จะกลายเป็นคนอ่อนโยนสำหรับลูกและเมียที่น่ารัก

ชานยอลอยากจะพับเก็บนิสัยห่าม เถื่อนของเขาเอาไว้ใช้กับคนนอก

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่...

จากฤดูร้อนที่แสนอบอ้าวกับความเหงา เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิที่แสนสดใสในปีนี้ ชานยอลยังรู้สึกเหมือนว่ามันเป็นเมื่อวานเองที่เขายังออกไปกินเหล้ากับคริสแล้วกลับบ้านนอน ยังเป็นชานยอลที่นอนอยู่บนเตียงและคิดว่าจะได้แต่งงานเมื่อไหร่ จะมีลูกเมื่อไหร่ ผู้หญิงที่จะมาเป็นแม่ของลูกในอนาคตจะเป็นคนที่มีนิสัยแบบไหน

คิดหลายสิ่งหลายอย่างมากมายในหัว แต่ไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ว่าจะอยู่ใกล้ตัวแค่นี้เอง...

ชานยอลยังนึกไม่ออกเลยว่าถ้าลูกโตจะเล่าให้ฟังยังไงว่าแม่มาตามจีบพ่อทุกวันเลย ไล่ไปโรงเรียนก็ไม่ไป ด่าก็ไม่สะทกสะท้าน ทั้งหน้ามึน ทั้งดื้อตาใสจนพ่อเองก็ไม่นึกเหมือนกันว่าจะเป็นแม่ที่ดีได้ขนาดนี้

แต่ว่าถึงจะพูดอย่างนั้นแบคฮยอนก็มีนิสัยชอบดูแลคนอื่นมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แถมยังเป็นคนจิตใจดี ถ้าอย่างนั้นก็เล่าแค่เรื่องดีๆ ก็แล้วกัน ข้ามช็อตแรกๆ ของการเจอกันไปเลย

เฮีย...

ว่า

ไปหยิบขวดน้ำให้หนูหน่อย

แป๊บนึงชานยอลอุ้มลูกชายตัวเล็กวางไว้บนพื้น ก่อนจะยันตัวลุกขึ้น เดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองทั้งๆที่ขวดน้ำอยู่ด้านล่าง

เขาเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนก่อนจะหยิบเอาอัลบั้มรูปในเสื้อโค้ทออกมาวางไว้บนโต๊ะ ภาพถ่ายหนึ่งใบถูกดึงออกจากซองพลาสติก ชานยอลหยิบเอากรอบรูปบนหัวเตียงที่แม่บ้านนำมาวางไว้ออกมาแกะรูปออกก่อนจะใส่รูปใหม่เข้าไป แล้วนำมันไปวางไว้ที่เดิม

บัดนี้ กรอบรูปบนหัวเตียงที่เคยเป็นรูปคู่ถูกเปลี่ยนเป็นภาพถ่ายครอบครัวในวันหยุด ชานยอลเคาะมือลงบนกรอบกระจก บริเวณหน้าท้องโตๆ ของแบคฮยอนก่อนจะหัวเราะออกมา น่าเสียดายที่ภาพนี้ถ่ายเอาไว้ตอนชานฮยอนยังขดตัวอยู่ในอู่อุ่นๆ

อีกไม่นานก็คงจะได้ภาพใหม่มาเปลี่ยน เป็นภาพที่มีกันสี่คนอยู่ในเฟรมเดียว...

เสียงตะโกนเรียกของแม่บ้านจากด้านล่างดึงสติชานยอลให้กลับมาอีกครั้ง เขารีบวิ่งออกจากห้องไปทันทีที่ได้ยินเสียงชานฮยอนน้อยเริ่มส่งเสียงดัง

ชานยอลไม่รู้ว่าแม่บ้านของเขาจะชอบหรือเปล่าแต่ก็ไม่รู้จะหาภาพไหนมาเปลี่ยนให้ เพราะนี่เป็นรูปเดียวที่ได้ถ่ายกันครบสี่คนถึงแม้อีกคนจะยังนอนอยู่ในท้องก็ตาม เอาไว้ชานฮยอนกับพัคฮยอนโตกว่านี้ ไม่นานก็คงจะได้ถ่ายรูปด้วยกันใหม่

เป็นภาพครอบครัวปาร์คสี่คนที่ได้ยิ้มอยู่ในเฟรมเดียวกัน....



 

 


 

 








 

END

 

 

?

 

 

 

 




 

ฮ่าาา... จะเรียกว่า END ก็ยังไงไม่รู้ค่ะ เพราะยังมีตอนพิเศษรออยู่ ทุกคนจะอิ่มแน่นอน (ขอคิดเอาเอง ฮา) เราเผลอแต่งตอนพิเศษซะยาวเลยจากที่ตอนแรกบอกว่าสั้นๆ แถมยังมีชานพัคมาแบบอารมณ์หนัก LOL แต่งตอนพิเศษแต่งก่อนตอนจบอีกค่ะ ส่วนเหตุผลคงจะใส่ไว้ทอล์คในตอนพิเศษ พูดไปก็อยากลงซะแล้ว Orz ไม่ชอบเก็บฟิคไว้เลยค่ะ รู้สึกเหมือนมีของร้อนอยู่ในมือ ฮ่า

ขอบคุณที่อ่านค่ะ อย่าเพิ่งเศร้านะคะ ตอนพิเศษยังรออยู่เพียบเลย :D
 

 ลืมอีกเรื่องนึงไปเลย การคลอดแบบธรรมชาติเด็กจะแข็งแรงกว่าผ่าคลอดค่ะ ถึงมันจะแปลกไปหน่อยแต่อยากให้ชานฮยอนแข็งแรงค่ะ ฮ่า (เหตุนี่มัน...)

ปล. ว่าด้วยเรื่องโปสการ์ด เนื่องจากอาร์ตเตอร์ที่วาดไม่ใช่แฟนคลับค่ะ เลยบรีฟออกมาได้เท่านี้ + กับลายเส้นของอาร์ตเตอร์ที่เป็นแนวญี่ปุ่น ฮ่า เราว่ามันน่ารักแล้วก็หลากหลายดีนะคะ : ) แล้วก็อัพเดทรูปปกแรกแล้วนะคะ อย่าลืมสั่งจองนะค้า :D

 

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 641 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,650 ความคิดเห็น

  1. #15632 My little baekkie (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 15 เมษายน 2564 / 23:15
    รักฟิคเรื่องนี้ อ่านกี่รอก็อบอุ่นและประทับใจ ขอบคุณไรท์มากๆเลยค่ะ ขอให้ไรท์มีความสุขมากๆกว่าที่ไรท์ให้คนหลายๆคนเลยนะคะ
    #15,632
    0
  2. #15595 kiku_zz (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 16:43
    กลับมาอ่านอีกรอบที่ล้านค่าาาาา
    #15,595
    0
  3. #15540 Callmeyou (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 00:31
    รูปน่ารักมากเลยยยยฮือ
    #15,540
    0
  4. #15472 Vibrance (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 07:31
    ฮือออน่ารักกมากกก มีความสุขมากๆเลยยย ครอบครัวฉุกฉัน
    #15,472
    0
  5. #15471 Vibrance (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 07:25
    พี่ชานยอลคือคำพูดแบบคนเป็นพ่อจริงๆอะรักครอบครัว คำที่พูดว่าขอให้ลูกทำให้แบคฮยอนร้องไห้แค่ตอนคลอดก็พออย่าออกมาแล้วทำให้เจ็บช้ำน้ำใจอีกเลย คือมันแบบบบบร้องไห้
    #15,471
    0
  6. #15411 jyusang_1485 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 14:48
    อบอุ่นมากเลยค่ะ ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ💛
    #15,411
    0
  7. #15305 memomeraki (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 11:45
    อุ่นใจทุกครั้งที่อ่าน
    #15,305
    0
  8. #15212 winnie_377 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 21:56
    กลับมาอ่านอีกกี่รอบก็รู้สึกอบอุ่น เหมือนเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์​นั้นๆจริงๆ เรียลมาก เป็นเรื่องในดวงใจเลยค่ะ ขอบคุณ​นะคะที่เขียนเรื่องน่ารักๆออกมาให้ได้อ่าน
    #15,212
    0
  9. #15166 xxxlilly (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 07:51
    น่ารัก
    #15,166
    0
  10. #14966 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 00:12
    ชอบมากอ่านแล้วมีความสุข ขอบคุณมากจริงๆๆ
    #14,966
    0
  11. #14907 cuttt (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 11:07
    ชอบจังเลยค่ะ เห็นนิยายเรื่องนี้มาตั้งนานแล้วแต่ไม่มีโอกาศที่จะเข้ามาอ่านสักที เป็นเรื่องที่อ่านแล้วมีความรู้สึกหลากอารมณ์มากทั้งสุขเศร้าและตลกขอบคุณไรท์ที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้ให้ได้อ่านกันนะคะ
    #14,907
    0
  12. #14280 heykiki (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 11:14
    ชอบมาก ๆ เลย อ่านไปมีความสุขไป เฮียรักยัยบี๋รักครอบครัวมาก ๆ รักกันตลอดไปเลยนะ
    #14,280
    0
  13. #14174 ReadyB ExoL (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 09:32
    งื้อดีมากสารภาพว่าไม่ค่อยเม้นให้เลยเพราะสนุกหยุดไม่อยู่อยากอ่านต่อไปเรื่อยๆ โครตสนุกมากชอบที่สุด จะติดตามเรื่องต่อๆไปนะคะ
    #14,174
    0
  14. #14164 somruethai1307 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 02:05
    ชานฮยอนหล่อเหมือนพ่อดลยลูก
    #14,164
    0
  15. #14106 miaJongin (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 02:11
    น่ารักมากเลยค่ะฮือออ
    #14,106
    0
  16. #14048 &CREEPIN (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 18:19
    จบแย้ววววว มีความสุขสุดๆ เลย แม่บ้านบี๋กับพี่ต้นไม้
    #14,048
    0
  17. #13859 Bimloveexo (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:08
    รักมากกกกก ชอบมากกกกกกก ตอนจบนี้เเบพีคโคตรไม่รู้จะสันหาคำที่ไหมมาพูดเเล่วอิอิ ถึงยังไงก็ทำเรื่องต่อไปสนุกๆเหมือนเดินนร้าาาาา ไม่ก็ทำใหเมันสนุกกว่าเดิมเข้มข้นกว่าเดิมก็ไดรักนร้าาาาา เป็นกำลังใจให้เลย ทำออกมาอีกนร้าาาาา ไปเเล่ว จุ๊บๆๆๆๆๆๆร้กมากมายยยยย
    #13,859
    0
  18. #13801 KMCYPKJ (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 10:43
    เป็นฟิคที่ทั้งน่ารัก อบอุ่น ละมุนหัวใจมาก ไม่คิดว่าบี๋ที่เคยแฮ่นๆแรดๆ เวลามีลูกจะเลี้ยงดูลูกได้ดีขนาดนี้ งือออออออ ชอบอะชอบ ละมุนมากกกกก
    #13,801
    0
  19. #13790 aom-pvk (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 16:51
    ฮือออสนุกมากกกๆๆๆ ไม่ผิดหวังเลยที่เข้ามาอ่านน<3
    #13,790
    0
  20. #13677 Yehet ~ (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 16:39
    เป็นครอบครัวที่อบอุ่นละมุนหัวใจคนอ่านมากค้าา
    #13,677
    0
  21. #13657 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 10:37
    555 น่ารัก ความแสบของพี่โตจะโดนเอาคืนแน่ๆ
    #13,657
    0
  22. #13561 areenachesani (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 21:34
    ฮื่อออ ทีความสุขอ่ะะ
    #13,561
    0
  23. #13488 mini_6 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 21:03
    เต็มอิ่มมากเลยค่ะ ชอบมากกก ไรท์แต่งเก่งมากเลยฮื้อ
    #13,488
    0
  24. #13378 sweetpss (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 00:24
    ฮือน่ารักๆๆๆมีแต่คำว่าน่ารักทั้งชานยอลแล้วก็แบคฮยอนเปลี่ยนไปมากๆจากตอนแรกแต่ก็เข้าใจกันจนอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวปาร์คทั้งสี่ที่น่าอิจฉาสุดๆไปเล้ย!
    #13,378
    0
  25. #13259 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 21:18
    ไม่คิดเหมือนกันว่าความแฮ่นของนังบี๋จะเปลี่ยนไปเมื่อมีลูก เป็นแม่บ้านที่ขยันทำงายและดูแลลูกได้ดีมากอ่ะ ส่วนที่อึ้งที่สุดคือพี่ชาน เปลี่ยนจากนายหัวหน้าโหดกลายเป็นพ่อบ้านติดลูกติดเมียไปเลย.. เป็นครอบครัวที่น่ารักมากอ่ะ พัคฮยอนกับชานฮยอนหนูต้องโตมาเป็นเด็กที่น่ารักนะคะ ได้รับความรักจากพ่อแม่มากมายขนาดนี้.. อย่าดื้ออย่าซนอย่าทะเลาะกันนะ..
    #13,259
    0