[ฟิคเสื่อม] แฮ่น The series - Chanbaek

ตอนที่ 47 : Chapter : 45 แม่บ้านมีครรภ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,683
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 811 ครั้ง
    20 ก.ค. 58







ภายในโรงรถหลังใหญ่ เสียงพูดคุยจ๊อกแจ๊กของเหล่าพนักงานเซลล์ดังไปทั่ว สลับกับเสียงเบิ้ลรถเพื่อลองท่อ จงอินที่กำลังเห่อรถคันใหม่เอาแต่ปรับแต่งนู่นนี่ให้กับ Ninja คันสีแดงวาวของตัวเองไม่หยุด ในขณะที่ลู่หานและเซฮุนก็ยังเอาแต่นั่งคุยกันอยู่บนโซฟา

ในเวลาบ่ายใกล้เย็นแบบนี้ มันจะมีอะไรดีไปกว่าการนั่งจับกลุ่มคิดเงินและแต่งรถกันภายในโรงรถที่มีอุปกรณ์ครบครันถึงแม้ว่าเครื่องมือใหญ่ๆหลายอย่างจะถูกย้ายไปบ้านใหม่แล้วก็ตาม จงอินแทบจะลืมไปเลยว่าเขาเคยถูกเฮียใช้ให้ขัดสีรถอย่างสาหัสสากรรจ์ในโรงรถแห่งนี้ พอพี่ชานยอลย้ายออกไปทุกอย่างก็เหมือนจะเงียบลงจนน่าแปลกใจ

เซลล์เด็กใหม่ๆก็ไม่ค่อยมารวมตัวกัน พอคิดเงินเสร็จแล้วก็แยกกันไป เหลือแค่แก๊งเดิมๆ ที่ยังอยู่ นี่มันก็จะเกือบจะอาทิตย์กว่าแล้วที่เฮียคนเก่งของเขาหายไปกับสายลม โทรไปก็บอกแต่ว่าไม่ว่างๆ บางวันมาเก็บเงินเสร็จแล้วก็กลับบ้านเลย

ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ

“เออ มึงรู้ยัง อีบี๋ท้องอีกแล้วนะเว้ย” คริสที่เพิ่งเดินออกมาจากบ้าน ตรงไปหยิบแก้วเบียร์ที่วางอยู่บนชั้นขึ้นมาดื่มก่อนจะก้มลงกดข้อความในมือถือต่อ เขาได้แต่ส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆกับดิสเพลย์ไลน์ของคุณพ่อลูกอ่อนที่ถูกเปลี่ยนเป็นรูปแม่บ้านและเบบี๋น้อย
 

เพราะก่อนหน้านี้คริสเคยพูดเอาไว้ว่าพวกที่ใช้รูปโปรไฟล์เป็นรูปลูกชาย ลูกสาว นั้นเป็นพวกเชยและแก่สุดๆ แต่ก็ไม่คิดเลยว่ามันจะมาเกิดขึ้นกับคนใกล้ตัวขนาดนี้ อีกไม่นานชานยอลคงจะส่งรูปภาพ สวัสดีวันจันทร์ สุขสันต์วันอาทิตย์มาให้พวกเขาทางไลน์กรุ๊ปทุกวัน
 

“เอ้า จริงดิ? เค้าบอกเมื่อไหร่?” เซฮุนที่กำลังง่วนอยู่กับการตัดสติ๊กเกอร์ถึงกับเงยหน้าขึ้นมาถามเสียงฉงน เรียวคิ้วยาวขมวดย่นผูกกันจนแทบจะเป็นโบว์ เซฮุนรู้สึกเหมือนว่ามันเป็นเมื่อวานเองที่เขาเห็นแบคฮยอนอุ้มท้องลูกคนแรก นี่ยังไม่ทันที่มดลูกจะได้แห้งก็ท้องอีกแล้วหรอ?

“เอ้อ ก็มันบอกเนี่ย บอกอีบี๋ท้อง แพ้ท้องแรงด้วย วันๆแทบไม่ได้ทำไรเลย ช่วงนี้เลยไม่ได้ออกไปไหน” คริสหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะหันจอโทรศัพท์ไปทางลูกน้องเพื่อโชว์บทสนทนาให้ดู ไม่ใช่แค่เซฮุนคนเดียวหรอกที่แปลกใจ คริสเองก็ยังตกใจเหมือนกัน
 

เขารู้สึกว่าทุกอย่างมันผ่านไปเร็วมากจนตัวเองตั้งตัวแทบไม่ทัน หกเดือนที่แล้วแบคฮยอนเพิ่งคลอดลูกคนแรก พอเห่อได้ยังไม่ถึงครึ่งปีดีชานยอลก็ซื้อบ้านใหม่ แล้วนี่ก็ย้ายเข้าบ้านใหม่ยังไม่ทันถึงเดือนก็รู้ว่าเมียท้องลูกคนที่ 2 อีกแล้ว
 

ภายในเวลาไม่ถึงสองปีตั้งแต่ที่แบคฮยอนเดินเข้ามาในบ้านหลังนี้ชีวิตชานยอลเดินไปไกลมาก มีทุกอย่างตามที่หวังในขณะที่คริสยังเอาแต่ย่ำอยู่ที่เดิม วิ่งหนีกระสุนปืน แอบไปหาแฟนแบบลับๆล่อๆ
 

แบคฮยอนทำได้ยังไงกันนะ อายุแค่นี้ จิตใจก็ไม่ประสีประสา... แบคฮยอนสามารถประคองชีวิตที่หนักหนาของตัวเองเดินมาได้ถึงตรงนี้ได้ยังไง
 

“บ้านนี้เขาขยันกันจังวะ” จงอินว่า
 

“หมายถึงใคร”
 

“ก็หมายถึงทั้งเฮียทั้งอีบี๋อ่ะ ขยันคนเดียวลูกมันจะเกิดไหม เฮียก็ถามแปลกๆ” เด็กหนุ่มผิวคล้ำยืนขึ้นเช็ดมือกับผ้าที่เหน็บอยู่ข้างกำแพงก่อนจะเดินไปกระแทกตัวนั่งลงบนโซฟา นี่คงเป็นคำตอบที่ว่าทำไมเฮียชานหายหน้าหายตาไป เรียกตัวทีไรก็ยุ่งตลอด สงสัยจะดูแลแม่บ้านแพ้ท้องยู่
 

“อะไรวะ แป๊บเดียวท้องอีกและ”
 

“หัวปีท้ายปีเลย งี้อีบี๋เลี้ยงลูกตาย” เซฮุนหัวเราะขำ ป่านนี้แม่บ้านของเฮียคงทุกข์ระทมอยู่กับอาการแพ้ท้อง ไหนจะต้องดูแลบ้านหลังใหญ่ ไหนจะลูกน้อย ไหนจะผัว แบคฮยอนเป็นแม่บ้านที่อึดที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเห็นมาเลย
 

“นี่เพิ่งกลับจากฝากครรภ์ บอกจะไปเยี่ยมก็ไม่ให้ไป กูว่าแม่บ้านอาการหนัก”
 

“เออ วันก่อนเห็นเฮียแว๊บๆอยู่ตลาดแต่ไม่เห็นอีบี๋ สงสัยถูกแม่บ้านใช้ไปซื้อของ” ลู่หานว่า
 

“ปล่อยแม่งเหอะ เงินมีเยอะก็มีไปเถอะลูก จะได้ทันใช้” คริสหัวเราะเบาๆในลำคอ เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าก่อนจะเดินไปตรวจเช็ครถของตัวเอง อันที่จริงคริสก็อยากไปเยี่ยมดูหลาน แต่ทำยังไงได้ในเมื่อพ่อเขาไม่อนุญาตด้วยสาเหตุอันเนื่องจากแม่บ้านไม่พร้อมรับแขก
 

พอนึกแล้วมันก็อดแปลกใจไม่ได้ คริสไม่เคยเห็นแบคฮยอนแพ้ท้องหนักขนาดต้องปิดบ้านหนีเลย เมื่อก่อนตอนท้องพัคฮยอนก็ยังพูดคุยกันปกติ ยิ้มแย้มแจ่มใส ขยันทำงานบ้าน ดูท่าว่าคราวนี้แม่บ้านจะเจอของจริง ถ้าหากลูกคนนี้ออกมาเหมือนชานยอลคริสจะเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้เอง...
 

“ขอลูกสาวให้เฮียสักคน  คราวนี้จะได้ไว้หนวดสักที”
 

“แล้วพัคฮยอนนี่ไม่ใช่ลูกสาวหรอวะ?”
 

เสียงหัวเราะร่วนดังไปทั่วโรงรถที่มีแต่กลิ่นน้ำมันเครื่องและกลิ่นบุหรี่ ดูเหมือนว่าหน้าตาน่ารักๆของพัคฮยอนจะมอมพนักงานเซลล์จนหลงผิดไปแล้ว แต่ถึงจะพูดอย่างนั้นมันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าลูกชายคนแรกของแบคฮยอนน่ารักเหลือเกิน เวลายิ้มโชว์ฟันเล็กๆสองซี่ทีก็ทำเอาคนมองใจละลายไปเป็นแถบๆ
 

ชานยอลคงไม่ต้องรอลูกสาวแล้วล่ะ แค่ลูกชายหน้าตาเหมือนแม่ก็เตรียมไว้หนวดได้แล้ว
 

“เออ แต่สงสัยคราวนี้จะเหมือนไอ้ชานว่ะ เห็นมันบอกว่าอีบี๋กินแต่ของชอบมัน หงุดหงิด อารมณ์เสียทั้งวัน กูก็ว่าอาจจะจริง” คริสพูดไปในขณะที่หยิบเอาบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ เขาไม่ได้เชื่อเรื่องอาการแพ้ท้องบอกนิสัยหรือเพศลูกเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้ไม่เชื่อ
 

พวกที่มีความเป็นผู้หญิงสูงส่วนใหญ่เซ้นส์แรงมาก มันเป็นเรื่องที่ผู้ชายอย่างเราๆเข้าไม่ถึง และมันก็เคยเกิดขึ้นหลายต่อหลายครั้งจนคริสเชื่อสนิทใจ เอาเป็นว่าเขาไม่ได้เชื่อเรื่องอาการแพ้ท้องบอกเหตุ แต่เชื่อในความรู้สึกของคนตั้งท้องมากกว่า
 

“เดี๋ยวออกมาก็รู้ แล้วมันท้องกี่เดือนแล้วอ่ะ” เซฮุนถาม

“แล้วกูจะรู้ไหมเนี่ย ไว้วันไหนไปหามันก็ไปถามดู”
 

“แล้วมันจะไม่เป็นไรอ่อ ท้องติดๆกันสองท้องเลย”
 

“ก็บอกว่ากูไม่รู้ มึงก็ลองท้องดูมั่งสิ ชิบหาย” คริสพ่นควันบุหรี่ออกจากปาก ก่อนจะก้มหน้าลงสนใจถังน้ำมันรถคันเก่งต่อ เขาไม่ได้เป็นคนท้องสักหน่อยจะไปรู้ได้ยังไง แล้วก็ไม่เคยทำใครท้องด้วย ถ้าเซฮุนอยากรู้คงจะต้องท้องเอาเอง
 

“พูดซะเสียวตูดเลย ไว้อีหมวยท้องอย่าลืมมาบอกผมมั่งนะเฮีย” เด็กหนุ่มผิวขาวซีดหัวเราะเสียงขื่น เซฮุนล่ะอยากรู้จริงๆว่าถ้าอีหมวยท้องขึ้นมาเฮียคริสที่ดีแต่ตีหรี่ไปทั่วกับหลีสาวจะทำยังไง ถ้าไม่ต้องทุ่มเงินซื้อตัวก็คงถูกยิงหัวเป็นรูตั้งแต่ถูกเรียกเข้าไปหาที่บ้าน
 

ดีแต่แซวเขาไปเถอะ เรื่องของตัวเองล่ะไม่ค่อยจะกระเตื้อง แซวได้แซวดี แซวจนเพื่อนซี้มีลูกสอง ส่วนตัวเองยังเทียวไล้เทียวขื่ออยู่ในสถานะเดิม...
 

“เออ พูดแล้วก็หมั่นไส้ เดี๋ยวกูปล่อยท้องแม่ง อยากจะรู้ว่าพ่อมันจะทำไง หวงชิบหายลูกชายคนเดียว”
 

“ก็ลองไปถามเฮียดิ แบบถ้าสมมติเฮียทำพัคฮยอนท้องเฮียเค้าจะทำไง”
 

xวยเถอะ ถ้างั้นกูคงตาย ตายลูกเดียว...”
 


 

 

 




 

ภายในบ้านหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยบรรยากาศมาคุ... แบคฮยอนที่กำลังง่วนอยู่กับการปักผ้า ถอนหายใจออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงตาเรียวรีเอาแต่เหลือบมองแฟนตัวสูงที่นั่งๆนอนๆดูหนังออนไลน์อยู่บนโซฟา นี่มันจะ 45 นาทีแล้วที่เฮียเอาแต่นั่งเงียบดูหนัง ส่วนแบคฮยอนก็หลบหนีออกมานั่งเย็บเสื้ออยู่ข้างนอก ต่างคนต่างอยู่เพราะอยู่ใกล้กันทีไรต้องได้หยิกได้ตบทุกที
 

หลายวันมานี้แบคฮยอนรู้สึกสับสนจนนอนร้องไห้ เขารู้สึกอยากกอดพี่ชานยอลตลอดเวลา อยากอยู่ใกล้ๆ อยากเข้าไปถูไถด้วย แต่พออยู่ใกล้ทีไรมันก็ต้องมีเรื่องให้หงุดหงิดใจทุกที
 

ขนาดแค่เฮียหยิบรีโมทขึ้นมาเปลี่ยนช่องทีวีแบคฮยอนยังหงุดหงิด เวลากินข้าวได้ยินเสียงช้อนกระแทกจานแกร๊กๆก็หงุดหงิดทำเอาเดือดร้อนพี่ชานยอลต้องตักข้าวไปนั่งกินที่หน้าทีวี เวลานอนก็เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว อะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็ต้องพูดให้มันยาว
 

แบคฮยอนรู้สึกหงุดหงิดตัวเองจนแทบบ้า เขาไม่อยากหาเรื่องวีนใส่เฮียแต่พออยู่ห่างกันก็คิดถึงอยากจะกอด ขนาดห่างกันแค่ห้องครัวกับหน้าทีวียังคิดถึง แบคฮยอนไม่รู้เลยว่าจิตใจเขาจะเอายังไงกันแน่ พออยู่ใกล้ก็รำคาญ อยู่ห่างก็เหงา ทำไมชานฮยอนน้อยถึงได้ทำแม่เจ็บปวดขนาดนี้...
 

“เฮีย...”
 

“อือ...”
 

“อือทำไมอ่ะ” ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไร เพียงแค่ได้ยินคำว่าอือแบคฮยอนก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว ทั้งๆ ที่ปกติพี่ชานยอลก็ขานรับด้วยคำว่าอือเป็นประจำ แต่พออยู่ในช่วงอารมณ์ไม่ปกติก็ดูเหมือนว่าอะไรๆจะไม่เข้าตาไปหมด
 

แบคฮยอนรู้สึกเหมือนเฮียกำลังสนใจหนังที่ดูอยู่มากกว่าเขา หรืออาจจะด้วยจุดประสงค์การเรียกที่แตกต่างกัน ครั้งนี้แบคฮยอนแค่เรียกเพราะอยากให้พี่ชานยอลหันมาสนใจ เดินมาดู หรือลุกขึ้นจากโซฟาหันมามองหน้า ไม่ใช่แค่ขานรับแล้วก็เงียบหายไป
 

“มีไร”
 

“............”
 

“เรียกทำไม?” ชานยอลกดหยุดพักหนังในจอ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นหันไปมองแม่บ้านที่นั่งทำหน้างออยู่ตรงบานประตู วันนี้แบคฮยอนเอาแต่เรียกเขาแล้วก็ไม่ยอมพูดด้วยมาเกือบจะสิบครั้งแล้ว พอหันไปมองทีไรก็ทำหน้างอใส่ทุกที ถามอะไรก็ไม่พูดไม่จา ไปๆ มาๆ บ่นเวียนหัว  เดี๋ยวปวดตัว อารมณ์ขึ้นลงไวจนตามไม่ทัน
 

ชานยอลรู้ว่าเขาไม่ใช่พวกความอดทนสูงนัก เลยเลือกที่จะทำเป็นเมินเฉยต่ออารมณ์ที่ไม่ปกติของแม่บ้าน ทำเป็นไม่สนใจมัน แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น ชานยอลก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาแอบเป็นห่วงแบคฮยอนเหมือนกัน กลัวว่าคนตัวเล็กจะสุมหลายล้านความคิดไว้ในหัวจนตรอมใจ
 

“เฮียไม่ตอบหนูอ่ะ...”
 

“ก็ตอบอยู่นี่ไง?”
 

“.............”
 

“มานี่มา” ชานยอลกวักมือเรียกแม่บ้านให้เข้าไปหาก่อนจะหยิบเอาหมอนอิงโยนไปไว้อีกข้างของโซฟา เขาเห็นแบคฮยอนเดินหน้าบูดบึ้งมาทิ้งก้นนั่งกระแทกลงข้างๆ ก่อนจะเอนตัวล้มลงนอนบนตัก...
 

ถึงมันจะดูเหมือนจัดการได้ง่าย แต่เชื่อเถอะว่าอีกไม่ถึง 10 นาที แบคฮยอนจะเดินหน้าบูดกลับไปนั่งที่เดิมพร้อมกับผ้ากองใหญ่...
 

“เป็นไร” มือหนาวางแปะลงบนหน้าผากมนเพื่อตรวจวัดอุณหภูมิไข้ ชานยอลใช้มือสางเส้นผมนุ่มลื่นเบาๆ ก่อนจะทุบกำปั้นลงบนหัวทุยด้วยความหมั่นไส้ แบคฮยอนแค่ตัวรุมๆเท่านั้นเอง ไม่ได้เป็นไข้อะไรมากมายสักหน่อย ปกติก็อึดจะตาย ทำไมรอบนี้ถึงได้อ่อนแอจังเลยนะ
 

“หนูปวดหัวอ่ะ” คนตัวเล็กว่าออกมาพร้อมกับไถหน้าลงกับหน้าตักแกร่ง แบคฮยอนรู้สึกเหมือนสมองเขากำลังถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ไหนจะอาการครั่นเนื้อครั่นตัว หายใจร้อนเป็นไฟ จะขยับตัวทำอะไรก็ไม่สะดวก
 

พอเห็นตัวเองเป็นแบบนี้แล้วมันก็อดท้อแท้ใจจนนอนร้องไห้ไม่ได้ แบคฮยอนอยากจะทำนู่นทำนี่เหมือนที่เคยทำ เขาอยากอารมณ์ดี แจ่มใสเหมือนก่อนจะแพ้ท้อง นับวันยิ่งอายุครรภ์เข้าใกล้ 3 เดือน อาการแพ้ท้องก็ยิ่งหนัก แบคฮยอนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบฟ้าครึ้ม
 

เมื่อก่อนตอนเฮียออกไปทำงาน เขาก็สามารถอยู่บ้านดูหนังคนเดียวได้สบายๆ คิดว่าตอนเย็นจะทำอะไรกิน ทำขนม ทำนู่นทำนี่ แต่พออยู่ในสภาพจิตใจแบบนี้แล้ว แค่ไม่ได้ยินเสียงโทรทัศน์ยังรู้สึกเหงาจนร้องไห้ ตั้งแต่เกิดมาทั้งชีวิตแบคฮยอนไม่เคยนั่งร้องไห้บนโซฟา 8 ชั่วโมงเพื่อรอให้พี่ชานยอลกลับบ้านเลย
 

และถึงจะคิดถึงแทบขาดใจ แต่พออีกฝ่ายกลับมาตัวเองก็เอาแต่ทำหงุดหงิดหน้าบึ้งจนถูกถอนหายใจใส่ไม่รู้กี่ครั้ง แบคฮยอนไม่อยากโทษใคร เขาไม่อยากเป็นแบบนี้ คลอดลูกทียังไม่เจ็บปวดเท่าแพ้ท้องเลย...
 

“กินยายัง”
 

“...........”
 

แบคฮยอนไม่ยอมตอบแต่กลับส่ายหน้าไปมาแทน น้ำตาหยดเล็กๆ ไหลลงจากหางตาและซึมหายไปกับกางเกงยีนส์ เขารู้สึกเหนื่อยยิ่งกว่าการทำงานบ้านร้อยวันติดกัน รู้สึกแย่ยิ่งกว่าตอนเป็นไข้ ไม่เคยมีครั้งไหนที่ทรมานเท่านี้มาก่อนเลย
 

“ร้องไห้ทำไมล่ะ” ชานยอลใช้มือปาดเช็ดน้ำตาที่เกาะกลุ่มติดอยู่บนแพรขนตาเบาๆก่อนจะยกหัวแบคฮยอนขึ้นแล้วสอดหมอนใบเล็กของพัคฮยอนใส่ไปใต้หัว เขาเดาเอาว่าความรู้สึกแบคฮยอนตอนนี้คงจะเหมือนกับเด็กที่ป่วยหนัก เหงา สับสน และรู้สึกไม่ดี
 

ชานยอลไม่เคยตั้งท้อง เขาเลยคิดว่านี่น่าจะเป็นอาการที่ใกล้เคียงที่สุดเท่าที่ตัวเองพอจะนึกออก ชานยอลเองก็ไม่ชอบตอนที่เขาไม่สบายหนัก อยากได้กำลังใจ และคนคอยอยู่ใกล้ๆ ตอนนี้แบคฮยอนก็คงจะรู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน
 

“ฮึก...อึก...”
 

เสียงร้องไห้กระซิกพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลดิ่งลงหมอน ดึงความรู้สึกของชานยอลให้ดิ่งร่วงตามไปด้วย เขาก้มลงกอดตัวแบคฮยอนเอาไว้แน่นพร้อมกับกดจูบลงบนใบหูและแก้ม เพราะว่าตัวเองไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้ พอต้องเห็นคนที่เคยอารมณ์ดีสดใสอยู่ในสภาพจิตใจย่ำแย่ชานยอลก็เลยแย่ตามไปด้วย
 

แพ้ท้องไม่ใช่อาการไข้ กินยาก็ไม่หาย ชานยอลไม่รู้เลยว่าตัวเองจะสามารถทำอะไรได้บ้าง
 

“เป็นไร โดนลูกแกล้งแค่เนี่ยร้องไห้ แล้วออกมาจะเลี้ยงไหวไหมเนี่ย”
 

“ฮึก...ก็ลูกเฮียนั่นแหละ...ฮือ...”
 

ชานยอลได้ส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากอีกครั้ง เขาใช้มือเกลาศรีษะแฟนตัวเล็กเบาๆหวังกล่อมให้จิตใจสงบลง ถ้าหากแบคฮยอนได้ออกไปเดินข้างนอกบ้างมันก็คงจะดี แต่นี่แค่ลุกไปครัวยังไม่ไหว เดี๋ยวจะวูบ เดี๋ยวปวดนู่นนี่ แถมไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนี้อีกนานเท่าไหร่
 

“ไปเที่ยวปะ ไปสูดอากาศ”
 

“ฮึ... ไม่อยากนั่งรถ” คนตัวเล็กส่งเสียงหงุงหงิงออกมาพร้อมกับซุกหน้าลงกับหน้าท้องแกร่ง แบคฮยอนไม่อยากนั่งรถไปไหนไกลๆ เขาไม่ชอบกลิ่นแอร์ แค่เปิดประตูรถเข้าไปหยิบของยังอ้วกแตกอ้วกแตน ถ้าไม่จำเป็นจริงๆแบคฮยอนจะไม่นั่งรถเด็ดขาด
 

“งั้นขับมอไซค์ไป ไปปะ”
 

“งือ...”
 

“เอาลูกไปด้วย ขับช้าๆไม่เป็นไรหรอก ไว้หายไข้แล้วไปกัน”
 

“งือ...”
 

มีเพียงแค่เสียงครางงึมงัมในลำคอแต่ก็ไม่มีคำพูดใด ชานยอลหยัดตัวขึ้นกดเล่นหนังที่เปิดค้างไว้ เขาใช้มือข้างนึงลูบหัวแบคฮยอน ในขณะที่มืออีกข้างก็บีบกำมือบางเอาไว้ เสียงครางงึมงำเงียบไปแล้วแต่เสียงหนังยังคงดำเนินต่อไป ดูเหมือนว่าคราวนี้แบคฮยอนจะพยศจนไปไม่ไหวแล้ว หลังจากที่ดื้อดึงมาทั้งวัน
 

สุดท้ายเด็กสาวก็ทิ้งตัวนอนลงบนลากต้นไม้ด้วยความอ่อนเพลีย...
 

“เฮีย...”
 

“หื้อ”
 

“เฮียรำคาญหนูไหมอ่ะ”
 

“รำคาญเรื่อง”
 

“ก็หนูหงุดหงิดใส่เฮียอ่ะ เดี๋ยวก็บ่นเดี๋ยวก็ด่า เฮียอย่าว่าหนูนะ เดี๋ยวก็หายแล้ว”
 

คำพูดที่ฟังดูน่าหมั่นไส้ทำให้ชานยอลอดยิ้มออกมาไม่ได้ เขาไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดแบคฮยอนสักนิด มันเป็นความรู้สึกเซ็งๆกึ่งเฉยๆมากกว่า มันอาจจะด้วยเพราะเขารู้ว่าแบคฮยอนไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ปกติ ก่อนหน้านี้คนตัวเล็กไม่ได้เป็นแบบนี้ มันจะเป็นแค่ช่วงหนึ่งแล้วหายไปก็เลยไม่ได้จริงจัง
 

แบคฮยอนเป็นแค่ช่วงหนึ่งแล้วหายไป แต่ชานยอลนิสัยแบบนี้มาทั้งชีวิต...
 

เขาอาจต้องใช้เวลาทนคำบ่นว่าของแบคฮยอนสัก 1 –  2 เดือน แต่แบคฮยอนทนคำด่าและอารมณ์ที่ขึ้นๆ ลงๆ ของเขามาเป็นปีโดยที่ไม่เคยแสดงท่าทางไม่ดีใส่สักครั้ง ทั้งคำด่า ทั้งอารมณ์รุนแรง อาการแพ้ท้องของแบคฮยอนแทบจะไม่ได้ครึ่งเลย
 

“ก็ไม่ได้ว่านี่ไง”
 

“แล้วเฮียรำคาญไหมอ่ะ”
 

“เฉยๆ”
 

“ห้ามโกหกหนูนะ” แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นไปมองตาแฟนตัวสูงที่ยังคงตอบคำถามทั้งๆที่ตามองไปที่หนัง เขากลัวจริงๆว่าในอีกไม่ช้าพี่ชานยอลจะหมดความอดทนแล้วออกไปอยู่กับเพื่อนมากกว่าจะอยู่ที่บ้าน ถ้าเป็นแบบนั้นแบคฮยอนคงจะเสียใจตาย
 

“อือ”
 

“ถ้าหนูหลับเฮียห้ามหนีนะ”
 

“เออ หลับไปเหอะ” ชานยอลใช้มือทุบหัวแม่บ้านแรงๆหนึ่งทีเป็นการลงโทษ ก่อนจะเอื้อมมือไปเบาเสียงหนัง เขาไม่รู้เลยว่าแบคฮยอนจะพูดจาให้ตัวเองน่าสงสารไปอีกนานเท่าไหน
 

เมื่อก่อนก็ชอบพูดแบบนี้อยู่เรื่อย เหมือนกับคนที่เจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ตลอดเวลา พอได้ยินทีไรใจมันก็อ่อนยวบทุกที นี่อาจจะเป็นความลับที่สุดของชานยอล เขารู้สึกแพ้ทุกครั้งเวลาที่แบคฮยอนพูดจาแบบนี้ ไม่ว่าจะกำลังโกรธแค่ไหน พอได้ยินคำพูดแบบนี้ทีไรความรู้สึกผิดจะเล่นงานทุกที
 

“ถ้าลูกร้องดูลูกด้วยนะ”
 

“เออ~”

 

.
 

.
 

.

 

21 : 27

 

เฮีย เฮียพูดคำนี้ให้ฟังหน่อย...”
 

เวลาสามทุ่มครึ่งบนเตียงนอนที่มีสามชีวิตนอนเบียดกันอยู่ เสียงกระดิ่งข้อเท้าพัคฮยอนยังคงดังกรุ๊งกริ๊งไปมาตามแรงขยับ เพราะว่าวันนี้แบคฮยอนรู้สึกเหงามากก็เลยต้องเอาเบบี๋พัคฮยอนขึ้นมานอนด้วย และก็คงจะได้นอนกันไปอีกหลายวันจนกว่าอาการแพ้ท้องจะทุเลาลง
 

แบคฮยอนรู้สึกเต็มอิ่มในแบบที่ไม่ได้รู้สึกมาเกือบสัปดาห์ เขากอดพัคฮยอนเอาไว้แล้วพี่ชานยอลก็นอนกอดอยู่ข้างหลัง แบคฮยอนไม่รู้สึกเหงาเลย และวันนี้เขาจะไม่ร้องไห้ก่อนนอนหรือตื่นมาร้องไห้กลางดึกเหมือนที่เคยทำ
 

“ว่า...”
 

“ตามีเลี้ยงหอย ยายหอยเลี้ยงหมี หอยตามีไปหมียายหอย”
 

“ตามีเลี้ยงหอย ยายหxอยเลี้ยงhee หอยตามีheeยายหmอย”
 

“คิก...” แบคฮยอนส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ กับคำตอบอันน่าพึงพอใจที่ได้รับ วันนี้แบคฮยอนอารมณ์ดีแล้ว พี่ชานยอลเล่นกับเขา ถามอะไรก็พูดด้วย ไม่หือ ไม่อือ ไม่ตอบปัด ไม่บอกว่าไร้สาระ แบบนี้แหละที่แบคฮยอนอยากจะได้ เขาไม่อยากรู้สึกเหมือนใช้ชีวิตอยู่คนเดียวกับอาการแพ้ท้อง
 

“แค่เนี้ย?”
 

“ก็มันขำอ่ะ หนูอยากฟัง”
 

“ปัญญาอ่อนว่ะ” ถึงชานยอลว่าพร้อมกับกระแทกคางลงกับศรีษะทุยเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ เด็กอะไร แม้แต่ตอนท้องยังทะลึ่งตึงตัง แบบนี้มันน่าจับไปรมควัน
 

“น่ะ เฮียว่าหนูอีกและ”
 

“แล้วตกลงจะไปเที่ยวไหมเนี่ย หายแล้วจะพาไป” ชานยอลไม่ได้สนใจน้ำเสียงกระเง้ากระงอดที่ฟังดูน่าหงุดหงิดใจ เขากอดกระชับท่อนเขนให้แน่นขึ้น โดยที่นิ้วมือก็แอบเขี่ยตูดลูกชายไปด้วย พอถูกดึงแพมเพิสทีพัคฮยอนก็ส่งเสียงหัวเราะที แถมยังยกเท้าขึ้นมาเล่นจนกำไลทองดังกรุ๊งกริ๊งไม่หยุด
 

“แฮ่ะๆๆๆ”
 

“ไป~ ไปไหนก็ไปหมดอ่ะ แต่ขับรถมอไซค์ไปนะเฮีย”
 

“อือ ไปไม่ไกล ไม่เป็นไรหรอก พาพัคฮยอนไปขับรถเล่น”
 

“งั้นหนูจะรีบหายเลย” พูดออกไปราวกับจะสามารถล่นระยะเวลาแพ้ท้องให้ไวขึ้นได้ แบคฮยอนรู้ตัวดีว่าเขาไม่สามารถควบคุมอาการเวียนหัวหรือเป็นไข้ได้แต่ก็แค่อยากจะให้กำลังใจตัวเอง อยากจะมีเป้าหมาย ถ้าดูแลตัวเองแล้วหายไวๆ พัคฮยอนก็จะได้ออกไปขับรถเที่ยวเล่นรวมถึงตัวเขาเองก็ด้วย
 

ชานฮยอนเนี่ยแกล้งแม่ตั้งแต่อยู่ในท้องเลย ถ้าออกมาจะเกเรหรือเปล่าก็ไม่รู้
 

“งั้นก็รีบนอน” ชานยอลเอื้อมมือไปกระตุกปิดไฟหัวเตียง ก่อนจะถลกผ้าห่มขึ้นคลุมถึงอก เขายังคงใช้นิ้วเขี่ยก้นพัคฮยอนแล้วหัวเราะออกมาเวลาที่ได้ยินเสียงแอ๊ะๆ กับเสียงกำไลข้อเท้า ทั้งแบคฮยอนและพัคฮยอนตัวนุ่มเหมือนกันไม่มีผิด ถ้าได้ทั้งกอดทั้งบีบคืนนี้ชานยอลคงจะฝันดี
 

“แอ๊ะ...แฮ่ะๆๆ...”
 

“เฮียบอกให้หนูนอนแต่เฮียเล่นกับลูกนะ เดี๋ยวเหอะ”
 

“เออ นอนแล้วเนี่ย” ชานยอลใช้มือบีบก้นลูกชายอีกครั้งเป็นการบอกราตรีสวัสดิ์ก่อนจะหลับตาลงปล่อยตัวเองให้เคลิ้มไปกับแอร์เย็นๆและเตียงนุ่มๆ
 

เสียงฝนด้านนอกเริ่มตกลงมาอีกแล้วแต่เป็นเพียงแค่ฝนธรรมดาไม่ใช่พายุ เหมือนคืนก่อนๆ ตอนนี้เป็นช่วงปลายเดือนพฤษภาแล้ว ชานฮยอนน้อยของเขาเพิ่งจะอายุ  2 เดือนกว่าๆ ใกล้ 3 เดือน อากาศยังคงร้อนและมีฝนประปราย ถ้านับต่อไปอีก 6 เดือนก็จะถึงกำหนดคลอด ตอนนั้นจะเป็นฤดูใบไม้เปลี่ยนสี
 

ชานฮยอนอาจเกิดเดือน พฤศจิกายนเหมือนกันกับเขา....











 

#ฟิคแฮ่น





 

สวัสดีค่ะ มาช้าอีกตามเคย ;_; แต่ว่าคราวนี้ไม่ได้ตั้งใจดองนะคะ แต่ว่าไม่อยากให้มันจบเร็วๆแม้จะมีตอนพิเศษรออยู 2 – 3 ตอนสั้นๆ จะได้เจอกับชานฮยอนและพัคฮยอนตอนเป็นวัยสะรุ่นแน่นนอนค่ะ 555555555 ขอบคุณที่อ่านค่ะ เอ็นจอยรีดดิ้ง :D


SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 811 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,650 ความคิดเห็น

  1. #15470 Vibrance (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 07:17
    สงสารแบคฮยอนลูกเฮียอะคนนี้แน่ๆ ดื้อเหมือนพ่อมัน
    #15,470
    0
  2. #15165 xxxlilly (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 07:32
    แพ้ท้องน่าสงสารมาก
    #15,165
    0
  3. #15091 tangkwajamainok (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 07:50
    น่ารักไปไหน
    #15,091
    0
  4. #14965 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 23:31
    เขินนนร
    #14,965
    0
  5. #14279 heykiki (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 23:16
    น่ารักไปไหน เหนื่อยจะพิมพ์คำนี้แล้วนะ ดีอะ
    #14,279
    0
  6. #14161 somruethai1307 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 13:16
    เขินนน
    #14,161
    0
  7. #13676 Yehet ~ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 16:21
    ชอบเวลาชายอลเล่นกับลูกจัง มันดํอบอุ่นหัวใจมากเลย
    #13,676
    0
  8. #13656 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 10:21
    น่ารักจริงๆเลยครอบครัวเนี่ยยยย
    #13,656
    0
  9. #13560 areenachesani (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 21:12
    เฮียน่ารักจังอ่ะ อยากได้// โดนตบ555
    #13,560
    0
  10. #13487 mini_6 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 20:42
    เฮียน่ารักจังเลยยย ตามใจเมีย 5555
    #13,487
    0
  11. #13377 sweetpss (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 00:00
    โห้วววพี่ชานโคตรดีไม่หงุดหงิดเลยอ่ะ น่ารักจางงงชานฮยอนนี่ชานยอล2เลยนะ
    #13,377
    0
  12. #13258 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 20:59
    ชอบตอนนี้จังเลยอ่ะ ชอบที่พี่ชานยอมให้เมียบ่นใส่โดยที่ไม่ด่ากลับ แถมยังเข้าใจและสงสารแบคฮยอนอีกต่างหาก ส่วนแบคฮยอนก็ยังคงเป็นแบคฮยอนเหมือนเดิมอ่ะ ไม่อยากเป็นเด็กง้องแง้งในสายตาเฮีย แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะมันเป็นอาการของคนแพ้ท้อง.. อ่านไปน้ำตาก็จะไหล นี่แหละครอบครัวที่เข้าใจกันอย่างแท้จริง..
    ปล. ชานฮยอนนี่แกล้งแม่ของแท้เลยอ่ะ โตมาจะเลี้ยงยากรึเปล่าเนี่ย..
    #13,258
    0
  13. #13167 PINKLAND (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 21:02
    น่ารักจังเลยย
    #13,167
    0
  14. #12570 Kimji_sag (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:13
    สัมผัสได้ว่าพี่ชานแม่งโครตอบอบอุ่นอ่ะ
    #12,570
    0
  15. #12391 gonjung (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 23:22
    แม่บ้านแพ้ท้องได้แปลกมากแล้วก็ดูเศร้ามากน่าสงสารเชียว แตาเหนทออื่นไดคือเฮียที่รัดเมียมาดเฝ้าไม่ห่างเลย55555
    #12,391
    0
  16. #11954 MK1234567890 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 00:03
    อ่านจนผูกพันธ์กับแม่บ้านบี๋และเฮียชานแล้วอ่ะ
    #11,954
    0
  17. #11082 megane (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 00:36
    ชานฮยอนออกมาคงเหมือนชานยอลชัวร์
    #11,082
    0
  18. #11021 chanbaekjan (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 15:22
    หมวดแพ้ท้องแม่แบคพาเราเศร้าตามเลยอ่ะ ชานฮยอนอย่าแกล้งแม่แบคของพ่อชานสิจ๊ะ แฮ่ะๆ
    #11,021
    0
  19. #10925 KIMSO.ZYX (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 19:00
    ชานฮยอนเหมือนชานยอลชัวร์
    #10,925
    0
  20. #10327 นู๋ปลา ซู่ซ่า (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 15:41
    ชานฮยอนนี่ออกมาดื้อชัวร์ 5555 คงเหมือนพ่อแน่ๆ
    #10,327
    0
  21. #10217 หลินจือ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 19:04
    น่ารักชานฮยอนนี่ตงจะดื้อน่าดูนะ
    #10,217
    0
  22. #9937 Punnich (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 23:06
    โอ้ยยยย น่ารักกกก
    #9,937
    0
  23. #9893 Noritz (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 23:13
    ชานฮยอนแสบแน่ๆลูกเฮีย555
    #9,893
    0
  24. #9762 cblyx (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 11:33
    ชานฮยอนนี่ดื้อแน่ๆอะ5555555
    #9,762
    0
  25. #9452 itsmetomokaew (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 17:02
    ละมุนนนนนน
    #9,452
    0