ตอนที่ 2 : Chapter 2 || องครักษ์ผู้ซื่อสัตว์ เอ๊ย สัตย์!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    18 เม.ย. 62






CHAPTER 2
องครักษ์ผู้ซื่อสัตว์ เอ๊ย สัตย์!







                              นี่คือเพื่อนของแม่ มาร์เควียเนสนิโค ริชมอนด์และลูกชาย อลัน ริชมอนด์

               ยินดีที่ได้รู้จักค่ะมาร์เควียเนสนิโค ริชมอนด์และบุตรชาย

               แหม ไม่ต้องพูดสุภาพหรอกจ๊ะ เรียกน้าก็ได้นะ แล้วอลันก็อายุเท่าหนูด้วยพูดตามปกติเถอะจ๊ะ ฮุๆ

               ค่ะน้านิโค

               ถ้าถามว่าทำไมเธอถึงมานั่งทำหน้าสลอนอยู่ตรงนี้น่ะเหรอ? เหอะๆ ย้อนไปเมื่อ20นาทีที่แล้วสิ

               .

               .

               .

               .

               .

               "อลิซลูก! ทำไมถึงมีสภาพแบบนี้ได้คะเนี่ย"

               ท่านแม่รีบวิ่งมาดูร่างกายเธออย่างเร่งรีบ จับเธอหมุนไปหมุนมาจนเธอตาลายเกือบอ้วกถ้าไม่ได้เอ็มม่าห้ามไว้

               "ใจเย็นก่อนค่ะดัชเชส คุณหนูจะตาลายเอานะคะ"

               "อ๊ะ จริงด้วย แม่ขอโทษนะอลิซ แล้วหนูคือ..?"

               ท่านแม่หันไปถามเด็กชายข้างๆเธอที่ยืนเงียบตั้งแต่เมื่อกี้

               "อะเอ่อ ผมคืออลัน ริชมอนด์ ลูกชายของ--"

               "อลัน! หนีออกมาแบบนี้ไม่ได้นะลูก"

               "อ้าว นิโค"

               และแล้วเมื่อเจอผู้มาใหม่ก็ทำให้รู้ว่าวันนี้ท่านน้านิโคหรือก็คือเพื่อนของท่านแม่แวะมาเยี่ยมแต่อิตาอลัน(ได้ยินมา)ดันหนีออกมาหลังจากที่รถจอดเพราะไม่อยากมาเจอฉันน่ะสิ!

               โอ้ย คิดว่าเธออยากเจอตายแหละ ถ้ารู้ว่าเพื่อนของท่านแม่จะมาเธอก็ไม่อยู่ในบ้านให้โง่โดนจับแต่งตัวหรอก

               และนั้นแหละ สุดท้ายก็หนีไม่พ้น เมื่อท่านแม่รู้ก็รีบจับเธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างไวก่อนที่เราจะมานั่งจุมปุ้กอยู่ในห้องรับแขกเหมือนในปัจุบัน

               "ขอโทษหนูอลิซด้วยนะจ๊ะที่ลูกชายน้าทำให้ตกใจ"

               แหม ตกใจจนอยากถีบมันเลยค่ะท่านน้า

               "ไม่หรอกค่ะ อลิซเองก็ผิดที่ทับอลันด้วย ใช่ไหมคะอลัน"

               หันไปขอความคิดเห็นคนตรงหน้าด้วยใบหน้ายิ้มหวานแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่คิดงั้นถึงได้ทำหน้าเหมือนเจอผี

               เฮ้! เธอออกจากน่ารักนะ มาทำหน้าแบบนี้ใส่หมายความว่าไง!

               "อะอืม เอ่อ หมายถึงใช่ครับท่านแม่"

               อลันหันไปตอบน้านิโคด้วยอาการเกร็งๆแอบเห็นเหงื่อไหลด้วย 

               โห ถ้ากลัวเธอขนาดนี้ก็ไสหัวกลับไปเหอะ เห็นแล้วมันขึ้น

               "โฮะๆ เห็นเด็กสนิทกันขนาดนี้ น้าก็ดีใจ เนอะลูซี่"

               "อืม งั้นให้เด็กๆออกไปเล่นข้างนอกกันดีไหม จะได้สนิทกันอีก"

               'คือท่านแม่ลูกอยากจะตะโกนบอกเหลือเกินว่าเธอกับมันไม่ได้สนิทกัน! ล่าสุดยังจะต่อยกันอยู่เลยค่ะท่านแม๊!!'

               แต่นั้นแหละ แม้ภายในจะกรีดร้องและขัดค้านหัวชนฝาแค่ไหน แต่ภายนอกเธอก็ยังคงนั่งนิ่งๆเรียบร้อยคีพลุคเป็นเด็กใสๆที่ถูกฝึกสอนและอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดีใน อยากจะกรีดร้องด้วยความคับแค้นใจเหลือเกินดูท่าอีกฝ่ายก็คงจะคิดเหมือนกันว่า

               'พวกเธอสนิทกันตรงไหนวะคะ/ครับ?!'

               "ไปเล่นกันข้างนอกนะคะ นำทางเพื่อนด้วยนะอลิซ"

               โดนท่านแม่ส่งยิ้มเย็นมาให้ ไม่อยากนำก็ต้องนำล่ะค่ะงานนี้ ฮือ TT

               และในที่สุดดดดดดดด!

               เราก็ได้ออกมาข้างนอกสักที แม้จะมีมารผจญตามมาข้างหลังก็เถอะ! 

               ไม่รอช้าร่างเล็กก็รีบหันไปจ้องอีกฝ่ายตรงๆจนอลันแอบสะดุ้งก่อนจะขมวดคิ้ว

               "จ้องอะไรของเธอ"

               หึ

               "นายน่ะ จำเอาไว้นะ! ว่าฉันคือท่านหญิงอลิซ เฟลิเซียน่า คุณหนูเล็กของตระกูลดยุกผู้สูงศักดิ์ดังนั้นห้ามมาใกล้ฉันเด็ดขาด!"

               "ห๊า...."

               ความเงียบเข้าปกคลุมเมื่อสิ้นเสียงร่างเล็ก อีกคนตะลึง อีกคนอดกลั้นด้วยความแค้นใจ ก่อนที่อลันจะหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน

               "หะหัวเราะอะไรของนาย!"

               อลิซน่าแดงด้วยความอายเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจในสิ่งที่ตนพูด

               "คิก หืม.. เด็กตัวกระเปี้ยกแบบเธอน่ะเหรอท่านหญิง"

               อลันสาวเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็กด้วยความเจ้าเลห์ นัยน์ตาแวววาวราวกับได้เล่นสนุก มุมปากกระตุกขึ้นเมื่อเห็นคนตัวเล็กกว่าหน้าแดงก่อนที่ถอยหนีด้วยความลนลาน

               เดี๋ยวนะ แน่ใจเหรอว่านายคือเด็ก4ขวบน่ะอลัน!!

               อลิซอยากจะกรีดร้อง

               "นะนายจะทำอะไร"

               "แหม ท่านหญิงอลิซเป็นอะไรไปครับ ไม่กร่างแล้วเหรอครับคุณหนู หึหึ"

               "ถอยไปนะ!"

               อลันยิ้มขำกับท่าทางของคนตัวเล็ก บ้าจริง! เขากลั้นขำไม่ไว้แล้วนะ!

               "อุ๊บ ฮ่าๆๆ ดูหน้าเธอสิ แดงแจ๋เลย"

               "ไอ้...."

               อลิซรู้สึกจนคำพูดกับผู้ชายตรงหน้า ไอ้บ้าเอ๊ยยย มาแกล้งกันได้

               "ไอ้อะไรห๊ะเตี้ย"

               "ไอ้บ้า! เตี้ยอะไรยะ! เขาเรียกมาตราผู้หญิงเว้ยยยย!"

               "แต่ก็เตี้ยกว่าฉันอยู่ดีไม่ใช่งั้ย"

               และแล้วอลิซก็ไล่ตีอลันจนกลายเป็นว่าทั้งสองวิ่งไล่จับกันอยู่ ทำให้คนรับใช้ที่อยู่แถวนั้นหันมามองและยิ้มให้กับความน่ารักของทั้งคู่ก่อนที่จะหันไปทำงานตัวเองต่อ

               แหม คุณหนูอลิซนี่ร่าเริงจังน๊า....






               "แฮ่กๆ พะ..เพราะนายเลย ฉะ...ฉันถึงเหนื่อยแบบนี้ แฮ่กๆ"

               เธอบ่นใส่เด็กชายข้างๆด้วยความหัวเสียก่อนที่จะล้มลงนอนกับพื้นหญ้าจนอลันมองอย่างสงสัย

               "มองไรยะ"

               แขวะไปอีกดอก เธอเป็นคุณหนูนะ เรื่องจิตใจบริสุทธิ์ไม่มีทางมีหรอก เพราะยังไงเธอก็อยู่กับพวกชนชั้นสูงแม้จะไม่ได้ออกงานบ่อยเธอก็รู้จักอ่านสายตา สีหน้าและการแสดงของคนพวกนั้นออก เหอะ ชนชั้นสูงก็มีแต่ตอแหลจอมเสแสร้งทั้งนั้น อ๋อ ยกเว้นครอบครัวเธอ ราชวงศ์กับครอบครัวคุณน้านิโคนะ ส่วนอิตาอลันนี่เธอไม่รู้ อ่านไม่ออกเลยว่าคิดยังไง

               นั้นจึงเป็นสาเหตุที่เธอลังเลจะเชื่อใจ เพราะอาจโดนหลอกใช้ แต่อีก70%เธอกลับยอมรับเขาเป็นเพื่อนไปแล้ว ก็ชีวิตของเธอยังไม่เคยมีเพื่อนแบบจริงๆจังๆเลยนี่หน่า พอได้เจอหมอนี่กลับรู้สึกดีด้วยเพราะงั้นจะยอมๆให้ละกัน---แต่เฮ้ย!

               เธอไม่ได้ยอมรับอลันหรอกนะ! ไม่ได้คิดว่าเป็นเพื่อนด้วย!

               หน้าเดี๋ยวดี เดี๋ยวร้ายของอลิซ ทำให้อลันที่มองอยู่แต่แรกแล้วอดที่จะหัวเราะไม่ได้ อารมณ์ของยัยเตี้ยนี่เปลี่ยนไวจริงๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายสมเป็นคุณหนูเลย

               "เปล่าหรอก แค่สงสัยว่าคุณหนูแบบเธอนอนพื้นด้วยหรือไง แถมยังเป็นหญ้าอีก"

               อลิซขมวดคิ้วด้วยความขัดใจก่อนที่จะอธิบายให้อลันฟัง

               "ไม่เห็นเกี่ยวซะหน่อย คุณหนูแล้วทำไม ชนชั้นสูงหรือสามัญชนแล้วยังไง สุดท้ายก็คนไม่ใช่เหรอ? ฉันจะนอนบนพื้นมันผิดนักเหรอ ชนชั้นสูงอะไรนั้นให้มันเป็นเพียงแค่ฐานะเถอะ อย่าเอามารวมกับการเป็นอยู่หรือชีวิตฉันเลย ชีวิตฉันจะทำอะไร ไม่จำเป็นต้องอยู่ในกรอบของคำว่าชนชั้นสูง ฉันจะใช้ชีวิตแบบสามัญชนแล้วยังไง สุดท้ายมันก็คือชีวิตของฉัน ไม่มีอะไรพรากอิสระของฉันไปได้ และก็ไม่มีใครพรากของสำคัญของฉันไปได้เช่นกัน"

               อลิซร่ายยาวจนเหนื่อยก่อนจะหลับตาลงซึมซับบรรยากาศ วันนี้อากาศกำลังดี ไม่ร้อนและไม่หนาวจนเกินไป มีลมอ่อนๆ 

               เหมาะกันปิกนิกจังเลยน๊าาา

               โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดของเธอมันทำให้ความรู้สึกของเด็กชายคนหนึ่งเปลี่ยนไป อลันมองเด็กสาวแปลกหน้าด้วยสายตาอ่านไม่ออก ริมฝีปากเรียบไม่แสดงอาการอะไร

               เขารู้สึกว่าเธอแตกต่าง เธอเป็นชนชั้นสูงที่มีความคิดต่างออกไป อยู่สูงแต่ไม่อยู่ในกฏเกณฑ์ มีฐานะแต่ไม่เหยียบย่ำคนที่ต่ำกว่า มีชีวิตติดดินและรักธรรมชาติต่างจากคุณหนูตระกูลอื่นที่เกลียดความสกปรกและความยากจน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ลดทิฐิของความเป็นชนชั้นสูงที่รักและหวงของ แต่ของที่ว่านั้นของเธอดันเป็นคนสำคัญซะนี่ 

               อ่า...คุณหนูอลิซ เฟลิเซียน่าเหรอ?

               หึ น่าสนใจจริงๆ เธอทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆซะแล้วล่ะยัยเตี้ย

               "เฮ้ ยัยเตี้ย คือว่านะ เรามาเป็นเพื่อนกันดีไหม---"

               เขาเกาแก้มแก้เขินเนื่องจากไม่เคยพูดอะไรน่าอายแบบนี้ แต่ยังไม่ทันพูดจบก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาก่อน

               "คร๊อกกก"

               อลันยิ้มค้าง เชื่อเขาเลย ถึงจะไม่ใส่ใจฐานะยังไงก็ควรใส่ใจภาพพจน์ของกุลสตรีที่ดีหน่อยสิเฟ้ย!

               ได้แต่ส่ายหัวให้กับเด็กสาวตรงหน้า ก่อนที่ตัวเขาจะล้มลงนอนข้างๆโดยไม่กลัวเปื้อนและเข้าสู่ห้วงนิทราตามอีกคนไป

               "ลูซี่ๆ ดูนั้นสิ"

               "หืม?"

               ตอนนี้ทั้งสองออกมาตามเด็กๆเพื่อที่จะไปทานของว่างและน้ำชากันแต่บังเอิญมาเจอภาพที่ทำให้สองคุณแม่อมยิ้มให้กับความน่ารักตรงหน้า

               "น่ารักเนอะลูซี่ อลันจับมืออลิซด้วยแหละ กรี๊ดดด!"

               "ฮะๆ สติจ้าสตินิโค แต่ก็น่ารักจริงๆนั้นแหละ"

               'ดีที่ลิออนกับทีโอไปวังหลวง ไม่งั้นได้บ้านแตกแน่ที่เห็นว่าลูกสาวน้องสาวตัวเองนอนข้างๆผู้ชายแถมจับมือกันอีก'

               ลูซี่คิดอย่างปลงตกเมื่อนึกถึงคุณพ่อจอมหวงลูกกับคุณพี่จอมหวงน้อง งานนี้ลูกสาวเธอจะขายออกไหมเนี่ย

               ว่าแล้วก็ถอนหายใจอีกรอบ






               "งั้นแม่ไปก่อนนะอลันนนนน"

               ไม่รอช้าก็ปิดประตูรถม้าใส่หน้าลูกชายก่อนที่เคลื่อนตัวออกไปด้วยความเร็วเพราะกลัวว่าอีกคนจะได้สติแล้วพุ่งขึ้นรถ

               ใช่ อลันโดนทิ้ง

               อืม ทิ้ง แต่ทำไมต้องเป็นที่บ้านเธอ!

               "ท่านแม่ แบบนี้จะดีแล้วเหรอคะ"

               เธอดึงชายเสื้อของท่านแม่อย่างเป็นกังวล เพราะเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วคุณน้านิโคดันมาปล่อยขยะกองโตไว้ให้เธอตามเช็ดจนได้

               ย้อนไปเมื่อสักครู่

               'แหม งั้นฉันต้องกลับซะแล้วล่ะลูซี่ วันนี้สนุกมากเลย'

               'ไปดีมาดีนะนิโค'

               'โอ๊ะ อลันยังอยู่อีกเหรอลูก? ทำไมไม่ไปหาคุณน้าลูซี่ล่ะ'

               'ห๊ะ ผมเหรอแม่'

               อลันชี้ตัวเองอย่างงงๆ ไม่ปล่อยให้ลูกชายหายสงสัยนิโคก็อธิบายก่อนที่จะชิ่งขึ้นรถและออกตัวไปโดยเร็ว ไม่แม้แต่จะหันมามองลูกชายตัวเองที่ยืนวิญญาณออกจากร่างไปแล้ว

               'ก็แม่จะให้อลันอยู่ที่นี้เป็นองครักษ์ปกป้องหนูอลิซ ไม่ต้องกลัวว่าพ่อจะด่าว่าไม่กลับบ้านนะคะเพราะเขาเป็นคนเสนอความคิดนี้เอง แล้วก็ไม่ต้องห่วงเรื่องครอบครัวหนูอลิซนะจ๊ะ ถ้าลูซี่รับปากแล้วว่าจะเคลียร์ให้ท่านดยุกลิออนและบุตรชายคนโตไม่เอาเรื่องลูกแน่นอนจ๊ะ งั้นแม่ไปก่อนนะ ดูแลหนูอลิซด้วยนะจ๊ะ ถ้าหนูอลิซไม่ไล่ก็ไม่ต้องกลับบ้านนะคะคุณลูกกก โฮะๆ'

               กลับมาปัจจุบัน

               นั้นแหละ คือเหตุผลที่ทำไมอลันถึงโดนลอยแพอยู่หน้าบ้านเธอ แต่ก็ดีเหมือนกันนะ เธอจะได้มีเพื่อนเล่นแล้วก็มีคนปกป้องด้วย

               "เข้าบ้านกันเถอะจ๊ะอลิซ อลัน เดี๋ยวเรื่องนี้แม่คุยกับคุณพ่อให้นะ"

               คุณแม่ยิ้มหวานก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านด้วยท่าทางสบายๆราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น อืม ไม่เกิดอะไรขึ้นหรอก เพราะถ้าท่านแม่ยืนยัน เธอก็ยืนยันว่ายังไงท่านแม่ก็ชนะ 

               ศึกครั้งนี้ท่านแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มแล้วล่ะท่านพ่อ

               "นี่อลัน เข้าบ้านกัน"

               เธอหันไปเรียกคนข้างๆแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยังไม่ได้สติ เธอจึงสะกิดเรียกอีกฝ่ายอีกครั้ง

               "อลันนนน!"

               ไม่ตอบ... ได้!

               พรึ่บ

               "เห้ย! ทำบ้าอะไรเนี้ยเตี้ยยยย"

               เธอจับมืออีกฝ่ายก่อนทำการลากเข้าไปในบ้าน เพราะยังไม่ได้สติอีกฝ่ายจึงตามเธอมาอย่างว่าง่าย
               "ก็นายมัวแต่เหม่อเองนี่! เข้าบ้านได้แล้วตาบ้า เดี๋ยวยุงก็กัดหรอก :p"

               เธอหันมาแลบลิ้นยียวนชวนเอาตีนมาฟาดใส่อีกฝ่าย ทำให้คนตรงหน้าหน้าแดงเพราะความโกรธ

               "กะ..ก็ไม่เห็นต้องจับมือก็ได้นิ!"

               รึป่าวนะ?

               "ม่ายอ้าวววววว ไปได้แล้วว เร็วๆ!"

               และวันนี้ เธอก็ได้ทั้งเพื่อนและองครักษ์มาแบบงงๆ แต่ถึงยังงั้นก็ดีเหมือนกันนะ ชีวิตของคุณหนูอลิซน่ะ ไม่จบแค่นี้แน่! แต่วันนี้ เธอขอไปหาห้องให้ไอ้สูงจอมซึนนี่ก่อนละกัน

               เฮ้! ไม่ได้หมายความว่าเธอเตี้ยนะ แค่หมอนั้นมันสูงเกินคนเท่านั้นเอง!








ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ตัวการ์ตูน Gif TALK ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ตัวการ์ตูน Gif



อลันขาาาาา--//โดนลากไปเก็บ ฮืออ น้องหลัวมากเลยค่ะ แงงง๊U/////U ฉันเขินเขาาาาาา ฉันจะเอาเขาาาาาา ---- ผิดๆ



อลิซซซซ อลันโดนทิ้งแบบนี้ดูแลจิตใจเขาดีๆหน่อยนะคะ ครุคริ ---


เรือไม่ต้องจะวิ่งบนน้ำโว้ย! 




สถานะ | ยังไม่ได้ตรวจคำผิด




ขอบคุณธีมน่ารักๆนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #6 Jennie-42022 (@Jennie-42022) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 18:04

    น่ารักอ่ะ=///= รู้สึกอยากสร้างเรือของอลันเลยล่ะ^///^
    #6
    0