เธอคนนั้น...ในฐานะนางร้าย

ตอนที่ 3 : Chapter 3 || ความรู้สึกที่ก่อเกิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    19 เม.ย. 62





CHAPTER 3
ความรู้สึกที่ก่อเกิด







              นี่ก็ผ่านมา1อาทิตย์แล้วที่อลันมาอยู่บ้านเธอ แถมวันที่ผ่านมาเธอก็มัวแต่เรียน เรียน เรียน! เรียนอะไรก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่มารยาทชนชั้นสูง!

               อลิซไม่ถูกใจสิ่งนี้!

               วันนี้แหละ เธอจะต้องออกไปข้างนอกให้ได้   

               อลันนน ไปเที่ยวกันเถอะ!"

               ร่างเล็กของผู้มีศักดิ์เป็นนาย(กัดปากบอก)เอ่ยขึ้นในขณะที่เขานั่งอ่านหนังสือบนโซฟาในห้องสมุดของตระกูลเฟลิเซียน่า 

               เขายอมรับว่าบ้านเขาใหญ่แล้ว เจอบ้านและห้องสมุดตระกูลนี้ไปหุบปากแทบไม่ทัน

               ว่าแล้วก็มองหน้าลูกสาวคนเล็กของบ้านด้วยความเจ็บใจ แต่ใช้คำว่ามองไม่ได้ เรียกเขม่งเลยดีกว่า

               "มองไร อยากมีเรื่อง?"

               อลิซก็ไม่ยอมแพ้ถกแขนเสื้อเตรียมวางมวยเต็มที่ ถ้าหากดัชเชสผู้สูงส่งและงดงามมาเห็นภาพตรงหน้าคงอกแตกตายเป็นแน่ที่เห็นลูกสาวสุดที่รักมีท่าทางราวกับนักเลงหน้าปากซอย

               "เหอะ ยัยเตี้ยแบบเธอเหรอจะสู้ฉันได้"

               ปากเก่งได้แต่ลงมือไม่ได้ มันน่าอดสูนะครับทุกคน...

               "ว่าไงนะอลัน! จะหาเรื่องเหรอยะ?! ดูดิ หมดอารมณ์ไปเที่ยวเลย"

               อีกฝ่ายชิชะก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อทำให้เขาเลิกคิิ้วด้วยความสงสัย

               เที่ยว? ปกติเหล่าคุณหนูมักไปแต่งานเลี้ยงน้ำชาไม่ใช่หรือไง แล้วยัยนี้เอาเวลาที่ไหนไปเที่ยวกัน?

               ดูเหมือนเขาจะแสดงออกทางสีหน้ามากไปหน่อยทำให้ร่างเล็กตอบกลับมา ซึ่งเป็นคำตอบที่ทำให้เขาแทบหงายตกเกาอี้!

               "ทำหน้าเป็นลิงขี้ไม่ออกไปได้ ก็หนีไง หนีเที่ยวอ่ะรู้จักม่ะ"

               อลิซหัวเราะคิกคักชอบใจ แต่อลันช็อคค้างตกใจ

               ยัยตัวปัญหา!

               "งั้นที่เราเจอกันวันแรกนั้นคือ?"

               "ช่ายยย ฉันกำลังจะปีนออกไปข้างนอก แต่นายดันมาซะก่อน กลายเป็นว่าแผนล่มจนได้ ล่มแบบไม่เป็นท่าด้วย"

               อีกฝ่ายยู่ปากอย่างขัดใจก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นร่าเริงแล้วรีบถลาเข้ามาลากเขาออกจากห้องสมุดเพื่อตรงดิ่งไปยังทางลับโดยไม่สนหน้าตาแบบคนอยากตายของอลันเลยสักนิด

               และทางลับที่ว่ามีเพียงยัยเตี้ยตรงหน้าเขาที่รู้

               "ที่นี้..." อลันเอ่ยถามอยากสงสัย

               "ที่นี้คือช่องทางลับที่จะทำให้เราออกจากคฤหาสน์ได้อย่างปลอดภัย ไม่มีใครรู้แน่นอน!" 

               เธอฉีกยิ้มให้อีกฝ่ายเพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะไม่มีใครผ่านมาและรู้ทางนี้เด็ดขาด

               "อืม ใครจะไปคาดคิดล่ะว่าทางลับที่ว่ามันจะอยู่ในห้องน้ำน่ะ! ยัยเตี้ยเอ๊ยยย" อลันยกมือขึ้นมาเขกหัวเธออย่างแรงจนอดที่จะยกมือขึ้นมาลูบตรงที่โดนเขกเสียไม่ได้"มันเจ็บนะอลัน!"

               "เฮอะ!"

               แต่อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะสนใจหรือเห็นใจกันบ้างเลย อลัน ไอ้คนใจร้าย!






               "ว้าวววว มาถึงแล้ววว เมืองโนบุกิ!"

               เธอหันไปมองรอบๆด้วยความสนอกสนใจ ทำให้เธอดูเหมือนสัตว์ตัวเล็กๆที่หนึ่งที่ตื่นเต้นกับสิ่งแปลกใหม่

               อลันอมยิ้มให้กับเด็กสาวตรงหน้าก่อนที่จะช่วงชิงมืออีกฝ่ายมากอบกุมไว้จนอีกฝ่ายหันมามองด้วยความสงสัยกับการกระทำของเขา

"ไร?"

               เขาตอบเสียงห้วนไร้ความเคารพอีกฝ่ายที่มีศักดิ์เป็นเจ้านายและคนที่มีตำแหน่งสูงกว่าจนคนตัวเล็กอดจะชักสีหน้าใส่ให้กับความไร้มารยาทไม่ได้

               "มืออ่ะมือออ"

               อลิซเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้เมื่อเห็นอีกคนไม่สนใจแถมเดินนำอีกต่างหาก แต่เธอก็พยายามจะเอามือออกหลายครั้งแล้วนะ! นั้นมืออหรือหนวดปลาหมึกขาาา เกาะหนึบเลย:(

               ในเมื่อชักมือกลับไม่ได้ก็ไม่สนให้เสียเวลาอีกต่อไป เธอเดินตามอลันไปเรื่อยๆท่ามกลางฝูงชนแออัดจนอลิซรู้สึกอารมณ์เสียเพราะไม่เคยให้เขาโดนตัวง่ายๆโดยเฉพาะกับคนนอก

               เอาเถอะ ในเมื่อเป็นเธอเองที่เป็นคนอยากมาจะเรื่องมากก็ไม่ได้

               "อลันๆ ดูนั้นสิ น่าร้ากกก"

               "ห๊า? ไอ้แหวนคู่แบบนั้นมันน่ารักตรงไหนกัน" เขามองของตรงหน้าด้วยความสงสัยเพราะดูคนตัวเล็กจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ"ชิ นายไม่ใจอะไรเลยอลัน!"

               อีกคนหันมาจิ๊ปากใส่ก่อนจะทำหน้าอารมณ์เสียแต่เธอก็ไม่ได้เดินออกจากร้านดันหันไปคุยกับแม่ค้าแทน

               "คุณป้าคะ แหวนสองวงเท่าไหร่คะ?"

               "20เบลล์ค่ะคุณหนู วงล่ะ10เบลล์ค่ะ"

               แม่ค้าตอบเสียงใส ใบหน้ายิ้มแย้มทำให้ดูเป็นมิตร อลิซไม่รอช้ารีบจ่ายเงินให้ทันที

               แหวนที่เธอซื้อเป็นแหวนสีเทาธรรมดาๆแต่ไม่ธรรมดาตรงที่ตรงกลางแหวนสลักคำว่า A กับ A หรือก็คือ อลิซ กับ อลัน

               "ขอบคุณมากนะคะคุณหนู" เธอหันไปยิ้มให้กับแม่ค้าใจดีตรงหน้า

             "ซื้อมาทำไมสองอัน" อลันถามอย่างใคร่รู้ ถึงจะบอกว่าเป็นแหวนคู่แต่จริงๆก็สามารถใส่เดี่ยวได้นั้นแหละ

               "ไม่ต้องรู้หรอกน่า เดินๆ" เธอตัดบทสนทนาก่อนจะเร่งอีกฝ่ายไปร้านต่อทิ้งให้คนตัวสูงมองอย่างแปลกใจ

               "อลันๆ ร้านเค้กน่ากินอ่าาาา"

               "อลันนนน ดูนั้นนน แหวนแหละ!"

               "อลันน! เห็นนู้นไหมๆๆ ร้านอาหาร!"

               "อลันนนนน"

               "อลันนนนน"

               .

               .

               .

               .               

               และวันนี้เขาก็โดนคุณหนูแสนเอาแต่ใจตรงหน้าลากไปลากมาทั้งวัน เด็กสาวดูไม่หมดแรงเลยด้วยซ้ำจนอลันเบ้ปากให้กับอาการดีใจเกินเหตุ

               จริงๆท่านพ่อเขาก็พามาเที่ยวบ่อยนะ มีอะไรให้น่าแปลกใจกัน

               แต่โดยลืมไปว่าเขากับเด็กสาวตรงหน้าต่างกัน อีกฝ่ายเป็นถึงลูกสาวดยุกเฟลิเซียน่าจึงไม่แปลกที่ครอบครัวจะหวงและรักใคร่ขนาดนั้นถึงขนาดไม่ให้ออกจากคฤหาสน์กันเลยทีเดียว

               "วันนี้สนุกมากเลยล่ะ!"

               ตอนนี้พวกเธอมานั่งพักตรงม้าหินออกกลางตลาด แน่นอนว่ามีผู้คนเดินกวัดไกว่ไปมาไม่หยุดหย่อนแค่ตรงนี้คนไม่เยอะและไม่อึดอัดเหมือนในตลาด

               "อ่า" เขาตอบไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายอะไรเป็นพิเศษ

               อลิซยื่นมือมาดึงแก้มคนขี้เก็กข้างๆอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ตามด้วยเสียงโอดครวญของอลันทำให้อลิซหัวเราะเบาๆ

               "เล่นบ้าอะไร!"

               "หมั่นไส้"

               คำตอบสั้นๆของเด็กสาวเหมือนจุดประกายความโกรธให้กับคนตัวสูงกว่าไม่กี่เซน

               อลันแยกเขี้ยวใส่แต่เธอกลับทำเพียงยักไหล่ให้เท่านั้นจนอลันถอนหายใจเฮือกใหญ่

               "มือมาหน่อย" เป็นอลิซที่เอ่ยขึ้นมาหลังจากนั่งมาได้สักพัก 

               เขาเลิกคิ้วด้วยความสงสัย"ทำไม?"

               "เอามาเหอะหน่า" แม้จะสงสัยแต่ก็ยื่นมือไปให้คนตัวเล็กข้างๆอย่างว่าง่าย

               ปกติแล้วเขาไม่ยอมให้ใครมาสั่งหรอกนะ! ดีใจซะเถอะยัยเตี้ย ฮึ!

               "หืม?" อลันมองของที่อีกคนใส่ให้ด้วยความรู้สึกแปลกใจกับของตรงหน้า"ให้" 

               อลิซตอบแค่นั้นก่อนที่เธอจะหันหน้าหนีเพื่อซ่อนใบหน้าแดงๆแต่ยังไงก็เห็นอยู่ดีเพราะมันลามมาถึงหูแล้วยังไงล่ะ!

               บ้าเอ๊ย เธอไม่ได้เขินนะ แค่อายที่ต้องให้ของผู้ชายเฉยๆ

               อลันมองแหวนตรงนิ้วนางข้างซ้ายของตนด้วยความรู้สึกแปลกๆในใจที่ก่อตัวขึ้น 

               เขาหันไปมองร่างเล็กข้างๆแต่สิ่งที่ปรากฏในสายตากลับทำให้เขาอมยิ้มด้วยความดีใจ เพราะยัยเตี้ยข้างๆเขาดันหน้าแดงเป็นมะเขือเทศ อ่า ถึงจะรู้ก็เถอะแต่มันก็อดที่จะดีใจไม่ได้นี่หน่า

               "ขอบคุณนะที่วันนี้มาเดินเป็นเพื่อน แล้วก็แหวนวงนั้นน่ะ ฉันเห็นท่านแม่ใส่นิ้วนั้นเลยรู้มาว่ามันเป็นสัญลักษณ์ของความรัก แล้วฉันก็คิดว่าน่าจะให้นายไว้เป็นของตอบแทนและขอบคุณด้วยยังไงซะนายก็เป็นเพื่อนรักของฉันนี่หน่า ยะ-อย่าเข้าใจผิดว่าฉันให้ล่ะ! แค่ของตอบแทน!"

               เธอพูดรัวๆก่อนจะเดินหนีอีกคนทำให้อลันรีบวิ่งตามมาอย่างไวก่อนที่จะฉวยโอกาสกอบกุมมือเล็กอีกครั้งจนอลิซหันมาถลึงตาใส่แต่ก็ไม่ได้ดึงมืิอออกแต่อย่างใดจนเขาอดที่จะอมยิ้มน้อยๆเสียมิิได้

               อ่า... เขาไม่รู้ว่าควรคิดแบบนั้นแต่ขอล่ะแค่ครั้งนี้...

               ขอให้เขาได้รู้สึกสักครั้ง



               "เตี้ย กลับได้แล้วเดี๋ยวคนที่บ้านก็เป็นห่วงหรอก"

               เขาหันไปมองคนข้างๆก่อนที่จะเห็นคนตัวเล็กมองไปร้านๆหนึ่ง

               "สนใจเหรอเตี้ย?"

               ร่างตรงหน้าพวกเขาคือร้านดนตรี ร้านที่รับทำอุปกรณ์ดนตรีทุกชนิด แต่ต้องใช้เวลาเพราะทำนานเนื่องจากเจ้าของร้านเริ่มแก่ชราแถมไหนจะเวลาตีเหล็กอีก

               "อือ ฉันชอบดนตรีน่ะ"

               อลิซตอบด้วยอาการเหม่อนิดๆสนเขาเลิกคิ้วสงสัย

               ยัยเด็กนี่อ่ะนะชอบดนตรี?

               "อลัน ไปดูสักแปปได้มั้ย? แล้วค่อยกลับ"

               อลิซหันมามองอย่างมีความหวังและออดอ้อนเล็กน้อยจนใจเขาอ่อนยวบพยักหน้าไปอย่างจำยอม

               อลันยกมือขึ้นปิดปากก่อนจะหันหน้าหนีด้วยใบหน้าแดงๆ

               เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายอนุญาติก็ไม่รอช้ารีบก้าวเท้าตรงดิ่งไปยังร้านตรงหน้าทันที เสียงเหล็กตีกระทบดังขึ้นเรื่อยๆ

               อลิซสอดส่องสายตาไปทั่วร้านก่อนจะเห็นชายคนหนึ่งนั่งตีเหล็กด้วยท่าทางขมักเขม้ง

               เธอยกยิ้มด้วยความดีใจก่อนที่จะเดินไปหาชายตรงหน้าอย่างเร็วจนอลันแทบห้ามไม่ทัน

               "ขออภัยที่เสียมารยาทนะคะคุณลุง"

               เธอทักชายตรงหน้าด้วยความเคารพแฝงความสุภาพเข้าไป ชายที่ถูกทักมองด้วยความสงสัยก่อนจะเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่า 'มีไร'

               "คือหนูอยากได้กีต้าร์น่ะค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลุงสะดวกทำหรือมีขายบ้างไหมคะ?" เธอถามอีกฝ่ายด้วยความหวัง

               ใช่ กีต้าร์คือเครื่องดนตรีที่เธอชอบ รองลงมาก็คือเปียโน แม้ท่านแม่จะชอบให้เรียนเปียโนมากกว่าก็เถอะ

               "หืม? เด็กอย่างเจ้าเล่นเป็นด้วยรึ" ชายตรงหน้าถามอย่างแปลกใจเมื่อมองเห็นเด็กตัวเล็กๆคนหนึ่งสนอกสนใจกีต้าร์ที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่กว่าตัว2เท่า

               "เป็นค่ะ!"

               เธอไม่ยอมแพ้ตอบออกไปอย่างมุ่งมั่น เธอจะต้องได้มันมาให้ได้!

               "คุณลุงขายให้หนูเถอะนะคะ" ในเมื่อเห็นพ่อค้าไม่มีทีท่าว่าจะขายให้เธอจึงเอ่ยปากขอร้อง

               "ฉันจะขายให้ก็ได้ แต่"

               อลิซเกือบจะตระโกนด้วยความดีใจถ้าไม่มีคำว่า แต่!

               บัดซบ! เธอจะเกลียดคำนี้ไปตลอดชีวิต!

               "แต่อะไรเหรอคะ?" เอียงคอด้วยความสงสัยแกมใคร่รู้

               "แต่ข้าจะไม่คิดเงินเพราะถ้าเจ้าสนใจข้าก็จะให้ เครื่องดนตรีน่ะมันต้องเล่นด้วยความรักสิ จริงไหม?"

               กรี๊ดด! เธอรักคำว่าแต่! 

               "ค่ะ! ขอบคุณมากๆนะคะ!"

               เธอยิ้มกว่าด้วยความดีใจก่อนจะเอ่ยขอบคุณคุณลุงตรงหน้าหลายครั้งพร้อมๆกับอลันที่ดูจะดีใจเหมือนกันที่คนขายตรงหน้าใจดีแถมไม่คิดเงินอีกต่างหาก

               ลิกซ์มองเด็กตรงหน้าด้วยความเอ็นดู จริงๆแล้วเขาก็พอรู้ว่าเด็กสองคนตรงหน้าเป็นใครแต่นึกว่าชนชั้นสูงจะมีนิสัยเอาแต่ใจและหยิ่งซะอีก ที่ไหนได้ ดูร่าเริงและเป็นกันเองจริงๆ

               หลังจากที่ได้ของมาแล้ว เธอกับอลันก็รีบกลับคฤหาสน์อย่างรวดเร็วเพราะฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว ท่านแม่และคนอื่นๆคนเป็นห่วงมิใช่น้อย แถมดูท่าท่านพ่อกับท่านพี่จะใกล้กลับมาแล้วด้วย

               วันนี้สนุกจริงๆน๊า

               การเข้าเมืองวันแรงของพวกเธอก็เป็นไปอย่างลุล่วง ทั้งได้ของมามากมายและของที่พิเศษสุดๆ

               แต่ก็ต้องเตรียมใจโดนด่ากันสักหน่อยน้า ฮะๆ

               หลังจากที่กลับมาได้อย่างปลอดภัยแล้วเธอก็ตรงดิ่งไปหาท่านแม่ก่อนจะโดนดุที่หายไปไหนมาไม่บอกคนอื่นทำให้ทุกคนวุ่นวายตามหาตัวกันใหญ่

               เธอหัวเราะแห้งที่ต้องโดนเทศน์ไป2ชั่วโมงเต็มๆ คาดว่าถ้าท่านพ่อกับท่านพี่ไม่มาก่อนคงโดนเทศน์นานกว่านี้

               เมื่อรู้ว่าสมาชิกในบ้านมากันครบกันแล้วก็ถึงเวลาอาหารเย็น ตอนนี้พวกเราทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องรับประทานอาหาร แน่นอนว่ามีอลันร่วมโต๊ะด้วยเพราะยังไงเขาก็ถือเป็นแขกและลูกของเพื่อนท่านพ่อและท่านแม่

               เมื่อรับประทานไปเรื่อยๆจนแน่ใจว่าทานกันเสร็จแล้วหัวข้อการสนทนาก็ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดโดยคนที่เริ่มก็ไม่ใช่ใคร ท่านพ่อสุดหล่อของเธอนั้นเอง 

               แต่สิ่งที่เธอได้ยินก็ทำให้เธอตะลึงจนแทบหงายหลังตกเก้าอี้!

               แน่นอน รวมถึงท่านพี่และอลันด้วย

               .

               .

               .

               .

               .

               "ทีโอ อลิซ อลันอีก1อาทิตย์จะถึงวันคล้ายวันเกิดขององค์รัชทายาทลำดับที่1แล้ว เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ"

               เหมือนมีเสียงผ่าลงมากลางใจอลิซท่ามกลางโต๊ะอาหาร อลิซเหมือนตอนเตะทั้งๆที่ยังไม่ลุก แขนขาอ่อนพร้อมตายเต็มที่

               ไม่นะ... เธอ....

               เกลียดงานเลี้ยง










ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ตัวการ์ตูน Gif TALK ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ตัวการ์ตูน Gif



เป็นตอนที่ดุละมุนมากๆเลยค่ะสำหรับเรือลันลิซ โอ้ย แหวนนิ้วนางข้างซ้าย! หนูลูกกก 55555555


ไรท์กดถูกใจสิ่งนี้! ทำไมน้องบื้อจังค่ะ 55555+ เอ็นดู๊วววววว



สถานะ | ยังไม่ได้ตรวจคำผิด




ขอบคุณธีมน่ารักๆนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #4 Ceili (@32721sutatta) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 22:49
    น้องน่ารัก~ โง้ยย เอ็นดู~
    #4
    0