เธอชื่อโรส (กุหลาบทมิฬ)

ตอนที่ 9 : บทที่ 4 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 ส.ค. 63

“ฉันโดนคนใช้ของคุณณพรังแกค่ะ” คัทลียาตะโกนบอกพลางวิ่งไปเปิดประตูทันที

‘ฉันเนี่ยนะรังแกเธอ จะบ้าตาย!’ โรสพึมพำในใจ

“ช่วยด้วยค่ะช่วยด้วย รปภ.ช่วยฉันด้วย” คัทลียาวิ่งไปหลบด้านหลังร่างสูงของผู้ชายตัวโตในชุดเครื่องแบบรักษาความปลอดภัยของคนโดหรู

“เอ๊ะ! แล้วคุณณพล่ะครับ ออกไปข้างนอกเหรอครับ”

“อือ” โรสพยักหน้า พลางคิดว่าเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยังไงกัน ที่ไม่เห็นว่ามีคนเดินเข้าเดินออก บกพร่องต่อหน้าที่อย่างรุนแรง

“แล้วคุณล่ะครับ เป็นอย่างไรบ้าง” เขาถามคัทลียาแต่ไม่ค่อยสนใจสาวน้อยสักเท่าไหร่

“เจ็บสิคุณ ถามได้ แต่เดี๋ยวฉันจะโทรแจ้งให้คุณณพทราบค่ะ ว่าคนใช้บ้านเขานี่ไม่ได้เรื่องจริงๆ ดูสิ แขกมาหาเจ้านายแต่ดันทำร้าย เขาจนบาดเจ็บ” คนหน้าช้ำบ่นเป็นหมีกินผึ้ง

“แต่น้องเขาก็เจ็บเหมือนกันนี่ครับ เหมือนจะเลือดออกด้วย” รปภ.หันมาเห็นหญิงสาวที่คู่ขาของอรรณพบอกว่าเป็นคนใช้

“แต่มันลงมือก่อนนะคะ ฉันแค่ตอบโต้เอง” คัทลียารีบบอก

ใช่! โรสลงมือก่อน แต่ใครกันล่ะที่พุ่งรี่เข้าไปหาบาทาของเธอ...แล้วที่โรสยอมให้คัทลียาทำร้ายเพราะเธอคิดอยู่แล้วว่ารูปการต้องออกมาแบบนี้

ดีนะที่ยอมเจ็บตัวไปซะก่อน ไม่อย่างนั้นมีหวังแผนที่วางไว้คงพลอยพังเพราะคัทลียาไปด้วย..

แล้วเจ็บอย่างนี้ น่าจะพอเรียกคะแนนความสงสารจากอรรณพได้บ้าง...แต่ก็ไม่รู้ว่าต่อมความสงสารของชายหนุ่มจะทำงานหรือเปล่านี่สิ โรสเองก็เริ่มหวั่นๆ ในใจ

“แล้วสรุปว่าจะยังไงดีครับ คุณจะโทรหาคุณอรรณพเองใช่มั้ยครับ” รปภ.ถามเพื่อความชัวร์

“ค่ะ รอสักครู่ ฉันจะโทรแจ้งให้คุณณพกลับมาจัดการนังเด็กนี่แน่นอน หน็อยแน่! มาทำงานได้กี่วันกันเชียว บังอาจทำร้ายฉันเสียแล้ว เด็กอะไรไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ชิชะ” คัทลียายังคงด่ากราดมือก็กดโทรศัพท์หาชายหนุ่มผู้เคยเป็นคู่ขา

‘ทำไมฉันจะไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เธอนั่นแหละที่รนหาที่เองต่างหาก’ โรสเถียง

“ณพคะ กลับมาจัดการนังเด็กรับใช้บ้านคุณให้แคทเลยนะคะ แคทไม่ย๊อม ไม่ยอมค่ะ” เธอจีบปากจีบคอฟ้อง

“เดี๋ยวๆ คุณแคท พูดให้รู้เรื่องกว่านี้สิครับ จะให้ผมไปจัดการใครกันนะ”ปลายสายงงเป็นไก่ตาแตก

“ก็นังเด็กโรสของคุณยังไงละคะ มันทั้งตบทั้งถีบแคทซะจนกระเด็นออกมาจากห้อง”

‘ตอแหลได้โล่เลยนะแม่คู๊ณ!’ โรสด่าคืนในใจ

แล้วเธอก็ต้องทนฟังเสียงคัทลียาใส่ไฟไปอีกชุดใหญ่ ก่อนจะรับรู้จากคัทลียาว่าอีกสักพักอรรณพจะมาเฉดหัวเธอออกจากคอนโดแห่งนี้

‘เชื่อได้ไหมเนี่ยที่หล่อนพูด แต่เอาเหอะถ้าจะต้องโดนเฉดหัวจริงๆ ค่อยหาทางวางแผนกันใหม่ก็ได้’ โรสปลอบใจตัวเองแต่ก็รู้สึกเสียดายเวลาที่ผ่านมา เกือบจะสำเร็จอยู่แล้วเชียว...

“แหมๆ...ทำตีหน้าเศร้าเชียวนะหล่อน อย่าคิดว่าคุณณพเขาจะเห็นใจนะ อย่างหล่อนมันก็แค่คนใช้” ระหว่างรอชายหนุ่มกลับมาชำระคดี คัทลียาก็แดกดันโรสไม่เลิกรา

แม้กระทั่งรปภ.ที่นั่งอยู่เพื่อคอยกันไม่ให้ทั้งคู่ตีกันอีกรอบก็ยังแอบส่ายหน้าอย่างเอือมระอา แล้วก็รู้สึกสงสารสาวน้อยที่ใบหน้างามมีเลือดซิบๆ ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ช่างเป็นคนใช้ที่หน้าตาดีที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา

 

“มันเกิดอะไรขึ้น” อรรณพกระหืดกระหอบกลับมา

“อุ๊ย! คุณณพกลับมาแล้ว ณพขาดูหน้าแคทสิคะ คนใช้บ้านคุณมันตบแคทค่ะ แถมยังถีบด้วยนะคะ” คัทลียาฟ้องตั้งแต่อรรณพแตะเท้าเข้ามา

“เจ็บมากไหมครับ เป็นรอยนิ้วเชียว” อรรณพมองดูแก้มคัทลียาแล้วถาม

“เจ็บสิคะ ยังไงณพต้องจัดการให้แคทนะคะ แคทไม่ยอมจริงๆด้วย”

‘โรสนะโรสทำไมไม่ฟังกันบ้าง บอกไว้แล้วไงว่าถ้าใครมาเคาะประตูก็ไม่ต้องเปิดให้เข้ามา เกิดเรื่องอีกจนได้ แล้วนี่หายไปไหนแล้วล่ะ’ เขามองไปรอบห้องรับแขกก็ไม่เห็นคนของตนเอง

“แล้วโรสไปไหนครับ”

คัทลียาพยักพเยิดไปทางห้องนอนเล็ก “ไปมุดหัวอยู่ในนั้นค่ะ”

อรรณพเลยผละจากคัทลียาเตรียมจะเดินไปตามสาวน้อยในห้องนอนของเธอ อีกคนเตรียมเดินตามแต่ชายหนุ่มหันมาห้ามเสียก่อน

“คุณรอนี่แหละ เดี๋ยวผมไปตามเขาเอง”

“คุณณพ”

“ผมจะไปตามเขาเองครับ” อรรณพเสียงเข้ม

“ค่ะๆ ก็ได้ค่ะ แคทรอนี่ก็ได้ แล้วแกน่ะ ลงไปได้แล้ว เจ้าของห้องเขากลับมาแล้ว ไม่เห็นเหรอ” คัทลียาหันไประบายอารมณ์กับรปภ.ต่อ

“ครับๆ ผมลงไปแล้วครับ” ลูกจ้างเงินเดือนน้อยลนลานแล้วรีบออกไปจากห้องของอรรณพทันที

ลับร่างรปภ. คัทลียาก็ยืนหงุดหงิดอยู่ในห้องรับแขกเพียงลำพัง ส่วนอรรณพเขาเดินเข้าไปในห้องของโรสแล้วก็เงียบหายไปเลย ยิ่งกว่านั้นคือชายหนุ่มล็อคห้องไม่ให้อดีตคู่ขาตามเข้าไปรังควานสาวน้อยของเขาได้อีก

“โรส” เสียงทุ้มเอ่ยเรียก

สาวน้อยนั่งหันหลังให้เขา แต่หันหน้าเข้าหากระจกที่โต๊ะเครื่องแป้ง รอยเลือดยังเป็นคราบอยู่บนแก้มขาว...แต่อรรณพยังไม่เห็นมัน

“อือ”

“เป็นยังไงบ้าง เรื่องมันเป็นมายังไง ไหนลองเล่าให้ผมหน่อยสิ” อรรณพยืนอยู่ตรงประตูด้านในแล้วถาม

“อือๆ” สาวน้อยส่ายหน้าช้าๆ แต่ก็ยังไม่ยอมหันไปหาชายหนุ่ม

“แล้วนั่นทำไมต้องนั่งหันหลังให้ผมด้วย หันกลับมาพูดกันให้รู้เรื่องก่อนเลย ผมบอกเอาไว้ว่าห้ามเปิดประตูรับใครไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงขัดคำสั่ง” อรรณพเสียงดุกว่าเก่า

ร่างบางที่นั่งอยู่หน้ากระจกนิ่งเงียบไป ไม่อือออ ไม่ส่ายหน้าปฏิเสธจนอรรณพต้องเดินไปหยุดข้างหลังเธอแล้วชายหนุ่มก็ต้องอุทานอย่างตกใจ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น