เธอชื่อโรส (กุหลาบทมิฬ)

ตอนที่ 8 : บทที่ 4 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 ส.ค. 63

บทที่ 4

 

“แล้วนี่หล่อนทำอะไรอยู่เหรอ” คัทลียาหันกลับมาถามโรส สีหน้าบ่งบอกชัดว่าเหยียดหยาม ‘คนใบ้’

“อือๆ” สาวน้อยส่ายหัวแล้วแสร้งตีหน้าระแวงและหวาดกลัวแขกผู้มาเยือนจนคัทลียารู้สึกชอบอกชอบใจที่ได้ ‘ข่ม’ สาวน้อยผู้น่าสงสารของอรรณพ

“มายืนใกล้ๆ ฉันสิ ฉันมีอะไรจะถามหน่อย” คัทลียาเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วกวักมือเรียก

โรสก้มหน้าก้มตาแล้วเดินไปหยุดอยู่ห่างจากคัทลียาพอสมควร ‘ ระยะนี้แหละ ก้านคอได้พอดีเลยโรสเอ้ย’ สาวน้อยคิดในใจ

“เข้ามาใกล้อีกหน่อย ฉันไม่กัดหล่อนหรอกน่า แค่อยากดูหน้าให้ชัดๆ เท่านั้นเอง” เสียงแหลมตวาดขึ้น

‘ดูหน้าหรือข่วนหน้าฉันกันแน่นังแมวบ้า’ โรสแย้ง แต่ก็ยอมขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด

“หน้าตาดีนี่ เป็นคนที่ไหนเหรอ” คัทลียาถาม โรสได้แต่มองตาตอบ

“อ้าว! ทำไมไม่ตอบล่ะ ฉันถามว่าเป็นคนที่ไหน หูแตกเหรอ” คัทลียาตะคอก

“อือๆ” โรสเอามือชี้ที่ปากตัวเองเพื่อจะย้ำว่าอีกฝ่ายลืมไปหรือไรว่าเธอตอบไม่ได้

“รู้แล้วว่าพูดไม่ได้ แล้วตอนหล่อนคุยกับคุณณพล่ะ หล่อนตอบเขายังไง” คัทลียาถามด้วยอาการเริ่มเดือดพล่าน สาวน้อยขี้ไปที่สมุดและปากกา

“ก็ไปหยิบมาเขียนสิ ยืนบื้ออยู่นั่นแหละ” เสียงแขวะยังดังตามมา

โรสจำใจทำตามด้วยสีหน้าหวาดกลัว...ใช่แล้ว เธอกำลังกลัวคัทลียามากเหลือเกิน กลัวว่าถ้าทำให้แมวรู้ตัวเสียก่อนแล้วตนเองจะอดตีแมวนั่นเอง

“อ้าว! เอามาแล้วก็เขียนสิ ยังจะยืนเซ่ออยู่อีก” แต่ละคำที่ออกจากปากช่างแดกดันสิ้นดี

สาวน้อยเปิดหน้าสมุดแล้วพลิกไปยังหน้าที่ว่างเปล่าเพื่อไม่ให้คัทลียาเห็นว่าก่อนหน้าเธอคุยอะไรกับอรรณพไปบ้างแล้ว...

“ทำอะไรน่ะ ไหนเอามาดูสิ หล่อนคุยอะไรกับแฟนฉันไปบ้าง” คัทลียาย้ำคำว่า ‘แฟนฉัน’ ชัดเจน

‘แฟนฉัน แหวะ! ช่างกล้าพูดนะแม่คู๊ณ’ โรสแขวะคืนในใจบ้าง...

“ฉันบอกให้หล่อนยื่นสมุดมาให้ฉันดูยังไงล่ะ เอามาสิ๊” คัทลียาเสียงแหลมใส่เมื่อเห็นโรสเอาสมุดไปแอบด้านหลังอย่างรวดเร็ว

‘อยากได้ก็เข้ามาแย่งสิ’ โรสท้าทายในใจ

“เอ๊ะ! หล่อนนี่ยังจะยืนตาใสอยู่อีก บอกให้ส่งมา” บอกพลางร่างเปรียวผุดลุกขึ้นยืนอย่างเดือดดาลมือบางเท้าสะเอวอย่างไม่เกรงกลัว

สาวน้อยก็เชิดหน้าขึ้นประหนึ่งจะท้าทายเช่นกัน...ก็แหม เธอกลัวเสียที่ไหนล่ะ

“นี่หล่อนเชิดหน้าใส่ฉันใช่มั้ยนังโรส!” คราวนี้มือข้างหนึ่งเปลี่ยนเป็นปราดขึ้นชี้หน้าจนเกือบจะทิ่มตาอีกฝ่าย ดีที่โรสรีบผงะไปข้างหลังได้ทันท่วงที

“นี่หล่อน...อ๊าย!! ไม่ไหวแล้ว แม่ขอตบสักทีเถอะ” คัทลียาหน้าแดงจนถึงหู สองเท้าเต้นเร่าก่อนจะปรี่เข้าหาคนที่กำลังยืนปักหลักสู้ และอาจจะสู้แบบไม่ถอยเสียด้วยสิ...

‘มาสิ มีมือคนเดียวเสียที่ไหนล่ะ เล็บฉันก็คมไม่แพ้หล่อนหรอกนะ ขอบอก!’ คนที่เถียงออกมาเป็นเสียงไม่ได้ แต่ก็ไม่วายเถียงอยู่ในใจ

ก็แหม! เรื่องอะไรจะปล่อยให้คนอื่นมารังแกอยู่ฝ่ายเดียว...นั่นมันคงไม่ใช่โรสิตาซะแล้วล่ะคัทลียาเอ๊ย...

“ว้าย!!” เสียงกรี๊ดหวีดขึ้นสนั่นห้องพร้อมกับร่างสูงเปรียวในชุดเปรี้ยวจี๊ดเซถลาไปไม่เป็นท่าก่อนจะจ้ำเบ้าลงที่พื้นห้องดังโครมใหญ่

มือที่ยกขึ้นตั้งท่าจะตบคนอื่นกลับต้องเอามากุมหน้าท้องตัวเองไว้แทน ดีนะที่เธอไม่ตั้งครรภ์อยู่ไม่อย่างนั้นรับรองได้ว่าเด็กคงไม่รอดล้านเปอร์เซ็นต์

“นังโรส นี่แกถีบฉันเลยเหรอ”

“อือ” โรสพยักหน้าพลางยิ้มให้กึ่งเยาะเย้ยและสมน้ำหน้าไปด้วยในที

“ฉันจะฟ้งคุณณพว่าแกรังแกฉัน อูย...เจ็บ” คัทลียายังคงนั่งติดพื้นแต่ปากก็ยังไม่วายกล้าอย่างเก่า

‘เชิญขี่ม้าสามศอกไปบอกเลย ฉันกลัวตายล่ะ ยัยแมวเหมียวขี้เรื้อน’ โรสแบะปากใส่ แล้วอาการนั้นก็ทำให้คนเจ็บอารมณ์ปะทุขึ้นไปกว่าเก่า

“อ๊าย...แก ทำแบบนั้นกับฉันได้ยังไง” เจ็บจนจะลุกไม่ไหวแต่มือก็พยายามคว้าของที่วางอยู่ใกล้ตัวแล้วขว้างออกไปสุดแรงเกิด

เพล้ง!!!

แจกันที่วางอยู่ใกล้มือถูกคัทลียาใช้เป็นอาวุธสำหรับการตอบโต้โรสไปเสียแล้ว แต่ร่างบางกลับกระโดดหลบไปได้อย่างฉิวเฉียด และมันก็สร้างความโกรธให้คนขว้างหนักกว่าเก่า

“หน็อยแน่! หลบเหรอ” ร่างเปรียวพยายามทรงตัวลุกขึ้นแล้วปรี่เข้าหาอีกครั้ง

คราวนี้เธอต้องไปกระชากผมแม่โรสน้อยนั่นให้ได้! คัทลียามั่นใจในฝีมือตนเอง

‘ยังจะสู้อีกนะยัยนี่ ไม่กลัวตายเลยหรือยังไงกัน’ โรสคิด

เพียะ! 

ฝ่ามือกระทบแก้มใครบางคนเต็มแรง รอยนิ้วแดงชัดเจน ร้ายกว่านั้นคือปลายเล็บที่ยาวเฟื้อยปาดให้แก้มใสเป็นรอยจนมีรอยเลือดขึ้นมาด้วย

‘เจ็บเป็นบ้า แต่เอาเหอะ ฉันยอมให้’ คนที่โดนตบยกมือขึ้นกุมแก้ม

“เป็นไง โดนมือฉันไปบ้าง” คัทลียายิ่งได้ใจใหญ่ที่สามารถตบหน้าโรสจนแก้มขาวเห็นรอยเลือดซิบๆ

เพียะ! เพียะ!

“ว้าย!” 

คราวนี้คนที่กำลังกระหยิ่มถึงคราวหน้าหันบ้าง...แต่โชคดีที่เล็บของโรสสั้นสะอาด มันเลยไม่มีรอยอย่างอื่นมากไปกว่ารอยนิ้วมือแดงเถือกขึ้นมา

ปังๆๆ!!

เสียงทุบประตูหนักๆ ดังมาจากด้านนอก

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับคุณณพ” เสียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนั่นเอง

เนื่องจากเจ้าของห้องข้างๆ ได้ยินเสียงดังที่ผิดปกติเลยโทรศัพท์ลงไปแจ้งให้ขึ้นมาดูว่ามีเหตุการณ์อะไรที่ผิดปกติหรือเปล่า เพราะตั้งแต่อยู่มายังไม่เคยปรากฏว่าห้องอรรณพมีเสียงดังรบกวนอย่างนี้มาก่อน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น