Wieder • Junhwan

ตอนที่ 5 : Wieder | 04 | Your shine

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    16 เม.ย. 60


*แก้ไขคำผิด*



Title : Wieder | 04 | Your shine

Pairing : JunHwan

Rated : PG

Genre : Romantic, Dramatic

 






 

 





กูจุนฮเวเคยจินตนาการเล่นๆว่าจินฮวานจะเปลี่ยนไปยังไงเมื่อเราเจอกันหลังจากผ่านไป 4 ปี

 

หากจินตนาการต่างๆก็ล้วนแล้วแต่ไร้ความหมายเมื่อตอนนี้จินฮวานยืนอยู่ข้างๆเขา

 

หลายสิ่งดูเปลี่ยนไป จุนฮเวหมายถึง...ก็แค่ภายนอกที่ดูเปลี่ยน ไม่ว่าจะเป็นสไตล์การแต่งตัว สีผม และเหมือนน้องจะเจาะหูด้วย

 

                แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้จุนฮเวรู้ว่านี่ยังคือจินฮวานคนดีที่เขาเคยรู้จัก ก็คือดวงตาอบอุ่นและรอยยิ้มที่น่ารักแบบนั้น

 

                ดวงตาที่ให้ความรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านทุกครั้งที่มอง

 

                แค่ตอนนี้บ้านหลังนี้ไม่ใช่บ้านของเขาอีกต่อไปแล้ว

 

                “ไม่เป็นไร สูบไปเหอะ”

 

                จุนฮเวทำท่าจะขยี้บุหรี่ทิ้งเมื่อจู่ๆก็นึกขึ้นได้ว่าน้องเคยบอกเขาว่าเกลียดกลิ่นของมัน

 

                หากจินฮวานก็เบรกเอาไว้เสียก่อน มุมปากบางยังคงเจือด้วยรอยยิ้มที่ไม่ว่าใครได้เห็นก็ห้ามตัวเองไม่ให้ใจสั่นไม่ได้

 

                ครั้งหนึ่งจุนฮเวเองก็เคยเหมือนถูกตรึงไว้กับที่เพียงแค่ได้มองรอยยิ้มของจินฮวานตอนนั้นเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้องชื่ออะไร และมันทำให้เขาเพียรพยายามที่จะได้รู้ชื่อน้องหลังจากที่ได้เห็นรอยยิ้มเพียงแค่ครั้งเดียว

 

                มันไม่ใช่รอยยิ้มที่สว่างไสวเสียจนตาพร่า ไม่ได้สวยสะดุดตาไปกว่ารอยยิ้มของใครแต่เป็นรอยยิ้มที่น่ารักที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอ

 

                จินฮวานคือความพอดีที่ต่อให้จุนฮเวจะไปตามหาที่ไหนบนโลกก็คงไม่เจอใครที่เป็นแบบนี้

 

                “เราเคยบอกว่าไม่ชอบ”

 

                “ก็แค่เคย ตอนนี้ผมโตแล้วนะ”

 

                ริมฝีปากบางเชิดขึ้นน้อยๆ ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มโชว์ฟันขาวๆที่เรียงตัวสวย เรียกให้มุมปากของจุนฮเวค่อยๆขยับเป็นเส้นโค้งบ้าง

 

                อ่าแสงไฟที่ติดอยู่ตรงระเบียงดูหม่นหมองไปเลยถ้าเทียบกับจินฮวานในตอนนี้

 

                “นี่โตแล้วหรอ ดูไม่ค่อยออกเท่าไหร่เลย”

 

                “จะบอกว่าหน้าเด็กอ่ะดิ”

 

                “เปล่า จะบอกว่าสูงน้อยเหมือนเดิม”

 

                “นิสัย”

 

                จินฮวานคว่ำปาก ถึงอย่างนั้นกลับดูออกง่ายดายว่าไม่ได้ขุ่นเคืองอะไร

 

                อืมอันที่จริง เขาไม่เคยเห็นว่าจินฮวานจะเคยโกรธใครเลยตั้งแต่รู้จักน้องมา

 

                ความจริงแล้วจุนฮเวกับจินฮวานควรจะรู้สึกกระอักกระอ่วนที่ต้องมาคุยกันแบบนี้ แต่มันก็ไม่เป็นแบบนั้น เรายังคงยิ้มและหัวเราะกับประโยคสนทนาง่ายๆได้

 

                ก่อนหน้านี้เขาก็กลัวไม่รู้เหมือนกันว่ากลัวอะไร

 

                ตอนที่เดินเข้าร้านมา แล้วหยุดมองจินฮวานที่กำลังหัวเราะและยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ไม่ไกลบางทีเขาก็คงแค่กลัวว่าหากเดินเข้าไปในตอนนั้นมันจะทำให้รอยยิ้มของน้องหายไปหรือไม่

 

                เขาแค่ตั้งใจมาเห็นกับตาซักครั้งว่าจินฮวานยังสบายดี

 

                และหากถามถึงความรู้สึกในตอนนี้ที่มีต่อจินฮวานจุนฮเวไม่สามารถตอบได้เต็มปากว่าไม่รู้สึกอะไร

 

                อย่างน้อยก็มีสิ่งหนึ่งที่รู้สึกตลอดมา

 

                คือเขาคิดถึงจินฮวานมากจริงๆ

 

                ความคิดถึงนั้นมีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้เขารู้สึกหนักอึ้งไปทั้งใจ เมื่อคิดว่าเขาไม่อาจดึงจินฮวานเข้ามากอดแรงๆได้อย่างที่คิด

 

                แม้ว่าจะอยู่ใกล้เพียงแค่ฝ่ามือเอื้อมถึงหากแต่จุนฮเวก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากมองเสี้ยวหน้าใสของคนที่กำลังยืนเท้าแขนตรงราวระเบียงข้างๆกันดวงตาคู่นั้นดูเข้มขึ้นไปอีกเมื่อสะท้อนสีของท้องฟ้าในยามค่ำคืนแบบนี้

 

                ถ้ามีกล้องในมือจุนฮเวก็คงยกมันขึ้นมาถ่ายเอาไว้อย่างไม่ลังเล

 

                “พี่รู้มะ ตอนอยู่ที่นู่นไม่มีดาวให้ดูแบบนี้เลย ถ้าอยากดูก็ต้องนั่งรถไปนอกเมืองตลอด”

 

                ห้วงความรู้สึกของจุนฮเวสะดุดลง เมื่อจินฮวานพูดขึ้นทั้งที่ยังไม่ละสายตาออกจากท้องฟ้าตรงหน้า

 

                “ปกติที่นี่ก็ไม่ได้มีให้ดูหรอก

 

                “นั่นดิแต่คิดถึงท้องฟ้าที่นี่จังเลย”

 

                กูจุนฮเวไม่อาจพูดออกไปได้ว่าเขาถ่ายรูปท้องฟ้าเอาไว้มากกว่างานที่ถ่ายมาทั้งหมดเสียอีก

 

                มองเห็นมันในทุกเฉดสีท้องฟ้าในทุกช่วงเวลาที่เป็นไป

 

                ก่อนหน้านี้ที่เริ่มจับกล้อง เขาไม่ได้สนใจในภาพของท้องฟ้าขนาดนั้นไม่เห็นประโยชน์อะไรกับการเงยหน้าขึ้นจดจ้องไปยังพื้นที่ว่างเปล่าข้างบนนั่นซักนิด

 

                แต่เด็กผู้ชายที่เดินเข้ามาในซุ้มภาพถ่ายของเขาเมื่อห้าปีก่อนเด็กผู้ชายที่เลือกหยิบรูปท้องฟ้าที่เขาไม่ได้ตั้งใจถ่ายซักนิดขึ้นมาเป็นรูปแรกแล้วยิ้มออกมาคนนั้น

 

                เริ่มทำให้เขาคิดว่าบางทีการเงยหน้าขึ้นไปเก็บภาพมันทุกวันอาจทำให้เขาได้คำตอบว่าทำไมจินฮวานถึงได้ยิ้มออกมาตอนที่มองภาพถ่ายใบนั้น

 

                จุนฮเวยิ้มให้กับความทรงจำเหล่านั้นเบาๆก่อนจะยกมวนบุหรี่ขึ้นจรดริมฝีปาก และปล่อยให้ควันสีเทาเหล่านั้นลอยละล่องจนกระทั่งจางไปกับอากาศ ท่ามกลางความเงียบระหว่างเรา

 

                อย่างไรมันก็ไม่ใช่สิ่งที่น่าอึดอัดสำหรับเราในตอนนี้

 

                มันเป็นเรื่องปกติถ้าเราไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกันแม้จะจากกันด้วยดี แต่การขาดการติดต่อไปนานขนาดนี้ แค่จินฮวานเดินเข้ามาทักเขาก็ถือเป็นเรื่องที่เกินคาดไปมากแล้ว

 

                ถึงภายนอกจะดูเหมือนคนบอบบางแต่สำหรับจุนฮเว จินฮวานเป็นเด็กที่เข้มแข็งมากคนหนึ่งการที่น้องยิ้มให้กับทุกเรื่องที่ผ่านเข้ามานั่นแหละที่ทำให้เจ้าตัวเข้มแข็งกว่าคนอื่น

 

                เข้มแข็งและกล้าหาญมากกว่าคนอย่างเขาซะจนน่าละอาย

 

                เพราะแม้แต่ความกล้าที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสเพียงแค่เส้นผมอ่อนนุ่มของอีกฝ่าย เขายังไม่มี

 

                ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายังทำได้อยู่รึเปล่าเมื่อความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงคือคนที่ทิ้งไปเป็นเขาเอง

               

                “ตอนนั้นโกรธพี่รึเปล่า?”

 

                ไม่รู้ผีตัวไหนเข้าสิงให้จุนฮเวถามคำถามโง่ๆนั่นออกไปถึงอย่างนั้นจินฮวานก็ยังคงหันมายิ้มให้เขา รอยยิ้มนั้นเหมือนปัดเป่าความขมุกขมัวในใจจากความรู้สึกผิดที่ปกคลุมหัวใจของเขามาตลอดสี่ปีออกไปได้อย่างน่าอัศจรรย์

 

                คิมจินฮวานรู้ดีว่าตอนนั้นที่จุนฮเวหมายถึงคืออะไรและแน่นอนว่าคำตอบของเขาไม่ได้ใช้เวลาไตร่ตรองอะไรเลย

 

                “ผมไม่เคยโกรธพี่พี่ก็น่าจะรู้ตั้งแต่อ่านการ์ดแล้วนี่ หรือไม่ได้อ่านอ่ะ ถ้าไม่ได้อ่านจะโกรธนะ”

 

                ดวงตาเรียวรีที่หรี่มองราวกับทำท่าจะคาดโทษกันนั้นไม่ได้ดูน่ากลัวเลยซักนิด ยิ่งทำให้จุนฮเวยกยิ้มด้วยความรู้สึกเอ็นดูเข้าไปใหญ่ เขาอยากจะบีบจมูกรั้นๆนั่นให้หายหมั่นเขี้ยวแบบที่เคยทำจริงๆ

 

                แต่นั่นก็เป็นได้แค่ความคิดเท่านั้น

 

“อ่านดิ”

 

                อยากจะบอกว่าอ่านซ้ำไปซ้ำมาเป็นสิบๆรอบด้วยแต่ก็นั่นแหละ

 

                หลายๆอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

 

                รวมถึงความรู้สึกของจินฮวานเองก็ด้วยใช่ว่าจุนฮเวจะดูไม่ออก

 

                “แล้วเราอ่ะได้คิดถึงพี่บ้างอย่างที่บอกรึเปล่า”

 

                นับเป็นคำถามบ้าๆครั้งสองของวันนี้แต่นี่เป็นคำถามที่เค้ารอคอยคำตอบมากกว่าครั้งแรก

 

                จินฮวานนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาเรียวรีฉายแววบางอย่างที่จุนฮเวเองก็อธิบายไม่ได้

 

                “ผม

 

                หากยังไม่ทันที่จะได้ฟังคำตอบอะไร เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของจินฮวานก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

 

                จุนฮเวทำได้เพียงถอนหายใจออกมาแล้วหันกลับไปสูบบุหรี่เหมือนเดิมเมื่อจินฮวานเลี่ยงออกไปรับโทรศัพท์ ไม่นานน้องก็กลับมา ก่อนจะยิ้มแห้งๆให้เขาหนึ่งที

 

                “ผมต้องกลับไปที่โต๊ะแล้วอ่ะ”

 

                “ไม่เป็นไรไปเหอะ”

 

                จินฮวานเม้มปากเข้าหากันนิดหน่อย ท่าทางเหมือนน้องกำลังคิดว่าจะพูดอะไรดีในสถานการณ์แบบนี้ และคำพูดที่พูดออกมาก็น่ารักสมกับเป็นคิมจินฮวาน

 

                “ดีใจที่ได้คุยกับพี่นะ”

 

                “อืม”

 

                อยากตีปากตัวเองซักพันครั้งเหมือนกันที่เป็นคนพูดน้อยเกินความจำเป็นขนาดนี้สุดท้ายแล้วเขาก็ปล่อยให้จินฮวานหันหลังเดินออกไป แม้ว่าในใจจะอัดอั้นไปด้วยคำพูดมากมาย

 

                หากทว่าจู่ๆคนเด็กกว่าก็หันกลับมาหาอีกครั้ง รอยยิ้มน่ารักยังคงแต่งแต้มบนริมฝีปากเมื่อเราสบตากันท่ามกลางความเงียบรอบข้าง

 

                แต่ก็คงไม่มีอะไรทำให้จุนฮเวสั่นไหวได้เท่ากับประโยคง่ายๆที่เอ่ยตามมา

 

                “ที่พี่ถามผมก็คิดถึงอยู่บ้างไม่บ่อยหรอก”

 

                จุนฮเวจำไม่ได้แล้วว่าเขายิ้มกว้างขนาดนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่แต่ริมฝีปากมันก็โค้งไปเองอัตโนมัติเมื่อได้ยินแบบนั้น ความหนักอึ้งที่กดทับอยู่ในใจค่อยๆลดระดับลงทีละนิด

 

                “อ่าไว้คุยกันนะ ผมต้องไปแล้ว”

 

                “อืม ไว้คุยกัน”

 

                ไว้คุยกัน

 

                แค่คำสั้นๆง่ายๆที่ได้แต่หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้นจริงๆ

               

                กูจุนฮเวเคยอยากรู้ว่าจินฮวานจะโตขึ้นมาเป็นจินฮวานในแบบไหน

 

                ตอนนี้เขารู้แล้ว

 

                คิมจินฮวานโตมาเป็นท้องฟ้าที่สดใสและสวยงามมากจริงๆ

 

 

               

 

 

T

B

C.

น้องเค้ายังเป็นท้องฟ้าของพี่ฮเวอยู่นะคะทุกโคนนน อย่างเพิ่งแอบกบฏไปเชียร์พี่อินกุกเลยค่ะ ซงซานพี่ฮเวด้วย 5555555555

 

ตอนนี้ไดอะล็อกก็ไม่ค่อยมีอะไรเหมือนเดิม มันอาจจะดูอืดหน่อย เพราะเราแต่งเรื่อยๆจริงๆ  ;___;

แต่ถ้าชอบก็แวะมาให้กำลังใจกันได้ที่ #ficwieder หรือคอมเม้นต์ไว้ได้นะคะ เราจารออ่านนน ><

ดีใจจังที่ทุกคนรักน้องจินฮวาน มารักน้องให้มากขึ้นในทุกๆตอนกันนะคะ

ขอบคุณทุกสกรีม คอมเม้นต์ และความรักที่มีให้น้องท้องฟ้าของพี่ฮเว

แล้วเจอกันซูนๆค่ะ

เริ้บ

misscozy            

   

STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

162 ความคิดเห็น

  1. #82 Valentine9792 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 22:53
    เรื่องนี้มันยากอะ ยากแน่ๆ ถ้าพี่จุนฮเสจะทำตัวกากขี้กลัวขนาดนี้อะ อยากลูบผมก็ลูบไปเลย อยากบีบจมูกก็บีบไปเลย เป็นการเติมน้ำอะเข้าใจม่ะ เผื่อจินฮวานจะใจสั่นบ้าง แต่นี้อะไร ทำตัวนิ่งๆ พูดน้อยๆ คงได้เขากลับมาเป็นท้องฟ้าของตัวเองหรอก โธ่!!
    #82
    0
  2. #55 anisagolf (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 18:18
    เอาใจช่วยพี่จุนฮเวมาก อยากให้กลับมาคืนดีกัน แต่จินฮวานก็ดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น รอลุ้นนะคะ
    #55
    0
  3. #54 Mheejin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 01:24
    ถ้าไม่ได้ตกหล่นอะไรไป .. รู้สึกว่าตอนนี้เพิ่งเรียกแทนจินฮวานว่าน้อง.. รึเปล่าคะ .. หรือตอนก่อนๆไม่บ่อยเท่านี้เลยแอบลืมๆ .. แต่อยากจะบอกว่าเราอินกับการใช้สรรพนาม แทนจินฮวานว่าน้องแบบนี้มาก ฮือออ เพราะมันทำให้เรารู้สึกว่าได้เรียกน้องตามไปด้วย ปกติเรียกแต่พี่จิน .. ทำไมแอบเห็นใจจุนฮเว .. เหมือนว่าจะเศร้า แต่ก็ไม่นะ ยิ้มกว้างที่เค้าได้เจอกัน .. คิดถึงแทนเลยอะ ชอบน้องจังงงงงง
    #54
    0
  4. #53 iaaooa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 23:46
    น้องน่ารักมากกก โง่ยโตมาดีมาก ชอบมาก นิสัยใจคออะไรดีทุกอย่างเลย ฮือออ หลง
    #53
    0
  5. #52 JHW Thailand (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 19:58
    จะบอกว่าตอนนี้ชั้นร้องไห้ม่ายนะะะะะะะ มันรู้สึกแบบสิ้นสุดการรอคอยแต่มันก็ยังไม่สุดมันหน่วงๆอ่ะ คือยังไงไม่รู้แต่อินมากมันดูอบอวลแล้วชั้นก็อ่อนไหวกับเรื่องอะไรแบบนี้อ่ะ ไนท์เขียนดีมันเป็นฟิคเรื่อยๆก็จริงแต่มันปลุกความรู้สึกบางความรู้สึกออกมาอ่ะ
    #52
    0
  6. #51 bobjun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 11:41
    ชอบการเขียนของไรท์มากอ่ะ มันดูนุ่มนวล ไปเรื่องๆแบบไม่เบื่อเลย เราหวังให้เค้ากลับมาคืนดีกันจังเยยยยย
    #51
    0
  7. #50 kkkkkb (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 11:35
    ถ้าเธอยังคิดถึงก็ช่วยไม่ได้นะฮเว;-;
    จินฮวานน่ารักมากกกกกก
    #50
    0
  8. #49 lwbieexkjh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 11:07
    น่ารักจัง;-; ฮืออ ชอบภาษามากเลยค่ะ
    #49
    0
  9. #48 FAMMILY (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 07:51
    สงสารพี่ฮเว เหมือนน้องจะเปลี่ยนไปจริงๆแต่คนที่ไม่เปลี่ยนเนี่ยสิ ;w;
    #48
    0