Peach J (Dojae Taejae Johnjae)

ตอนที่ 7 : รักเราไม่เก่าเลย ; dojae (02/??)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 ต.ค. 62

แจฮยอนเดินนำเข้ามาในบ้านโดยที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเดินตามมาหรือไม่ ร่างโปร่งหันไปมองรอบกายแล้วรู้สึกอุ่นใจเมื่อเห็นข้าวของยังวางไว้อยู่ตำแหน่งเดิม


แม้แต่แจกันที่วางประดับไว้อยู่ที่โต๊ะในห้องนั่งเล่นก็ยังอยู่ตรงนั้นไม่เปลี่ยนแปลง เขาหยุดมองแจกันหน้าตาประหลาดกับสีที่ฉูดฉาด แล้วนึกถึงตอนที่โดยองเห็นมันครั้งแรก หาว่าไม่เข้ากับห้องนั่งเล่นบ้างล่ะ ซื้อมาทำไมบ้างล่ะ บ่นเขาสารพัดเหมือนไปทำความผิดใหญ่หลวงมา หรือจะเป็นเครื่องปั้นดินเผารูปร่างแปลกๆที่เขาอุตส่าห์ไปนั่งเลือกมากับมือแต่ก็โดนอีกฝ่ายหาว่ามันตลกทั้งที่เขามองว่ามันสวยมากแท้ๆ


โดยองเป็นคนพูดไม่รักษาน้ำใจคนอื่น นั่นคือสิ่งที่เขาตระหนักกับตัวเองตั้งแต่ที่ได้เจอผู้ชายคนนั้น


ตอนแรกเขาก็ไม่ค่อยได้สนใจมันมากนักหรอกเพราะเขาทั้งคู่เริ่มความสัมพันธ์ด้วยความฉาบฉวยและผิวเผิน ต่างฝ่ายต่างยอมตกลงไปในหลุมลึกเพราะความหลงโดยไม่ได้เปิดตามองโลกภายนอกหรือตัวตนอันแท้จริงที่อีกฝ่ายเป็น


มันเต็มไปด้วยความลุ่มหลงที่หาจุดสิ้นสุดไม่ได้ ถ้าโดยองหรือตัวเขาเองชี้ต้นไม้แล้วพูดว่ามันคือนก อีกฝ่ายก็พร้อมเชื่อว่ามันคือนก


ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรก็เห็นด้วยไปหมด ยอมแทบทุกอย่างไม่ว่าจะถูกขอเรื่องอะไร


แต่ทุกครั้งที่ทะเลาะ แจฮยอนมักจะโดนไล่เหมือนหมูเหมือนหมา พูดทำร้ายจิตใจกัน โดยโดยองไม่รู้เลยว่าใจของคนตัวเล็กแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี


มีหลายครั้งที่แจฮยอนโดนโดยองไล่ให้ไปอยู่ท้ายไร่เพราะโมโหจนไม่อยากเห็นหน้าทั้งที่ก่อนหน้านั้นนอนกอดกันอยู่ในบ้าน แจฮยอนยอมไปทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำ จะหนีออกไปให้ไกลจากคนใจร้ายคนนั้นก็ได้ ในเมื่ออีกฝ่ายทำเหมือนไม่แคร์กันขนาดนั้นแล้ว


แต่แจฮยอนก็ไม่เคยไปไหน เพราะหลังจากนั้นทุกครั้งไปที่โดยองแทบคลานเข่ากลับมาหาเขาอย่างพ่ายแพ้ และแจฮยอนก็ยกโทษให้ง่ายๆโดยไม่นึกถึงตอนที่โดนโมโหใส่ ด่ากันสารพัด


เขาไม่เคยเข็ดกับผู้ชายใจร้ายคนนั้นเลย


เพียงแค่พูดขอโทษและคำว่ารักที่อีกฝ่ายพร่ำบอกเขาเหมือนอย่างเคย


แจฮยอนโดนล่ามเอาไว้ด้วยคำว่ารักที่สัมผัสได้แค่ลมปาก


สุดท้ายแล้วความสัมพันธ์ที่ดูไร้ความมั่นคงและเอาแน่เอานอนไม่ได้นั้นมีจุดหมายปลายทางที่ไม่ค่อยสมบูรณ์นัก ถึงจะหลงมัวเมาแค่ไหนแต่สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป


ทั้งแจฮยอนและโดยองต่างมีนิสัยที่เกลียด โดยองเกลียดความจู้จี้ของแจฮยอน หวงไม่เข้าเรื่องและงี่เง่าไร้เหตุผล โดยที่แจฮยอนเองก็เกลียดนิสัยไม่นึกถึงใจเขาใจเรา ใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผลของโดยอง


จนสิ่งเหล่านี้ทำให้จุดที่เคยแตกหักอยู่แล้ว ค่อยๆขยายวงกว้าง กัดกินความรู้สึกจนแทบไม่เหลือชิ้นดี




'เฮียมองไม่เห็นอนาคตที่มีเธออยู่ในนั้นเลย'






กลิ่นซุปหอมๆลอยมาแตะจมูกเมื่อโดยองเดินเข้าไปใกล้ครัว เสียงฮัมเพลงที่เมื่อก่อนคุ้นเคยดีดังคลอออกมาจนเขาต้องค่อยๆย่องเข้าไปหา ทั้งที่นี่คือบ้านของเขาเองแท้ๆ


คนตัวเล็กกว่าที่ผูกผ้ากันเปื้อนไว้ที่เอวหันหลังให้เขาและจับนั่นจับนี่ขึ้นมาอย่างคล่องมือ โดยองมองมือเล็กๆคนซุปอีกสองสามครั้งก่อนจะตักมาใส่ถ้วยแยกที่เขาเดาว่าอีกฝ่ายกำลังชิมรสชาติอยู่


การกระทำที่คุ้นตาดีทำให้โดยองยืนพิงกรอบประตูมองอีกฝ่ายอยู่อย่างนั้นและจมลงไปในความรู้สึกของตัวเองอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว





'ถ้าทุกอย่างในความคิดเฮียมันเปลี่ยนเป็นความเห็นแก่ตัว ผมก็ไม่รู้ว่าเราจะคบกันต่อไปทำไม' แจฮยอนเอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบสั่น ดวงตาที่เคยทอประกายความสุขตอนนี้กลับมีเพียงการตัดพ้อและน้อยเนื้อต่ำใจ ทั้งๆที่คนตรงหน้าเป็นคนที่เขายอมรับทั้งหัวใจแล้วว่าทุกสิ่งที่มีให้คือความรัก


'มันทำให้ผมคิดว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมมีตัวตนในชีวิตของเฮียบ้างมั้ย ทั้งๆที่เฮียเป็นทั้งชีวิตของผม'


'...'


'ทั้งหมดที่ผ่านมาไม่ต่างอะไรกับการที่ผมรักเฮียอยู่ฝ่ายเดียวเลย ผมอยากมีเฮียอยู่ในชีวิตทุกๆวันนะ แต่เฮียกลับทิ้งขว้างทุกอย่าง แม้แต่ความรักของผม'


'...'


'ตอนเฮียโกรธ เฮียด่าผม ไล่ผมเหมือนหมูเหมือนหมา ทำเหมือนก่อนหน้านี้เฮียไม่เคยบอกรักกันหรือไม่เคยมีช่วงเวลาดีๆด้วยกัน'


'...'


'แต่ผมสับสนอ่ะ สุดท้ายเฮียก็ทำเหมือนเป็นห่วงกัน ผมไม่ได้สำคัญตัวผิดไปใช่มั้ย' แจฮยอนที่เคยเข้มแข็งและมักจะยิ้มอย่างสดใสให้กันเสมอ ตอนนี้ใบหน้าของอีกฝ่ายกลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา แจฮยอนไม่ได้ส่งเสียงสะอึกสะอื้นเพียงปล่อยน้ำตาแห่งความเสียใจจากหัวใจที่แหลกสลายอยู่ในอก ไหลเอื่อยไปตามแก้ม และหวังแค่ว่าน้ำตาโง่เง่านี้จะทำให้เขาระบายทุกสิ่งทุกอย่างที่แตกหักออกมาได้


น้ำตาที่ไร้ค่ากับหัวใจที่สุดท้ายก็ให้โดยองไปทั้งดวง


'...'


'ทุกอย่างแม่งเหมือนเรื่องโกหกอ่ะ ตลกดีนะเฮียว่ามั้ย' จองแจฮยอนเงยหน้าขึ้นสูดจมูกเพราะเขาเริ่มจะทนไม่ไหว ทฤษฎีที่เคยได้ยินมาว่าถ้าอยากกลั้นน้ำตาให้เงยหน้ามองฟ้า มันใช้ไม่ได้ผลกับเขาตอนนี้ มันไม่เคยได้ผลเลยด้วยซ้ำ เหมือนคนโง่ที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้หัวใจและความรู้สึกค่อยๆพังไป


'แจฮย---'


'แต่เฮียรู้มั้ย' แจฮยอนเอ่ยขึ้นมา ภาพตรงหน้าพร่าเลือนลงเรื่อยๆ หัวใจที่ชาหนึบและเรี่ยวแรงที่ถดถอยทำให้เขารู้สึกเหมือนจะตายลงตรงนี้ให้ได้


'...'


'เฮียรู้มั้ย ความรักของผมที่มีให้เฮีย มันคือเรื่องจริงนะ'







"คุณ"


"..."


"คุณ!!!"


"!!"


โดยองหลุดออกจากภวังค์เมื่ออยู่ๆแจฮยอนก็หันมาเรียก อีกฝ่ายหันมาโดยที่ในมือยังถือถ้วยชิมค้างเอาไว้ ทั้งคู่สบตากันชั่วครู่หนึ่ง แจฮยอนเลิกคิ้วเหมือนกำลังตั้งคำถามว่าเป็นอะไร แต่ในจังหวะถัดมาคนตัวเล็กก็หันกลับไปสนใจซุปต่อ โดยองเลยยกมือขึ้นมาเกาแก้มเบาๆเพราะทำตัวไม่ถูก


"ข้าวต้มใกล้เสร็จแล้วครับ คุณนั่งรอก่อนก็ได้"


"อ่า..."


ไหนตอนแรกบอกจะทำซุป


ร่างสูงนึกอยู่ในหัวไม่ถามออกไปเพราะไม่กล้าพอ เขาเดินไปนั่งรอที่โต๊ะกินข้าวอย่างว่าง่ายและมองแผ่นหลังนั้นเงียบๆ


"ตอนแรกก็จะทำซุป แต่คิดว่ามันน่าจะไม่พอก็เลยทำข้าวต้มให้คุณดีกว่า" แต่เหมือนโดนอ่านความคิด เมื่อแจฮยอนหันมาหาเขาพร้อมกับถ้วยข้าวต้มในมือ ปากเล็กๆนั่นพูดอธิบายเหตุผลอย่างเป็นธรรมชาติจนเขานึกแปลกใจกับท่าทางเหล่านั้น ทั้งที่เขาแทบไม่กล้าพูดอะไรกับอีกฝ่ายด้วยซ้ำ


"ขอบใจ" โดยองเอ่ยอย่างแผ่วเบาแล้วรับชามข้าวต้มนั้นมา แจฮยอนมองหน้ากันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนเดินกลับไปยังหม้อข้าวต้มและปล่อยให้บรรยากาศระหว่างกันเงียบสนิทไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ


โดยองย้ายสายตาจากแผ่นหลังเล็กมามองไอร้อนที่ระเหยออกมาจากชาม กลิ่นหอมชวนกินทำให้เขาอดใจไม่ไหวต้องตักข้าวต้มขึ้นมาแล้วค่อยๆเป่าให้มันหายร้อน


แต่จังหวะที่เขาค่อยๆลิ้มรสชาติคุ้นเคยของข้าวต้มตรงหน้า ตาคมก็เหลือบไปมองแจฮยอนที่กำลังถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วแขวนไว้ที่ผนังข้างๆ


คนตัวเล็กหันกลับมาแต่ไม่มองหน้ากันสักนิด เรียวขานั้นพาอีกคนออกไปจากห้องครัว ไร้ซึ่งคำบอกลา ทำให้โดยองกระวนกระวายรีบกลืนข้าวต้มจนมันติดคอ


ร่างสูงไอค่อกแค่กพร้อมกับวางช้อนเอาไว้ในชามลวกๆ เขาเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างอัตโนมัติ แต่คนที่ตัวก็มีอยู่นิดเดียว กลับเดินเร็วเสียจนเขาเห็นอีกฝ่ายไวๆก็ตรงหน้าประตูบ้านแล้ว


"เดี๋ยว" ทั้งที่อยากจะรั้งไว้ด้วยคำพูดมากมาย แต่เขาพูดออกมาได้เพียงแค่คำสั้นๆ


"ครับ?" แจฮยอนชะงักกึกก่อนหันมามองกันด้วยใบหน้าที่มีแต่คำถาม


"ไม่กินข้าวก่อนหรอ"


"..."


"เอ่อ ก็เห็นทำไว้ตั้งเยอะ เธอน่าจะยังไม่ได้กินอะไรด้วย" อีกฝ่ายที่หันมามองกันนิ่งๆทำให้โดยองต้องเบนหน้าหนีไปอีกทางเพราะทำตัวไม่ถูก


"อ๋อ คุณกินเถอะ ผมจะกลับไปกินที่บ้าน"


"แต่..."


"ไม่ก็ให้พวกมาร์คกินก็ได้ครับ" แจฮยอนพูดอย่างไม่ยี่หระแล้วหันหลังกลับไป ร่างเล็กเดินไปยังรถปริศนาที่โดยองไม่ได้สังเกตตั้งแต่แรกว่ามันจอดอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่และเข้ามาในไร่เขาได้ยังไง


แต่ทุกอย่างก็กระจ่างเมื่อลุงวัยกลางคนที่เขารู้จักดีเพราะเป็นคนขับรถที่บ้านของแจฮยอนเดินลงมาและรีบเปิดประตูรถให้ ลุงหันมาค้อมหัวให้โดยองนิดหน่อยในขณะที่แจฮยอนหายเข้าไปในรถที่ติดฟิล์มดำคันนั้นไปแล้ว


เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นและเป็นเขาที่มองรถคันนั้นค่อยๆขับออกจากไร่ตัวเองไปโดยที่ทำอะไรไปมากกว่านั้นไม่ได้


โดยองยืนค้างอยู่หน้าบ้านตัวเองด้วยสายตาที่เหม่อลอย ลูกน้องอย่างมาร์คและแฮชานที่เดินคุยกันออกมาจากสวนข้างบ้านหันมาเห็นเจ้านายตัวเองยืนไร้ชีวิตชีวาอยู่หน้าบ้านก็รีบตรงเข้าไปหาเพราะความเป็นห่วง


"เฮีย?" แฮชานแตะแขนโดยองเบาๆก่อนจะสะดุ้งเมื่อผู้เป็นเจ้านายค่อยๆหันใบหน้าไร้สติมาทางพวกเขาสองคน


"เฮียลอยเหมือนพี้มาเลยอ่--- โอ๊ย!" แฮชานพูดออกมาเสียงเบาก่อนจะร้องลั่นเมื่ออยู่ๆมาร์คก็เหยียบเท้าเข้าให้ คนผิวแทนกระโดดไปมาแล้วมองคาดโทษไอ้เพื่อนตัวดี


"เฮียยังแฮงก์อยู่หรอ เข้าไปพักมั้ย" มาร์คพูดเบาๆกับแฮชานว่าไอ้สัสแบบไร้เสียง ก่อนจะหันมายิ้มกับเฮียอย่างสองมาตรฐานจนแฮชานจิ๊ปาก


"เปล่า"


"แต่สภาพเฮียดูไม่ไหวอ่ะ เข้าบ้านไปพักก่อนนะๆ"


"กูไม่เป็นไร" แฮชานเริ่มเลิ่กลั่กเมื่อไอ้มาร์คยังตื๊อเฮียไม่เลิก


"เข้าบ้านเหอะ ตรงนี้ร้อน นะเฮียนะๆๆ"


"..."


"จริงเฮีย ไม่ไหวเดี๋ยวผมพยุง" แฮชานทำใจกล้าสู้เฮียแล้วเสริมมาร์คอีกที


"..."


"เชี่ย!!!!"


"เหี้ย เฮียอ้วกอีกแล้ว!!! ไอ้แฮชมึงไปเอาไม้ถูพื้นมา!!!!"








"อะไร มองหน้ากูแบบนั้นหมายความว่าไง" หลังจากที่โดยองโดนมาร์คพยุงเข้ามาในบ้าน เขาก็โดนลูกน้องตัวเองซักเสียจนสะอาดจนงงไปหมดว่ายังเป็นเจ้านายกับลูกน้องอยู่มั้ย


แต่ก็นั่นแหละ โดยองกับเจ้าลูกน้องพวกนี้ทำงานด้วยกันมานานมาก ต่างฝ่ายต่างสนิทกันจนรู้ไส้รู้พุงและเหมือนกลายเป็นครอบครัวเดียวกันไปแล้ว เขาเลยยอมเล่าเหตุการณ์ระหว่างเขาและแจฮยอนก่อนหน้านี้ให้ฟัง


"ถ่อ ก็ดูเฮียผิดหวังที่เขาไม่ยอมคุยด้วยดีๆอ่ะ" แฮชานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้นมา


"จริง เฮียทำกับเจ๊ไว้เยอะอ่ะ เป็นผมผมก็ไม่คุยบอกเลย" มาร์คที่นั่งขนาบข้างอยู่ฝั่งขวามือยกมือขึ้นมากอดอก แฮชานได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย


"เดี๋ยวเหอะไอ้สัส" โดยองยกมือขึ้นเตรียมโบกหัวลูกน้องตัวดีที่พูดจนปากยื่นน่าหมั่นไส้


"อย่าาาาาา"


"กวนส้นตีน"


"เอ้า เรื่องจริงทั้งนั้น" มาร์ครีบลุกหนีเจ้านายตัวเองไปนั่งเบียดกับแฮชานฝั่งตรงข้าม


"กูรู้แล้วไม่ต้องย้ำ"


"โมโหเจ๊แล้วก็ไล่เจ๊ไปไกลๆ พูดทำร้ายจิตใจอีก นี่ไม่นับตอนเฮียโมโหเจ๊จนออกไปกินเหล้าแล้วเย็บกับผู้หญิงนมเท่าหัวเด็กในผับตอนนั้นอีกนะ" แฮชานพูดออกมารัวๆแล้วก็ร้องจ๊ากเมื่อเฮียลุกขึ้นมาแล้วยกเท้าเหมือนจะถีบกันให้ได้


"เย็บเหี้ยไรแค่จูบไอ้สัส!"


"นั่นแหละ! แล้วเจ๊ตามเฮียไปเพราะเป็นห่วง แต่ดูเฮียทำกับเจ๊ดิ" มาร์คเสริม


"จริงจ้า ผมนี่แทบพาเจ๊กลับไม่ทัน กลัวผับระเบิด" แฮชานพยักหน้า


"..."


"แต่สุดท้ายเจ๊ก็ยกโทษให้เฮียอ่ะ ไม่รู้กี่รอบแล้วที่วนลูปแบบนี้" มาร์คมองโดยองที่ยืนนิ่งๆ ไม่พูดไม่จาอะไรออกมาอีก


"..."


"ถ้าเจ๊ไม่รักเฮียฉิบหาย เขาคงไม่ยอมเฮียขนาดนั้นหรอก" แฮชานพูด


"เป็นผมไม่อยู่แล้วนะ"


โดยองทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอีกครั้งก่อนจะยกมือขึ้นมานวดขมับ โดยยังมีมาร์คและแฮชานนั่งจ้องหน้าเขาอยู่อย่างนั้นหลังจากที่พูดความจริงที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเขาและแจฮยอน


"กูเหี้ยขนาดนั้นเลยหรอ"


"โอ้ยยยยยยยยยย ผมพูดวีรกรรมของเฮียได้ถึงอาทิตย์หน้าอ่ะ" มาร์คลากเสียงยาวจนทั้งเฮียและแฮชานเบ้หน้า


"ไอ้สัส" โดยองสบถออกมา


"ผมเห็นเจ๊ร้องไห้มาเยอะมากนะเฮีย ถ้าเฮียจะทิ้งๆขว้างๆเจ๊อีก เฮียก็ปล่อยเขาไปเหอะ" มาร์คพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง โดยองนึกถึงใบหน้าของแจฮยอนที่เต็มไปด้วยน้ำตาและหัวใจเขาก็บีบรัดจนเจ็บไปหมด


"ผมก็คิดงั้นนะ"


"เห้อ หน้ากูเขายังไม่อยากมองเลย" โดยองลูบหน้าตัวเองแรงๆ


"วงวารเฮีย" แฮชานไหลตัวไปตามโซฟาโดยที่มีมาร์คกำลังนั่งเกาหัวอยู่ข้างๆ


แต่อยู่ๆมาร์คก็ลุกพรึ่บ ทำให้โดยองและแฮชานสะดุ้งแทบตกโซฟา ลูกน้องตัวดีไม่พูดไม่จาอะไรทั้งนั้น มันรีบสับขาเดินหายไปพักหนึ่ง ก่อนจะกลับมาพร้อมกระดาษบางอย่างในมือ


มาร์ควางกระดาษนั้นไว้บนโต๊ะเตี้ยๆข้างหน้าเฮียและแฮชานแล้วจิ้มนิ้วลงไปย้ำๆให้เฮียมองสิ่งที่เขาหยิบมา


"เชี่ย" แฮชานมองกระดาษแล้วสบถออกมาเบาๆในขณะที่โดยองนั่งนิ่ง


"ผมว่าเฮียรู้นะว่าควรทำยังไง" มาร์คเลิกคิ้วมองเฮียที่เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน





"แล้วก็อย่าทำร้ายเจ๊อีกนะ ผมไม่อยากเห็นเจ๊ร้องไห้แล้ว"








เขาจะได้รักกันมั้ยนิ 55555555555555

tbc

#Peach_Jay ????

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #11 beyorx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 21:26
    เอาใจช่วยนะนายโด แต่ถ้าได้โอกาสนี้ไปแล้วยังจะใจร้ายกับน้องอีกล่ะก็ *เกียมไม้หน้าสาม*
    #11
    0