Peach J (Dojae Taejae Johnjae)

ตอนที่ 8 : รักเราไม่เก่าเลย ; dojae (03/??)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    7 ต.ค. 62

รถยนต์หรูค่อยๆหยุดเคลื่อนที่เมื่อมาถึงที่หมาย ไม่นานคุณลุงคนขับรถของบ้านแจฮยอนก็เดินมาเปิดประตูออกให้ตามหน้าที่ เขาเอ่ยขอบคุณเสียงเบา แอบรู้สึกเกรงใจลุงอยู่ไม่น้อยเพราะดันเรียกให้ออกมารับที่บ้านโดยองตั้งแต่เช้าตรู่


คุณลุงส่งยิ้มอย่างใจดีมาให้เหมือนทุกครั้ง เขาเลยยิ้มกลับไปก่อนจะโค้งหัวเล็กน้อย ก่อนร่างโปร่งจะพาตัวเองเข้าไปในบ้านที่เงียบสนิทในขณะที่เสียงรถที่เขานั่งมาเมื่อกี้ค่อยๆไกลออกไป


แจฮยอนเอี้ยวตัวถอดรองเท้าเพื่อเปลี่ยนเป็นสลิปเปอร์ แต่ในจังหวะที่เขาเงยหน้าขึ้นมา ร่างโปร่งที่จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวถึงกับสะดุ้งเฮือกเมื่ออยู่ๆก็เห็นแม่ตัวเองยืนกอดอกมองมาที่เขานิ่ง


"ใจลอยไปไหน ขนาดแม่มายืนตรงนี้ตั้งนานยังไม่เห็นเลยหึ้" ผู้เป็นแม่เอ่ยออกมาพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ มือเรียวทั้งสองข้างประคองแก้มนุ่มของแจฮยอนให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน เธอมองใบหน้าลูกชายอย่างสำรวจด้วยความเป็นห่วง


ก็แหงล่ะ เมื่อคืนไอ้ตัวดีไม่กลับบ้าน ตอนแรกเธอกังวลจนแทบจะแจ้งตำรวจอยู่แล้วเพราะโทรหาลูกชายตัวเองไม่ติด แต่สุดท้ายแจฮยอนก็ยอมรับโทรศัพท์และพูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบว่ามาค้างบ้านเพื่อน


แต่สิ่งที่ทำให้คนเป็นแม่เป็นห่วงมากกว่าเดิมคือการที่เธอได้ยินเสียงลูกชายเอ่ยชื่อผู้ชายคนนั้น โดยที่แจฮยอนคงไม่รู้ตัวว่าสายยังไม่ตัด


ผู้ชายที่ทำให้ลูกชายของเธอร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้ง คิมโดยองคนนั้น


คนเป็นแม่ได้แต่ถอนหายใจกับความดื้อแพ่งไม่เข็ดหลาบของลูกชายตัวเอง เธอโกรธโดยองแทบตาย เธอเลี้ยงของเธอมาอย่างดี แต่ผู้ชายคนนั้นดันมาทำร้ายจิตใจลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างหนักหนาสาหัส


เธอยังจำเหตุการณ์ที่เธอและลูกกอดกันร้องไห้อยู่ในห้องนั่งเล่นได้อย่างแม่นยำ แจฮยอนเดินเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แต่เมื่อเห็นหน้าเธอแล้ว น้ำตามากมายค่อยๆไหลอาบแก้มลูกชาย เสียงสะอึกสะอื้นราวกับจะขาดใจดังออกมาไม่ขาดสายจนเธอเองก็ร้องไห้ออกมาทั้งที่ยังกอดลูกชายไว้แนบอก


เสียงแหบพร่าของแจฮยอนแทบฟังไม่รู้เรื่อง จับใจความได้แค่ว่าผมไม่ไหวแล้วแม่ และยังมีประโยคอีกมากมายที่พร่ำบอกออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอทำได้เพียงเอ่ยย้ำกับลูกชายว่าไม่เป็นไร แม่อยู่ตรงนี้ แค่เท่านั้น


กว่าจะรู้เรื่องว่าแจฮยอนไปเจออะไรมาบ้างก็ตอนที่ลูกชายสงบลง


พิษรักมันร้ายแรงนัก และครั้งนี้แจฮยอนโดนมันเข้าไปเต็มๆ เธอแทบจะให้สามีส่งคนไปจัดการคิมโดยองที่บังอาจมาทำกับลูกเธอได้ถึงขนาดนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับถูกลูกชายตัวเองขอร้องว่าอย่าทำร้ายเขา


และลูกชายก็พูดออกมาว่า ผมรักเขา ให้คนเป็นแม่ฟังอย่างไม่สิ้นสุด


ความรู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟก่อนหน้านี้ค่อยๆมอดดับลงกลายเป็นความสงสาร


สงสารแจฮยอนที่รักเขามากมายขนาดนี้แต่ยังโดนเหยียบย่ำหัวใจอย่างไม่มีชิ้นดี


เธอหวังว่าลูกชายจะเข็ดหลาบกับความรักครั้งนี้บ้าง แต่เปล่าเลย แจฮยอนยังรักผู้ชายคนนั้นมาตลอดถึงแม้ว่าจะโดนทำร้ายจิตใจมามากขนาดไหน


แอบส่องดูความเป็นไปของโดยองในโซเชียลบ้าง ออกไปร้านที่เป็นร้านประจำของทั้งคู่บ้าง


แต่หนักที่สุดก็คงเป็นเมื่อคืนที่โกหกเธอว่าไปบ้านเพื่อนแต่จริงๆแล้วอยู่บ้านโดยอง ทั้งเสียงเรียกชื่อที่เอ่ยขึ้นมาอย่างลืมตัว ทั้งคนขับรถที่เข้ามารายงานกับเธอว่าคุณหนูให้ไปรับที่บ้านคิมโดยอง


เธอเหนื่อยใจกับลูกตัวเองจนไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกัน


"ขอโทษฮะ ผมเหม่อไปหน่อย" แจฮยอนเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มที่เธอดูปราดเดียวก็รู้แล้วว่ากำลังฝืน ปลายนิ้วเรียวของผู้เป็นแม่เกลี่ยแก้มนิ่มเบาๆก่อนจะกดจูบลงไปที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา


ลูกชายเธอยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น เธอเลยค่อยๆดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดก่อนจะลูบแผ่นหลังเบาๆ แจฮยอนก้มลงซุกไหล่ผู้เป็นแม่ทันทีพร้อมกับกอดตอบแม่แน่น


"แม่รักลูกนะแจฮยอน"


"ผมก็รักแม่" แจฮยอนเอ่ยชิดลาดไหล่เล็กแล้วกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นอีก แม่โยกตัวแจฮยอนเบาๆพร้อมลูบแผ่นหลังของลูกชายไม่หยุด


ทั้งคู่กอดกันกลมก่อนจะเป็นแม่ที่ค่อยๆผละออกมา มือเรียวประคองใบหน้าแจฮยอนอีกครั้ง เธอค่อยๆเกลี่ยน้ำตาที่ไหลเปรอะเปื้อนแก้มใสของลูกชาย


"แม่ฮะ" แจฮยอนเอ่ยออกมาเบาๆในระหว่างที่สบตากัน ผู้เป็นแม่ตอบรับในลำคอโดยที่เธอเองก็พอจะรู้อยู่แล้วว่าลูกชายกำลังพูดอะไร


"ครับลูก"


"แม่ว่าผมควรหยุดแค่นี้มั้ย" ลูกชายพูดงึมงำเสียงเบาก่อนจะเบนหน้าหนีไปอีกทาง


"ผู้ชายคนนั้นหรอ"


"ฮะ"



"ลูกถามแม่ด้วยคำถามนี้มากี่รอบแล้วแจฮยอน"



"ผม..." ลูกชายเธอก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด เธอจึงดึงให้ลูกชายเงยหน้าขึ้นมามองกันอีกครั้ง



"แจฮยอนครับ ฟังแม่นะ"


"..."


"ลูกเป็นคนที่ดื้อมากๆ ลูกก็รู้ตัวเองใช่มั้ยครับ ดื้อตั้งแต่เด็กยันโต น่าตีจริงๆคนอะไร"


"..."


"แม้แต่เรื่องที่รักคิมโดยอง ลูกยังดื้อจะรักเขาต่อทั้งที่เขาทำกับลูกไว้มากมายขนาดนั้น แม่เกลียดผู้ชายคนนั้นที่ทำให้ลูกแม่ต้องร้องไห้ มันเป็นใครมาทำลูกชายแม่เป็นบ้าเป็นหลังแบบนี้"


"..."


"ตอนที่ลูกบอกกับแม่ไม่รู้ตั้งกี่รอบว่ารักเขามากมายขนาดไหน แม่พยายามอยากห้ามแทบตายแต่เพราะความดื้อของลูกทำให้แม่ไม่เคยห้ามได้เลย"


"..."


"แม่อยากให้ลูกหยุดนะ อยากให้ลูกรักตัวเองมากกว่านี้บ้าง แต่แม่อยากให้แจฮยอนตัดสินใจเองมากกว่าว่าควรไปต่อหรือพอแค่นี้ เพราะแม่รู้อยู่แล้วว่าลูกมีคำตอบที่ลูกเก็บไว้ในใจ"


"..."


"แม่ลองมานั่งคิดจนหัวแทบแตกว่าทำไมเขาทำร้ายลูกขนาดนั้นแต่ลูกยังรักเขาอยู่ สุดท้ายแม่ว่ามันก็คงมีช่วงเวลาดีๆหรือมีอะไรระหว่างแจฮยอนกับเขาที่ลูกไม่อยากทิ้งสิ่งเหล่านั้นไป ใช่มั้ยครับ"


"...ฮะ"


"แจฮยอนลองชั่งน้ำหนักความคิดดูนะลูก ตัดสินใจดีๆ แม่ไม่ห้ามอยู่แล้วถ้าลูกจะทำอะไร แต่อยากให้ลูกตระหนักไว้ว่ายิ่งรักเขามากเท่าไหร่ เรายิ่งต้องรักตัวเองมากขึ้นเท่านั้น"


"แม่ฮะ"


"แต่ถ้าเขาทำร้ายลูกอีก แม่จะให้พ่อไปยิงมัน"


"แม่! ไม่เอา" แจฮยอนเอ่ยออกมาอย่างตกใจและคว้าแขนแม่ไว้แน่นด้วยความกลัว เขารู้อยู่แก่ใจดีว่าถ้าแม่กับพ่อเอาจริงขึ้นมา สุดท้ายแล้วมันจะจบยังไง


"โถ่ แม่อำเล่น...แต่ก็คิดจริงๆนะ"


"แม่..."


"ไม่เอาไม่คุยละ ไปกินข้าวเช้ากับแม่กันครับ แม่ให้แม่บ้านทำของโปรดลูกไว้ด้วย" แม่ไม่ฟังแจฮยอนอีก เธอเดินคล้องแขนลูกชายเข้าไปในครัวที่มีกลิ่นกับข้าวหอมกรุ่นลอยมา ร่างโปร่งมุ่ยหน้าไม่กล้าพูดอะไรอีกและนั่งที่โต๊ะกินข้าวอย่างว่าง่ายโดยที่ผู้เป็นแม่คอยตักกับข้าวใส่จานให้อย่างสม่ำเสมอ







โดยองยืนคุมลูกน้องในทีมอย่างมาร์ค แฮชาน จอห์นนี่และยูตะที่กำลังวุ่นวายกับไม้ล้อมล็อตล่าสุดที่ต้องย้ายไปบ้านลูกค้าสุดสัปดาห์นี้ เสียงพูดคุยโหวกเหวกโวยวายไม่ได้เข้าหูโดยองเลยสักนิดเมื่อสติของเขาได้ล่องลอยไปอีกครั้ง


ร่างสูงยกกระดาษที่มาร์คหยิบมาให้เขาดูเมื่อวันก่อน มันเป็นเหมือนความหวังสุดท้ายของเขาเพราะมันคือกระดาษที่เซ็นสัญญาว่าจ้างเกี่ยวกับไม้ล้อมระหว่างเขาและผู้ว่าจ้าง ซึ่งเจ้าของชื่อผู้ว่าจ้างในครั้งนี้ก็ไม่ใช่คนอื่นไกล


จองแจฮยอน


ดวงตาคมมองชื่อบนกระดาษนั้นอย่างเหม่อลอย พลางนึกถึงก่อนหน้านี้ที่เขาได้ลั่นวาจาไว้ว่าจะคุมงานเองทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นขั้นตอนใด ลูกน้องของเขาพากันหน้าเหวอเพราะปกติโดยองไม่ค่อยได้ลงมาเช็คหรือจัดการเองเท่าไหร่ ก็คงมีแค่มาร์คกับแฮชานที่มองหน้าเขาแล้วกระตุกยิ้ม แต่ไม่ว่าโดยองจะมองยังไงมันก็คือการยิ้มกวนตีน


เมื่อวานเขาเข้าไปเช็คสภาพพื้นที่โดยรอบบริเวณที่จะลงไม้ล้อมพร้อมตรวจสภาพดิน ทุกอย่างไม่มีปัญหาและผ่านไปได้อย่างราบรื่น แต่เขารู้สึกเสียดายเพราะดันหวังเอาไว้ว่าจะเจอกับคนคนนั้นที่เขาอยากเห็นหน้าอีกสักครั้ง


ก็ได้เจอนั่นแหละ แต่เป็นแม่กับพ่อของแจฮยอนน่ะนะ


จำได้ว่าตัวเองขาสั่นตอนก้าวลงมาจากรถแล้วเห็นแม่กับพ่อของคนตัวเล็กกำลังยืนหน้าตาถมึงทึงพร้อมกับบรรยากาศน่ากลัว ท่านทั้งคู่ไม่พูดอะไรทั้งนั้น ตัวเขาเลยยื่นเอกสารเกี่ยวกับการลงไม้ล้อมให้ดู แต่เหมือนพ่อแม่อีกฝ่ายรู้อยู่แล้วว่าเขาจะมาทำอะไร ท่านเพียงแค่ผายมือไปทางสวนที่จะลงต้นไม้และพูดแค่ว่า ทำหน้าที่ของคุณซะ


ตัวเขาในตอนนั้นทำได้แค่หายใจเข้าลึกๆก่อนจะตั้งสติและทำหน้าที่ของตัวเองจนเสร็จ ถึงใจเขาจะวอกแวกอยากถามพ่อแม่อีกฝ่ายแทบตายว่าแจฮยอนหายไปไหน


แต่โดยองคิดว่าเขาน่าจะได้กินลูกปืนเป็นคำตอบมากกว่าเลยไม่ได้ถามอะไร


ก่อนจะกลับเขาโดนพ่อกับแม่ของแจฮยอนลากไปคุย ถ้าให้พูดแบบเข้าใจง่ายก็คงไม่ต่างอะไรกับเรียกไปปรับทัศนคติ เขาโดนซักจนสะอาดยิ่งกว่าคุยกับมาร์คและแฮชานเมื่อวันนั้น ท่านทั้งสองใช้คำพูดค่อนข้างใจร้ายแต่โดยองก็เข้าใจดีและยอมรับมันเพราะต้นเหตุมันมาจากเขาทั้งสิ้น






'คุณรักลูกของฉันมั้ย' ผู้เป็นแม่ของคนตัวเล็กเอ่ยขึ้นมาในขณะที่ยกชาขึ้นจิบ


'...' และเป็นเขาที่นั่งนิ่ง


'แค่นี้ตอบไม่ได้หรือไง คุณ ผมบอกแล้วว่าอย่าให้มันเข้าใกล้ลูกเราอีก' ผู้เป็นพ่อหันมามองหน้าเขาอย่างฉุนเฉียวก่อนจะหันไปพูดกับภรรยาที่นั่งมองมาที่เขาอย่างนิ่งเงียบ มือเรียวของหญิงวัยกลางคนเลื่อนมากุมมือสามีตัวเองแล้วลูบมันเบาๆ


'ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ'


'แล้วยังไง คุณสับสนหรอโดยอง' เธอถามขึ้นมาอีกครั้ง


'ผมรักแจฮยอนครับ แต่รู้ว่ารักน้องมากก็ตอนที่น้องเลือกเดินจากไปแล้ว ผมทำกับน้องไว้เยอะจนไม่สมควรจะได้ความรักจากน้องเลยด้วยซ้ำ ผมไม่รู้ว่าตัวผมมีค่าพอสำหรับความรักที่เขาให้ผมมามั้ย' โดยองก้มหน้าลงน้อมรับทุกอย่าง ไม่ต่างอะไรจากละครน้ำเน่าสักนิดที่รู้ตัวว่ารักเขาก็ตอนที่เสียเขาไปและทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมรับมัน


'ลูกร้องไห้หนักจนฉันเองก็ใจสลายไปหมด' แม่ของแจฮยอนวางแก้วชาไว้ที่จานรองก่อนจะกอดอกมองมาที่เขา


'ผมขอโทษครับ' โดยองก้มหัวลงต่ำมากกว่าเดิมจนหน้าผากแทบจะติดโต๊ะทรงเตี้ยตรงหน้า


'เราไม่ต้องการคำขอโทษของคุณ' พ่อของแจฮยอนเอ่ยออกมาเสียงแข็ง


'...'


'เด็กคนนั้นต่างหากที่ต้องการคำขอโทษจากคุณ คิมโดยอง' น้ำเสียงที่เหมือนโอนอ่อนลงของผู้หญิงเพียงคนเดียวในวงสนทนาทำให้โดยองค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองทั้งคู่


'คุณ!' ผู้เป็นพ่อขัดขึ้นมาด้วยท่าทางที่ไม่เห็นด้วย


'ฉันไม่เคยห้ามลูกไม่ให้รักคุณได้เลยเลยคิมโดยอง ลูกฉันทั้งดื้อรั้น ทั้งปกป้องคุณทุกทางจนฉันหมดหนทาง'


'...' โดยองสบตากับแม่ของคนตัวเล็กที่มองเขานิ่งๆอย่างเดาอารมณ์ไม่ถูก


'ลูกของฉันมีคำตอบอยู่แล้ว และฉันก็พอจะรู้ว่าเขาจะเลือกทางไหน'


'...'


'ถ้าปลายทางแจฮยอนเลือกคุณล่ะก็ ฉันคงทำอะไรไม่ได้เพราะฉันอยากให้เขาตัดสินใจเอง'


'...'


'และถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ ฉันขอคุณแค่อย่างเดียวเท่านั้นโดยอง...'


'...'


'อย่าทำให้ลูกฉันเสียน้ำตาอีก'


'...'


'เพราะถ้าฉันเห็นน้ำตาของแจฮยอนอีกล่ะก็ ไม่ว่าคุณจะคลานเข้ามากอดขาอ้อนวอนกันขนาดไหน'


'...'




'ไม่มีวันที่คุณจะได้รับโอกาสใดๆจากฉันและสามีอีก'







ผมไร้ค่าเกินกว่าจะได้รับความรักจากคุณ












tbc

#Peach_Jay

(จังหวะนี้ พ่อตากับแม่ยายจะยิงอย่างเดียวแล้วค่ะ 5555555555)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #12 beyorx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 21:32
    ขนาดนี้แล้วนะ ใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่าซะคิมโดยองT____T
    #12
    0